Search

Eelamaravar

Eelamaravar

Category

முள்ளிவாய்க்கால்

அப்பா … கத்திக் கத்தி அழைக்கும் என் குரல் கேட்கவில்லையா…?

என் தந்தையின் வலி சுமந்த நினைவுகள் என் வாழ்க்கையில் புதைந்து கிடக்கும் பொக்கிசமாகின்றது இன்று. வரிப்புலியுடையில் சீறுகின்ற புலியாகி, சிங்களப்படையோடு பொருதிய பெரும் வீரன். அப்பா! என் தாய் உங்களைப் பற்றியும், உங்களின் உணர்வுகள் பற்றியும் எனக்கூட்டிய விடயங்களின் மூலம் உங்களின் ஈழப்பற்றை நான் உணர்ந்து கொண்டேன் அப்பா. கொட்டிடும் வெடி மழைக்குள்ளே அச்சம் இன்றி பணி புரிவீர்களாம்.

எப் பணியிருப்பினும் அப்பணி முடித்து என்னை பார்க்கவென்று ஓடி வருவீர்களாம்.

“ அண்ண செல்லடிக்கிறான் காலைல போங்கோவன் “

என்று தாங்கள் மறித்தாலும்

“மகன் பாவமடா “

என்று சொல்லி விட்டு வீடு வருவீர்களாம். உங்களோடு வாழ்ந்த உங்களின் நண்பர்கள் சொல்வார்கள்.

இரவு பன்னிரண்டு என்றாலும், என் முகம் பார்த்து முத்தம் ஒன்றை தந்து தான் திரும்பி பணிக்கு செல்வீர்களாம். அம்மா அடிக்கடி சொல்லுவா.

ஒட்டிசுட்டான் பகுதியை சிங்கள எதிரிகள் கைப்பற்றிய போது, களமுனையில் இருந்து வந்து, களமுனை உடையோடே எனக்கு புதுக்குடியிருப்பில் வைத்து ஏடு தொடக்கினீர்களாம். தொடக்கி குறுகிய நேரத்தில் மீண்டும் களமுனை நோக்கி சென்று விட்டீர்களாம். ஏனப்பா? என்னையும் தமிழீழத்தையும் இரு கண்களாகவா வைத்திருந்தீர்கள். அதனால் தான் இரண்டையும் நேசித்தீர்களோ?

வலைஞர்மடம் என்ற இடத்தில் பதுங்ககழிக்குள் என் அன்னையுடன் இருந்த போது, விளையாட்டு விமானம் ஒன்றை பறக்க விட்டு காட்டி விட்டு,
“என் மகனும் ஒரு நாள் தமிழீழ விமானியாவான் “என்று கூறினீர்களாம்.

முள்ளிவாய்க்காலில் முட்டை கிடைப்பது என்பது அரிது. அவ்வாறு கிடைத்த ஒரு முட்டையை எங்கோ இருந்து கொண்டோடி வந்து எனக்கு ஊட்டி விட்டு, மீண்டும் களம் நோக்கி சென்றதாக அம்மா கூறினார். இப்போதும் முட்டை உண்ணும் நேரங்களில் எல்லாம் உங்களின் நினைவு தான் அப்பா.

விளையாடும் போது உங்களின் ஏற்கனவே காயப்பட்டு வலியோடு இருந்த ஒற்றைக் கண்ணில் நான் தவறுதலாக குத்திய போது, வலி தாங்காமல் துடித்தாலும், என் மகனுக்காக நான் உயிரையும் குடுப்பேன் என்றீர்களாம். இப்போ எனக்காகவா நீங்கள் காணாமல் போனீர்கள்? எங்கே நீங்கள் என்று தினம் தினம் ஏங்கும் என்னை தவிக்க விட்டு எதற்காக போனீர்கள்.?

“ விடுதலை வீரனின் இறுதி பேச்சு அவன் மூச்சு இருக்கும் வரை தான்” என்பதைப் போலவே உங்களின் பயணமும் தமிழீழம் நோக்கியே இருக்கும் என்பீர்களாம் அப்பா. எம்மினம் சுற்றி நிற்கும் சிங்கள காடையர்களால் சாம்பல் மேடானாலும், மகனை காப்பாற்று என்பீர்களாம். எப்பிடியாவது அவனைக் காப்பாற்றி வளர்த்து எங்கள் கனவுகளை ஊட்டி விடு என்று நீங்கள் சொன்னீர்களாம். அதற்காகவே உரிமையின் உணர்வுகளை ஊட்டி என் தாய் என்னை வளர்க்கின்றா.

அப்பா பத்து ஆண்டுகள் கடந்து செல்கின்றன. உங்களுடன் வாழ்ந்த இரண்டு வருடகாலம் போல மீண்டும் உங்களின் வசந்தம் எனக்கு வேண்டும் அப்பா.

அப்பா நீங்கள் என்னை உப்பு மூட்டை தூக்கிய நினைவுகள், பசுமரத்தாணி போல பசுமையாக கிடக்குதப்பா. உங்கள் மார்பில் ஏறி தவன்று விளையாடிய போது எனக்குத் தெரியவில்லை, நீங்கள் என்னை இப்படி தவிக்க விடுவீர்கள் என்று. தெரிந்திருந்தால் சிலவேளை உங்கள் கூடவே வந்திருப்போம் நானும் என் தாயும். அப்பா,
முள்ளிவாய்க்காலில் எனக்கு காய்ச்சல் வந்து துடித்த போது கண்ணில் நீர் வடிய தூக்கிக் கொண்டு ஓடிச் சென்று மருந்தெடுத்து தந்துவிட்டு களம் நோக்கி சென்ற நீங்கள் எவ்வாறு வருந்தி இருப்பீர்கள்…? ஆனாலும் தளராது களத்தில் நின்ற அந்த பொழுதுகளை எனக்கு அம்மாவின் கண்ணீர் அடிக்கடி நினைவூட்டுகிறது அப்பா. இறுதியாக என்னை விட்டு நீங்கள் பிரியும் போது உங்களின் மனம் எந்த நிலையில் இருந்திருக்கும் அப்பா? மீண்டும் என்னிடம் வருவீர்கள் என்று தானே எண்ணி இருப்பீர்கள்? ஆனால் எங்கே அப்பா நீங்கள் மீண்டும் வராது எங்கே போனீர்கள்…? காத்திருக்க வைத்துவிட்டு?

கூட இருக்கும் நண்பர்கள் தந்தையரோடு பாசம் காட்டி பழகும் போதும், தந்தைமார் பிள்ளைகளோடு சேர்ந்து நடந்து வரும் போதும் வெற்று வானத்தை பார்த்தபடி உங்களின் முகத்தினைத் தான் தேடுகிறேன். என் அப்பா இருந்திருந்தால் அவர் கைகளை கோர்த்தபடி, வானத்தில் மினுமினுக்கும் நட்சத்திரங்களை எண்ணியபடி, மழலை மொழியில் அப்பாவை மகிழ்வித்தபடி, ஊஞ்சலாடும் தூக்கணாங்குருவிகளின் இசை போல தந்தை அன்பை நுகர்ந்தபடி நானும் ஆடிப்பாடி மகிழ்ந்திருப்பேன் என்ற இயல்பான ஆசையை மட்டும், வெறுமையான வானத்தில் அங்கங்கே கண் சிமிட்டும் நட்சத்திரங்களின் ஒற்றை வெளிச்சத்துக்கு சொன்ன படி காலத்தை போக்குகிறேன் நீங்கள் வருவீர்கள் என்ற நம்பிக்கையோடு…

இன்று உங்களின் பிறந்தநாள் அப்பா. இன்று என்னவோ எல்லாம் எழுத துடிக்கிறது. ஆனால் உங்களை இழந்து விட்ட என் மனமோ கவலையில் தடுமாறுகிறது. இரண்டு வருடங்கள் மட்டுமே கிடைத்த உங்களின் அணைப்புடனான மகிழ்வை மீண்டும் பெற்றுவிட வேண்டும் என்று ஏங்குகிறது மனது. அப்பா என்று கதைக்க அன்று என்னால் முடியவில்லை. இன்று அழைத்து அழைத்து அழுகின்றேன் யாருக்கும் அது கேட்கவில்லை. அழுகின்ற என் குரலை செவிகளில் வாங்கி, உணர்வுகளில் புதைந்து கிடக்கும் கனவுகளோடு என்னிடம் நீங்கள் வருவீர்கள் என்று முள்ளிவாய்க்காலில் தொலைத்த நாளில் இருந்து தேடுகிறேன் அப்பா.

மீண்டும் ஓர் பிறப்பு வேண்டும். அதிலும் உன் மகனாய் பிறத்தல் வேண்டும். நாள் முழுக்க உன்னோடு வாழ வேண்டும். இப்பிறவியில் தொலைத்தவற்றை அதில் என்றாலும் நான் மீண்டும் பெற்று மகிழ வேண்டும். காத்திருக்கின்றேன் அப்பா…

வலி மிகுந்த உன் மகன் இவ் வரிகளோடு…

காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரை தேடி அலையும் உயிரிகள் ! காணாமல் ஆக்கப்பட்டோருக்கு நடந்தது என்ன?

     சிறிலங்கா அரசு காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் தொடர்பாகத் தொடர்ச்சியாகப் பொறுப்புக்கூறலைத் தவிர்த்து வருகின்றது. காணாமல் போனோர் தொடர்பான பிரச்சினை இன்று நேற்று ஆரம்பமாகிய விடயம் இல்லை. 1980ம் ஆண்டு தொடக்கம் இன்று வரை நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் நிகழ்ந்து வரும் ஒரு வகை இனவழிப்பின் செயற்பாடு.

குடும்பத்தலைவரைத் தொலைத்த குடும்பங்கள், பிள்ளைகளைத் தொலைத்த பெற்றோர், பெற்றோரைத் தொலைத்த பிள்ளைகள், வாழ்க்கைத்துணையைத் தொலைத்தவர்கள் எனப் பல வகைப்பட்டவர்கள் வடக்குக் கிழக்குப் பிரதேசத்தில் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

2009ம் ஆண்டிற்கு முன்னர் சிறிலங்கா அரசின் இராணுவக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட சுற்றுவளைப்புகளின் போது கைது செய்யப்பட்டு காணாமல் ஆக்கப்பட்டார்கள். இராணுவ சோதனைச் சுற்றிவளைப்பின் போது காணாமல் ஆக்கப்பட்டார்கள். வெள்ளை வானில் கடத்திச் சென்று காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள். அதே வேளை இராணுவக் கட்டுப்பாட்டு பகுதியில் வாழ்ந்த தமிழர்களின் வீடுகளில் வைத்து விசாரணை என அழைத்துச் செல்லப்பட்டுக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டார்கள். தடுப்புக் காவலின் கீழ் சித்திரவதை, சர்வாதிகாரத்தைச் செயல்முறையின் பின்னர் பெறப்பட்டிருந்த குற்ற ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தின் அடிப்படையில் காணாமல் ஆக்கப்பட்டார்கள்.

காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் தாங்களாக காணாமல் போகவில்லை. படையினரால் கைது செய்யப்பட்ட பின் காணாமல் போயுள்ளனர். பலரை உறவினர்களே படையினரிடம் நேரடியாகக் கையளித்தும் உள்ளனர். இதற்கு வலுவான சாட்சியங்களும் உண்டு. 2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் மதகுருமாருடன் இராணுவத்திடம் சரணடைந்த போது வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள். இவர்களில் 280 பேரின் பெயர் விபரங்களையும் அவர்களது புகைப்படங்களையும் itjp – (International Truth and Justice Project) என்ற இணையதளம் வெளியிட்டமையும் குறிப்பிடத்தக்கது.

2009ம் ஆண்டு முள்ளிவாய்க்கால் மண்ணில் கொன்று புதைக்கப்பட்ட எமது உறவுகள் தமது உயிர் துறந்து உரிமைப்போரிற்கான விதையாகியுள்ளார்கள். ஆயுத மௌனிப்பின் முடிவுப்புள்ளியாகவும், தொடக்கப்புள்ளியாகவும் அமைந்துவிட்ட இராணுவக் கட்டுபாட்டிற்கு மக்கள் வரும்போது, விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பில் ஒரு நாள் இருந்த எல்லோரையும் பதிவு செய்யும் படியும், சிறு விசாரணைகளின் பின்னர் குடும்பத்தினர்களுடன் அவர்கள் இணைக்கப்படுவார்கள் என்றும் இராணுவத்தினர் அறிவித்தனர். அதன் படி பதிவு செய்தவர்கள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டுப் பின்னர் காணாமல் ஆக்கப்படுள்ளனர். இதே காலப்பகுதியில் இடம்பெயர்ந்து, மீண்டும் பொருட்களை எடுப்பதற்கு இராணுவத்தினால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்குச்j சென்றபோது காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள்.

2008 -2009 காலப் பகுதிகளில் விடுதலைப் புலிகளினால் கட்டாய ஆள் இணைப்பில் இணைக்கப்பட்டு போராளியாக இருந்தவர்கள் சிலர் தற்போது காணாமல் போய் உள்ளார்கள். இவர்களின் உறவுகள் கூறும் விடயத்தையும் இங்கே குறிப்பிட்டே ஆகவேண்டும். அவர்கள் தங்களுடைய உறவுகள் இறக்கவில்லை எனவும் இறந்திருப்பின் விடுதலைப் புலிகளின் மாவீரர் என்னும் கௌரவத்துடன் மாவீரர் பட்டியலில் தமது உறவுகள் இடம்பிடித்திருப்பார்கள் என்றும் கூறுகின்றனர். அதே வேளை தங்களது பிள்ளைகளை, உறவுகளை இராணுவக் கட்டுப்பாட்டு பகுதிக்குள் வந்ததை கண்டதற்கான முதலாம், இரண்டாம், மூன்றாம் நிலைச் சாட்சிகள் உள்ளதாகவும் கூறுகின்றனர்.

2009 ஆம் ஆண்டின் பின்னர் மீளக்குடியேற்றச் செயற்திட்டத்தையடுத்து தொழிலுக்குச் சென்ற போதும், காணி வீடு பார்க்கச் சென்ற போதும் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் என ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் முன்னாள் செயலாளர் பான்கீமூனால் அமைக்கப்பட்ட குழுவின் இலங்கை தொடர்பான விவகாரத்திற்குப் பொறுப்பாக இருந்த உறுப்பினரும் சர்வதேச உண்மை மற்றும் நீதிக்கான செயற்றிட்டத்தின் நிறைவேற்றுப் பணிப்பாளருமான ஜஸ்மின் சூக்கா தெரிவித்துள்ளார் .

காணாமற் போனோர் அல்லது காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் பற்றிய பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்காக இலங்கை அரசாங்கம் மேற்கொண்ட முயற்சிகளின்போது, காணாமற்போன ஆட்கள் பற்றிய அலுவலகம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு திருப்பு முனையைக் குறிக்கிறது. 2016 இன் 14 ஆம் இலக்க காணாமற்போன ஆட்கள் பற்றிய அலுவலகச் சட்டம் (தாபித்தலும் ஃ நிருவகித்தலும்/ பணிகளை நிறைவேற்றுதலும்) சுயாதீன ஆணைக்குழு என்ற வகையில் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

படையினரின் கையில் கொடுத்தபிள்ளைகளை கேட்கின்றார்கள் . காணாமல் போனோர் அலுவலகம் காணாமல் போனவர்களை பற்றித்தான் கேட்ப்பார்கள் இவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை படையினரின் கையில் கொடுத்தவர்கள் காணாமற் போனோர் அலுவலகமானது இவர்களிடமும் விசாரணைகளை மேற்கொண்டு உண்மைகளைக் கண்டறிய வேண்டும். காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் தொடர்பில் அவர்களது உறவினர்களே சாட்சியாக உள்ளனர். இந்நிலையில் அவர்கள் காணாமல் ஆக்கப்பட்ட தமது உறவுகள் தொடர்பாகச் சாட்சியமளிப்பதற்கு அவர்களது பாதுகாப்பையும், உடல் உள நலத்தையும் உறுதிப்படுத்த வேண்டிய கடப்பாடு எங்கள் அனைவருக்கும் உள்ளது.

காணாமல் செய்யப்படுதல் என்பது ஒருவருடைய அடிப்படை உரிமையான வாழுதலுக்கான உரிமையினைப் பறித்தலாகும் என வரையறை செய்யப்படுகின்றது. ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் காணாமல் செய்யப்படுதல் என்பது அந்நாட்டின் ஜனநாயகத்தின் மீது ஐயத்தினை ஏற்படுத்தும் ஒன்றாகவே அமையும்.

இலங்கையின் வட புலத்தில் அதாவது யாழ்ப்பாணம், முல்லைத்தீவு, கிளிநொச்சி, மன்னார், வவுனியா ஆகிய மாவட்டங்களில் இருந்து கடந்த மூன்று தசாப்தங்களில் 60,000 பேர் காணாமல் போயுள்ளனர் என அல் ஜசீரா ( Al Jazeera )ஆவணப்படம் ஒன்றின் மூலம் அதனை ஆவணமாக்கி உள்ளது.

பல குடும்பங்கள் நாட்டின் வடகிழக்கு பகுதியில் உள்ள நகரங்களில் தற்காலிகமாகக் கூடாரங்களில் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் புகைப்படங்களை ஏந்தியவாறு உறவினர்கள் வீதிகளில் அமர்ந்து, ஒவ்வொரு நாளும் தொடர்ந்து கோரிக்கை முழக்கங்களை எழுப்பிவருகின்றார்கள். காணாமல் ஆக்கப்பட்ட நேசமானவரின் இடத்திலேயே நீதி மற்றும் பதில்களைப் பெறுவதற்கான நம்பிக்கையில் முழுமையான விசாரணை மேற்கொண்டு தங்கள் உறவினர்களைக் கண்டுபிடித்து தருவார்கள் என நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார்கள்.

உரிமைக்காக போராடுபவர்களை அடக்கினால் நீதி எப்படி கிடைக்கும்? இலங்கையின் வடகிழக்கு உள்ளிட்ட அனைத்து மாகாணங்களும் மக்களின் உரிமைகளுக்காக போராடுபவர்களை பயங்கரவாதிகள் என்று சித்தரிப்பதும், போராட்டக்குழுவிற்கு தீவிரவாத சாயம் பூசுவதும் அரசியல் எதிராளிகளை இல்லாதொழிப்பதும் என பல்வேறு முயற்சிகளில் ஈடுபட்டது மக்கள் மீதான இந்த ஜனநாயகமற்ற ஒடுக்குமுறையினையும் சிறிலங்க அரசு நிகழ்த்தி வருகின்றது.

1979ல் இன்பம், செல்வம் என்ற இரு வாலிபர்களைக் கொலை செய்து பண்ணை–மண்டைதீவுச் சந்தியில் வீசிவிட்டுச் சென்றது அன்றைய ஆயுதப்படை இதன் தொடர்ச்சியாக வட–கிழக்கில் பல கைதுகள் நடைபெற்று வந்திருக்கின்றது. மனிதாபிமானப் பணிகளில் ஈடுபட்டு வரும் தொண்டு நிறுவனங்களின் பணியாளர்களும் அடிக்கடி கடத்தப்பட்டுக் காணாமல் கடத்தப்பட்டார்கள். 2011ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 13ஆம் திகதி மாலை, சிவலிங்கம் சிவகுமார் என்ற தமிழ் இளைஞன் கடத்தப்பட்ட சம்பவமும் பதிவானது. இந்தச் சம்பவம் நடந்து 5 தினங்களின் பின்னர் அதாவது ஏப்ரல் 18ம் திகதி அவரது சடலம் யாழ்ப்பாணம் தொண்டமானாறு பிரதேசத்தில் மீட்கப்பட்டது.

இலங்கையில் ஏற்பட்ட உள்நாட்டு யுத்தமானது மக்களுக்குப் பல்வேறு கசப்பான அனுபவங்களைத் தந்துள்ளது. அந்த வகையில் யுத்தத்தின் விளைவால் பொதுமக்களிற்கு ஏற்பட்ட பாதிப்புகள் பாரதூரமானவையாகும். உயிரிழப்புக்கள், காணாமல் ஆக்கப்படுதல், அங்கவீனமானோர், சொத்திழப்புக்கள் எனப் பாதிப்படைந்து காணப்படுகின்றனர். யுத்தம் முடிவிற்குக் கொண்டுவரப்பட்டு ஒன்பது ஆண்டுகள் கடந்தும் இத்தகைய பாதிப்புகளிலிருந்து மீளாதவர்களாக மக்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

சகல பிரதேசங்களும் யுத்தப் பாதிப்புக்குள்ளாக்கப்பட்டதுடன் யுத்தத்தில் ஈடுபட்டுக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள், சரணடைந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள், கடத்தப்பட்டவர்கள், நீண்ட காலம் இரகசியத் தடுப்புக்காவலில் வைக்கப்பட்டுள்ளதாலும் பெண்கள் குடும்பப் பொறுப்பை ஏற்க நிர்ப்பந்திக்கப்படுகின்றனர். அத்துடன் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களது பிள்ளைகள், சகோதரர்கள், குடும்பத்தலைவர்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்கும் ஆற்றல் அவர்களுக்கு குறைவாக உள்ளமையாழும் அவர்கள் பல்வேறு பாதிப்புக்களை எதிர் நோக்குகின்றனர்.

இராணுவத்திடம் சரணடைந்து, அல்லது அவர்களால் கைது செய்யப்பட்டு தடுப்பு முகாம்களில் தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ள போராளிகளுக்கு போதிய சட்ட ஆலோசனைகளைப் பெறுவதற்கோ அவர்களின் நாளாந்த வாழ்க்கையைத் தொடர அவர்களுக்கு வசதிகள் இல்லை. சமூகரீதியான சவால்கள், அடிப்படை வசதிகளின் பற்றாக்குறை, வாழ்விட வசதிகளின் பற்றாக்குறை ஒருபுறம் இருக்கத் தமது உறவு உயிருடன் உள்ளாரா இல்லையா என்பது தெரியாமையினால் தமது காணாமல் ஆக்கப்பட்ட உறவினை எண்ணி உளவியல் ரீதியாகப் பாதிக்கப்படுதல் போன்ற இன்னோரன்ன பிரச்சினைகளினைக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களது குடும்பங்கள் எதிர்நோக்குகின்றனர்.

காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களது குடும்பங்கள் தமது உறவைத் தொலைத்துப் பல ஆண்டுகள் கடந்தும் இன்றுவரை அவர்கள் பற்றிய எந்தத் தகவலும் கிடைக்காமல் ஏக்கத்துடன் காத்திருக்கின்றனர். ஆயுத முனை யுத்தம் முடிவிற்குக் கொண்டு வரப்பட்ட பின்னர் ஆட்சிமாற்றத்தாலும் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் தொடர்பான எந்த ஆக்கபூர்வமான செயற்பாடுகளும் முன்னெடுக்கப்படவில்லை என்பது மக்களின் ஆதங்கமாகவுள்ளது. விசாரணை ஆணைக்குழுக்கள் உருவாக்கப்பட்டிருந்த போதும் அவற்றின் செயற்பாடுகள் இப்பிரச்சினைக்கு தீர்வு வழங்குவதாக அமையவில்லை. இவை பாதிப்புக்குள்ளான குடும்பத்திற்கு மேலும் பாதிப்பினையும் ஏமாற்றத்தினையும் எற்படுத்தி வருகிறது.

குடும்பத்தலைவர்களை, பெற்றோரை, பிள்ளைகளை இழந்த பலர் அநாதையாக வாழ்ந்து வருகின்றனர். அவர்கள் உளவியல் ரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்டு மனவடுநோய், தற்கொலை, மதுப்பழக்கம், மனச்சோர்வு, இழவிரக்கம் போன்றவற்றிற்கு உட்பட்டுள்ளதையும் காண முடிகின்றது. இவர்கள் தற்கொலை செய்து கொள்கின்ற சம்பவங்களும் இன்றுவரை நடந்துகொண்டே இருக்கின்றது.

யுத்த காலப்பகுதியில் குறுகிய பகுதிக்குள் அதிகளவான மக்கள் வைக்கப்பட்டிருந்ததுடன் அப்பிரதேசத்தினுள் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களின் செயற்பாடுகளும் ஊடகங்களின் செயற்பாடுகளும் திட்மிட்ட வகையில் தடுக்கப்பட்டிருந்தது. சர்வதேச ஊடகவியலாளர் அனைவரையும் இலங்கையில் இருந்து முன்னால் சனாதிபதி மகிந்த இராசபக்சே வெளியேற்றினார். தொண்டு நிறுவனங்களான சர்வதேச செஞ்சிலுவைச் சங்கம், ஐ.நா. மனித உரிமை ஆணையத்தின் பிரதிநிதிகள் மற்றும் பல நாடுகளைச் சேர்ந்த தொண்டு நிறுவனங்கள் நாட்டை விட்டு வெளியேற்றப் பட்டனர்.

சிங்கள இராணுவத்தைக் கொலை வெறி இராணுவமாக மாற்றி அவர்களைத் தமிழர்களுக்கு எதிராக எது வேண்டுமானாலும் செய்வதற்கு உரிமை கொடுத்து ஏவிவிட்டார். பாலியல் வன்முறை, படுகொலைகள், மனித உரிமை மீறல்கள் தங்கு தடையின்றி நடத்தப்பட்டன. தமிழர்களுக்கு எதிரான துரோகக் குழுக்களின் அட்டூழியங்கள் இராணுவ உதவியுடன் நடந்தன. இதனால் யுத்தத்தில் காணாமல் செய்யப்பட்டவர்களின் புள்ளி விபரங்களினைச் சரியான முறையில் திரட்டிட முடியவில்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. யுத்தம் முடிவிற்குக் கொண்டுவரப்பட்டு ஒன்பது ஆண்டுகள் கடந்தும் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் பற்றி இன்று வரை எந்தத்தகவலும் கிடைக்காமையினால் அவர்களது குடும்பங்கள் ஏமாற்றத்துடன் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

யுத்தத்தினால் காணாமல் செய்யப்பட்டவர்களின் குடும்பங்கள் தமது உறவு உயிருடன் உள்ளாரா ? இல்லையா என்பதை அறியாத நிலையில் காணப்படுகின்றனர். வடமாகாணத்தில் நடைபெற்ற 2016 ஆண்டு பொங்கல் விழாவில் கலந்து கொண்ட பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க, காணாமற்போன உறவுகள் சிலர் உயிருடன் இருப்பதற்கான வாய்ப்பு இல்லை எனவும் அவர்கள் இறந்துவிட்டனர் என தெரிவித்துள்ளார்.

போரில் காணாமல் போனவர்கள் இலங்கை இராணுவத்தினரின் முகாம்களிலோ அல்லது பொலீசாரின் சிறைச்சாலைகளிலோ இல்லை என 2018ம் ஆண்டு இலங்கை அதிபர் மைத்திரிபால சிறிசேன தெரிவித்தமை காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் உறவுகளின் குடும்பத்துக்கு இடிமேல் இடிவிழுந்து பேரதிர்ச்சியை உண்டாக்கியுள்ளது.

தமிழர் தாயகப் பிரதேசத்தில் கையளிக்கப்பட்டும் கடத்தப்பட்டும் வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரைத் தேடி தொடர்ந்து எமது உறவுகள்

காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் தொடர்பாகத் தீர்க்கமான முடிவை தெரிவிக்க வேண்டும்.
சட்டத்திற்கு விரோதமாக தொடர்ந்தும் சிறைகளில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் தமிழ் அரசியல் கைதிகள் அனைவரும் உடனடியாக விடுதலை செய்யப்பட வேண்டும்.
பயங்கரவாத தடைச்சட்டம் நீக்கப்பட வேண்டும் . என்ற மூன்று அம்சக் கோரிக்கைகளை முன்வைத்துத் தொடர் போராட்டமாகக் கவனயீர்ப்பு போராட்டம், கறுப்புப் பட்டிப் போராட்டம், உணவு தவிர்ப்பு போராட்டம், தேங்காய் உடைக்கும் போராட்டம், கற்பூர தீச்சட்டி ஏந்தும் போராட்டம், மனிதச் சங்கிலி போராட்டம்,வீதி மறியற் போராட்டம், எழுச்சிப் போராட்டம், மௌன போராட்டம், முற்றுகைப் போராட்டம், காத்திருப்புப் போராட்டம், பதாதைகள் தாங்கிய போராட்டம் எனப் பல போராட்டங்களைக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் உறவினர்கள் தொடர்ந்து தீர்வின்றி போராடி வரும் நிலை காணப்படுகின்றது. அதே வேளை தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் இந்தப் போராட்டங்களை கண்டுகொள்ளாத நிலையும் காணப்படுகின்றது.

வார்த்தையளவிலான தமிழ்த் தேசியம் என்கிற நிலைகளைக் கடந்து அர்ப்பணிப்பான போராட்டங்களை அடுத்த கட்டங்களுக்கு நகர்த்துவதற்கு நீதிக் கோரிக்கைகளுக்கான அழுத்தங்களை வலுப்படுத்துவதற்கு, சிந்திப்பதற்கும் இயங்குவதற்குமான சூழலை நாம் உருவாக்க வேண்டும். மரணச்சான்றிதழ்களைப் பெற்றுக் கொண்டு அரசாங்கத்தினால் வழங்கப்படும் நட்டஈடுகளைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள் எனவும் தொடர்ந்து காணாமல் போனவர்கள் தொடர்பில் விசாரித்துக் கொண்டு தேடுதல் நடத்துவோம் என மரணச்சான்றிதழ்களைத் திணிக்கும் முயற்சியில் ஆணைக்குழுவினர் ஈடுபட்டிருந்ததைக் காணக் கூடியதாக இருக்கிறது.

யுத்தம் முடிந்த பின்னர் இராணுவக் கட்டுப்பாட்டிற்கு வந்த போது இராணுவத்தின் கரங்களில் புனர்வாழ்விற்கு என ஒப்படைக்கப்பட்ட எங்களுடைய உறவுகளுக்கு நடந்தது என்ன? அவர்களின் முடிவு தெரியாமல் அவ்வாறு மரணச் சான்றிதழ்களைப் பெற்றுக் கொள்ளமாட்டோம் அவர்களுடைய மரணத்தின் ஊடாக எமக்குக் கிடைக்கும் உதவிகள் தேவையற்றவை எனச் சாட்சியமளிக்க வந்தவர்கள் ஆணைக்குழுவிடம் பல கருத்துக்களை முன்வைத்து இருக்கிறார்கள் .

அரசியல்வாதிகளின் சிறுபிள்ளைத்தனங்களுக்குக் கவனம் கொடுத்து, ஊடகங்களும், புலம்பெயர் அமைப்புக்களும் உண்மையான பிரச்சினையைத் திசைதிருப்பி ஒதுங்கிப் போகும் நிலை காணப்படுகிறது. எனினும், இவ்வாறான நிலையைத் தொடர்ந்தும் அனுமதிப்பது என்பது, உண்மையான உணர்ச்சியாளர்களுக்கு விடுதலை நோக்கிய பயணத்திற்கு தடையாக இருக்கிறது.

காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் உறவுகள் என்கிற அடையாளத்துக்குள் பலரை நாளாந்தம் காண்கிறோம். உறவுகளைத் தேடி அலைந்து அவர்களது கால்கள் பலமிழந்து விட்டன. கண்களில் கண்ணீர் வற்றிவிட்டது. தமது பிள்ளைகளின் நிலை என்னவென்று அறியாமலேயே வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்ட தேடி அலைந்த 19 தாய்மார்கள் இறந்துள்ளார்கள். மேலும் பலர் மன அழுத்தங்கள் காரணமாக நோய்வாய்ப்பட்டு உள்ளனர்.

சகோதரி இ.ராசநாயகம் நிலா (24) சுழற்சிமுறையிலான காணாமல் ஆக்கப்படவர்கள் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு வந்தார். அவர், 22/07/2018 அன்று மனஅழுத்தம் மற்றும் உடல்நலக்குறைவு, மனவடு நோயினால் பாதிப்படைந்திருந்தமையினை காரணமாக மரணம் அடைந்துள்ளார். (இ.ஜெனிஸ்ராஜ் கடந்த 2007 ம் ஆண்டு நீர் கொழும்புப் பகுதியில் வைத்து காணாமல் போயிருந்தார்) ஆனால் இவற்றையெல்லாம் தூக்கி எறிந்து விட்டு நாம் வாழ்க்கையை முன்னோக்கி நகர்த்துகிறோம். இவ்வாறு செய்யாது பழையனவற்றையே நினைத்து வருந்திக் கொண்டிருப்பவர்களால் சாதாரண வாழ்க்கையை மேற்கொள்ள முடியாமல் போகிறது.

2007ம் ஆண்டின் மாசி மாதத்தில் வடமராட்சியின் துன்னாலை கலிகை சந்தி இலங்கை இராணுவ படைமுகாமில் வைத்து சிங்கள படையினராலும் ஒட்டுக்குழுக்களாலும் கடத்தப்பட்டு காணாமல் ஆக்கப்பட்ட துன்னாலையைச் சேர்ந்த ஊடகவியலாளர் சு.இராமச்சந்திரன் காணாமல் ஆக்கப்பட்டிருந்தார். இவர் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த சூழலில் ஓரிரு நாட்கள் அவரது தொலைபேசி செயற்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. விசாரணையொன்றிற்காகத் தான் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தமையினை அவர் அப்போது பகிர்ந்துள்ளார்.

யாழ் – தினக்குரல், வலம்புரி நாளிதழ்களது பிரதேச செய்தியாளராக பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த இராமச்சந்திரன் தொடர்பில் இன்று வரை தகவல்கள் இல்லாத நிலையில் காணாமல் ஆக்கப்பட்ட தனது பிள்ளையினைத் தேடி பெற்றோர்கள் தொடர்ப் போராட்டம் மேற்கொண்டு வந்த வேளை கடந்த மாதம் 2018ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 05ஆம் திகதி ஊடகவியலாளரின் தந்தையார் சுப்பிரமணியம் அவரது பிள்ளையை காணாத நிலையில் உயிரிழந்துள்ளார்.

படையினராலும் ஒட்டுக்குழுவாலும் இணைந்து கடத்தப்பட்டு ஊடகவியலாளர் இராமச்சந்திரனை தேடியே அலைந்து திரிந்து தாம் சாவதற்குள் மகனைக் கண்டுவிட வேண்டும் என்றிருந்தவர்கள் மகனைக் காணாமலே இந்நிலையில் இவரது தாயார் 2018ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 18ஆம் திகதி அன்று பிள்ளையினைக் காணாத தாயாக மகனைக் காணாமலே உயிரிழந்துள்ளமையும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இராணுவத்தால் கைது செய்யப்பட்டு காணாமல் ஆக்கப்பட்ட தனது மகனைத் தேடி அலைந்த முல்லைத்தீவு தேவிபுரம் ‘அ’ பகுதியை சேர்ந்த சண்முகநாதன் விஜயலட்சுமி 68 வயதுடைய குறித்த தாயார் 2009ஆம் ஆண்டு முதல் சண்முகராசா அர்ஜின் என்ற தனது மகனைத் தேடிவந்துள்ளார். முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களது உறவுகள் தமது உறவுகளைத் தேடி கடந்த வருடம் மார்ச் மாதம் எட்டாம் திகதி முதல் போராடிவந்த நிலையில் 675ஆவது நாள் அன்று (10/01/2019) சண்முகநாதன் விஜயலட்சுமி என்ற தாயார் உயிரிழந்தார்.

மாங்குளம் செல்வராணி குடியிருப்பைச்சேர்ந்த வேலு சரஸ்வதி அம்மா மாரடைப்பால் மரணமாகியுள்ளார். வீரவேங்கை நகைமுகன், லெப்.கேணல் கணபதி,வீரவேங்கை கதிர்காமர் ஆகிய மூன்று மாவீரர்களின் தாயாரும் போராளியாக ஒருவர் தடுப்பு முகாமிலிருந்து வந்தவர்,மற்றும் காணாமலாக்கப்பட்ட தனது மகளைத்தேடியலைந்த அன்னை மனதாலும் உடலாளும் சோர்வடைந்த நிலையில் மாரடைப்பால் 13.02.2019 அன்று மரணமாகியுள்ளார். ஏற்கனவே பல தாய்மார்கள் காணாமலாக்கப்பட்ட பிள்ளைகளைத் தேடியலைந்து உயிரிழந்திருக்கிறார்கள் இந்நிலையில் சரஸ்வதியம்மாவும் தனது மகளை காணாமலே வலிகளோடு இவ்வுலகை விட்டு பிரிந்திருக்கிறார் . இன்று 775தாவது நாளைக் கடந்த நிலையிலும் சுழற்சி முறையில் கவனயீர்ப்பு போராட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றது .

காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் குடும்பங்களின் உறவினர்கள் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் நினைவுகளில் இருந்து இன்றும் மீளமுடியாதவர்களாக உள்ளனர். மிகை நெருக்கீட்டுக்கு உட்பட்டவர்கள் சாதாரணமாக அதன் தாக்கத்திலிருந்து சில காலங்களின் பின்னர் விடுபட்டுத் தங்கள் சாதாரண வாழ்க்கையை மீளவும் தொடங்கக் கூடியதாக இருக்கிறது. ஆனால் இத்தகைய நோய்களுக்கு உட்பட்டவர்களுக்கு அது சாத்தியமற்றுப் போய்விடுகிறது. அல்லது பலகாலத்திற்கு அதன் தாக்கத்திலிருந்து விடுபட முடியாமல் தவிக்கின்றனர். அவர்களுக்கு உளச்சிகிச்சைகளும் தேவைப்படலாம். அதன் குணங்குறிகள் பாதிக்கப்பட்ட நபர்களுக்கிடையில் பெரிதும் வேறுபடலாம். ஆனாலும் அதனை நாம் மூன்று வகைகளாகப் பாகுபடுத்தலாம். ஊடுருவும் நினைவுகள், தவிர்த்தல் நடத்தைகள், அதிபர எழுச்சி நிலை இந் நிலையில் கோபம் மற்றும் சினம் ஏற்படுகிறது. தூக்கமின்மையால் பாதிக்கப்படலாம். சிறிய சத்தங்களுக்குக் கூடத் திடுக்கிடும் நிலை காணப்படலாம். அதைவிடப் பீதி நிலைக்குரிய குணங்குறிகளான நெஞ்சு வலி, தலை சுற்றல், அதிக மூச்சு வாங்கல், அர்த்தமற்ற பயம் என்பவையும் ஏற்படலாம்.

மேற்கூறிய மூன்று வகையான குணங்குறிகளையும் கொண்டதுதான் நெருக்கீட்டிற்குப் பிற்பட்ட மனவடுநோய். Post-traumatic stress disorder (PTSD) இந்த மூன்று வகையான குணங்குறிகளும் ஒருவரிடம் காணப்பட வேண்டுமென்பதில்லை. இரண்டு வகையான அல்லது தனியே ஒரு வகையான குணங்குறிகள் முதன்மைப்பட்டுக் காணப்படலாம். இந்தக் குணங்குறிகள் மிகை நெருக்கீடு ஏற்பட்டு பல மாதங்களின் பின்பும் ஏற்படலாம். இந்தக் குணங்குறிகள் பாதிக்கப்பட்டவர்க்கு ஒருவித பதற்றம் நிறைந்த உணர்வைக் கொடுக்கிறது. இத்தகைய தற்பதட்டநிலையை வெற்றி கொள்வதற்குப் பலர் மது மற்றும் வேறு போதைப் பொருட்களைப் பாவிக்கத் தலைப்படுவர். இந்தத் தற்பதட்டநிலை மற்றவர்களுடன் (குறிப்பாகக் குடும்பத்தில்) சுமுக உறவை ஏற்படுத்த முடியாமல் செய்து விடுகிறது. குறிப்பாகப் பாலியல் சம்மந்தப்பட்ட உறவுகளையும் பாதிக்கிறது.

பலருக்கு இந்தத் தற்பதட்ட நிலை மெய்ப்பாட்டு ரீதியாகவே வெளிப்படுகிறது. எமது பகுதியில் பலர் மெய்ப்பாட்டுக் குணங்குறிகளுடனே காணப்படுகின்றனர். உதவியற்ற மனப்பாங்கு, உணர்வு குன்றிய நிலை, தோல்வி மனப்பான்மை, மனித அடையாளமற்ற உணர்வு போன்றவற்றையும் இவர்கள் வெளிக்காட்டுகின்றனர்.

தனிமையை விரும்புபவர்களாகவும் நெருக்கமான உறவுகளைப் பேண முடியாதவர்களாகவும் வேறு எவராவது தன்னைக் காப்பாற்றுவார்கள் என நம்புபவர்களாகவும், தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள முடியாதவர்களாகவும் இவர்கள் காணப்படுவார்கள். அத்துடன் வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தினை இழந்தவர்களாகவும் எதிர்காலம், இறைவன் என எல்லாவற்றிலும் நம்பிக்கை இழந்தவர்களாகவும் காணப்படுகின்றனர்.

யுத்தத்தினைத் தொடர்ந்து ஏற்படும் உளநெருக்கீட்டின் விளைவாகவும் ஏனைய பல சமூகக் காரணிகளாலும் தற்கொலை பெருமளவில் அதிகரிக்கும் போக்குக் காணப்படுகிறது. மனச்சோர்விற்கு உட்படுவதாலும் மிகையான மதுப்பழக்கத்திற்கு ஆளாவதாலும் இந்நிலைமைகள் ஏற்படுகின்றன. எல்லாவற்றையும் இழந்த நிலையில் நம்பிக்கையற்ற உணர்வு மேலோங்கும் பொழுது சமூகம் மற்றும் குடும்பம் போன்றவற்றின் ஆதரவும் அற்ற நிலையில் இத்துன்பியல் முடிவுக்கு அவர்கள் செல்ல முயல்கின்றனர். தற்கொலையால் உயிரிழந்தவர்களும் தற்கொலைச்சம்பவங்களும் காணாமல் போதலினால் ஏற்பட்டுள்ளது.

காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் ஏற்பட்ட பல வலிகளையும் தாங்கமுடியாத ஆண்கள் தமக்கு தொடர்ந்து ஏற்படும் பதட்டம் மற்றும் உள நெருக்கடிகளை எதிர் கொள்வதற்குரிய குறுக்கு வழியாகப் பலர் மது அருந்துகின்றனர். குறிப்பாகப் பல ஆண்டுகள் தங்கள் உறவினரை இழந்து தவிப்பதால் மதுப் பழக்கத்திற்கு ஆளாகின்றனர்.

மது அருந்தும் போது ஒரு விதமான தற்காலிக மேன்மை உணர்வு ஏற்படுவதால் தற்பதட்டம் மற்றும் உள நெருக்கடியிலிருந்து தற்காலிகமாக விடுபடுவதால் மதுப் பழக்கம் மேலும் மேலும் வலுவடைகின்றது. மிகையான மதுபாவனை பல பாரதூரமான விளைவுகளைத் தர வல்லது. பல வழிகளில் உடல், உள உபாதைகளை ஏற்படுத்துகின்றது. மலிவாகக்கிடைக்கக்கூடிய கசிப்பு போன்ற மலிவான தீங்கு மிகுந்த மதுபானங்களும் புழக்கத்திலிருப்பதால் இப்பாதிப்புப் பல மடங்கு அதிகமாகின்றன.

மதுப் பழக்கம் உடல் மற்றும் உள உபாதைகளை ஏற்படுத்தும். உடலில் பெரும்பாலான உறுப்புக்கள் மதுபாவனையினால் பாதிப்பிற்கு உள்ளாகின்றன. உளப் பாதிப்புக்களால் ஒருவரது மனோபாவத்திலும் நடத்தைக் கோலங்களிலும் பெருமளவு மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன. அத்துடன் அவரது அறிவியல் தொழிற்பாடுகளும் நீண்டகால நோக்கில் பாதிக்கப்படுகின்றன. அதைவிடத் தற்கொலை எண்ணமும் ஏற்படலாம்.

விபத்து, கொலை, குடும்ப உறவில் சிக்கல் மற்றும் பாலியல் பிரச்சினைகள் எனப் பல விளைவுகள் மதுபாவனையினால் ஏற்படுகின்றன. உண்மையில் மதுவினால் ஏற்படும் பாதிப்புக்கள் மிகக் குறைந்தளவில் உணரப்படுவதும் அதன் பாதிப்பு நீண்டு செல்வதற்குரிய காரணமாக இருக்கின்றது. மது வெறுமனமே மருத்துவப் பிரச்சனைகளை மட்டுமே தருகின்ற ஒன்றல்ல. அதன் சமூக மற்றும் பொருளாதாரப் பாதிப்புக்கள் மிக அதிகமானவை. அதைவிடக் குடும்ப உறவுகளில் ஏற்படும் பாதிப்புக்கள் குறிப்பாகக் குழந்தைகள் பாதிக்கப்படுவது என்பது அதன் இன்னுமொரு பரிமாணம்.

மதுப் பழக்கமுடைய ஒருவரது உடலில் உச்சி முதல் உள்ளங்கால் வரையான சகல பகுதிகளையும் மது பாதிக்கின்றது. மதுப் பழக்கத்தினால் ஈரல் அழற்சி மட்டுமே ஏற்படுவதாகச் சமூகத்தில் பலர் கருதுகின்றனர். ஆனால் மூளை, இதயம், குடல், சதை போன்ற பல உறுப்புக்களை மது தாக்குகின்றது. இதயநோய், பாரிசவாதம் போன்றவற்றை ஏற்படுத்துவதில் மதுவும் முக்கிய பங்காற்றுகின்றது. அத்துடன் பல புற்றுநோய்களுக்கு மதுவினால் ஏற்படும் பாதிப்பே முக்கிய காரணமாக அமைகின்றது.

