Search

Eelamaravar

Eelamaravar

Category

களங்கள்

வரலாற்றில் மறக்கப்பட முடியாத கொக்குளாய் முகாம் தாக்குதல்!

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் மறக்கப்பட முடியாத ஒரு நாளாக இன்றைய நாள் அமைகிறது. முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தின் கொக்குளாய்ப் பிரதேசம் இன்றைய நாளின் பெருமையைத் தாங்கி நிற்கிறது. நம்மில் பலருக்கு “கொக்குளாய்” என்னும் இடம் தமிழீழத்தில் இருப்பது தெரியாமற்கூட இருக்கலாம். காரணம் 1984ம் ஆண்டிலிருந்து சுமார் 35 ஆண்டுகளாக அந்நிலத்திற்குச் சொந்தக்காரர்களான எமது தமிழ் உறவுகள் அங்கே தமது வாழ்க்கையைத் தொலைத்து விட்டிருந்தனர் .
சற்றுப் பின்னோக்கிப் பார்த்தோமானால் சில விடயங்கள் வெட்டவெளிச்சமாகப் புரிந்துவிடும் என்று நம்புகிறேன்.

முல்லைத்தீவிலிருந்து திருகோணமலை செல்லும் பாதையில் சிலாவத்தை, அளம்பில், செம்மலை, நாயாறு, கொக்குத்தொடுவாய், கருநாட்டுக்கேணி, கொக்குளாய், புல்மோட்டை ஊடாக திருகோணமலை என்ற வகையில் தமிழரின் பாரம்பரிய வளங்கள் நிறைந்த நிலப்பரப்புகளை நோக்கலாம். இப் பிரதேசங்களின் ஒரு பக்கம் இந்து சமுத்திரத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் மற்றய பக்கம் மணலாற்றின் பெரிய காடுகளைக் கொண்டதாகவும் நடுவிலே மக்கள் வாழ்விடங்களான மேலே குறிப்பிட்ட பிரதேசங்கள் அமைந்திரப்பதாகவும் இருக்கிறது.

இது தவிர நாயாறு மற்றும் கொக்குளாய் நீரேரிகள் அப் பிரதேசங்களின் அழகான அம்சங்களாகவும் விளங்குகின்றன. கடல்வளம், நெற்பயிர்ச் செய்கைக்கான நிலவளம், தென்னை பனை வளங்கள் போன்றவற்றை உள்ளடக்கிய நிலப்பரப்புகள் முல்லை மாணாலாறு மாவட்டமென தமிழீழ விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் பெயர் பெற்றிருந்தமை இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. இவ்வேளையில் கொக்குளாய் பற்றி பார்க்குமிடத்து, அது ஒரு கேந்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடமாகவே காணப்படுகிறது. காரணம் வடக்கையும் கிழக்கையும் நேரடியாக இணைக்கும் ஒரு இணைப்பு நிலமாக கொக்குளாய் இருப்பதுதான்.

1984ம் ஆண்டுக் காலப்பகுதியில் கொக்குளாய்ப் பாடசாலையில் இலங்கை இராணுவம் பாரிய படைமுகாம் ஒன்றை அமைத்தது மட்டுமல்லாது, கொக்குளாய் தொடக்கம் அளம்பில் வரையிலும் ஒரு படைநடவடிக்கையை மேற்கொண்டு பலவந்தமாக மக்களை அவர்களது வாழ்விடங்களிலிருந்து வெளியேற்றியது. இதன் மூலம் புலிகளின் தாக்குதல் வீச்சைக் கட்டுப்படுத்தலாம் எனவும் பகற்கனவு கண்டுகொண்டிருந்தது இலங்கை அரசு. இது இவ்வாறிருக்க இடம்பெயர்ந்த மக்கள் அளம்பில் ஐந்தாம் கட்டை, சிலாவத்தை, முள்ளியவளை, புதுக்குடியிருப்பு மற்றும் யாழ்பாணம் வரைக்கும் அகதிகளாகச் சென்று தங்குவதற்கு இடமின்றி அல்லல்ப்பட்டனர். இருந்தபோதும் முல்லை மணலாறு மாவாட்ட மக்கள் திடமான தேசப்பற்றையும் விடுதலை உணர்வையும் விட்டுவிடவில்லை. மாறாக விடுதலைப் புலிப் போராளிகளுக்கு பக்க பலமாக தோளோடு தோள் நின்ற அவர்களது அசாத்தியத் துணிச்சல் என்றென்றும் போற்றத்தக்கது.

கொக்குளாயிலும் அதனை அண்டிய பிரதேசங்களிலும் சிங்களக் குடியேற்றங்களை மேற்கொண்டு வடக்குக்கிழக்கைத் துண்டாடுவதே கொக்குளாய் முகாம் அமைக்கப்பட்டதன் பிரதான நோக்கமாக இருந்தது. மேலும் விடுதலைப் புலிகளின் கடல்வழி மற்றும் காட்டுவழி நகர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்துவதும், ஏற்கனவே முல்லைத்தீவின் நகர்ப்பகுதியில் முகாம்மிட்டிருந்த இராணுவத்தினருக்கு பலம் சேர்ப்பதும்கூட காரணங்களாயிருந்தன.

இவ்வேளையில் இறுமாப்போடு முகாமிட்டிருந்த இராணுவத்தினருக்கு தக்கப்பாடத்தைப் புகட்ட வேண்டி தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் அவர்களால் ஒரு திட்டம் வகுக்கப்பட்டது. இந்தியாவில் பயிற்சிகளை நிறைவு செய்து தாயகம் திரும்பியிருந்த போராளிகளின் அணியொன்றைத் தயார்ப்படுத்தி கொக்குளாய் முகாம் தக்ர்ப்பிற்காக சிறப்புப் பயிற்சிகளை வழங்கி நெறிப்படுத்தினார் தலைவர் அவர்கள். அதுநாள் வரையிலும் கெரில்லாப் போர்முறையினைக் கைக்கொண்டிருந்த விடுதலைப் புலிகள் முதன்முதலாக மரபுவழியிலே கொக்குளாய் முகாமைத் தாக்கியழிக்க முடிவெடுத்த்தார்கள். சரியான முறையில் வேவு பார்க்கப்பட்டு காட்டுவழியாக தாக்குதலுக்கான அணி நகர்த்தப்பட்டது. இன்று மாவீரர்களாகிவிட்ட தளபதிகள், போராளிகள் பலர் அன்றைய அத் தாக்குதலில் களமிறங்கினார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. லெப். கேணல் புலேந்திரன், பிரிகேடியர் சொர்ணம், கப்டன் ஆனந்தன், கப்டன் லோரன்ஸ், லெப். சபா, லெப். ஜீவன் போன்றோர் இவர்களில் சிலராவர்.

கொக்குளாய் முகாம் தாக்குதலுக்கான வழிகாட்டிகளாகவும், உணவு ஒழுங்கமைப்பாளர்களாகவும், முதலுதவிகளை மேற்கொள்பவர்களாகவும் மக்களே செயற்பட்டனர். 13.02.1985 அன்று கொக்குளாய் இராணுவத்தினர் எதிர்பாராத ஒரு நிகழ்வாக புலிகளின் தாக்குதல் அமைந்தது. துணிச்சல் மிகுந்த போரளிகள் முகாமிற்குள் நகர்ந்து சண்டையிட்டனர். அங்கே நிலைகொண்டிருந்த 200 வரையிலான படையினரில் பலர் கொல்லப்பட்டதுடன் அதிகளவானோர் காயமடைந்தனர்.

விடுதலைப் புலிகள் தரப்பில் 16 புலி வீரர்கள் வீரச்சாவைத் தழுவிக்கொண்டனர்.கொக்குளாய்க் கடல் வழியாக இராணுவத்தினருக்கான உதவிகள் வரத் தொடங்கவே, காயமடைந்த போராளிகளை தோளிலும் கையிலுமாய்த் தாங்கியபடி விடுதலைப் புலிகளின் அணி பின்வாங்கியது. இத் தாக்குதலானது போராளிகளுக்கு மிகப்பெரியதோர் அனுபவப்பாடத்தைக் கற்றுக் கொடுத்தது என்றால் மிகையாகாது. அதேவேளை இராணுவம் திகிலடைந்து நிலைகுலைய காரணமாகவும் இத்தாக்குதல் அமைந்தது. பிந்நாளில் நடந்த பல வெற்றிகரமான தாக்குதல்களுக்கு கொக்குளாய் முகாம் தாக்குதலே முன்னுதாரணமாய்த் திகழ்ந்தது என்பது மறுக்கமுடியாத உண்மை.