குருதியமுக்கம், நீரிழிவு ஆகியவற்றினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் குருதியமுக்கம் சீர்செய்யப்படுதல் மற்றும் குருதிசார் சீனியின் அளவினைக் கட்டுப்படுத்துதல் போன்றவற்றில் பாதிப்பினை ஏற்படுத்துவதனால் குருதியமுக்கம் மற்றும் நீரிழிவினால் ஏற்படும் பாதிப்புகளுக்கும் ஒரு காரணியாக மது அமைகின்றது. அத்துடன் குடிபோதை விபத்துக்களை அதிகரிக்கின்றது. அதைவிட வன்முறை மற்றும் சமூகக் குற்றங்களுக்கும் மதுப் பழக்கம் காரணமாக அமைவதுடன் நஞ்சருந்தல், தன்னைத் தானே காயப்படுத்துதல் போன்ற செயற்பாடுகளுக்கும் மது காரணமாக அமைகின்றது என்னும் உண்மையைப் பலர் உணர்வதில்லை.

மதுவினால் மனச்சோர்வு மற்றும் தற்கொலை என்பன பெருமளவில் ஏற்படுகின்றன என ஆய்வுகள் குறிப்பிடுகின்றன. மதுப்பாவனை தொழில் நிலையங்களிலும் பல பாதிப்புக்களை ஏற்படுத்துகின்றது. தொழிலுக்கு வராமல் விடுமுறையில் செல்லல், மற்றும் உடல் ஆரோக்கியத்துடன் தொழிலில் ஈடுபட்டு உற்பத்தி அதிகரிப்பில் உதவ முடியாமை ஆகியவை மதுப்பழக்கத்தினால் ஏற்படுகின்றன.

குடும்பத்தின் பொருளாதாரத்தில் பெரும் பாதிப்பை மது ஏற்படுத்துகின்றது. வறுமையால் வாடுகின்ற பெரும்பாலான குடும்பங்களில் மூன்றிலொரு பங்கிற்கும் மேற்பட்ட வருமானம் மதுவினால் விரயமாக்கப்படுகின்றது. இது பெரிதாக உணரப்படாமல் இருப்பதால் அவர்கள் மேலும் வறுமைக்கு ஆளாகிச் சமூகத்தின் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

குடும்பத்தின் ஏழ்மை நிலைக்குக் காரணமாக அமைகின்ற மது அந்த குடும்பத்தின் குழந்தைகளின் கல்விச் செயற்பாடு மற்றும் அவர்களது போஷணை, மனநலம் என்பவற்றில் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றது. எனவே தனிமனித, குடும்ப சமூக மட்டங்களில் மது பெருமளவில் பாதிப்பினை ஏற்படுத்துகின்றது. இவ்வாறு மதுபோதையினால் பல்வேறு விளைவுகளையும் எதிர் கொள்ளும் மதுவுக்கு அடிமையானவர்கள் தமது சமூகத்தினரால் ஒதுக்கி வைக்கப்படுவதனையும் அவதானிக்கலாம். அதுமட்டுமல்லாமல் அவர்கள் தாமாகவே அனைத்து விடயங்களிலும் வெறுத்து தமது உறவுகள் நண்பர்கள் சமூகம் போன்றவற்றில் இருந்து விலகிக்கொள்வதனையும் அவதானிக்க முடிகின்றது. இவ்வாறு யுத்தினால் உறவுகளினைத் தெலைத்த முதுமையான குடும்பத்தலைவர்கள் மது பாவனைக்கு அடிமையாகி உளவியல் ரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதனை அவதானிக்க முடிகின்றது.

காணாமல் செய்யப்பட்டதனால் உளப் பேரதிர்விற்கு உட்பட்ட ஒருவர் எளிதில் உணர்ச்சி வசப்படுபவராகவும் ஆழ் மனதில் பெரும் கோபத்தைக் கொண்டவராகவும் மாறுவதனை அவதானிக்கலாம். அவரது ஆளுமையானது முழுமையாக மாற்றமடையலாம். இதனால் அவர் பிற மனிதர்களுடன் உறவாடுவது பெருமளவு பாதிக்கப்படுகின்றது.

நெருங்கிய உறவுகளுடன் இதன் தாக்கம் பெருமளவில் வெளிப்படும். இதனால் குடும்பத்தில் உறவுச் சிக்கல்கள் ஏற்பட்டு அது பூதாகரமாக வெளிப்படும். எடுத்துக்காட்டாகக் கணவன் மனைவிக்கு இடையில் சண்டை சச்சரவுகள் ஏற்பட்டு விவாகரத்து வரை சென்று விடும் சந்தர்ப்பங்கள் ஏற்படுகின்றது. உளப் பேரதிர்வின் தாக்கத்திலிருந்து விடுபடுதலின் மூலமே இந்த உறவுச் சிக்கல்கள் சீரடைய வாய்ப்பு உண்டாகும்.

காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் குடும்பத்தினைச்சேர்ந்த அதிகளவானோர் உறவுச்சிக்கல்களிற்கு உட்பட்டுள்ளனர். இது ஒரு மனிதனின் தொழிற்படும் திறனைப் பெருமளவில் பாதிக்கச் செய்கின்றன. அத்துடன் குடும்பம் என்ற அலகு பலமிழக்கலாம். இதனால் சமூக அளவில் உபயோகமான பாத்திரத்தை உளப் பேரதிர்விற்கு உட்பட்ட மனிதன் இழந்து விடுகிறான்.

நீண்டு செல்லும் இந்த உளப் பேரதிர்வுகளின் தாக்கங்கள் பல குடும்பங்களில் தனி மனிதர்களில் பெருமளவில் காணப்படுவதை அவதானிக்கக் கூடியதாக இருந்தது. இந்த உளப் பேரதிர்விற்கான பரிகாரங்களைப் பற்றி நாம் சிந்தித்துச் செயற்படாவிடின் ஆரோக்கியமற்ற ஒரு சந்ததியினையே எதிர்காலத்தில் கொண்டிருப்போம்.

யுத்தம், கடத்தல், உயிரச்சுறுத்தல், அனர்த்தங்கள் வாழ்வின் நெருக்கீடுகளைத் தொடர்ந்து ஏற்படும் மனநலக் குறைபாடுகளில் மனச்சோர்வு மிக முக்கியமானது. இயற்கை அனர்த்தங்கள் ஏற்படுத்தும் துயரங்கள் மற்றும் தாங்கொணாத் துன்பங்கள் ஒரு மனிதனில் எதிர்மறையான எண்ணங்களை ஏற்படுத்துகின்றன. இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் ஏற்படும் எதிர் மறையான சிந்தனைகள் அவரை மனச்சோர்வு என்னும் கடலில் மூழ்கடிக்கக் கூடியவை. காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் குடும்பத்தில் பலர் மனச்சோர்வு என்னும் மனநிலையை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கின்றார்கள்.

மக்களின் வாழ்வில் துன்பியல் நிகழ்வு குறுக்கிடும் போது மனச்சோர்வுக்கு ஆளாகின்றார்கள். என்றால் யுத்தத்தின் காரணமாகவே இவர்கள் பெரும்பாலும் மனச்சோர்வு நோய்களுக்கு ஆளாகியுள்ளார்கள். தொடர்ச்சியான மனச்சோர்வு ஒருவரை மீள முடியாத நிலமைக்கு இட்டுச் செல்லுமாயின் அது ஒரு நோயியல் வெளிப்பாடாக அடையாளப்படுத்தப் படுகின்றது. அதாவது மனச்சோர்வு ஒரு நோயாக மாறுகின்றது. ஏதிர்மறையான நிகழ்வுகள் ஒருவரது வாழ்வில் தொடர்ந்தும் ஏற்படும் போது அவருக்கு ஏற்படும் மனச்சோர்வு நீண்டதாக அமைவதும், நோயாக மாறுவதும் தவிர்க்க முடியாதது.

அனர்த்த காலங்களைத் தொடர்ந்து மிக அதிகமாகக் காணப்படும் உளநலக் குறைபாடு மனச்சோர்வேயாகும். யுத்த நெருக்கீட்டினைத் தொடர்ந்து எமது பிரதேசத்தில் பலர் இந்த உளநலக் குறைபாட்டிற்கு ஆளாகியுள்ளனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். ஒருவரது மனதில் தோன்றும் எதிர்மறையான எண்ணங்கள் பல விளைவுகளை அவரிடம் ஏற்படுத்துகின்றன. அவரது உணர்ச்சிகள், உடற்றொழில், நடத்தைக் கோலங்கள் மற்றும் எண்ணக் கோலங்கள் பெரும் மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகின்றன.

இழப்பினை எண்ணி எண்ணி இரங்குகின்ற நிலை இழவிரக்கம் எனப்படும். ஆய்வுப்பிரதேசத்தில் உறவுகளை தொலைத்தமையினால் இம்மக்கள் இழவிரக்கத்தினால் பாதிப்படைந்துள்ளனர். இது எல்லோருக்கும் ஏற்படும் சாதாரண நிகழ்வு ஆனால் ஒரு சிலரின் இழவிரக்கம் அசாதாரண நிலையினை அடையலாம். இழப்பினைத் தொடர்ந்து ஏற்படும் எதிர்த்தாக்கம் ஒரே மாதிரியானதல்ல. அது பல்பரிமாண நிலையினைக் கொண்டது. இது ஒரு உறவின் பிரிவினால் உலகளாவிய அளவில் ஏற்படுகின்ற வலி தருகின்ற அனுபவம். குறிப்பாக உயிரிழப்பினைத் தொடர்ந்து ஏற்படுகின்ற எதிர்த்தாக்கங்களை இழவிரக்கம் என வகைப்படுத்தினாலும் தொழில் இழப்பு, காதல் தோல்வி மற்றும் உடல்நல இழப்பு என்பவற்றைத் தொடர்ந்தும் இத்தகைய எதிர்த் தாக்கங்கள் ஏற்படுகின்றன. எல்லோரும் பெரும்பாலும் இந்த இழவிரக்கச் செயற்பாட்டினூடாக தங்களுடைய இழப்பினை அது தந்திட்ட தாக்கத்தினை எதிர்கொள்கின்றனர். இத்தகைய சாதாரண நிகழ்வினைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்வதன் மூலம் அதனை நாம் புரிந்து கொள்ளலாம்.

அன்புக்குரியவரின் இழப்பு, மனவதிர்ச்சி, கோபம், குற்ற உணர்ச்சி, தேடுகை, கவலை, இழப்பினை ஏற்றுக்கொள்ளல், இழப்புகள் ஏற்படும்போது அதிலும் குறிப்பாக எதிர்பாராத இழப்புக்கள் ஏற்படும்போது முதலில் பெரும்பாலும் எவரும் அதிர்ச்சிக்கு உட்படுவர். இழப்பினை மறுதலித்து அதனை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாதவொரு நிலையில் காணப்படுவர். அந்த இழப்பினைத் தாங்க முடியாததால் கடும் கோபத்திற்கு உள்ளாகிக் காணப்படுவர். பிற இடங்களிலும் மக்கள் கூட்டங்களிலும் இறந்தவரைத் தேடுவர். அத்துடன் இறந்தவர் உயிருடன் இருப்பது போன்ற உணர்வைக் கொண்டிருப்பதுடன், அவர்களது உருவங்கள் தெரிவது போலவும் அவர்களுடன் உரையாடுவதைப் போலவும் தோற்றப்பாடுகள் ஏற்படலாம். அவர்களுடைய நினைவுகளில் மனதைப் பறிகொடுத்த நிலையிலே காணப்படுவர்.

இழப்பினைத் தொடர்ந்து மனநெருக்கீடு ஏற்பட்டு அது கவலையாகவும் கண்ணீராகவும் வெளிப்படுகிறது. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தங்கள் எல்லாவிதமான மகிழ்ச்சியான விடயங்களையும் தொலைத்து விட்டவர்களாகக் காணப்படுகின்றனர் அத்துடன் இவர்கள் தமது தொலைந்த உறவு உயிருடன் உள்ளாரா இல்லையா என்பதனை அறிய முடியாமையினால் ஈமச்சடங்குகள் மற்றும் கிரியைகள் மற்றும் இழவிரக்கத்தை ஆரோக்கியமாக எதிர்கொள்வதற்கு உறுதுணையாக உள்ளனவற்றை மேற்கொண்டு இழவிரக்கத்தைக் குறைக்க முடியாத நிலையில் காணப்படுகிறனர்.

வடக்கு கிழக்கு பிரதேசத்தில் பிரதான பொருளாதாரமானது விவசாயப் பொருளாதாரமாகவே காணப்படுகின்றது. அதாவது பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பாக இருந்த உழைக்கும் வர்க்கத்தினரே அதிகளவில் காணாமல் செய்யப்பட்டுள்ளனர். இதனால் பொருளாதாரரீதியான பாதிப்பினை இவர்களது குடும்பங்கள் எதிர்நோக்குகின்றனர். சமூகத்தினைப் பொறுத்தவரையில் தொழில், வருமானம் போன்றன அந்தஸ்த்தைத் தீர்மானிப்பதாகவும் இக் குடும்பங்களின் சமூக – பொருளாதார நிலையைத் தீர்மானிப்பதாகவும் அமைகின்றன.

காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் குடும்பங்கள் தமது வாழ்க்கையைக் கொண்டு நடத்துவதில் பல்வேறு பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளுக்கு முகங்கொடுக்கின்றனர். இந்தவகையில் வேலை வாய்ப்பின்மை, வருமானம் போதாமை, கடன் வசதிகளின்மை போன்ற பிரச்சினைகள் அவர்களது பொருளாதாரத்தைப் பாதிக்கின்றன.

அபிவிருத்திகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றபோதும் இவை சரியாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ள மக்களைச் சென்றடைவதில்லை என்று மக்கள் தெரிவிக்கின்றனர். இவர்கள் தமது வறுமையைப் போக்க வழி தெரியாது சொல்லொணாத் துயரங்களை அனுபவிக்கின்றார்கள்.

குடும்ப அங்கத்தவர்களினைத் தொலைத்தமையினால் இவர்களது குடும்பத்திற்கான வருமானம் போதாமலுள்ளது. உழைக்கும் பிள்ளைகள் மற்றும் குடும்பத்தலைவர்களை இழந்தமையினால் இந்நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. இதனால் வீட்டிலுள்ள முதுமையடைந்தவர்கள் வேறு நபர்களுடைய வயல்கள், தோட்டங்களில் கூலி வேலைகளில் ஈடுபடுகின்றனர், வீடுகளில் பணிப் பெண்களாக வேலை செய்கின்றனர். இவர்களுக்கு வழங்கப்படுகின்ற நாட்கூலி அவர்களது குடும்பச் செலவுக்குப் போதுமானதாக இருப்பதில்லை. இவர்கள் முழுநேர வேலைகளில் ஈடுபடுவது கடினமாக இருக்கின்றது. ஏனெனில் தமது வீட்டு வேலைகளைக் கவனித்துக் கொண்டு தூர இடங்களுக்குக் கூலி வேலைகளுக்காகச் செல்வது பெரும் பிரச்சினையாகக் காணப்படுகின்றது.

தமது வாழ்க்கைத்தரத்தினை மேம்படுத்திக் கொள்ளக் கூடிய நிரந்தரமான தொழில் முயற்சிகளைச் செய்ய வேண்டும் என்ற அக்கறை உடையவர்களாகக் காணப்படுகின்றனர். ஆனால் இவர்களிடம் மூலதனம் என்பது மிக அரிதாகவே காணப்படுகின்றது. இதனால் இவர்கள் கடன்களைப் பெற்றுச் சிறுதொழில் முயற்சிகளை ஏற்படுத்த விரும்புகின்றனர். ஆனால் இவர்களுக்கான கடன்களை வழங்குவதில் பாரபட்சமான நிலையே காணப்படுகின்றது.

சுயதொழில் தொடங்குவதற்கான வாய்ப்புக்கள் குறைகின்றன. நிதி நிறுவனங்கள் மட்டுமல்லாது உறவினர்கள் கூட கடனாகப் பணம் கொடுக்க அஞ்சுகின்றனர். இவ்வாறான பொருளாதாரப் பிரச்சினைகள் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பங்களின் வாழ்வாதார மேம்பாட்டிற்குத் தடையாக உள்ளன. எனவே இவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்துவதற்கு அரசசார்பற்ற நிறுவனங்களின் உதவிகள் வேண்டப்படுகின்றன.

யுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் தமது சொத்துக்கள் வதிவிடங்களை இழந்த நிலையில் காணப்படுவதனால் அவர்களுக்கு அடிப்படை வசதிகளைப் பூர்த்தி செய்து கொடுக்க வேண்டிய தேவை காணப்படுகின்றது. காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களது குடும்பங்களின் வீடு, மலசலகூட வசதிகள், குடிநீர் வசதிகள் குறைவாக பிள்ளைகளின் கல்வி நிலை மிகவும் மோசமான நிலையிலேயே காணப்படுகின்றது.

அரசாங்கம் மீள்குடியேற்றமெனக் கூறி அவசர அவசரமாக முறையற்ற விதத்தில் மீள்குடியேற்றங்களை மேற்கொண்டதால் யுத்தம் முடிவடைந்து ஒன்பது வருடங்கள் கடந்துள்ள நிலையிலும் வன்னி மக்கள் பருவ மழையினால் பல்வேறுபட்ட இன்னல்களை அனுபவிக்கின்றனர்.

அரசாங்கம் மீள்குடியேற்றம் செய்வதாக உலகுக்குக் காண்பிக்கும் நோக்குடன் அவசர அவசரமாக அதனை மேற்கொண்டது. உரிய முறையில் மீள்குடியேற்றத்தை மேற்கொள்ளாததாலும் யுத்தம் முடிவடைந்து ஒன்பது வருடங்கள் கடந்துள்ள நிலையில் அவர்களுக்குரிய வசதிகளை ஏற்படுத்திக் கொடுக்காததாலும் காணாமல் போனோரது குடும்பங்கள் அல்லல் படுகின்றனர். மீளக்குடியேறியவர்கள் கொட்டில்களில் வாழ்கின்றனர். மழை நீர் கூரையினால் கொட்டில்களுக்குள் புகுகின்றது. அதைவிட வெள்ளம் கொட்டில்களுக்குள் உட்புகுவதாலும் இவர்கள் பெரும் அல்லல்களுக்கு உள்ளாகின்றனர்.

நிலஅபகரிப்பு ஒரு வித மனிதபாதுகாப்புப் பிரச்சினையுமாகிவிட்டது. இந்தச் சூழ்நிலையில் மனித பாதுகாப்பே மக்களின் சீவனோபாயச் செயற்பாடுகளின் முன்நிபந்தனையாகிறது. இந்த நிலை இக்குடும்பங்களின் வாழ்வாதார மற்றும் நீண்டகால தனிமனித விருத்திக்கு உதவும் சந்தர்ப்பங்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறது.

கூலிவேலைகளிற்கு செல்வதனால் தற்போது அவர்களது வாழ்வாதார முயற்சிகள் மிகக் குறுகியவட்டத்திற்குள் உள்ளவையாகவும் பருவகாலத்திற்கேற்ப இருப்பவையாகவும் இருக்கின்றன. அவர்களுக்கு இருக்கும் வினைத்திறன்கள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டவையாக இருப்பதும் அவர்களது பிரச்சினையை இன்னும் அதிகரிக்கின்றது. புதிய பயிற்சி முறைகள் அவர்களிற்கு கிட்டாத காரணத்தினால் உழைக்கும் ஆற்றல் மட்டுப்படுத்தப்படுகின்றது.

குடும்பங்களுக்குத் தலைமை தாங்கும் பெண்களாக இருந்து நிரந்தர வருமானமின்றி வறுமையில் வாழும் அவர்களுக்குச் சாதாரண நிதிநிறுவனங்களிலிருந்து கடன் வசதிகளைப் பெறுவதும் கடினமாக இருக்கின்றது. வாழ்வாதார முயற்சிகளுக்கான வாய்ப்புக்கள் குறைந்த நிலையில் கசிப்பு வடித்தல் போன்ற சட்டபூர்வமற்ற நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபட நிர்ப்பந்திக்கப்படுகின்றனர்.

வீடு போன்ற உதவித் திட்டங்கள் பெரிய குடும்பங்களை முன்னுரிமைப்படுத்தி வழங்கப்படுவதால் தனித்து வாழும் பெண்களும் தங்கி வாழும் ஓரிரண்டு குடும்ப உறுப்பினருடன் வாழும் பெண்களும் இங்கு ஒதுக்கப்படுகின்றனர். வீட்டுத் திட்டங்கள் போன்ற சமூக உட்கட்டுமானத் திட்டங்கள் பயனாளிகளின் உழைப்பு ரீதியான பங்களிப்பினை வேண்டுவதனால் இவர்கள் கூலிவைத்தே அவற்றைச் செய்து முடிக்க நிர்ப்பந்திக்கப்படுகின்றனர். இது அவர்களது கடன் சுமையை அதிகரிக்கின்றது.

உதவித் திட்டங்கள் யாருக்கு வழங்கப்பட வேண்டும் என அரச நிறுவனங்களினால் எடுக்கப்படும் தீர்மானங்கள் வெளிப்படைத் தன்மையற்றவையாக இருப்பதால் சமூகத்தின் பலவீனமான குழுக்கள் மேலும் ஒதுக்கப்படுகின்றன. அரசினால் வழங்கப்படும் மாதாந்த உதவித் திட்டங்கள் தற்போதைய விலைவாசி உயர்வுக்கு கொஞ்சம் கூட ஏற்றதாக இல்லை.

கடந்தகால அசாதாரண நிலைமையின் போது, காணாமல் ஆக்கப் பட்டவர்களது உறவினர்களான தமிழ் பெண்களிடம் இராணுவம், அரசியல்வாதிகள், துணைக் குழுக்கள் பாலியல் லஞ்சம் கோரியதாக பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் தெரிவிக்கின்றனர். தொடர்ந்து குறிப்பிட்ட அவர்கள், காணாமல் போயுள்ள தமது உறவுகளை கண்டுபிடிப்பதற்கான முயற்சிகளின் போது, தங்களிடம் கையூட்டாக பணம் கோரப்பட்டதாகவும், பணம் இல்லாத நிலையில் பாலியல் லஞ்சம் கோரப்பட்டதாகவும், காணாமால் போயுள்ளவர்களின் உறவினர்களான பெண்கள் தெரிவித்துள்ளனர். அரச படையினரின் புலானய்வுப் பிரிவினர் மற்றும் பயங்கரவாதப் புலனாய்வு பிரிவினர் மட்டுமல்லாமல், அரசியல்வாதிகள் மீதும் இவ்வாறு பாலியல் லஞ்சம் கோரிய குற்றச்சாட்டுக்கள் சுமத்தப்பட்டிருப்பதாகவும் கூறுகின்றனர்.