அன்று தம்மை ஆகுதியாக்கிய மாவீரர்களை இன்று நினைவு கூருகின்றோம்.

லெப்டினன்ட் சைமன்

லெப்டினன்ட் பழசு

வீரவேங்கை கெனடி

வீரவேங்கை காந்தரூபன்

வீரவேங்கை ஜெகன் (இடிஅமீன்)

வீரவேங்கை காந்தி

வீரவேங்கை ரவி

வீரவேங்கை வேதா

வீரவேங்கை ரஞ்சன் மாமா

வீரவேங்கை காத்தான்

வீரவேங்கை மயூரன்

வீரவேங்கை சொனி

வீரவேங்கை தனபாலன்

வீரவேங்கை சங்கரி

வீரவேங்கை மகான்

வீரவேங்கை நிமால்

தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்

13.02.2019
கலைமகள்

களத்தில் எரியும் தீபமாய் தன்னையுருக்கி உழைத்த அந்தத் தளபதி ! – போர் முகம்-17

   மணியண்ணை எண்னோட வாழ்ந்ததைவிட தேசம்,மக்கள்,விடுதலை,போராளியள் எண்டு சொல்லிக்கொண்டு அதுக்காக வாழ்ந்த காலங்கள் தான் கூட மகன்||என்ற மணியண்ணையின் துணைவியின் வார்த்தைகள் எங்கள் மனங்களில் அந்தத் தளபதியின் நிஜமான செயற்பாடுகளை மீள் உயிர்ப்புச் செய்தபடியிருந்தன.

தினமும் விடுதலைக்காகக் களமுனைகளில் வலம்வந்த மணியண்ணை தன் வாழ்வில் அனைத்தையும் விடுதலைக்காய் ஒப்புவித்து வாழ்ந்திருந்தார். மணியண்ணை இவ்வளவுக்குப் போராட்டத்தில போய் முன்னேறினதுக்கும் அவற்ற வளர்ச்சிக்கும் நான்தான் மகன் காரணம். அவர் என்னோட கதைக்கேக்கை யும் போராட்டம்,எங்களுக்கு எண்டொரு விடுதலை எண்டுதான் கூடுதலான நேரம் கதைப்பார்|| என்றவர் கண்கலங்கிக் கொண்டார்.

மணியண்ணையின் இறுதி நிகழ்வில் துயர் தாங்காத அவரின் மகன் சொல்லியழுத வார்த்தைகளைக் கேட்ட எங்களிற்கு மணியண்ணையின் வீட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற அவா ஏற்பட்டிருந்தது.

அதனால் வீரச்சாவு நிகழ்வு நிறைவடைந்த சில நாட்களில் அவரின் வீட்டிற்குச் சென்றோம். அதனால் அங்கிருந்த தகரப்பந்தல்கள்,சிகப்பு, மஞ்சள் வர்ண எழுச்சிக்கொடிகள் அனைத்தும் அப்படியே இருந்தன. பிரிவின் துயர்ரைப் போக்கிக் கொள்ள முடியாதவர்களாய் அவரின் அனைத்து உறவுகளும் ஒருவருக்கு ஒருவர் ஆறுதலாய் கூடியிருந்தார்கள். மணியண்ணையின் போராளி மகன் எழுந்து வந்து அண்ணயாக்கள் வாங்கோ|| என்று எங்களைக் கூட்டிச் சென்று அமரவைத்தான்.

மணியண்ணையின் மகனிடம் நாங்கள் யார் என்பதையும் எங்களின் நோக்கம் என்ன என்பது பற்றியும் களமுனையில் மணியண்ணையைச் சந்தித்தது பற்றியும் எடுத்துக் கூறியிருந்தோம். நாங்கள் எங்களை அறிமுகம் செய்துகொண்டதும் இப்ப லைனில நடக்கிறதுகள் எல்லாம் போர்முகத்தில வரும் எண்டு அப்பா சொன்னவர்|| என்ற அவரின் மகன் அண்ணயாக்கள் வீட்டுக்குள்ள வாங்கோ|| என்று சொல்லியபடி எழுந்து செல்ல நாங்களும் அவரின் பின்னால் சென்றோம்.

வீட்டின் முன் கதவு வழியாகக் குனிந்தபடி உள்ளே சென்று கொண்டோம். அங்கிருந்த மேசையில் மலர்களின் நடுவில் மணியண்ணை சிரித்தபடியிருந்தார். களத்தில் எரியும் தீபமாய் தன்னையுருக்கி உழைத்த அந்தத் தளபதி இப்போது எரியும் தீபத்தின் முன் திருவுருவப் படமாய்க் காட்சி தந்துகொண்டிருந்தார். அவரின் திருவுருவப்படத்திற்கு அருகில் தட்டொன்றில் வைக்கப்பட்ட மலர்களை அந்தத் தளபதியின் திருவுருவப்படத்திற்கு வைத்து வணக்கம் செலுத்திக்கொண்டோம். களமுனையில் போராளிகளுடன் பார்த்த மணியண்ணையை இப்போது மலர்களின் நடுவில் பார்த்தது மனதை நோகடித்துக் கொண்டிருந்தது. வீட்டின் முன்பக்கச் சுவர்களில் தேச விடுதலைக்காய் தங்களை அர்ப்பணம் செய்து உழைத்து விதையாகிப்போன சில மாவீரர்களின் திருவுருவப் படங்கள் வரிசையாகக் கொழுவப்பட்டிருந்தன. மணியண்ணையின் வீடு உண்மையில் ஒரு சிறிய மாவீரர் நினைவாலயம் போலக் காட்சி அளித்துக்கொண்டிருந்தது. மீண்டும் வீட்டின் முன்னால் அமைக்கப்பட்ட தகரப் பந்தலில் வந்து அமர்ந்து கொண்டோம். மணியண்ணையின் உறவுகள் எங்களைச் சூழ்ந்து அமர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

மணியண்ணையின் வீடு அவரின் உறவுகள் சூழ்ந்திருக்க எங்களின் மனங்கள் களமுனையில் இருந்த மணியண்ணையைச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. கொட்டும் மழையில் நனைந்தபடி மணியண்ணை எங்களுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்த காட்சிகள் மனதை நிறைத்துக்கொண்டிருந்தன. அதிலும் நாங்கள் இயக்கம் மகன். நீங்கள் நனையாதையுங்கோ|| என்று எங்களிற்குப் பக்குவம் காத்த அன்பான அரவணைக்கும் வார்த்தை மனதை நிறைத்துக் கொண்டிருந்தது. அண்ண, அம்மாதான் கனக்கச் சொல்லுவா கூட்டிக்கொண்டு வாறன்|| என்று சொல்லிக்கொண்டு எழுந்த மணியண்ணை யின் மகன் அம்மாவைக் கூட்டிக்கொண்டு வர அவர் எங்களின் முன்பாயிருந்த கதிரையில் அமர்ந்துகொண்டார்.

அழுதழுது சோர்ந்துபோன அவரின் முகத்தில் பிரிவின் சோகம் இழையோடிப்போயிருந்தது. சற்று நேரம் மணியண்ணையின் வீட்டில் முழு அமைதி குடிகொண்டிருக்கவேணும் அவ்வளவிற்கு அமைதியாய் இருந்தது. இப்ப எப்பிடிக் கதையைத் தொடங்குவது எண்டு தெரியாமல் நாங்கள் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தோம். மகன் மணியண்ணையைப் பற்றிச் சொல்லுறதுக்குக் கனக்கக் கிடக்குது. ஆனால்,இப்ப என்னாலை அந்தளத்தையும் சொல்ல ஏலாமல் இருக்குது|| என்றவர் பின்னர்;. அவரப்பற்றி கனக்கச்சொல்ல வேணும் சொன்னால் தான் எனக்கு மனம் ஆறும்|| எனக் கூறிக்கொண்டார்.அவரிடம் அம்மா மணியண்ணையின்ர இயக்கத் தொடர்புகள் எப்ப ஆரம்பிச்சது|| என்றோம். அவர் என்னைக் கலியாணம் கட்டுறதுக்கு முதலே அவருக்கு இயக்கத்தொடர்புகள் நிறைய இருந்தது மகன்|| என்றார். எங்களின்ர ஊரில எல்லாரும் இயக்கத்துக்கு நல்ல ஆதரவு. வவுனியா கட்டையர் குளம் எண்டால் அந்த நேரமே ஆமிக்குச் சரியான பயம் மகன். அங்க நாப்பத்தைஞ்சு, அம்பது குடும்பம்தான் இருந்தது. ஆனால் அவ்வளவும் இயக்கத்துக்கு நல்ல ஆதரவு||என்றார்.