அரசாங்கத்தினால் அமைக்கப்படவுள்ள காணாமல் போனோருக்கான அலுவலகம், மக்களிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்ளப்பட்ட லஞ்சப் பணத்தை சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம், இருந்து மீளப் பெற்றுக்கொடுப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுப்பதுடன், பாலியல் லஞ்சம் கோரிய அதிகாரிகள் மற்றும் அரசியல்வாதிகள் குறித்தும் கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் கோரியுள்ளனர்.

அடுத்ததாகக் காணாமல் போனவர்கள் ஒருவேளை கிடைக்கலாம் அல்லது கிடைக்காமலும் போகலாம். ஆனால் அவர்களின் உறவுகள் காணாமல் போனவர்களையே நினைத்துக்கொண்டு கவலையில் வாழ்கின்றனர். எனவே அவர்களுக்கு உளவள ஆலோசனைகள் வழங்கப்படவேண்டும். மேலும், யுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்குத் தமது பொருளாதாரத்தை கட்டியெழுப்புவதற்கான வாழ்வாதார உதவிகளை செய்வதற்கு அரசாங்கம் உடனடியாக ஒரு பொறிமுறையை தயார்செய்யவேண்டும் என தெரிவித்துள்ளனர்.

தமது கணவன்மார்களைத் தொலைத்த பெண்கள் சமூகத்தினால் ஒதுக்கப்படுகின்ற சந்தர்ப்பங்கள் காணப்படுகின்றன. மற்றும் சுப நிகழ்ச்சிகளில் முன்னின்று செய்வதிலிருந்து ஒதுங்கியிருக்கின்றமையினையும் காண முடிகின்றது. இக்குடும்பங்களதும் சமூக நிலை கீழ்மட்டத்திலேயே காணப்படுகின்றது. காணாமல் போதலினால் குடும்பத்திலுள்ள திருமணமாகாத மூத்த பெண் குடும்பத்தை தாங்குகின்ற நிலைமையும் காணப்படுகின்றது. இதனால் அவர்களது திருமணமும் நடைபெறாமல் போகின்றது.

காணாமற் போனோர் பற்றியும் கடத்தப்பட்டவர் பற்றியும் நீண்ட காலம் தடுப்புக்காவலில் வைக்கப்பட்டுள்ளோர் பற்றியும் கவலை கொள்கின்றனர். காணாமற்போன அவர்களது மகன்மார், சகோதரர்கள், கணவன்மார்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்கும் ஆற்றல் அவர்களுக்கு இல்லை. தடுப்பில் இருப்பவர்களுக்குத் தேவையான சட்ட ஆலோசனை பெறுவதற்கோ அவர்களின் வழக்கைத் தொடரவோ அவர்களுக்கு வசதிகள் இல்லை. அத்துடன் நட்டஈடு வழங்கப்படுதல் இல்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

வடக்கு கிழக்குப் பிரதேசங்கள் இராணுவமயப் படுத்தப்பட்டதனாலும் அங்கு இராணுவப் படைகளின் அதிகரித்த நடமாட்டத்தினாலும் பாதுகாப்புக் குறித்து அச்சம் நிலவுகின்றது. பாதுகாப்பின்மையால் அவர்களது சுதந்திர நடமாட்டம் தடைப்படுகின்றது. இதனால் கல்வி தொழில் வாய்ப்புக்களைப் பெற்றுக் கொள்வதிலும் சுகாதார சேவைகள் போன்ற சேவைகளைப் பெற்றக் கொள்வதிலும் தடைகளை எதிர்நோக்குகின்றனர். பாதுகாப்பான நிரந்தர வீட்டு வசதிகள் அளிக்கப்படாமை அவர்களது பாதுகாப்பின்மையை இன்னும் அதிகரிக்கின்றது. வடகிழக்குப் பிரதேசங்களில் இராணுவத்தினரின் பிரசன்னம் குறைக்கப்பட வேண்டும்.

யுத்தத்தினால், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் கும்டுபத்தைச் சார்ந்த மாணவர்கள் மேலதிகமான உதவிகள் கிடைக்காமையினாலும் கற்றலுக்கு இயலாமையாலும் கல்வி பாதிக்கப்பட்டமையாலும் அவர்களது பிள்ளைகள் பாடசாலை விட்டு இடைவிலகுகின்றமை அதிகரித்துள்ளது. பாடசாலைக்குச் சென்றாலும் அவர்களது கல்வி ரீதியான அடைவுகள் குறைவாகக் காணப்படுகின்றன. வறுமையும், பிள்ளைகள் பாடசாலை இடைவிலகுவதற்கான காரணமாகின்றது. பாடசாலைகள் கிரமமாக கட்டட நிதிக்காகவும் வேறு பல தேவைகளுக்காகவும் பிள்ளைகளிடமிருந்து நிதி அறவிடுகின்றன. இந்த அறவீடு பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களிலிருந்தும் அறவிடப்படுகின்றன. இவற்றைக் கட்டமுடியாதவிடத்தில் பிள்ளைகள் சோர்வுற்று பாடசாலை செல்வதற்குத் தயக்கம் காட்டுகிறார்கள்.

யுத்தத்தினால் ஏற்பட்ட உளப்பாதிப்பும் வறுமையினால் பொருத்தமான சுகாதார சேவைகளை அணுக முடியாத தன்மையினாலும் யுத்தகாலத்தில் தோன்றிய பல நோய்கள் இன்றும் தொடரும் தன்மையினாலும் அவர்களது முழு ஆற்றலையும் உபயோகித்து உழைக்க முடியாமல் இருக்கின்றனர். அவர்களது பிள்ளைகள் குறைவளர்ச்சியுடன் இருப்பதாக அறியமுடிகின்றது. தங்களுக்கு உடல் நலக்குறைவு ஏற்பட்டாலும் வைத்திய வசதிகளை நாடுவதில்லை ஏனெனில் வைத்தியசாலைக்குச் செல்வதாலும் அங்கு பல மணிநேரம் செலவிடுவதாலும் அவர்கள் தங்களது ஒருநாள் கூலியினை இழக்கின்றதாகச் சொல்கின்றனர்.

வறுமை முத்திரை மாதமொன்றுக்கு ரூ.250 கொடுக்கப் படுகின்றது. இதைவைத்துக்கொண்டு மூன்று வேளை சாப்பிட முடியாமல் இருக்கின்றனர். குடும்பத்தலைவர்களை, உழைக்கும் பிள்ளைகளினை இழந்தமையினால் பொருளாதார ரீதியாகப்பாதிக்கப்பட்டு வறுமையில் வாழுகின்றனர். உளவியல் பொருளாதார ரீதியாக பாதிப்படைந்தமையினால் சமுக ரீதியில் ஒதுங்கி அல்லது ஒதுக்கப்பட்டு வாழ்ந்து வருகின்றார்கள்.

இன்று காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் தொடர்பில் எப்போதும் சாட்சியாக உள்ளவர்கள் எந்நேரத்திலும் இறக்க நேரிடும் என்பதை பலரது இறப்புக்கள் காட்டி நிற்கின்றது. அந்த வகையில் சாட்சியாமாக உள்ளவர்களிடமும், பாதிக்கப்பட்டவர்களிடமும் நேர்காணல்களை மேற்கொண்டு அவர்களது பதிவுகளை பல மொழிகளில் எழுத்துதல், ஒளி நாடாக்கள் மூலம் ஆவணப்படுத்துவதன் ஊடாக காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் உறவினர்களின் போராட்டத்திற்கு வலுச் சேர்ப்பதுடன் சர்வதேச சமூகத்திடம் ஒப்படைக்க வேண்டிய பொறுப்பு அனைவரிடமும் இருக்க வேண்டும். இவை எக்காலத்திலும் அவற்றைப் பயன்படுத்திச் சர்வதேசத்தின் நீதிக்கதவைத் தட்டி நீதியைப் பெற்றுக்கொள்ள வழியமைக்கும்.

இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்த காலத்திலிருந்து இலங்கையில் காணாமல் போகச் செய்யப்படுகின்ற சம்பவங்கள் இடம் பெற்று வருவதாக பேசப்படுகின்றது. காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் தொடர்பான விடயம் வடக்கு கிழக்கு மக்களை இன்னும் சோகத்தில் ஆழ்த்தி வருகின்றது. ஏனைய நாடுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் போது உலகிலேயே அதிகமாக காணாமலாக்கப்பட்டவர்களின் பட்டியலில் இலங்கை இரண்டாவதாக இருப்பதாகப் பலவந்தமாக அல்லது சுயவிருப்பின்றி காணாமல் போகச் செய்யப்பட்டவர்கள் தொடர்பான செயற்குழு Working Group on Enforced or Involuntary Disappearances (WGEID).அறிக்கையில் குறிப்பிட்டிருந்ததாகவும் அது மட்டுமன்றி 2006 இல் இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு காணாமல்போகும் சம்பவங்கள் தொடர்பாக அவசரமான வேண்டுகோள்களை உலகில் ஏனைய நாடுகளை விடவும் இலங்கையிடம் முன்வைத்ததாக, 2007 ஆம் ஆண்டில் அந்த செயற்குழு குறிப்பிட்டிருந்ததாகவும் ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமை ஆணையாளர் தொடர்பான புலன் விசாரணை அறிக்கையில்( 30 ஆவது நிகழ்ச்சி நிரல் விபரம் 2) குறிப்பிட்டுள்ளது.

காணாமல் போனோரது குடும்பங்களின் வாழ்வாதார பிரச்சினையை மனிதாபிமான நோக்கில் சம்பந்தப்பட்ட அனைத்துத் தரப்பினரும் அணுக முன்வர வேண்டும். இதனால் அம்மக்கள் எதிர் நோக்கும் பிரச்சினைகளுக்குப் படிப்படியான தீர்வுகளைக் காணமுடியும். இவர்கள் உளவியல் ரீதியான பாதிப்புக்களிலிருந்து மீட்டெடுக்க வேண்டிய நிலையில் உள்ளதோடு வாழ்வாதாரத் தேவைகளினையும் நிறைவேற்ற வேண்டியவர்களாகவும் உள்ளனர். எனவே இவை தொடர்பாக சர்வதேச விசாரணை நடாத்தப்படல் வேண்டும். குற்றமிழைத்தவர்கள் தண்டிக்கப்படல் வேண்டும். காணாமல் போனவர்கள் பலர் உயிருடன் இருக்கலாம்; அவர்களைக் கண்டுபிடித்தல் வேண்டும். உயிருடன் இல்லாதவர்களுக்கு அவர்களின் சொந்தங்களுக்கு தகுந்த நியாயமான இழப்பீடு வழங்கப்படல் வேண்டும்.

மக்களுக்காக அரசியல் செய்வதாகப் பாசாங்கு காட்டுகின்றதை ஜனநாயகம் என்ற முகமூடி போட்டுக் கொண்டு இருப்பதனால் முற்போக்குச் சக்திகளும் இவர்களினால் ஏமாற்றப்படுகின்றார்கள். இலங்கை அரசின் நிகழ்ச்சி நிரலுக்கு உட்படாது தனித்துவமான அரசியல் பாதையை தெரிவு செய்து இயங்குவதன் மூலமும் அடக்குமுறைகளையும் மக்களுக்கு எடுத்துச் செல்வதன் ஊடாகவும் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான தீர்க்கமான புரட்சிகரமான போராட்டத்தினை நடத்துவதனூடாக இனவிடுதலையினையும் அடையமுடியும்.

நிலவன் / நிக்சன் பாலா,

உளவளத்துணை,

மற்றும் உளச்சமூகப்பணியாளர்.

உங்களின் நிய உருவத்தை உணர சந்தர்ப்பமற்ற குழந்தை அப்பா…

அப்பா உங்களுக்கு நினைவிருக்கா நீங்களும் நாங்களும் எவ்வாறு வாழ்ந்தோம் என்பதை. எனக்கு கொஞ்சம் நினைவிருக்கு அப்பா. நாங்கள் அப்போது சிறியவர்கள் முன்பள்ளி செல்லும் வயது எனக்கு. தம்பி ஐங்கரன் இன்னும் சிறியவன். அவன் உங்களின் முகத்தை கூட நினைவு வைத்திருக்க முடியாத ஒரு வயது நிரம்பியவன். இப்போது உங்களின் உருவப் படத்தை பார்த்து உங்களை அறிந்து கொண்டவன். உங்களின் நிய உருவத்தை உணர சந்தர்ப்பமற்ற குழந்தை அவன்.

அப்போதெல்லாம் உங்களின் உந்துருளியில் (Motor Bike ) லில் முன்னுக்கு இருந்து பயணிப்பது என்பது எனக்கு பிடிச்ச ஒன்று. நீங்கள் எதோ எல்லாம் எனக்கு சொல்லிக் கொண்டு வருவீர்கள். எனக்கு எதுவும் நினைவில்லை அப்பா. ஆனால் வீட்டுக்கு வந்து செல்லும் நாட்களில் எல்லாம் என்ன வேலை இருந்தாலும் என்னை முன்பள்ளிக்கு ஏற்றிச் சென்று விட நீங்கள் தவறியதில்லை. அப்பிடித் தவறினால் வீட்டுக்கு வர முடியாவிட்டாலும் முன்பள்ளிக்கு வந்து என்னை பார்த்து விட்டுத் தான் செல்வீர்கள்.

அந்த நாட்களில் அம்மா என்னை வீட்டுக்கு அழைத்து செல்ல வரும் போது எனது ஆசிரியை அம்மாவிடம்

“ விநாயகம் அண்ண வந்தார் அலையோட கதைச்சுப் போட்டுத் தான் போனவர்”

என்று புன்னகையோடு கூறி முடிப்பார். அவ்வாறு அவர்களுக்கும் உங்களை பிடிக்கும். அவர்களும் உங்கள் மீது அதீத நம்பிக்கையும் மதிப்பும் வைத்திருந்தார்கள். எனக்கு நீங்கள் கூறியவை இப்போதெல்லாம் அதிகமாக தெரியாது. சிறுவயதோ என்னவோ அவற்றை நான் மறந்துவிட்டேன். ஆனால் உங்களின் முகமும் உங்களின் அன்பும் நீங்கள் உங்களின் தோள்களில் தூக்கித் திரிந்த காலங்களும் இன்றும் எனக்குள் மறையாது இருக்கிறது அப்பா. அம்மாவிடம் உங்களைப் பற்றி நாங்கள் இருவரும் அடிக்கடி கேட்போம். நிறைய சொல்லுவா. அவ்வாறான நினைவுகளில் மறக்க முடியாமல் இரு விடயங்கள் எமக்குள் இருக்கின்றது.

எமது தலைவர் மாமா உங்களை வெளிநாட்டுக்கு போய் மக்களோடும் வெளிநாட்டு இராசதந்திரிகளோடும் எமது நிலைப்பாடுகளை பற்றி பேசி வர சொன்ன போது நீங்கள் வெளிநாட்டுக்கு சென்றதாக அம்மா சொன்னவா. அப்ப தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இலங்கை அரசாங்கத்துக்கும் இடையில் சமாதான உடன்படிக்கை இருந்த காலம் என்றும், அப்போது தான் நீங்கள் சர்வதேச நாடுகளுக்கான பயணத்தை மேற் கொண்டதாகவும், அப்போது அங்கே வெளிநாட்டவர்களோடு தொடர்புகளை ஏற்படுத்துவதில் நீங்கள் மொழிப் பிரச்சனையால் பல சிரமங்களை எதிர் நோக்கியதாகவும் அம்மா கூறினார்.

அதற்காக நியமிக்கப்பட்டிருந்த மொழி பெயர்ப்பாளர்களூடாக விடயங்களை பரிமாறிய போது உங்களுக்கு பேசப்பட்ட விடயங்களில் திருப்தி இல்லாத நிலை ஏற்பட்டதாகவும் அதன் காரணமாக கட்டாயம் ஆங்கில அறிவை வளர்த்தெடுக்க வேண்டிய தேவையை அடிக்கடி எமக்கு வலியுறுத்தியதாகவும் கூறினார். அப்பா நாங்கள் ஆங்கில வழி கல்வியைப் பெற வேண்டும் என்ற உங்களின் நினைவாடல் அல்லது எதிர்பார்ப்பு இப்போது நிறைவேறுகிறதப்பா. நாங்கள் ஆங்கில அறிவை முழுமையாக பெறுகின்றோம். நீங்கள் எதற்காக மொழியாற்றலை வளர்க்க வேண்டும் என எண்ணினீர்களோ அதை நாங்கள் இப்போது கற்றுக் கொண்டிருக்கின்றோம்.

அப்பா, அம்மா அடிக்கடி உங்களின் இறுதிக் கடிதத்தை தான் தவற விட்டுவிட்டேன் என்று கண் கலங்குவா .

“அதில் என்ன அம்மா இருந்தது? “

என்று கேட்டால் நாங்கள் அப்போது வள்ளிபுனத்தில் இருந்த எமது வீட்டில் இருந்தோம். அப்போது உடையார்கட்டுப் பகுதிக்கு சிங்கள இராணுவம் வந்து விட்டது. ஆனால் இயக்க மாமாக்கள் அங்க பயங்கரமா சண்டை பிடிச்சவை. ஆனாலும் ஆமி வந்து கொண்டு தான் இருந்தாங்கள். அப்பொழுது அப்பா சுண்டிக்குளம் என்ற இடத்தில அவரது முகாமில நின்றவர். கன நாட்களாக வீட்டுக்கு வரவில்லை. அவருடன் பணிசெய்த ஒரு மாமா தான் வீட்டுக்கு வந்திருந்தார். அவர் தான் அக் கடிதத்தைத் தந்தவர்.

அதில்

நான் முக்கிய பணியில் இருப்பதால், வீட்டுக்கு வர முடியவில்லை. அதனால் தான் இந்த கடிதத்தை எழுதுகிறேன். பிள்ளைகள் இருவரையும் கவனமாக பார்த்துக்கொள். திரும்பும் இடமெங்கும் செல்லாலும் கிபிராலும் அடிச்சு எங்கட மக்களை சாகடிக்கிறான். பிள்ளைகளை கண்டபடி வெளியில திரிய விடவேண்டாம். எப்பொழுதும் விழிப்பாக இருக்கவும். இனி என்ன நடக்கும் என்பதை ஊகிக்க முடியவில்லை. எமக்கு என்ன நடந்தாலும் பிரச்சனை இல்லை. எம் பிள்ளைகளை காப்பாற்றிட வேண்டும் என்று மனம் ஏங்குகிறது. அடுத்த தலைமுறைக்காக தானே இப் போராட்டத்தை நாம் முன்னெடுக்கின்றோம்.

எம் குழந்தைகள் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும். எப்பவும் மக்களோடு மக்களாக செல். எனக்கு என்ன நடந்தாலும் கவலைப்படாதே பிள்ளைகளை பத்திரமாக பார்த்துக் கொள். நீங்கள் இனி வள்ளிபுனத்தில இருக்க வேண்டாம். இனி உங்க இருக்கிறது ஆபத்து. எப்ப வள்ளிபுனத்தையும் பிடிப்பான் என்று தெரியவில்லை. அதனால உடனே இரணைப்பாலைக்குப் போங்கோ. அங்க போய் என்னோட முகாமுக்கு பக்கத்தில இருக்கிற வீட்ல இருங்கோ. அங்க பங்கரும் இருக்கு அதனால பாதுகாப்பாக இருக்கும். இப்போது நான் செய்கின்ற பணியை முடித்துவிட்டு உங்களை வந்து சந்திக்கிறேன்.

என எழுதி இருந்ததாக அம்மா சொல்லுவா.

அப்பா இதை எல்லாம் அம்மா சொல்லி கண் கலங்கும் போது எமக்கு இத்தனை நாளும் புரிவதில்லை. ஆனால் இப்போது புரிகிறது. உங்களுக்கு என்ன நடந்தது? நீங்கள் ஏன் எங்களோடு இல்லாமல் போனீர்கள்? என்பது இப்போது விளங்குகிறது. அப்பா நீங்கள் எம்மோடு இருந்த போது நாங்கள் மிகவும் செல்லப் பிள்ளைகளாய் இருந்தோம். எங்கள் மீது நிறைய அன்பு காட்டி நாங்கள் கேட்பதை வேண்டி தருவீங்கள். நாம் முன்பள்ளி முடித்து முதலாம் வகுப்பு போவதை பார்ப்பதற்க்கு மிகவும் ஆவலுடன் இருந்தீர்கள். ஆனால் அதை பார்க்காமல் 2009 ஆம் ஆண்டு மாசி 4 ஆம் நாள் சுண்டிக்குளம் பேப்பாறைப் பிட்டிப் பகுதியில் எங்களை விட்டு வெகு தூரம் சென்று விட்டீர்கள்.

இப்போ நான் பதினோராம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டு இருக்கிறேன். தம்பி ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கின்றான். நீங்கள் இல்லாத வெற்றிடத்தை நிரப்ப முடியாது நாங்கள் நிறைய சிரமத்தின் மத்தியில் தான் படிக்கின்றோம். எங்கள் அம்மா எங்கள் இருவரையும் கஸ்டப்பட்டுத்தான் படிப்பிக்கிறார். நீங்கள் இருந்திருந்தால் கஷ்டம் என்றால் என்னென்று தெரியாமல் வாழ்ந்திருப்போம் அவ்வளவு அன்பை எமக்கு காட்டி இருப்பீர்கள்.

உங்களுக்கு ஒரு விழிப் பார்வை இல்லை என்பார்கள். ஆனால் நாங்கள் இருவரும் உங்களின் இரு விழிகள் அல்லவா அப்பா. விழிகளை காக்கும் இமைகளாக நீங்கள் எமக்கு இருந்திருப்பீர்கள். ஆனால் இன்று அம்மா என்ற ஒற்றை சிறகுக்குள் நாம் பாதுகாக்கப்படும் கொடிய நிலையை எமது வரலாறு எமக்குத் தந்துவிட்டது அப்பா. அவ் வரலாற்றில் நீங்களும் எம்மை விட்டு சென்று விட்டீர்கள்.

லெப். கேணல் விநாயகத்தின் மகன் அலைக்குமரன் எழுதியதை தொகுத்தது கவிமகன்

இறுதிக்கட்ட போரின் போது மஹிந்த அரசை காப்பாற்ற முனைந்த ஐ.நா பிரதிநிதி !