மணியண்ணையும் கட்டையர் குளம் தானோ|| என்று கேட்க அவரும் எங்களின்ர ஊர் தான். எங்களின்ர ஊரில இருந்த குடும்பங்களில முக்காவாசிப்பேருக்கு மேல இயக்கத்திலதான் இருந்தவை|| என்றார். மணியண்ணை ஜெயம் அண்ணையாக்கள் வவுனியாவில இருந்த காலத்தில இருந்தே இயக்கத்தோடதான். அந்த நாளையிலையே இரவு பகலாய் இயக்கத்துக்காகவே உழைச்சார் மகன்|| என்றவர் கண்கள் கலங்கி அண்டைக்குத் தொடக்கம் இண்டைக்கு வரையும் அவர் தன்னை உருக்கி நாட்டுக்காகத் தான் மகன் உழைச்சார்|| என்று மணியண்ணையின் விடுதலை வாழ்வை சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். கதைத்துக்கொண்டிருந்த எங்களிற்குப் பின்னால் இருந்து மாமா.. மாமா..||என்று சிறுமி ஒருத்தி கூப்பிடும் சத்தம் கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தோம். நாங்கள் எதிர்பாராத விதத்தில் எங்களருகில் தேனீர் தட்டுடன் நின்றாள் அந்தச் சிறுமி. நாங்கள் திரும்பிப் பார்க்கவும் மாமா இதக்குடியுங்கோ|| என்று சொல்லியபடி தேனீர்த் தட்டை நீட்டினாள். தேனீரைப் பெற்றுக்கொண்டோம். இவர் எப்பவும் இயக்கத்தைப்பற்றித் தான் கதைப்பார். வீட்டப் பாக்கிறதுக்கு நீங்கள் இருக்கிறியள் தானே. நான் நாட்டைப்பாக்கிறன்.

பிள்ளையளை நாட்டுப்பற்றாளராக வளத்திடுங்கோ எண்டு அடிக்கடி சொல்லுவார் மகன். அவற்ற ஆசைக்கு ஏற்ற மாதிரி நான் பிள்ளையளையும் வளத்துக்கொண்டு வந்தனான்|| என்றார். அவர்களின் வாழ்வில் கடந்து போன ஒரு நாளின் பொழுதொன்றில் இடம் பெற்ற சம்பவம் ஒன்றை மணியண்ணையின் மனைவி எங்களிடம் சொல்லிக்கொண்டார். ஒரு நாள் அவர் சரியான காய்ச்சலோட வீட்டவந்து படுத்திருந்தார். நானும் தொட்டுப்பாத்தன் சரியான காய்ச்சல். அப்ப இவர் நிண்டு காய்ச்சல் மாறினாப்பிறகு தானே போவார் எண்டு நான் மனதுக்க நினைச்சுக்கொண்டு சமைச்சுச் சாப்பாட்டைக் குடுத்தன். கொஞ்சமாய்ச் சாப்பிட்டுட்டு எழும்பி முகம் கழுவி வெளிக்கிட்டுக்கொண்டிருந்தார். அப்ப நான் மருந்து எடுத்துக்கொண்டுதானே வந்தநீங்கள் எண்டு கேட்டன். அதுக்கு அவர் நான் லைனுக்குப் போகப்போறன் எண்டு சொன்னார் மகன். அப்ப இந்தக் காய்ச்சலோடை போகப்போறீங்களோ காய்ச்சல் மாறும் மட்டும் லீவில நில்லுங்கோவன் எண்டு கேட்டன்.|| என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தவர் சட்டென்று கதையை நிறுத்திவிட்டார்.