சாட்சியில்லா யுத்தத்தின் போது அரசாங்கம் செய்த அட்டூழியங்கள் வெளிவந்து விடும் என்ற பயம் அரசாங்கத்திற்கும் இருந்தது என வட மாகாண முன்னாள் முதல்வர் சீ.வி.விக்னேஸ்வரன் தெரிவித்துள்ளார்.

பாதிக்கப்பட்டோர் பதின்மம் கழிந்தும் எனும் தொனிப்பொருளில் 2019ஆம் ஆண்டிற்கான சுய மதிப்பீட்டு மாநாடு யாழ்ப்பாணத்தில் நேற்றைய தினம் இடம்பெற்றுள்ளது.

குறித்த நிகழ்வில் சிறப்பு விருந்தினராக வட மாகாண முன்னாள் முதல்வர் சீ.வி.விக்னேஸ்வரன் கலந்து கொண்டிருந்தார். இதன்போது கருத்து தெரிவிக்கையிலேயே அவர் இந்த விடயத்தை குறிப்பிட்டுள்ளார்.

மேலும் கூறுகையில்,

‘போரின் பின்னர் எமக்கான தேவைகள் ஏராளம் இருந்தன. அவற்றை அடையாளப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. இருட்டில் தேட முற்படுபவர்களாக இல்லாது எமது தேவைகளை கண்டறிந்து, ஆராய்ந்து, அடையாளப்படுத்தி, அவற்றை எவ்வாறு தீர்த்து வைக்க முடியும் என்பது சம்பந்தமாக நான் 2013இல் பதவி ஏற்றதும் அப்போதைய ஐக்கிய நாடுகள் வதிவிடப் பிரதிநிதி சுபினே நந்தியுடன் பேசினேன்.

2003இல் தயாரித்தது போல் வட மாகாணத்திற்கு ஒரு தேவைகள் மதிப்பீட்டை தயாரித்து தரும்படி வேண்டினேன். அப்போது இருந்த அரசாங்கம் மகிந்த ராஜபக்ச உடையது. ஐக்கிய நாடுகள் நிறுவனம் போரின் முடிவில் பாதிக்கப்பட்டோருக்காக எதையும் செய்யாது வாளாதிருந்தது என்ற குற்றச்சாட்டுக்கள் அப்போது இருந்தன.

அந்த குற்றச்சாட்டுக்களுக்கு பொறுப்புக் கூற வேண்டிய நிலையில் சுபினே நந்தி இருந்தார். அவருக்கும் அப்போதைய அரசாங்கத்திற்கும் இடையில் மிக நெருக்கமான உறவு இருந்தமை யாவரும் அறிந்ததே.

முழுமையான தேவைகள் மதிப்பீட்டை செய்வதாக ஒப்புக் கொண்டதன் பின்னர் மனித இன நலம் சம்பந்தமான Humanitarian அறிக்கையை மட்டும் பெறவே அவர் முன்னின்றார்.

முழுமையான அறிக்கை பெறப்பட்டால் சாட்சியில்லா யுத்தத்தின் போது அரசாங்கம் செய்த அட்டூழியங்கள் வெளிவந்து விடும் என்ற பயம் அரசாங்கத்திற்கும் இருந்தது, அரசாங்கத்துடன் நல்லுறவைப் பேணி வந்த சுபினே நந்தியிடமும் இருந்தது.

குறித்த அறிக்கையில் பல பிழையான தகவல்கள் இடம்பெற்றிருந்தன. உதாரணத்திற்கு கணவன்மார்களை போரில் இழந்த பெண்களின் தொகை வட மாகாணத்தில் சுமார் 49,000மாக இருந்தது. ஆனால் அவர்கள் அறிக்கைப்படி சுமார் 7,500 பேரே போரில் கணவன்மார்களை இழந்தவர்கள்.

29,000 பேரின் கணவன்மார்கள் இயற்கை மரணம் எய்தினார்கள் என்று அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. 29,000 பேர் அரச படைகளால் அநியாயமாக கொல்லப்பட்டார்கள் என்ற விபரத்தை வெளிக் கொண்டுவர வதிவிடப் பிரதிநிதி கூட பின் நின்றார்.

அரசாங்கம் மாறிய பின்னர் இது சம்பந்தமாக பிரதம மந்திரியுடன் பேசினேன். தற்போது இது பற்றி பிரதமர் தலைமைத்துவத்தில் பாஸ்கரலிங்கம் நடவடிக்கைகள் எடுத்து வருகின்றார். இவை சம்பந்தமாக எடுக்கப்பட்டிருக்கும் நடவடிக்கைகள் பற்றி நாம் அறிந்திருந்தால் தான் அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்லலாம்.

தரவுகள் சரியாக இருந்தால் தான் புள்ளிவிபரங்களை வழிநடத்திச் செல்லலாம். பிழையான தகவல்களை அரசாங்கம் தந்தால் எமது பிரச்சினைகள் சம்பந்தமாக உரிய நிவாரணங்களைப் பெற முடியாது போய்விடும்.

ஆகவே உங்களின் சுயமதிப்பீட்டின் வழிமுறையானது இதுவரை ஐ.நா. ஸ்தாபனத்தினாலும், அரசாங்கத்தினாலும் எடுக்கப்பட்டிருக்கும் நடவடிக்கைகள் பற்றி போதிய அறிவு பெற இடமளிப்பதாக இருக்க வேண்டும்.

தற்போதைய ஐக்கிய நாடுகள் வதிவிடப் பிரதிநிதியிடம் வடக்கு, கிழக்கு தேவைகள் பற்றி இதுவரை தயார் செய்த சகல அறிக்கைகளினதும் பிரதிகள் பெறப்பட வேண்டும்.

பாஸ்கரலிங்கம் அல்லது வடமாகாண பிரதம செயலாளர் பத்திநாதனுடன் ஒரு நேரத்தை ஒதுக்கி அவர்களால் இதுவரை காலமும் தயாரிக்கப்பட்ட அறிக்கைகள், பூரண விபரங்கள் போன்றவை பெறப்பட வேண்டும்.

அதன் பின்னர் தான் உங்களின் அமைப்பு முறையான சுயமதிப்பீட்டில் இறங்க வேண்டும் எனவும் தெரிவித்துள்ளார்.

கடற்புலிகளின் மகளீரணி சிறப்புத்தளபதி லெப் கேணல் பூரணி!


நினைவுகளாய் வாழும் கடற்புலிகளின் மகளீரணி சிறப்புத்தளபதி லெப் கேணல் பூரணி.

விடுதலைப்புலிகளின் கடற்புலரிகள் படையணியில் அங்கம்வகித்த உவ்வொரு உறுப்பினர்களிடமும் கடற்புலிகளின் மகளீரணியின் சிறப்புத்தளபதியாகவிருந்த பூரணியக்காவைப்பற்றி ஏதொவொருநினைவுகள் அலைபாய்ந்துகொண்டேயிருக்குமென நம்புகின்றேன். விடுதலைப்புலிகளின் கடற்புலிகள் படையணியானது பல தாக்குதல் அணிகளையும் பல நிர்வாக அணிகளையும் தன்னகத்தேகொண்ட ஒருபெரும்படைக்கட்டமைப்பாகும். இங்கு அனைத்து அணிகளிலும் மகனார் மற்றும் மகளீர் ஆகிய இருபாலாரும் இணைந்தே களப்பணிகள் மற்றும் நிர்வாகப்பணிகள் ஆகியவற்றை முன்னெடுத்திருந்தனர். அந்தவகையில் பூரணியக்கா தான் வகிக்கின்ற பொறுப்புநிலைகளுக்கு அப்பால் ஒவ்வொரு போராளிகளிடமும் ஒரு நல்ல அக்காவாக தனது வயதில் மூத்தவர்களிடம் ஒரு நல்ல தங்கையாக இடம்பிடித்துக்கொண்டார் என்று கூறினால் அதுமிகையாகாது. இருபாலாரையும் இணைத்து நிர்வகிக்கின்ற ஆளுமை பூரணியக்காவிடம் இருந்தது என்று கூறுவதற்கு 2003-ம் ஆண்டு ஏப்ரல்மாதம்முதல் 2007-ம் ஆண்டு ஏப்ரல்மாதம்வரையான சுமார் நான்கு ஆண்டுகாலப்பகுதிகளில் அக்கா நிர்வகித்திருந்த கடற்புலிகளின் அரசியல்த்துறைப்பொறுப்பை இங்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகக்குறிப்பிடலாம். கடற்புலிகளின் சண்டைப்படகுகளில் படகுக்கட்டளையதிகாரியாகவும் தொகுதிக்கட்டளையதிகாரியாகவும் மகளீர் செயற்பட்டிருக்கின்றார்கள். ஆனாலும் நிர்வாகச்செயற்பாடுகளில் குறிப்பாக மகனார் மற்றும் மகளீர் ஆகிய இருபாலாரையும் உள்ளடக்கிய அரசியல்த்துறைக்கட்டமைப்பில் அதுவும் மக்கள்மத்தியில் வேலைசெய்கின்ற ஒருகட்டமைப்பை நிர்வகிப்பதென்பது சாதாரணவிடயமல்ல. ஆனாலும் பூரணியக்கா அதனை செவ்வனேசெய்துகாட்டியிருந்தார்.

1992-ம் ஆண்டின்முற்பகுதியில் கடற்புலிகளின்மகளீரணி தோற்றம்பெற்று புதியபோராளிகள் உள்வாங்கப்பட்டு கடற்புலிகளின் மகளீரணிக்கென முதலாவது அடிப்படைப்பயிற்சிப்பாசறை தொடங்கப்பட்டபோது அந்தக்காலப்பகுதியில் பூரணியக்காவும் தன்னை போராட்டத்தில் இணைத்துக்கொண்டு அந்தப்பாசறையில் ஒருபோராளிக்கு வேண்டிய அனைத்து பயிற்சிகளையும் சிறப்புடன்பெற்று சிறந்ததொரு ஆளுமைமிக்கபோராளியாக பூரணியக்கா அந்தப்பாசறையிலிருந்து வெளியேறினார். அன்றையநாட்களில் கடற்புலிகளுக்கான தரைத்தாக்குதலணிகளும் செயற்பட்டுவந்ததோடு பல களங்களையும் அவை கண்டிருந்தன. கடற்புலிகளின் மகளீர் தரைத்தாக்குதலணியான சுகன்யாப்படையணியில் உள்வாங்கப்பட்ட பூரணியக்கா அந்தத்தாக்குதலணி யாழ்ப்பாணத்திலும் பின்னர் வன்னிப்பெருநிலப்பரப்பிலுமாக பங்கெடுத்திருந்த குறிப்பிடக்கூடிய தாக்குதல்கள் மற்றும் களச்செயற்பாடுகளிலும் தனது வகிபாகத்தை வகித்திருந்தார். இவ்வாறாக தனது துணிச்சலான களச்செயற்பாடுகளாலும் அணிகளை வழிநடாத்தும் ஆளுமையாலும் நாளடைவில் சுகன்யாப்படையணியின் பொறுப்பாளராக பொறுப்பேற்றுபக்கொண்டார். ஓயாதஅலைகள்-03 என விடுதலைப்புலிகளால் பெயர்சூட்டப்பட்டு தொடரான நிலமீட்புநடவடிக்கை முன்னெடுக்கப்பட்டபோது வடமராட்சிக்கிழக்குப்பிரதேசத்தின் பலகிராமங்கள் மீட்கப்பட்ட நடவடிக்கையிலும் வரலாற்றுமுக்கியத்துவம்வாய்ந்த குடாரப்பு தரையிறக்கத்தின்போது தாளையடியில் அமைந்திருந்த படைத்தளத்தை தகர்த்து தரையிறங்கிய அணிகளுக்கான தரைவழிவிநியோகப்பாதையை ஏற்படுத்துவதிலும் கடற்புலிகளின் தரைத்தாக்குதலணிகளான சூட்டிபடையணி மற்றும் சுகன்யாப்படையணிகளது பங்கு மிகஅளப்பரியது. இந்த நடவடிக்கைகளின்போது பப்பா வண் என்ற சங்கேதக்குறியீட்டுப்பெயரைக்கொண்ட பூரணியக்காவின் காத்திரமான பங்கும் அவரது அர்ப்பணிப்பான உழைப்பும் இன்றியமையாததாக அமைந்திருந்தது.

2001-ம் ஆண்டின் பிற்பகுதிகளில் விடுதலைப்போராட்டத்தில் கடற்புலிகளுக்கென புதிதாக இணைந்த பெண்போராளிகளுக்கான அடிப்படைப்பயிற்சிப்பாசறையான மேஜர் கலாநிதி அடிப்படைப்பயிற்சிப்பாசறை முல்லைத்தீவு- சிலாவத்தைப்பகுதியில் நிறுவப்பட்டபோது அந்தப்பயிற்சிமுகாமின் பொறுப்பாளராக பூரணியக்கா நியமிக்கப்பட்டிருந்தார். அந்தப்பயிற்சிப்பாசறையில் பூரணியக்காவின் வழிநடாத்தலின்கீழ் பயிற்சிபெற்று போராளிகளாகப்புடம்போடப்பட்டு அந்தப்பாசறையிலிருந்து வெளியேறிய பல மகளீர்ப்போராளிகள் தொடர்ந்துவந்தகாலப்பகுதிகளில் கடற்புலிகளின் மகளீரணியில் சண்டையணிகளிலும் நிர்வாகச்செயற்பாடுகளிலும் முதன்மையான வகிபாகம் வகித்திருந்ததை நான் நன்கறிவேன்.

இந்தக்காலப்பகுதிகளில் ஓர்நாளில் பூரணியக்கா உந்துருளியில் பயணித்துக்கொண்டிருக்கையில் அதேவீதிவழியாப்பயணித்த சாதாரண பொதுமகன் ஒருவர்க்குச்சொந்தமான மினிபஸ் ஒன்றுடன் ஏறபட்ட விபத்தில் பூரணியக்கா காயமடைந்ததோடு அவரது கால் ஒன்றும் கடுமையான பாதிப்பிற்குள்ளாகியிருந்தது. பின்னர் தீவிரமருத்துவச்சிகீச்சைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு பாதிப்படைந்த காலுக்குள் உலோகத்தகடுகள் வைக்கப்பட்டு உடைந்த எலும்புகள் பொருத்தப்பட்டபோததிலும் அக்காவின் பாதிக்கப்பட்ட கால் சிறிது கட்டையாகவேயிருந்தது. இதனால் அக்கா அந்தக்காலுக்கு சிலபாட்டாக்களைச்சேர்த்து ஒட்டப்பட்ட ஒட்டுபாட்டாவையே பயன்படுத்தினார். பின்னையநாட்களில் சமாதானகாலப்பகுதியில் எங்களுடன் கதைக்கின்றபோது இந்தச்சம்பவத்தையிட்டு பூரணியக்கா பலசந்தர்ப்பங்களில் கவலைப்பட்டதுண்டு. ‘எத்தனையோ சண்டைகளிலெல்லாம் நேரடியாகப்பங்குகொண்டிருக்கிறன். அப்போதுகூட ஒருசிறியகீறல்க்காயம்கூட ஏற்படவில்லை. ஒரு அக்சிடென்ற் ஏற்பட்டு என்னை முடமாக்கிப்போட்டுது. ஆனால் சண்டை தொடங்கினால் நான் அங்குசென்று சண்டைஸ்பொட்டில் நிற்பன். ஒருகால்தானே இயலாது பரவாயில்லை என்னால் சண்டைபிடிக்க முடியும்.” என்று பூரணியக்கா பலசந்தர்ப்பங்களில் ஆதங்கப்பட்டுக்கூறியிருக்கின்றார்.

ஒருமுறை அவருக்கு ஏற்பட்ட அந்த விபத்துச்சம்பவம் தொடர்பாக அவருடன் கதைத்துக்கொண்டிருந்தபொழுது நான் “அந்த மினிபஸ்சாரதிக்கு நடடிவக்கை எதுவும் எடுக்கவில்லையா?” என்று கேட்டேன். அதற்கு பூரணியக்கா ‘அப்படி எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கக்கூடாது. மக்கள் பாவம். மக்களுக்காகத்தானே போராடுகின்றோம். ஏதோ தவறுதலாக அந்த விபத்து நடந்துவிட்டது. அதற்காக ஒரு அப்பாவிப்பொதுமகனை தண்டிக்கமுடியுமா? அது எந்தவகையில் நியாயம்? அப்படியெல்லாம் செய்யக்கூடாது. என்று அழுத்தமாகக்கூறினார். பூரணியக்கா மக்கள்மீது எந்தளவிற்கு ஆழமான பற்றும்பாசமும் கொண்டிருந்தார் என்பதற்கு மேற்குறிப்பிட்ட சம்பவம் சிறந்ததொரு எடுத்துக்காட்டாகும்.

2002-ம்ஆண்டு போர்நிறுத்தமும் சமாதானமும் நடைமுறைக்குவந்தகாலப்பகுதியில் சிலமாதங்கள் லெப் கேணல் சிலம்பரசன் (றஞ்சன்) அவர்கள் கடற்புலிகளின் அரசியல்த்துறைப்பொறும்டபாளராக பொறுப்பேற்றிருந்தார். ஆனாலும் அவரது பணி சர்வதேசக்கடல்நடவடிக்கைகளுக்கு இன்றியமையாததாகவிருந்ததால் 2002-ம் ஆண்டு ஒக்ரோபர்மாதமளவில் லெப் கேணல் சிலம்பரசன்அவர்கள் சர்வதேசக்கடல்நடவடிக்கைகளுக்கு சூசையன்னாவால் அனுப்பிவைக்கப்பட்டார். இந்நிலையில் 2002-ம் ஆண்டு ஒக்ரோபர்மாதத்திலிருந்து 2003-ம்ஆண்டு மார்ச்மாதம்வரையிலும் லெப் கேணல் சிலம்பரசன் உள்ளிட்ட பதினொருபோராளிகள் சர்வதேசக்கடற்பரப்பில் வீரச்சாவுசச்சம்பவம் நடைபெற்றகாலப்பகுதிவரையிலுமாக சுமார் ஆறுமாதங்கள் கடற்புலிகளின் அரசியல்த்துறைக்கென பொறுப்பாளர்கள் எவரும் நியமிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. கடற்புலிகளின் ஆளுகைக்குட்பட்ட அந்தந்தப்பிரதேசங்களுக்கான மற்றும் மாவட்டங்களுக்கான பொறுப்பாளர்கள் அவற்றை நிர்வகித்துக்கொண்டிருக்க எல்லாவற்றையும் ஒருங்கிணைத்து அப்போது கடற்புலிகளின் தளபதியாகவிருந்த லெப் கேணல் மங்களேஸ் மேற்பார்வைசெய்துகொண்டிருந்தார்.

2003-ம் ஆண்டு ஏப்ரல்மாதமளவில் கடற்புலிகளின் அரசியல்த்துறைப்பொறுப்பாளராக பூரணியக்கா அவர்களை சிறப்புத்தளபதி சூசையன்னா அவர்கள் நியமித்திருந்தார். அந்தக்காலப்பகுதியில் நான் வடமராட்சிக்கிழக்குப்பிரதேசத்தில் அரசியல்ப்பணிகனை முன்னெடுத்துக்கொண்டிருந்தேன். அரசபடையினரின் ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட வடமராட்சிக்கிழக்குப்பிரதேசத்தின் அனைத்துக்கிராமங்களிலும் மக்கள் மீள்குடியேறிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது சுண்டிக்குளம் தொடக்கம் குடாரப்புவரையிலுமாக பத்து கிராமஅலுவலர் பரிவுகள் எமது ஆளுகையிலிருந்தன. இவற்றை நிர்வகிப்பதற்கு வடமராட்சிக்கிழக்குப்பிரதேச அரசியலிற்கென நியமிக்கப்பட்டிருந்த பொறுப்பாளர் உட்பட நாம் மூன்று போராளிகள் மாத்திரமே அங்கு அரசியல்ப்பணிகளை முன்னெடுத்துக்கொண்டிருந்தோம். மீள்குடியேறிய மக்கள் அநேகமானவிடயங்களுக்கு அரசியல்த்துறைச்செயலகத்தையே நாடிவரவேண்டியிருந்தது. அந்த மக்களுக்கான மக்கள் சந்திப்புகளை மேற்கொள்ளுதல் அத்தோடு அபிவிருத்திப்பணிகளுக்காக வருகின்ற அரசசார்பற்ற நிறுவனங்களின் பிரதிநிதிகளைச்சந்தித்தல் மக்களது தேவைகளை நிவர்த்திசெய்வதற்காக பிரதேசசெயலர் மற்றும் கிராமஅலுவலர்களை சந்தித்தல். அரசஅதிகாரிகளுடன் இணைந்து கிராமங்கள்தோறும் மக்கள் சந்திப்புக்களை மேற்கொள்ளுதல் முதலான ஏகப்பட்டபணிகளை பிரதேச அரசியல்த்துறையினராகிய நாமே நிர்வகிக்கவேண்டியிருந்தது. மாதர்சங்கங்களையும் பெண்கள் சம்பந்தமான விடயங்களையும் கையாள்வதற்கு அன்றையநாட்களில் வடமராட்சிக்கிழக்கு அரசியல்ப்பணிகளுக்கென மகளீர் எவரும் நியமிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. மக்கள் சந்திப்பு என்ற முதன்மையான பணியை நான் முன்னெடுத்துக்கொண்டிருந்ததால் பெண்கள் சம்பந்தமான விடயங்களை கையாள்வதில் அவ்வவ்ப்போது நெருக்கடிகளை எதிர்கொண்டேன். ஆதலால் கடற்புலிகளின் அரசியல்த்துறைப்பொறுப்பாளராக பூரணியக்கா பொறுப்பேற்றிருந்தநிலையில் அவரிடம் நான் முன்வைதத முதலாவது வேண்டுகோள் என்னவெனில் வடமராட்சிக்கிழக்குப்பிரதேசத்தில் மகளீர் சம்பந்தமான அரசியல்ப்பணிகளை முன்னெடுப்பதற்கு மகளீர்ப்போராளிகள் இருவரை அரசியல்ப்பணிக்கு அமர்த்தவேண்டும் என்பதுவே அதுவாகும். எங்களது பணிச்சுமைகளை நேரில்வந்து அவதானித்த பூரணியக்கா வெகுவிரைவில் இரண்டு மகளீர்போராளிகளை அரசியல்ப்பணிகளுக்கு அமர்த்துவதாக உறுதியளித்தார். அதன்படியே சிலவாரங்களில் இரண்டு மகளீர்ப்போராளிகளைக்கூட்டிவந்து எனக்கு அறிமுகப்படுத்திவைத்து அவர்களை அரசியல்ப்பணிகளுக்காக நியமித்திருந்தார். அத்தோடு போரினால் அதிகமான பாதிப்புக்களைச்சந்தித்த பிரதேசம் வடமராட்சிக்கிழக்குப்பிரதேசம் என்பதால் பூரணியக்கா மற்றும் மங்களேசண்ணா ஆகியோர் தமது கூடியகவனத்தை வடமராட்சிக்கிழக்குப்பிரதேசத்தில் செலுத்தியிருந்ததால் அதன்பிற்பாடு ஓரளவிற்கு இலகுவாக அரசியல்ப்பணிகளை எம்மால் முன்னெடுக்கக்கூடியதாக அமைந்திருந்தது.