கண்களில் வழிந்த நீரைத் துடைத்துக்கொண்டு அதுக்கு அவர் இயக்கத்துக்கு லீவில்ல அம்மா. நீங்கள் என்னை மட்டும் யோசிக்காதையுங்கோ. எல்லாக் களத்திலையும் போராளியள் சண்டைபிடிச்சு நாளாந்தம் வீரச்சாவடைஞ்சு கொண்டிருக்கினம். இப்பிடி இருக்க நாங்கள் சுதந்திரமாய் இருக்க ஏலாது. லைனில என்ர பெடியளோட நிண்டால் எனக்கு காய்ச்சல் இருக்கிறது தெரியாது. நீங்கள் ஒண்டுக்கும் யோசிக்காதையுங்கோ எண்டு சொல்லிப்போட்டு வெளிக்கிட்டுப் போட்டார் மகன்|| என்று மணியண்ணையின் மனைவி சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். அவர் சொல்லிக் கொண்ட இந்தக் கதையைக் கேட்க மணியண்ணை களமுனையில் மழையில் நனைந்தபடி நின்றது ஞாபகத்தில் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தது. அருகில் இருந்த மணியண்ணையின் தங்கை அண்ணா சின்னனில இருந்தே தான் என்ன வேலைக்குப் போனாலும் அந்த வேலைய முடிச்சுத்தான் அடுத்த வேலை. அப்பிடித்தான் இருந்தவர்|| என்றார். எண்பத்தி அஞ்சாம் ஆண்டு ஒரு நாள் இயக்கத்துக்குச் சாப்பாடு சமைச்சு வைச்சிட்டு பாத்துக் கொண்டிருக்கிறம.; ஒருத்தரும் வரேல்ல. ஆமிக்காறங்களின்ர நடமாட்டங்களும் கூடவாய் இருந்தது. அப்ப இந்தச் சாப்பாட்டைக் கொண்டுபோய்க் குடுக்க வேணும். அண்ணா சாப்பிடவே இல்லை.

அந்தச் சாப்பாட்டைக் காட்டுக்குள்ள கொண்டு போய் இயக்கத்துக்குக் குடுத்திட்டு வந்து பின்நேரம் நாலு மணிக்குப்பிறகு தான் சாப்பிட்டவர். அப்பிடித்தான் மணியண்ணா முந்தியே இருந்தவர்|| என்று அவரிற்கு பிறப்பில் இருந்தே எடுத்தபணியை முடிக்கும் குணம் இருந்தது என்பதாய்ச் சொல்லி முடித்தார் மணியண்ணையின் தங்கை. அவரிடம் ஷஷ உங்களின்ர வீட்டுக்காறர் இவயள் இயக்கத்துக்குப் போறதுக்கு முன்னுக்கே இயக்கத்தோட நல்ல நெருக்கம் இருந்ததோ|| என்று அவர்களின் போராட்டப்பங்களிப்பைப் பற்றிக்கேட்டோம். மணியண்ணையின் தங்கை தொடர்ந்தார் தம்பியவ நாங்கள் 85,86 ஆம் ஆண்டுகளிலேயே இயக்கத்தோட நல்ல ஆதரவாய் இருந்தம். இப்பிடி இருக்க எண்பத்தி ஆறாம் ஆண்டு ஆவணி மாதம் பதின் மூண்டாம் திகதி நாகராசா எண்ட எங்களின்ர சின்னண்ணா இயக்கத்தில சேந்திட்டார். அவருக்கு இயக்கப் பேர் நேசன். ஏற்கனவே இயக்கத்துக்குச் சாப்பாடுகள் குடுக்கிறது, ஆமிக்காறங்கள் எங்க வாறாங்கள் போறாங்கள் எண்டதப் பாத்துச் சொல்லுறது தான் எங்களின்ர வேலை|| என்று போராட்டத்திற்கும் தங்களின் குடும்பத்திற்குமான உறவுபற்றிச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

இப்பிடியே இருக்க எங்களின்ர சின்னண்ணாவும் இயக்கத்துக்குப் போனதோட அப்பாவும் அம்மாவும் நாங்களும் இயக்கத்தோட நல்லாய் நெருங்கிப்போனம். அப்ப இந்தியன் ஆமிக்காறங்களும் வந்திட்டாங்கள். இயக்கத்துக்குச் சாப்பாடு குடுக்கிறது. தங்களைக் காட்டிக்குடுக்கிறது எண்டு சொல்லி இந்தியன் ஆமியும் ஒட்டுக்குழுக்காறங்களும் எங்களின்ர வீட்டை அடிக்கடி சோதிப்பாங்கள். வீட்டை வந்து எங்களின்ர இயக்கத்தில இருக்கிற சின்னண்ணாவை காட்டித்தராட்டில் மணியண்ணையைச் சுட்டுப்போடுவம் எண்டு வெருட்டுவாங்கள். இப்பிடி ஒரே ஆக்கினை தான்|| என்று இராணுவக் கொடுமைகளைப்பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