2004-ம்ஆண்டுகாலப்பகுதியில் கடற்புலிகளின் அளம்பில்-செம்மலைப்பிரதேச அரசியல்த்துறைப்பொறுப்பாளராக நான் கடமையாற்றிய காலப்பகுதியில் பூரணியக்காவின் வழிகாட்டுதலும் ஆலோசனைகளும் தாராளமாகவே எனக்கு கிடைத்திருந்தது. அன்றையநாட்களில் எமது அமைப்புசார்ந்த தேசியநினைவுநாள் நிகழ்வுகளுக்கும் மக்களுடனான கலந்துரையாடல்களுக்கும் நான் பூரணியக்காவிற்கு முன்னறிவித்தல் கொடுத்தால் கண்டிப்பாக பூரணியக்கா அந்நிகழ்வுகளுக்கு வருகைதந்து அவற்றை சிறப்பித்துச்செல்வது வழக்கமானது.

2005-ம்ஆண்டு பிற்பகுதியில் கடற்புலிகளின் சிறப்புத்தளபதி பிரிகேடியர் சூசைஅவர்களால் கடற்புலிகளின் மகளீரணியின் சிறப்புத்தளபதியாக பூரணியக்கா நியமிக்கப்பட்டிருந்தார். அதாவது 2005-ம்ஆண்டு பிற்பகுதியிலிருந்து 2007-ம்ஆண்டு ஏப்ரல்மாதம்வரையும் அரசியல்த்துறைப்பொறுப்பையும் மகளீரணிப்பொறுப்பையும் ஏற்றிருந்து சமநேரத்தில் இரு பிரதான பொறுப்புக்களை வகித்திருந்தார் என்பதுவும் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. கடற்புலிகளின் மகளீரணியின் கட்டமைப்புக்கள் அனைத்தையும் அக்கா மிகவும் நேர்த்தியாக நெறிப்படுத்தியிருந்தார். 2006-ம்ஆண்டு முற்பகுதியில் தமிழீழத்தேசியத்தலைவர்அவர்கள் கடற்புலிகளில் திறமையாகச்செயற்பட்ட பதினொரு இளநிலைத்தளபதிகளை தேர்வுசெய்து அவர்களை நேரில் அழைத்து அவர்களுக்கு கைத்துப்பாக்கிகளை (பிஸ்ரல்) வழங்கியிருந்தார். இதில் ஒன்பது மகனாரும் இரண்டு மகளீரும் உள்ளடங்கியிருந்தனர். அந்த இருமகளீரில் ஒருவர் பூரணியக்கா என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

2007-ம்ஆண்டு நடுப்பகுதியில் புதியபோராளிகளுக்கான அடிப்படைப்பயிற்சிப்பாசறையான லெப் கேணல் புயலினி பயிற்சிப்பாசறையிலிருந்து போராளிகள் பயிற்சியை முடித்து வெளியேறியிருந்தனர். அந்தக்காலப்பகுதியில் நான்காவதுகட்ட ஈழப்போர் தாயகமெங்கும் முனைப்புப்பெற்றிருந்தன. இவ்வாறாக மணலாற்றிலிருந்து இராணுவத்தினர் அடிக்கடி முன்னேற்றநமுயற்சிகளை மேற்கொள்வதும் அது விடுதலைப்புலிகளால் தடுத்துநிறுத்தப்படுவதுமாக மணலாற்றுக்களமுனையில் அவ்வவ்ப்போது உக்கிரசண்டைகள் நடந்தன. இந்நிலையில் மணலாற்றுக்களமுனையின் பகுதிகள் பலபடையணியினருக்கு பிரித்துக்கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. இவற்றின் அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் மணலாறு கட்டளைப்பணியகம் ஒருங்கிணைத்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தவகையில் கடற்புலிகளுக்கும் மணலாறுக்களமுனையில் ஒருபகுதி கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. இதில் மகனார் மற்றும் மகளீர் இருபாலாரும் உள்ளடக்கம். புயலினி அடிப்படைப்பயிற்சிப்பாசறையில் பாயிற்சிமுடித்து வெளியேறிய மகளீரை உள்ளடக்கிய அணியொன்று அங்கு சென்று மகனாரோடு இணைந்து கடற்புலிகளுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருந்த பகுதியில் முன்னரங்கநிலைகளை அமைத்து களநடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர். இந்த அணியில் அநேகமானோர் புதியபோராளிகளாகவிருந்ததன்காரணமாக பூரணியக்காவை சிறப்புத்தளபதிநிலையிலிருந்துகொண்டே அங்கு நின்று அவர்களை மேற்பார்வைசெய்துகொண்டு அவர்களை வழிநடாத்தும்படி சிறப்புத்தளபதி சூசையண்ணா பூரணியக்காவை பணித்திருந்தார். பூரணியக்காவைப்பொறுத்தவரையில் புதியபோராளிகளை ஒருதாயாக சகோதரியாக பொறுப்பாளராக தளபதியாக எல்லாம் ஒருசேர வழிநடாத்துவதில் அவருக்குநிகர் அவர்தான் என்பதில் எந்தவிதமான ஐயமும் இல்லை.

மணலாறுக்களமுனை கட்டம்கட்டமாக பின்நகர்ந்துவந்துகொண்டிருந்தபோதிலும் அவ்வவ்ப்போது எதிரிப்படையினருடன் கடும்சமர்க்களமும் தொடுத்திருந்தனர். அந்தவகையில் அளம்பில் உடுப்புக்குளம் சிலாவத்தை முல்லைத்தீவு வட்டுவாகல் என சிங்களப்படைகளுடன் பாரியமறிப்புச்சமர்புரிந்து நூற்றுக்கணக்கான படையினரை கொன்றொழித்து பலபடையினரின் உடலங்களையும் படையப்பொருட்களையும் கையகப்படுத்திய வெற்றிச்சமர்கள் அனைத்திலும் பூரணியக்காவின் சாதனைகள் குவிந்திருக்கின்றது.

17-05-2009அன்று அதிகாலையில் முள்ளிவாய்க்காலில் தமிழீழ விடுதலைப்போராட்டத்திற்கான ஆயுதப்போராட்டத்தின் இறுதிமணித்தியாலங்களுக்கான யுத்தம் மூர்க்கமாக நடந்துகொண்டிருந்தது. நாலாபுறமும் எறிகணைகள் வீழ்ந்துவெடித்துக்கொண்டிருந்தன. எறிகணைகள் வீழ்ந்துவெடித்ததில் நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருந்த வாகனங்களும் தரப்பாள்க்கூடாரங்களும் தீப்பிழம்பாக எரிந்துகொண்டிருந்தன. உயிரற்ற மனிதஉடலங்கள் ஆங்காங்கே அநாதரவாகக்கிடந்தன. அப்போது நாங்கள் நின்றிருந்த இடத்தில் எங்களுடன்கூடநின்ற கடற்கரும்புலி அணியைச்சேர்ந்த அமுதினியக்காவின் வோக்கி அலறியது. வோக்கியில் எதிர்முனையில் பூரணியக்கா தனது வழமையான கம்பீரமானதும் உறுதிதளராததுமானகுரலில் அமுதினியக்காவுடன் சிலவார்த்தைகள் பேசினார். அதுவே நான் கடைசியாகக்கேட்ட கேட்ட பூரணியக்காவின் குரல். பூரணியக்காவின் அந்தக்கணீர் என்ற கம்பீரமானகுரல் இப்போதும் எனது செவிகளில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கின்றது.

தமிழீழ விடுதலைப்போராட்ட வேள்வியில் தம்மையே ஆகுதியாக்கிய ஆயிரமாயிரம் மாவீரர்களின் வரிசையில் 18-05-2009அன்று தமிழர்களின் ஆயுதப்போராட்டத்தின் இறுதி அத்தியாயத்தில் தமது வரலாறுகளையும் பதிவாக்கி முள்ளிவாய்க்கால்மண்ணில் மூச்சடங்கிப்போன மாவீரர்களோடு பூரணியக்காவும் லெப் கேணல் பூரணியாக சேர்ந்துகொண்டார். அவர்களின் நினைவுகளை எமது இதயத்தில் சுமந்தபடி தமிழீழ விடுதலைப்பயணத்தை தொடர்வோமாக.

‘தமிழரின் தாகம் தமிழீழத்தாயகம்.”

நினைவுப்பகிர்வு:
கொற்றவன்.

உரிமைகள் மறுக்கபடுவதற்கு பின்னணியை புரிந்து கொள்வதற்கு கோள அரசியல் பற்றிய தெளிவு அவசியம் கலாநிதி ந. மாலதி

அன்றய வடக்கு கிழக்கு மனித உரிமைகள் செயலகத்தின் (North-East Secretariat on Human Rights – NESoHR ) முக்கிய உறுப்பினரும், தாயகத்தில் பெண்கள் முன்னேற்றச் செயற்பாடுகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டவரும் தமிழர் உரிமை ஆர்வலரும், எழுத்தாளருமான கலாநிதி. ந. மாலதி அவர்கள் இலக்கு இதழுக்காக வழங்கிய நேர்காணல்:

கேள்வி – முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலம் இடம்பெற்று பத்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்ட இன்றைய நிலையில் நீதி வழங்கப்படுவது, தமிழர்களின் உரிமைகள் நிலைநிறுத்தப்படுவது தொடர்பில் எதாவது முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளதாக நீங்கள் கருதுகிறீர்களா?

பதில் – முன்னேற்றம் போன்ற சில தோற்றப்பாடுகளை ஐநா மனித உரிமை கவுன்சில் காட்டி வருகிறது. நாமும் அத்தோற்றப்பாடுகளை பார்த்து ஏமாந்து வருகிறோம் என்பது தான் உண்மை. இந்த ஐநா மனிதவுரிமை கவுன்சில் செயற்பாடுகள் நீர்ச்சுழல் போன்று அபாயமானது. ஈழத்தமிழர்களை உள்ளிழுத்து அவர்களின் வளங்களையும் சக்தியையும் விரயம் செய்வதற்கான ஏமாற்று வழிதான் இது.

இதுவரை கிடைத்த ஒரேயொரு முன்னேற்றம் ஜெர்மனியில் உள்ள பிரேமன் நகரில் 2013 டிசம்பர் மாதத்தில் அமர்ந்த நிரந்தர மக்கள் தீர்பாயம் வழங்கிய தீர்ப்பு ஒன்று மட்டுமே. ஐநா மனிதவுரிமை கவுன்சில் அமர்வுகளை ஈழத்தமிழர் ஊடகங்கள் பேசும் அளவுக்கு நிரந்தர மக்கள் தீர்பாயத்தின் தீர்ப்புகளை எமது ஊடகங்கள் பேசுவதில்லை. இது ஏன் என்றும் நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

கேள்வி – இவ்வாறானதொரு நிலைக்கான முக்கியமான காரணங்களாக நீங்கள் எவற்றைப் பார்க்கிறீர்கள்?

பதில் – எமது போராட்டம் அழிக்கப்பட்டதன் பின்னணியையும் தொடர்ந்து எமது உரிமைகள் மறுக்கப்படுவதற்கான பின்னணியையும் புரிந்து கொள்வதற்கு பூகோள அரசியல் பற்றிய தெளிவு அவசியம். எமது போராட்டத்தை பற்றிய ஆழமான அறிவு மட்டும் இத்தகைய தெளிவை தர மாட்டாது. உலகளாவிய ரீதியில் மக்களின் போராட்டங்களுக்கு என்ன நடந்தது நடக்கிறது என்ற வரலாற்று அறிவு அவசியம்.

இதை மையநீரோட்ட ஊடகங்களை படித்து அறிந்து கொள்ள முடியாது. அவை மேற்குலக நன்மை சார்ந்தே பாதி உண்மைகளை மட்டும் செய்திகளாக வெளியிடும்.
இலங்கை தீவின் பூகோள கேந்திர முக்கியத்துவம் பற்றி, அதனுடன் பின்னிப் பிணைந்து நிற்கும் பூகோள அரசியலின் யதார்த்தம் பற்றி ஈழத்தமிழ் அரசியல் வாதிகளோ வேறெந்த தமிழர் தரப்போ மக்களுக்கு பெரிதாக அறிவூட்டவில்லை. இதனால் நாம் இதுபற்றிய புரிதல் போதாமையில் இருக்கிறோம். தமிழரின் ஊடகங்களும் தமிழருக்கு இந்த விழிப்புணர்வை கொடுக்க தவறுகின்றன.

இலங்கை தீவின் கேந்திர முக்கியத்துவத்தினால் வல்லரசுகளுக்கு இத்தீவு மிகவும் தேவையாக உள்ளது. இது இன்று நேற்று தோன்றியதல்ல. காலனிய காலத்திலேயே தொடங்கிவிட்டது. சிங்களவர்களை ஆரியர்களாக அன்று பிரித்தானிய ஆய்வாளர்கள் சித்தரித்தது இதற்காகவே. ஆரியவாதம் மேலோங்கி இருந்த காலம் அது. இத்தீவின் தேவை வல்லரசுகளுக்கு இன்றும் இருப்பதால், ஆரிய போதை ஊட்டப்பட்ட சிங்கள மக்களை இன்றும் அது இலகுவாக கையாளுகிறது.

முள்ளிவாய்கால் போர்குற்றங்களை விசாரணை செய்வோம் என்று சிங்களவர்களை பயமுறுத்துவதும் இன்று மேற்குலகத்திற்கு கிடைத்த ஒரு வரப்பிரசாதம். உலகெங்கும் கெட்டவர்களை அரசியலில் அமர்த்தி அவர்களை ”நமது கெட்டவர்களாக” நட்பு கொண்டாடுவது ஐ-அமெரிக்காவின் ஒரு கைவந்த கலை.
அண்மையில் ஈஸ்டர் ஞாயிறன்று இலங்கை தீவில் நடந்த தாக்குதல்களின் பின்னணியிலும் இந்த மேற்குலக வல்லரசுகளின் கை இருப்பதை வரலாறு தெரிந்தவர்கள் புரிந்து கொள்ளலாம். இஸ்லாமியர்களை தமிழர்களிடம் இருந்து பிரிப்பதற்காக 1980களில் இலங்கையில் உருவாக்கப்பட்டதே இந்த இஸ்லாமிய தீவிரவாதம்.

கேள்வி – வன்னியில் இறுதிக்கட்டப் போரில் இடம்பெற்ற பேரழிவுகளை ஏன் அனைத்துலக சமூகத்தால் தடுத்து நிறுத்த முடியாமற் போனது ?

பதில் – இன்றைய அனைத்துலக சமூகம் என்று நாம் எதை கருதுகிறோம். மேற்குலகமா? சீனாவா? இந்தியாவா? ஐ-நாடுகளா? இவற்றில் எவையாவது உலகில் நீதி நிலைநாட்டுவதற்காக தன்னலம் இன்றி உழைக்கின்றனவா? இல்லையல்லவா? அப்படியானால் இதை தடுப்பதால் இவற்றில் எவருக்கு இலாபம்? எவருக்கும் அதை தடுப்பதால் இலாபம் இல்லாமல் போனது ஈழத்தமிழரின் துர்ரதிஸ்டம். இருந்தாலும் இத்துணை மோசமாக ஒட்டுமொத்த மக்கள் அழிக்கப்படும் போது உலகம் கைகட்டி பார்த்துக்கொண்டு நிற்கும் என்பதை எம்மவர் எவரும் நம்பியிருக்க மாட்டார்கள். உலகில் நீதி எவ்வாறு கோலோச்சுகிறது என்பதையே இது காட்டுகிறது.

கேள்வி – இறுதிப் போரின் நேரடிச் சாட்சிகளுள் ஒருவர் என்ற வகையிலும், ஒரு மனிதவுரிமைச் செயற்பாட்டாளார் என்ற வகையிலும் அங்கு சிறிலங்காப் படையினரால் மேற்கொள்ளப் மனிதவுரிமை மீறல் செயற்பாடுகளாக, மானுடத்திற்கெதிரான குற்றச் செயலாளாக நீங்கள் எவற்றைப் பார்க்கிறீர்கள்?

பதில் – 1956ம் ஆண்டிலிருந்த நடந்த நூற்றுக்கணக்கான படுகொலைகள், 1983ம் ஆண்டு ஜுலாய் படுகொலைகள், தென் தமிழீழத்தில் தமிழ் கிராமங்கள் தொடர்ச்சியாக அழிக்கப்பட்டது, தமிழீழம் எங்கும் தமிழர் நிலங்கள் அபகரிப்பு, அரசியல் கைதிகள் சித்திரவதைகள், தமிழ்பெண்கள் மேல் நடாத்தப்பட்ட பாலியல் வன்முறைகள், இன்றும் தொடரும் நில அபகரிப்பு, இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு எல்லாமே மானுடத்திற்கு எதிரான குற்றச் செயல்கள்தான்.

முள்ளிவாய்க்கால் இவற்றிற்கு சிகரம் வைத்தது. தற்கால உலக நீதி இந்த கொடிய இனவழிப்பை தடுக்கும் என்று நாம் நம்பியது எமது தவறு என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இறுதி போரில் இடம்பெற்ற பல சம்பவங்களை நிசோர் பணியாளர்கள் நேரில் சென்று பார்வையிட்டு விபரங்கள் சேகரித்தார்கள். அவற்றை தொடர்ச்சியாக நிசோர் அறிக்கைகளாக வெளியிட்டோம். 2008 டிசம்பர் மாதம் கொத்துக்குண்டுகள் வன்னியில் போடபட்டது பற்றியும் நிசோர் பணியாளர்கள் எடுத்து வந்த தரவுகளை வைத்து ஒரு அறிக்கை வெளியிட்டோம்.

இக்காலத்தில் நான் புதுக்குடியிருப்பில் இருந்த செந்தளிர் சிறுவர் இல்லத்தில் தங்கியிருந்தேன். ஒரு குண்டு தக்குதலின் போது இச்சிறுவர் இல்லத்திலும் குண்டுகள் விழுந்தன. அருகிலிருந்த வள்ளிபுனம் பாடசாலை வளாகத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்த முல்லைதீவு வைத்தியசாலையின் ஒரு கிளை மேல் சனவரி 2009 இல் எறிகணை தாக்குதல் நடந்தது

2009 மார்ச் மாதம் நாம் இடம் பெயர்ந்து முள்ளிவாய்காலுக்கு வந்து விட்டோம். பொதுமக்கள் நெரிசலாக கூடராங்களில் இருந்தோம். எமது கூடாரத்தை சுற்றி எறிகணைகளாலும் விமானத்தில் இருந்து போடப்பட்ட குண்டுகளாலும் நடந்த இறப்புக்கள் பற்றி எமது காதுக்கு செய்திகள் வந்த வண்ணம் இருந்தன. எமது கூடாரத்துக்கு மிக அருகில் விழுந்த ஒரு குண்டில் குழந்தைகள் உட்பட பலர் பலியானார்கள்.

கேள்வி – இனவழிப்புக்கான நீதி வழங்கப்படுவதை உறுதிசெய்ய தமிழர் உரிமைகளை மீள நிலைநிறுத்த தமிழர் தரப்புகள் முன்னெடுக்க வேண்டிய நடவடிக்கைகளாக நீங்கள் எவற்றைப் பார்க்கிறீர்கள்?

பதில் – நாம் ஒரு போராடும் மக்கள். மேற்குலக அரசுகளுடன் கைகோர்த்து போராட்டத்தில் வெற்றி பெறலாம் என்பது மூடத்தனம். நாம் ஒரு போதையூட்டப்பட்ட அரசியல் தெளிவற்ற மக்களாக இருந்தால் மட்டுமே மேற்குலகம் எம்மோடு கைகோர்க்கும். அப்போதுதான் எம்மை சுலபமாக அது கையாளலாம்.
ஈழத்தமிழர் விடுதலைக்காக நாம் இரண்டு வழிகளை ஒரே நேரத்தில் பின்பற்றலாம்.

முதலாவது உலகெங்கும் உள்ள பல போராடும் மக்களுடன் நாம் கைகோர்க்க வேண்டும். நாம் வாழும் நாடுகளில் உள்ள உலக மக்களின் போராட்டத்தை ஆதரிக்கும் மக்களுடனும், சிங்களவர்கள் உட்பட நாம் இணைய வேண்டும்.
இரண்டாவது, தேசியம் மட்டுமே நீதிக்கான வழியல்ல என்பதை உணர்ந்து எமது அமைப்புக்களிலும் எமது சொந்த வாழ்க்கையிலும் நாம் சமூக நீதியை முன்னிறுத்த வேண்டும். சாதி ஒழிப்பு, சமத்துவம், ஆடம்பரமின்மை, கூட்டுணர்வு போன்றவை எம்மை உண்மையான விடுதலைக்கு தயார் செய்யும்.

விடுதலை ஒரு நீண்ட பயணம். ஈழத்தமிழராகிய நாம் அதில் நெடுந்தூரம் வந்து விட்டோம். மிகுதி தூரத்தையும் உறுதியுடன் கடக்கலாம். இன்று நாம் பல பிரிவுகளாக பிரிந்து நிற்கிறோம்.பிரிவுகள் இயற்கையானதே. பிரிவுகளிடையேயும் தேசிய விடுதலையும் சமூகநீதியும் என்ற இரட்டை நோக்கம் பற்றிய தெளிவு இருந்தால் நாம் ஒன்றாக பயணிக்கலாம். இலக்கை அடையலாம்.இலக்கு

சிறிலங்காஆழஊடுருவும் அணியினரால் கொல்லப்பட்டவர்களின் 11 ம் ஆண்டு நினைவு நாள்….!

23.05.2008 அன்று முறிகண்டி- அக்கராயன் வீதியில் பள்ளி மாணவர்கள் உட்பட 16 பேர் லலித் ஜெயசிங்க என்பவரின் தலைமையிலான சிறிலங்கா படையின் ஆழஊடுருவும் தாக்குதல் அணியினரால் கொல்லப்பட்டவர்களின் 11 ம் ஆண்டு நினைவு நாள்….!

சிறிலங்கா படையினரின் ஆழ ஊடுருவும் தாக்குதல் அணிகளின் ஆதிக்கம் 2008 ஆம் ஆண்டு வன்னிக்காடுகளை சூழ்ந்திருந்தது. 1998,1999 காலப்பகுதி போன்று நிலமை 2008 இல் இருந்திருக்கவில்லை. LRRP(Long Range Reconnaissance Patrol) or Deep Penetration Unit (DPU)இன் தாக்குதல்களில் பல பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டுகொண்டிருந்த நேரம் அது. விடுதலைப்புலிகளின் முக்கிய தளபதியான கேணல் சாள்ஸ் அவர்களின் இழப்பினை முக்கியமான குறிப்பிடலாம். இது 2008 இன் ஆரம்பம்.. விடுதலைப்புலிகளுக்கு மட்டுமல்ல பயணிகள் பேருந்து, உந்துருளியில் செல்பவர்கள் அம்புலன்ஸ் வண்டி என பலரும் இத்தாக்குதல்களில் கொல்லப்பட்டிருந்தனர். இத்தாக்குதலின் படையணியின் பொறுப்பதிகாரியாக மட்டுமல்ல நேரடியாக வன்னிக்காடுகளில் தாக்குதல்களில் ஈடுபட்ட லலித் ஜெயசிங்க என்பவர் 2008 நவம்பரில் முல்லைத்தீவு ஒட்டுசுட்டான் காட்டுப்பகுதியில் விடுதலைப்புலிகளின் எதிர்த்தாக்குதலின் காயமடைந்து, அடுத்தநாள் தாக்குதலின் போது கொல்லப்பட்டிருந்தார். இவரது உடலையும் ஏனைய பபடையினரையும் எம்.ஜ உலங்கு வானுூர்தி மூலம் விமானப்படையினர் காப்பாற்றியிருந்தனர். ஏற்கனவே ஏ9 கொக்காவில் பகுதியில் வீதிபாதுகாப்பு நடவடிக்கையில் ஈடுபட்ட விடுதலைப்புலிகள் மீது தாக்கமுற்பட்ட வேளை விடுதலைப்புலிகளின் துணைப்படைப்படைவீரர் ஒருவரால் LRRP படையினர் ஒருவர் கொல்லப்பட்டிருந்தார். இவர் விடுதலைப்புலிகளின் சீருடை அணிந்திருந்தார்.

ஜெயசிக்குறு சண்டை நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் காலப்பகுதியில் சிறிலங்கா படையினரின் முன்னேற்றத்தினை தடுக்கும் வகையில் தொல்லைகொடுக்கும் தாக்குதல்களை (1997 க்கு நடுப்பகுதிக்கு பின்னர்)விடுதலைப்புலிகளின் கட்டளைத்தளபதிகளில் ஒருவரான பிரிகேடியர் ஜெயம் அவர்களின் தலைமையிலான அணியினர் செயற்பட்டிருந்தனர். இதில் வேறு அணிகளும் ஈடுபட்டிருந்தாலும் வவுனியா மாவட்டத்தினை மையமாக கொண்டு பிரிகேடியர் ஜெயம் அவர்களின் அணியினர் வடகாட்டு புளியங்குளம், புளியங்குளம் கண்டிவீதி, இளமருதங்குளம், சேமமடு, சின்ன பூவரசன்குளம், நைனாமடு என தொடர்ச்சியான தாக்குதல் ஈடுபட்டு இராணுவத்தினரின் முன்னேற்ற நடவடிக்கைகளுக்கு ஏதுவான விநிகோகத்தினை கட்டுப்படுத்தியிருந்தனர். மாங்குளத்தை படையினர் கைப்பற்றியிருந்த வேளை இரணைஇலுப்பைக்குளம் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டிலேயே இருந்தது. வன்னியின் பெரும்பாலான காடுகள் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப்பகுதியிலேயே இருந்தது. இது புலிகளுக்கு பெரும் சாதகமான நிலையே அப்போதைய காலத்;தில் இருந்தது என சொல்லலாம். 1999 நவம்பர் 2 ஆம் திகதி ஓயாத அலைகள் 3 ஆரம்பிக்கும் வரைக்கும் இப்படையணியின் சிறிலங்கா படையினரின் விநியோக நடவடிக்கைகள் மீதான தாக்குதல்கள் உதிரிகளாக இடம்பெற்றிருந்தது.

விடுதலைப்புலிகளைப்பொறுத்தவரை வன்னியின் பாதுகாப்பாக அமைந்திருப்பது அதன் ஆறுகளும் ஆறுகள் ஊடறுத்துச் செல்லும் காடுகளும் காடுகளைதாண்டியுள்ள குளங்களுமே. யார் கையில் ஆறுகள் இருக்கின்றதோ அவர் கையில் காடுகள் இருக்கும். யார் கையில் காடுகள் இருக்கின்றதோ அவர் கையில் குளங்கள் இருக்கும். யார் கையில் குளங்கள் இருக்கின்றனவோ அவர் கையில் நிலமும் வளமும் இருக்கும். குறிப்பாக குளங்களை அண்டியே விடுதலைப்புலிகளின் பயிற்சி முகாம்கள், விவசாயபண்ணைகள், மற்றும் களஞ்சியங்கள் அமைந்திருந்தது. இறுதி யுத்த காலப்பகுதியில் குளங்களின் அணைக்கட்டுக்கள் யாவும் சிறிலங்கா படையினரின் பாதுகாப்பு அரணாக மாறியிருந்தது. புலிகள் எவ்வாறு ஜெயசிக்குறு சமருக்கு எதிராக தாக்குதல் நடத்தினார்களோ அதேபோலவே இறுதியுத்த காலத்தில் படையினரின் உள்நுழைவுத் தாக்குதல்கள் அமைந்திருந்தன. இது 2008 ஆம் இறுதிவரைக்கும் புலிகள் பாணியிலான உள்நுழைவுத்தாக்கும் திறன் கொண்ட 8 பேர் கொண்ட அணிகள் (eight man team) மேற்கொண்டிருந்தனர். விடுதலைப்புலிகளின் விநியோகங்களை கட்டுப்படுத்துவது மட்டுமல்ல மக்களின் போக்குவரத்தினை நிறுத்தும் அளவிற்கு பல தாக்குதல்கள் அமைந்திருந்தன. அத்தோடு விடுதலைப்புலிகளின் சீருடையிலேயே படையினர் நடமாடுவதால் அடையாளம் காண்பது மிகவும் கடினம். இது வன்னிக்கே மிகப்பெரிய சவாலாக மாறிவிட்டிருந்தது. இது முள்ளிவாய்க்கால் வரைக்கும் தமிழ் பேசும் துணை இராணுவக்குழுக்கள் மக்களோடு சேர்ந்து இருந்தமையையும் குறிப்பிடலாம்.

பிரதான வீதி(முறிகண்டி தொடக்கம் பனிக்கன்குளம் வரை, புளியங்குளம் பிரதான வீதி, கனகராயன்குளம் பிரதான வீதி, புத்துவெட்டுவான் வீதி, முறிகண்டி-அக்கராயன் வீதி, அம்பலப்பெருமாள் -மல்லாவி வீதி, ஆனைவிழுந்தான் 8 ஆம் கட்டை, துணுக்காய்- வெள்ளாங்குளம் வீதி, நெடுங்கேணி- புளியங்குளம் வீதி, ஒட்டுசுட்டான் புதுக்குடியிருப்பு வீதி என மெல்ல மெல்ல ஆபத்தான வீதிகளாக மாற ஆரம்பித்திருந்தது. கிளைமோர் தாக்குதல்களில் பல பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டுகொண்டு இருந்தார்கள். பொதுமக்கள் போக்குவரத்து செய்யவே அச்சம் மிகுந்த நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருந்த 2008 இல் சிறிலங்கா படையினரின் விமானத்தாக்குதல்களும் அதிகரித்திருந்தது.

சமாதான காலத்தின் பின் வளர்ச்சி அடைந்த கிராமங்களில் பாரதிபுரமும் ஒன்று. 23.05.2008 அன்றைய நாள் கிராமமே நொடிந்து போய்விட்டிருந்தது.

சிறிலங்கா ஆழ ஊடுருவும் தாக்குதல் அணியினரின் தாக்குதல் ஒன்று அக்கராயன் முறிகண்டி வீதியில் இடம்பெற்றிருந்தது. கிளிநொச்சி பாரதிபுரம் பகுதியைச் சேர்ந்த ஆறு பாடசாலை மாணவர்கள் உட்பட 16 பேர் படுகொலை செய்யப்பட்டிருந்தனர். அச்சம்பவத்தின் ஒளிப்படங்களை இங்கே பதிவேற்றுகிறேன்.

அக்கராயன் பக்கத்தில் இருந்து முறிகண்டி நோக்கி வந்து கொண்டிருந்த கயஸ் வாகனத்தின் மீதே இத்தாக்குதல் இடம்பெற்றிருந்தது.

பதினாறு பேரின் இறுதி வணக்க நிகழ்வு பாரதிபுரம் மகாவித்தியாலயத்தில் இடம்பெற்றிருந்தது. இந்நிகழ்வில் நானும் கலந்து கலந்துகொண்டிருந்தேன்.

-Suren Karththikesu

கல்லறையின் காவலன் – சிங்கண்ண ( கோமகன்) வீரவணக்கம் !

“தயவு செய்து என்னை எரிக்காதீங்கோ. என் அண்ணாக்குப் பக்கத்தில கொண்டு போய் தாட்டு விடுங்கோ அது மட்டும் எனக்குப் போதும். “ என்று தனது மருமகனுக்கு சொல்லி விட்டு தன் மூச்சை நிறுத்திவிட்டார் அந்த உயரமான பருமனான உடலமைப்புக் கொண்ட அந்த விடுதலை விரும்பி. அவரை கோமகன் என்று அறிந்தவர்களை விட சிங்கண்ண என்று அறிமுகம் கண்டவர்கள் தான் அதிகம். சாதாரண போராளிகள் முதல் மூத்த தளபதிகள் வரை சிங்கண்ண என்றால் அறிமுகம் அற்றவர்கள் இருக்க மாட்டார்கள். ஏனென்றால் அவர் அவ்வாறான புனிதமான பணியில் இருந்தார்.

மாவீரர்கள் தமிழ்த் தேசத்துக்காக தமது இன்னுயிர்களை ஆகுதி ஆக்கி விசுவமடு துயிலும் இல்லம் வரும்போது இந்த மனிதனை சந்திக்காமல் குழிக்குள் போவதில்லை. விசுவமடு துயிலும் இல்லத்தில் தனது இறுதிக்கால பணியைச் செய்த சிங்கண்ண என்ற கோமகன் திடமானவராகவும், தேசம் மீதும் மாவீரர்கள் மீது எவ்வளவு நேசத்தை கொண்டிருந்தார் என்பதை அவரோடு பழகிய அனைவரும் நிச்சயமாக அறிந்திருப்பர். விசுவமடு மாவீரர் துயில்கின்ற இல்லத்தை தனது குல தெய்வங்களின் கோவில் போலவே நேசத்தோடு பராமரித்து வந்தார் கோமகன். இறுதி காலங்கள் விசுவமடு துயிலுமில்லம் அவரது வீடாகிப் போன போது அவரது வாழ்வும் அதுவே ஆகிவிட்டது.

கோமகனின் போராட்ட வாழ்க்கை இன்று நேற்று ஆரம்பித்ததல்ல, பிறந்த காலம் தொட்டு தனது சாவடைந்த நாள் வரை போராட்டமே வாழ்வாகி கொண்டவர் ( ஈழ விடுதலைப் போராட்டம் மட்டுமல்ல சாதியப் போராட்டத்துக்கு எதிராகவும் ) மிருதங்க வாத்தியக் கலைஞரான முருகனின் மூன்றாவது பிள்ளையாக பிறந்த சிங்கராஜா சிறுவயதாக ஓடியாடி விளையாடிய பருவத்திலையே தனது தந்தையை இழந்து தவித்த போது தாயின் அரவணைப்புக்குள் வளரத் தொடங்கிய போது, அவரது கிராமத்தை சாதிய வெறியர்களின் பேயாட்டம் சீர்குலைக்கத் தொடங்கியது. திரும்பும் இடமெங்கும் அடக்கியாள பேரினவாதமாக சாதியவாதிகளின் ஆணாதிக்க சக்திகள் பரவிக் கிடந்தன.

அப்போது சாதியத்துக்கு எதிரான போராளியாக, அவ்வூரின் காவல்காறர்களாக அன்றைய இளைஞர்கள் மாறிய போது, கந்தவனம் என்ற பெயரைக் கொண்ட மூத்த சகோதரன் கரங்களில் ஆயுதங்களை ஏந்தி இருந்தார். இன்னொரு சகோதரனனான இரத்தினம் ( பெரியதாய் மகன்) ஒரு கரத்தில் ஆயுதமும், மறு கரத்தில் பேனாவையும் தூக்கி இச் சாதி வெறியர்களின் அடக்குமுறைக்கு எதிராக போர் புரிந்தனர். ஆனால் அப் போர் ஓயும் முன்பே அக் கிராமத்துக்கு பேரிடியாய் ஒரு சாவு விழுந்தது. கோமகனின் மூத்த சகோதரன் திட்டமிட்டு வெட்டிச் சாகடிக்கப்பட்டார்.

இந்த சாவுடன் ஆரம்பித்தது இக் குடும்பத்தின் போராட்ட வரலாறு. இந்திய வல்லாதிக்க சக்திகள் அமைதிப்படை என இலங்கை வந்திருந்த போது, இந்தியப்படையின் கொடூரமுகத்தை முன்னமே ஊகித்துக் கொண்ட தேசியத் தலைவர் இந்தியாவை எதிர்த்து போராட முடிவெடுத்த போது , தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் இளம் போராளியாக இருந்தார் சுருளி என்கின்ற சிவராசா. அவரையும் அவர் சார்ந்த அணியையும் பாதுகாக்கும் பணி அதிகமாக கோமகனை சார்ந்ததாகவே இருக்கும். ஒரு இடத்தில் தாக்குதல் நடந்தால் அல்லது அப்பகுதி தேடுதல் வேட்டைக்கு உட்படுத்தப்பட்டால், அப்பகுதியில் மதிவண்டியோடு காத்திருப்பார் கோமகன்.

இந்திய இராணுவம் மீதான அத் தாக்குதலை முடித்துவிட்டு / சுற்றிவளைப்பை முறியடித்து பின்வாங்கும் புலி அணிகளை பாதுகாப்பான இடத்துக்கு நகர்த்தி பாதுகாப்பு தருவார் கோமகன். இவ்வாறு தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் வடமராட்சி பிரதேச அணிகளை பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்த சிங்கண்ணனால் தனது தம்பியான சுருளியை அன்று காப்பாற்ற முடியவில்லை. இன்று தாம் நல்லவர்கள் என்ற பெயரில் அரசியலில் இருக்கும் ஒரு ஒட்டுக்குழு ஒன்று சிங்கண்ணனை காட்டிக் கொடுத்து கைது செய்து சித்திரவதை முகாம் ஒன்றில் அடைத்திருந்தது.

அதே நேரம் அக்கிராமத்தை சுற்றிவளைத்து சுருளியை கொலை செய்ய வேண்டும் என்று திட்டமிட்டும் செயற்பட்டது. கரவெட்டி கிராமம் முற்றுமுழுதாக சுற்றிவளைக்கப்படப் போவதை அறிந்த சுருளி தனது அண்ணன் கைதாகி விட்டதால், மற்ற சகோதரனான இரத்தினத்தையும் கைது செய்து விடுவார்கள் என அஞ்சினார். அதனால் அப்பிரதேசத்துக்கு போக வேண்டாம் என அறிவுறுத்தப்பட்டதையும் தாண்டி தனது சகோதரனுக்கு அத்தகவலை தெரிவித்து உடனடியாக கிராமத்தில் இருந்து வெளியேற்றுவதற்காக கரவெட்டி மத்திப் பகுதியில் இருந்து கிழக்கை நோக்கி செல்கிறார்.

அப்போது ஏற்கனவே திட்டமிட்ட பொறிக்குள் சுருளி வருகிறார். அக்கிராமத்தை சேர்ந்த காட்டிக்குடுப்பாளன் ஒருவனால் கச்சிதமாக போடப்பட்ட இக்கொலைத்திட்டம் நிறைவேறிய போது இந்தியன் இராணுவத் தாக்குதலில் காயமடைந்தும், பக்கத்து மதில் பாய்ந்து ஓடிய போது ஒரு துரோகி வீட்டுக்குள் நுழைந்து விடுகிறார். வழி தெரியவில்லை உயிருடன் பிடிபடக் கூடாது என்பதால் குப்பி கடித்தார். சகோதரனை காப்பற்ற வேண்டும் என்ற நினைப்பில் வந்த சுருளி லெப்டினன் சுருளியாக வீரச்சாவடைந்தார்.

அதன் பின்பான காலம் அதிகமான சண்டைகளை இந்தியப் படைகளோடு புலிகள் செய்த காலம். அதே நேரம் கைதாகி சித்திரவதைகளுக்குள்ளான சிங்கண்ண விடுதலை செய்யப்பட்ட போது முழு உடலும் அடி காயங்களாலும், உள் காயங்களாலும் வலியாலும் நிரம்பிக் கிடந்தது. அவரது துணைவியான சரஸ்வதியும், சகோதரிகளும் அவரை மருத்துவத்தாலும், கவனிப்பாலும் மீண்டும் சாதாரணமானவராக மீட்டெடுத்தனர். அவர் சாதாரணமானவராக நடமாடியத் தொடங்கிய போது இவரது மைத்துனனான மேயர் செங்கதிரும் வீரச்சாவடைந்திருந்தார்.

தம்பியையும், மைத்துனனையும் தமிழீழத்தை அபகரிக்கும் நோக்கில் வந்த இந்திய படையிடமும் சிங்கள வல்லாதிக்க இராணுவத்திடமும் பறிகொடுத்த சிங்கண்ணனாலும், இரத்தினத்தாலும் இன விடுதலைக்காக போராடாமல் வீட்டுக்குள் முடங்கிப் போய் கிடந்து வீடும் குடும்பமும் தனி வாழ்க்கையும் என்று இருந்துவிட முடியவில்லை. அதையும் தாண்டி அவர்கள் விடுதலைக்கான பயணத்தில் தம்மை போராளிகளாக்கினர் இரத்தினம் 1991 ஆம் வருடத்தில் இருந்தும் சிங்கண்ண 1994 ஆம் வருடத்தில் இருந்தும் பயணிக்கத் தொடங்கினர்.

அரசியல்த் துறையில் சிங்கண்ண கோமகனாகவும்,

இரத்தினம் பாரிமகனாகவும் இணைக்கப்படுகிறார்கள். களமும், அரசியலும் என்று பயணித்த கோமகன் தனது இறுதி நாட்கள் வரை இந்த தேசத்தை நேசித்த ஒரு உன்னதமான போராளி. அரசியல்த்துறைப் போராளியான கோமகனுக்கு அங்கே பல பணிகள் காத்திருந்தன. சண்டைப் பணி மட்டுமல்லாது, பரப்புரை, மனிதநேயப்பணிகள், என்று பல பணிகள் கொடுக்கப்பட்டன.

யாழ்ப்பாணத்தை இனவழிப்புப் படைகள் முழுமையாக கைப்பற்றுவதற்கு சந்திரிக்கா தலமையிலும், அனுரத்வத்தவின் முயற்சியிலும் ஈடுபட்டு வந்த நேரத்தில் சில ஊர்களுக்குள் மீண்டும் குழு மோதல்கள், சாதிய வெறிச் சண்டைகள் என மக்கள் பாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர். இந்த நிலையில், அவ்வாறான பிரச்சனைகளை கையாளவும், இச்சண்டியர்களை கட்டுப்படுத்தவும் வேண்டிய தேவை எழுகிறது. அதனால் வடமராச்சியில் பணியில் இருந்த பலர் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு சண்டைகளில் ஈடுபட்டு மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கையை குழப்புவபர்கள் இனங்காணப்பட்டனர்.

அவர்களை கைது செய்து மக்கள் வாழ்க்கையை இயல்புக்கு கொண்டு வருவதற்கு இட்ட கட்டளையை நிறைவேற்ற சென்றபோது ஓர் இடத்தில் கோமகனின் கழுத்தை நோக்கி வீசப்பட்ட கத்தி அவரது மூக்குப் பகுதியில் காயத்தை ஏற்படுத்திவிட்டுச் சென்றது. இவ்வாறு இனவழிப்புப் படைகளுடன் மட்டுமல்லாது, மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கைக்கு தீங்கிழைக்கும் எவரையும் எதிர்த்து நிற்பார் கோமகன்.

யாழ்மாவட்டத்தை விட்டு எமது அமைப்பு பின்நகர்ந்த போது ஒட்டிசுட்டான் பகுதியில் வீட்டை அமைத்த கோமகன் குடும்பத்தை விட்டு பணிக்காக போய்விட்டார். பின் அங்கிருந்து வள்ளிபுனம் நோக்கி நகர்ந்துவிட்டார். கோமகனின் மனைவி, பிள்ளைகளை பாதுகாத்து, பராமரித்து கல்வியூட்டி வளர்த்து வந்தார். அப்போது இவர்களின் மூன்றாவது பிள்ளையான பரிமளா தந்தை வழியில் போராட வேண்டும் என்று மாலதி படையணியில் இணைந்து கொண்டாள். கோமகனின் மகள் கோமகள் என்ற பெயரில் காவல் காத்தாள்.

அவள் சண்டை அணியில் நின்ற போது பின்களப் பணிக்காக மக்களை அழைத்துக் கொண்டு சென்ற கோமகன் கவலரன் ஒன்றில் மகளை காண்கிறார். வரி உடையில் அப்பாவும் மகளும் களமுனையில் நின்ற அக்காட்சி எம் விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு மட்டுமே உரியது. அங்கிருந்த பொறுப்பாளரிடம் மகளோடு உரையாடுவதற்கு அனுமதி கேட்ட போது பொறுப்பாரின் கண்கள் பனித்தன.

எத்தனையோ வீடுகளில் ஒருவர் கூட போராட்டத்துக்காக பங்கெடுக்காத நிலையில் இக்குடும்பத்தால் மட்டும் இவ்வாறு வாழ எவ்வாறு முடிந்தது? மகளுக்கு பொறுப்பாக நின்ற பெண் போராளி உடனியாக காவலரனில் இருந்து பின்நகர்த்தி தந்தையோடு பேசுவதற்கு அனுமதித்தாள். ஆனால் இருவருமே களப்பணியில் நிற்பதால் நீண்ட நேரம் பேசவில்லை. விழிகள் கலங்கினாலும் விடைபெற்றுக் கொள்கிறார்கள்.

6 பிள்ளைகளை பெற்றெடுத்த கோமகனுக்கு முதல் பிள்ளை சாதாரணமான பிள்ளையாக வளர்ந்தும் 14 வயதில் இருந்து உடல்நலம் குன்றியவனாக போனது மனவேதனை. என்றாலும் அப்பிள்ளையை சிறப்பாக கவனித்து வந்தார். 2000 ஆண்டளவில் அப்பிள்ளை சாவடைந்து விட துடித்துப் போனார்கள் பெற்றவர்கள். ஆனாலும் மக்களின் வாழ்வுக்காக போராளியானவரல்லவா அவர். அவ்விழப்பில் இருந்து மீண்டு வந்தார். ஆனால் அடுத்த இழப்பும் அவர்களுக்கு வரப்போவதை அறியவில்லை.

யாழ்ப்பாணத்தை நோக்கி பெரும் திட்டமிட்ட சண்டை ஒன்றை விடுதலைப்புலிகளின் படையணிகள் செய்கின்றன. குடாரப்பு ஊடாகத் தரையிறங்கி யாழ்ப்பாணத்தில் குந்தி இருந்த இராணுவத்தை முடக்குவதற்கான பெரும் சண்டை. அத் தரையிறக்க சண்டைக்கு படையணிகள் கடல் வழியாக நகர்ந்த போது, தரைவழியாக நகர்ந்த படையணிகளுக்கான பின்னணி வழங்கலுக்காக சிங்கண்ண அனுப்பப்படுகிறார். திறமையான சாரதி, கடுமையான உழைப்பாளி. எதற்கும் அஞ்சிடாத துணிந்தவர். இவர் இப்பணியில் இருந்த போது கோமகள் முன்னணியில் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அப்பாவும், பிள்ளையும் ஒரே களமுனையில் இனவழிபு அரசை எதிர்த்து நின்றனர்.

ஒரு நிலையில் முன்னணியில் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த கோமகள் வீரச்சாவடைய அக் குடும்பம் மீண்டும் பேரிழப்பை சந்திக்கிறது. அதே நேரம் மகள் மகள் வீரச்சாவடைந்ததைக் கூட அறியாதவராக, பின்களப் பணியில் இருந்து மீண்ட அவர் நேரடியாக தியாகசீலத்துக்கு சென்றார். (தூண்டி) அங்கே பணி செய்த அவருக்கு மகள் வீரச்சாவடைந்தது கூட தெரியவில்லை. அவர் அங்கே வந்திருந்த வித்துடல்களை தூய்மைப் படுத்தும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த பணியாளர்களோடு இணைந்து அவ்வேலையை செய்துகொண்டிருந்தார். அதனால் மகள் வீரச்சாவடைந்ததை கூட அறியவில்லை. வித்துடல் வீட்டுக்கு வந்த பின் தான் அறிந்து கொண்டார். வீட்டுக்கு வர தாமதமும் ஆனார். அதே நேரம் அவர் பணியாற்றிய விசுவமடு துயிலும் இல்லத்திலையே உறங்கினாள் அவரின் மகளும்.

ஆனாலும் துவண்டு விடவில்லை. தன் பணியில் உறுதியாகவே இருந்தார். அவர் மாவீரர்கள் மீது வைத்திருந்த பாசம், அவர்களை உறங்க வைக்கும் துயிலுமில்லங்களை மேம்படுத்துதல், புனரமைத்தல் என்று பணி கொடுக்கப்பட்டு மாவீரர்பணிமனைப் பொறுப்பாளர் பொன்தியாகம் அப்பாவின் பொறுப்பில் பணியமர்த்தப்படுகிறார்.

இதன் பின்பான காலமே எப்போதும் அவர் நேசிக்கும் மாவீரர்களோடு அவர் அதிகமாக வாழத் தொடங்கினார். அவ்வாறான ஒரு நிலையில் தான் சமாதானம் என்ற பெயரில் எம்மீது நடாத்தப்படவிருந்த இனவழிப்புக்கான தயார்ப்படுத்தல்களை சிங்கள தேசம் தொடங்கியிருந்தது. அப்போது கொடிகாமம், சாட்டி போன்ற துயிலும் இல்லங்களை உடனடியாக புனரமைக்கும் பணி கோமகனுக்கு கொடுக்கப்பட்ட போது அதை சரியாக செய்து முடித்தார். பின் நாட்களில் சமாதான காலம் முறிவடைந்த போது விசுவமடு துயிலும் இல்லம் கோமகனின் வீடானது. அப்புனித இடம் அவரது கோவிலானது. தினமும் அக் கோவிலை பூசித்து வந்த கோமகனால் துயிலும் இல்லத்தை விட்டு பிரிந்து விட முடியவில்லை. இறுதிவரை அங்கேயே பணிசெய்தார்.

விடுதலைப்புலிகளின் போராளிகளைப் பொறுத்தவரையில் சாவினை எதிர்பார்த்த வாழ்வினைத் தான் ஒவ்வொருவரும் வாழ்ந்தார்கள். அங்கே விதைக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு மாவீரனின் கனவுகளையும் சுமந்த ஒட்டுமொத்த உருவமாக கோமகன் துயிலுமில்லத்துக்குள் வாழ்ந்தார். இறுதி யுத்தம் என்ற பெயரில் இனவழிப்பு நடவடிக்கை தொடங்கிய போது, தினமும் வித்துடல்கள் வந்து கொண்டிருந்தன. இரவு பகல் என்றில்லாது வித்துடல்கள்

விதைக்கப்பட்டன. தளபதிகள் சாதாரண போராளிகள் என்றில்லாது அத்தனை பேரும் விதையாகிய பொழுதுகளில் எல்லாம் மனம் வலித்தாலும் எதிரி மீது கோவம் வந்தாலும் தான் செய்யும் பணியை நேசித்தார் கோமகன்.

பிள்ளைகளுடன் நண்பனாக பழகும் அவரால் எளிதில் எல்லோரையும் கவர்ந்து கொள்ளவும் முடிந்திருந்தது. என்ன சிங்கண்ண தியாகம் அப்பா டபிள் பட்ஜட்டா தாறார் உங்கட ஆக்கள் எல்லாரும் ஒரே மாதிரி இருக்கிறீங்களப்பா என அவரின் தொப்பையை நக்கலடிக்கும் போராளிகளை திருப்பி நக்கலடித்து வாய் திறக்காமல் செய்து அனுப்பும் அவரால் அப் போராளி வித்துடலாக மீண்டும் அங்கே வந்தால் எவ்வாறு தாங்கிக் கொள்ள முடியும்? ஆனால் அவர் தாங்கினார். தன் உறவுகளுக்கு கூட அவர் கண்கலங்க மாட்டார். உறவுகளின் என்றாலும் வித்துடல்கள் விதைக்கப்படும் முன் உறுதியுரை வாசிக்கும் போது எந்த பிசிறும் இருக்காது. குரலில் தடுமாற்றம் இருக்காது. உறுதியாகவே தன் பணியாற்றினார்.

இவ்வாறான பொழுதுகளை எல்லாம் கடந்து வந்த கோமகன் இறுதிப் போர் என்ற இனவழிப்புத் தாக்குதலால் தான்நேசித்த விசுவமடு துயிலும் இல்லத்தை விட்டு பின் நகர வேண்டி இருந்தது. அவரால் முடியவில்லை. ஆனால் சிங்கள தேசமே அவரை அங்கிருந்து நகர்த்தியது. இறுதியாக அத் துயிலுமில்லத்துக்கு வந்திருந்த ஒரு வித்துடலை விதைப்பதற்காக முயன்ற போது, சிங்களப்படையின் எறிகணை ஒன்று வீழ்ந்து வெடிக்கிறது. அவ்வெறிகணை உடல் முழுவதும் காயங்களை உண்டு பண்ணி குருதி பெருக்கெடுத்த நிலையில் துயிலுமில்லத்தை விட்டு வெளியேற்றியது. அன்று தான் அவர் இறுதியாக தன் குலகோயிலை பார்த்தது.

இனவழிப்புச் சண்டை முள்ளிவாய்க்காலில் முடிவுற்ற போது கலங்கிப் போன சிங்கண்ணையால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. காயங்களின் கோரம் இயங்குவதில் கொஞ்சம் கடினம். ஆனாலும் இறுதியாக வித்துடல்கள் விதைக்கப்பட்ட முள்ளிவாய்க்கால் துயிலும் இல்லம் வரை அப்பணியை கைவிடவே இல்லை.

மே 12 ஆம் திகதி இரவு 2 மணி சிங்களப்படையின் கொடூரமான தாக்குதல்களின் உச்சம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. நந்திக்களிப் பகுதியில் பங்கரும் வெட்ட முடியவில்லை. வெற்றுத் தரையில் எல்லோரும் படுத்திருந்தார்கள். ஊர் முழுக்க அழுகுரல்கள். திரும்பும் இடமெங்கும் நாற்றமெடுத்த நிலையில் வெற்றுடல்கள். இரத்தச் சிதறல்கள் என முள்ளிவாய்க்கால் முடங்கிக் கொண்டிருந்தது. சிங்கண்ணையின் குடும்பமும் விதிவிலக்கல்லவே.

ஆட்லறி எறிகணை ஒன்று அருகில் வீழ்ந்து வெடிக்கிறது. அவரின் குடும்பம் சார்ந்த 20-25 பேர் காயமடைகிறார்கள். அதில் மீண்டும் காயமடைந்த சிங்கண்ண படுகாயமடைந்த தன் மகளை தூக்கிக் கொண்டு இறுதியாக இயங்கிய மருத்துவமனைக்கு ஓடுகிறார். ஆனால் அம்மருத்துவமனையில் பணியாற்றிய மருத்துவரால் அப்பிள்ளையை காப்பாற்ற முடியவே இல்லை. மறுபடியும் ஒரு பிள்ளையை இழந்த நிலையில் கோமகன் என்ற சிங்கண்ண சிங்களத்தின் கொடூரங்களுக்குள் வாழ வேண்டிய நிலையில் சரணடைகிறார்.

18-19 வயது வரை வளர்த்தெடுத்த 3 பிள்ளைகளை இழந்த மனிதன் உடைந்து போகவில்லை. ஆனால் முள்ளிவாய்க்காலில் எம் விடுதலைப் போராட்டம் மௌனிக்கப்பட்ட போது உண்மையில் உடைந்து போனார். அவரால் சாதாரணமாக இயங்க முடியவில்லை. மனம் சுக்கு நூறாகிக் கிடந்தது. இந்த நிலையில் ஓமந்தையில் வைத்து காட்டிக் கொடுப்பாளன் ஒருவரால் ( கோமகனுக்கு நன்கு அறிமுகமானவன் ) காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டாலும் கைதில் இருந்து தப்பி ஆனந்தகுமாரசாமி முகாமுக்குள் கொண்டு செல்லப்படுகிறார். அங்கு ஒரு மாதத்துக்கு மேல் வாழ்ந்த அவரால் காட்டிக் கொடுப்பாளர்களிடம் இருந்து தப்பிக்க முடியவில்லை. இனங்காணப்பட்டு கைது செய்யப்படுகிறார். கடுமையான சித்திரவதைகள் நடந்தேறின.

ஏற்கனவே காயமடைந்திருந்த அவரால் சித்திரவதைகளை தாங்க முடியவில்லை. ஆனாலும் தாங்கினார். ஒரு வருடத்துக்கு பின் விடுதலை செய்யப்பட்ட பின் ஒட்டிசுட்டானில் நடந்த மரணவீடொன்றுக்காக பேருந்தில் பயணித்த சிங்கண்ண, விசிவமடுத் துயிலும் இல்லத்தடியை பேருந்தில் இருந்தபடி ஏக்கத்தோடு பார்த்தபடி போகிறார். அசைவில்லை. பரமை பிடித்தவராய் இருந்தார். குறிப்பிட்ட தூரம் கடந்த போது அவர் மயங்கி சரிகிறார். பின்பு மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்ற உறவினர்களுக்கு மருத்துவர் அதிர்ச்சி கொடுத்தார்கள்.

“சிங்கண்ணைக்கு பாரிசவாதமாம்.” உடைந்த உறவுகள. வீட்டுக்கு கொண்டு வந்த போது அவர் ஒன்றைக் காலும் கையும் இழுத்த நிலையிலே கிடந்தார். குறுகிய கால மருத்துவத்தின் பின் சாதாரணமாக இல்லை எனிலும் மெதுவாக நடமாடத் தொடங்கியவரை குறுகிய காலத்தில் முழுமையாக படுக்கையில் கிடத்தியது பாரிசவாதம்.

நீண்ட கால படுக்கையில் அவரின் நினைப்பு முழுவதும் மாவீரர்கள் சார்ந்ததாகவே இருந்தது.

இவ்வாறு அவர் படுத்த போது 2014 இறுதி நாள்வரை ஒரு கரத்தில் பேனாவும், மறுகரத்தில் துப்பாக்கியுமாக பயணித்த அன்பு அண்ணன் பாரிமகனும், நோயினால் மடிந்து போக இன்னும் இன்னும் உடைந்து போகிறார் கோமகன். அண்ணனை துயிலும் இல்லத்தில் உறுதியுரை செய்து விதைக்க வேண்டிய சிங்கண்ண படுக்கையில் கிடக்க சாதாரண சுடரை ஒன்றில் குழி வெட்டி புதைத்ததும் அவரால் ஏற்க முடியவில்லை. அவருக்குப் பக்கத்திலையே தானும் தூங்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார். தன்னை பராமரித்து வந்த மருமகனிடம் “ அண்ணாக்குப் பக்கத்தில என்னை விதைச்சு விடப்பு எரிக்காத” என்ற வேண்டுகோளோடு விழி மூடிப் போய்விட்டார்.

இறுதிக் காலத்தில் கூட தேசியத் தலைவரை அழைத்தபடியே இருந்திருக்கிறார். தூங்கும் போது தவிர மற்ற நேரத்தில் எல்லாம் அவர் பணியாற்றிய பிரிவின் தொலைத்தொடர்பு நிலையங்களை கூப்பிட்டபடி இருந்திருக்கிறார். இவரைப் பார்க்க வரும் நண்பர்களிடம் தனது துப்பாக்கி ரூமுக்குள்ள கிடக்கிற அலமாரிக்குள்ள வைச்சுப் பூட்டிட்டுத் தான் வந்தனான் திறப்புத் தாறன் எடுத்து வாறியா என்றெல்லாம் தான் நேசித்தவற்றைப் பற்றியே கதைச்சிருக்கிறார். அதனாலோ என்னவே எங்கள்

தேசத்தை நேசித்த வேங்கை, தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டம் மௌனிக்கப்பட்ட 2009 வைகாசி 18 ஆம் நாளில் இருந்து சரியாக 10 வருடங்களின் முடிவில். 2019 வைகாசி 18 அன்று இரவு 11.50 மணியளவில் தன் விழிகளை மூடி தனது அண்ணன் அருகிலையே வெட்டப்பட்ட குழியில் துயில்கின்றார்.

இ.இ. கவிமகன்

ஓ மரணித்த வீரனே உன் சீருடைகளை எனக்கு தா !

உண்மையான வீரனின் எச்சம்

முள்ளிவாய்க்கால் போர் முடிந்து
பத்து வருடங்களில்
வரிப்புலிச்சீருடையுடன் ஒரு எலும்புக்கூடு மீண்டது
பாம்பு செட்டை உதிர்ந்த இடங்களில்
பாம்புகள் குடியிருப்பதாய்
எமது ஊரில் ஒரு பேச்சு வழக்கு உண்டு
காலம் உதிர்ந்ததாய்
சீருடையுடன் எலும்புக்கூடு
எங்கள் ஊரில்
ஒரு புதிய பேச்சு வழக்கை தொடக்கிற்று
புலியிருந்த நிலம் எனத்தொடங்கிப் பேசப்படும் அது

எலும்புக்கூடு என்று சொல்ல
பலரையும் போல எனக்கும் மனம் ஒப்பவில்லை
ஒரு களத்தில் வீழ்ந்த போராளியின்
வித்துடலுக்கு கொடுத்த மரியாதையை
நாம் எமது ஊரில் கடவுளுக்கும் கொடுத்ததில்லை
நடுகல் பண்பாட்டின் வழி
வித்துடல் பண்பாட்டில்
நாம் வாழ்ந்து இருந்துவிட்டோம்
எமது போர்ப்பரணியில் ஒரு படலத்தில் தலைப்பாய்
இன்று இந்த வீரனின் எச்சம்

ஒரு உண்மையான போராளியின்
வர்ணங்களை அடையாளத்தை
மீண்டும் முள்ளிவாய்க்காலில்
பத்து ஆண்டு கழித்து காண நேரிட்டபோது
ஓ உண்மையான புலிவீரனே
நீ வாழ்ந்த வீழ்ந்த மண்ணில்
நான் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதற்காய் பெருமிதப்படுகின்றேன்

பலர்
எதிரிகளுக்குள் சரணாகதி
அடைந்து கொண்டிருந்த தருணத்தில்
சீருடையோடும் குண்டோடும்
பயிற்சிப் பாசறையில் சத்தியப்பிரமாணம் செய்து
கழுத்தில் கட்டிக்கொண்ட சயனைட்டோடும்
நீ சன்னங்கள் தாங்கி வீழ்ந்திருந்தாய் எனும்போது
சத்தியவான் ஒருவனை நான்
முள்ளிவாய்க்காலில் பூமிக்கு காட்டுகின்றேன்
இறுதி வரை போராடித் தோற்றார்கள்
இதோ முள்ளிவாய்க்காலில் ஒரு பெரிய உதாரணம்
ஒரு புலிவீரனின் சத்தியத்தை
எந்த வல்லரசாலும்
தோற்கடிக்க முடியவில்லை என்பதற்கு
இதோ ஒரு வீரபுருசனின் சீருடை தரித்த எலும்புக்கூடு

எனது காதுகளில்
ஓ மரணித்த வீரனே உன் சீருடைகளை
எனக்கு தா
அந்த பாடல் ஒலிக்க ஆரம்பிக்கின்றது
பாடல் முடிந்தும்
உன்னை சுமந்து செல்ல தடுமாறுகிறேன்
முள்ளியவளைக்கா தேராவிலுக்கா தரவைக்கா
சாட்டிக்கா உயிலங்குளத்துக்கா கனகபுரத்துக்கா
எங்கு
உன்னை விதைப்பதற்கு
என் மனதை தவிர வேறிடமில்லை

கவிதை
பொன் காந்தன்

தொடர்பு பட்ட செய்தி

முள்ளிவாய்க்காலில் புலிச் சீருடையுடன் காணப்பட்ட எலும்புக்கூடு மீட்பு! – இலக்கத் தகடும் கிடைத்தது

முல்லைத்தீவு – முள்ளிவாய்க்கால் 681 ஆவது படை தலைமையகத்துக்கு அருகாமையில் உள்ள காணி ஒன்றில் மலசல கூடம் அமைப்பதற்காக கடந்த 17ஆம் திகதி அகழ்வுப் பணி மேற்கொள்ளப்பட்டது. அதன்போது விடுதலைப் புலிகளின் சீருடையுடன் எலும்புக்கூடு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட இடத்தில் நீதிமன்ற அனுமதியுடன் இன்று அகழ்வு நடவடிக்கை இடம்பெற்றது.
முல்லைத்தீவு – முள்ளிவாய்க்கால் 681 ஆவது படை தலைமையகத்துக்கு அருகாமையில் உள்ள காணி ஒன்றில் மலசல கூடம் அமைப்பதற்காக கடந்த 17ஆம் திகதி அகழ்வுப் பணி மேற்கொள்ளப்பட்டது. அதன்போது விடுதலைப் புலிகளின் சீருடையுடன் எலும்புக்கூடு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட இடத்தில் நீதிமன்ற அனுமதியுடன் இன்று அகழ்வு நடவடிக்கை இடம்பெற்றது.

முல்லைத்தீவு மாவட்ட நீதிமன்ற நீதிபதி எஸ்.லெனின்குமார் முன்னிலையில் தடயவியல் பொலிசார் இந்த நடவடிக்கையை மேற்கொண்டனர். சட்டவைத்திய அதிகாரி ,மற்றும் தடயவியல் பொலிசார், மாவட்ட நீதிவான் ஆகியோரின் முன்னிலையில் இன்றுகாலை இந்த சடலம் காணப்பட்ட பிரதேசம் அகழ்வு செய்யப்பட்டு சடலத்தின் எச்சங்கள் மீட்கப்பட்டு உடற்கூற்று பரிசோதனைக்காக அனுப்பி வைக்கப்பட்டுள்ளது.

மண்டையோடு சிதைவடைந்த நிலையில் காணப்பட்ட குறித்த சடலத்தில் இரண்டு குண்டுகள் ,துருப்பிடித்த துப்பாக்கி ரவைகள் ,வோக்கி டோக்கி ஒன்றின் சிதைவுகள், இலக்கத்தகடுகள்,சயனைட் குப்பி ஆகியனவும் மீட்கப்பட்டன. மீட்கப்பட்ட இலக்கதகட்டில் த.வி.பு ஐ 2719 என்ற இலக்கம் காணப்படுகின்றது.

அந்த இடம் எனக்குத் தெரியும்

அந்த இடம் எனக்குத் தெரியும்
இப்போது இணையத்தில் உலா வருகின்ற
ஒளிப்படங்களில் இருக்கின்ற அந்த இடம்
எந்த இடம் என இனங்காண நீங்கள் துடிக்கிறீர்கள்

போர்க்குற்ற ஆணையாளர்களின்
வலுவிழந்த தொழில் நுட்பப் பிரிவினர்
கைகளைப் பிசைகிறார்கள்
அவர்களுக்கு வல்லரசு வழங்கும்
செய்மதிப் படங்களில் துல்லியம் இல்லை;
தெளிவு இல்லை;
துலக்கம் இல்லை;
விவரமும் இல்லை
எனக் குழம்புகிறார்கள்

எனினும்,

அந்த இடம் எனகுத் தெரியும்
அம்மணம்; அவலம்; திகைப்பில் மருண்டு இருண்ட கண்கள்
ஆச்சரியமாய்ப் பெய்த மழையின்
கலங்கிய நீர்

அவற்றையும் எனக்குத் தெரியும்
அந்தச் சேற்றின் நிறம் எனது கண்ணீர்

பாதி அழிந்தும் மீதி மறைந்தும் மங்கலாகத் தெரிகிற
பாலை மரத்தையும் நான் அறிவேன்
இடது புறம்
காயாமரத்தின் கீழ்க் காயாத குருதியின் மணமும்
எனக்குத் தெரியும்

அந்தப் பெண்களை இழுத்துச் செல்லும் போது
அவர்களின் உடலை
உங்கள் தேசியத்தால் உழுத ஆண்குறிகளின்
வேடிக்கைக் களிப்பின் எக்காளத்தின் மீது ஒரு பிடி மண்ணை வீசுகிறேன்

அந்த இடம் எனக்குத் தெரியும்
அதன் மண்வாசனையில் உருகும்
என் ஈரக்கால்களையும் கோபக் கண்களையும் விட
வேறென்ன ஆதாரம் உங்களுக்கு வேண்டும்?

அந்த இடம் எனக்குத் தெரியும்
எனினும்
நான் சொல்லப் போவதில்லை.

சேரன்

Up ↑