வவுனியாவில எங்கயாவது சண்டை நடந்து போராளியள் வீரச்சாவடைஞ்சாலும் எங்களுக்குச் சரியான கவலையாய் இருக்கும். யாரெண்டாலும் அவங்கள் எங்களின்ர கையால சாப்பிட்ட போராளியளாய்த் தான் இருக்கும். இப்பிடிச் சண்டையள் நடந்து போராளியள் ஆரும்; ஒருவர் போய் வீரச்சாவடைஞ்சிட்டால்; அவயின்ர வித்துடலை எங்களின்ர ஊரில இருக்கிற ஆரும் ஒருவர்போய் தங்களின்ர பிள்ளையள் எண்டுசொல்லி ஆஸ்பத்திரியில இருந்து எடுத்துக்கொண்டு வந்து அடக்கம் செய்யிறது|| என்றார்.

அப்ப இப்பிடியிருக்க ஒரு நாள் பாலமோட்டைப் பக்கம் நல்ல துவக்குச் சண்டை.சண்டை முடிஞ்சு கொஞ்ச நேரத்தில எங்களின்ர வீட்டுக்கு ஒரு இயக்க அண்ணா வந்து இந்தச் சண்டையில போராளி ஒராள் வீரச்சாவடைஞ்சிட்டார். ஆற்ற பிள்ளை எண்டாலும் பறவாயில்லை. அவரின்ர வித்துடலை உங்களின்ர பிள்ளை எண்டு சொல்லி வழமையாய்ச் செய்யிறமாதிரி எடுத்து அடக்கம் செய்யட்டாம் எண்டு ஜெயம் அண்ணா தகவல் சொல்லி அனுப்பியிருந்தார். இப்ப தளபதியாய் இருக்கிற ஜெயம் அண்ணா சொல்லி அனுப்பினதோட எங்களின்ர வீட்டில இருந்து அப்பாவும் வேற ஊராக்களும் சேந்து ஆஸ்பத்திரிக்குப் போய் சண்டையில வீரச்சாவடைஞ்ச போராளியின்ர வித்துடலை எடுத்துக்கொண்டு வாறது எண்டு போட்டினம். அப்ப வீட்டை வந்த போராளியிட்ட ஆர் தம்பி வீரச்சாவு எண்டு கேட்டம்.

அதில நாலைஞ்சு பேர் போனவையள் ஆர் வீரச்சாவோ தெரியேல்ல ஐயா வந்தவுடன தான் தெரியும் வரட்டும் எண்டு சொல்லிக்கொண்டு அந்தப்போராளியும் காட்டுக்குள்ள போட்டார் தம்பியவ|| என்றார் மணியண்ணையின் தங்கை. வித்துடலை எடுக்கப்போன அப்பா எங்களுக்குக் கிட்ட வந்து என்ர பிள்ளை நாகராசா எல்லோ எண்டு பெரிசாய்க்கத்தி அழ வெளிக்கிட்டார். அப்ப தான் தெரியும் அதில வீரச்சாவடைஞ்சது எங்களின்ர தம்பி எண்டுறது||என்றார் அவர்.

தொடரும்…..

ஒரு தேசப்பற்று மிக்க போராளி – போர் முகம்-16

இந்தச் சண்டை ஆரம்பமாகிய கண்டல் பகுதியின் நிலவரங்களைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டு எங்களின் வரவுக்காகக்காத்திருக்கும் ஏனைய போராளிகளைச் சந்தித்துக் கதைப்பது என்று முடிவு செய்துகொண்டோம். அதனால்; மழை நீர் தேங்கிநிற்கும் நகர்வகழிக்குள்ளால் கண்டல் பற்றைகளால் சூழப்பட்ட களத்தைநோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தோம். மழைக்கவசங்கள் எதுவும் எங்களிடம் இருக்கவில்லை.

அதனால் தானோ என்னவோ தெரியவில்லை மழையும் திடீரென்று கொட்டத்தொடங்கிவிட்டது. அருகில் இருந்த காப்பரண் ஒன்றிற்குள் ஓடிச்சென்று மழைக்கு ஒதுங்கிக்கொண்டோம். அங்கிருந்த போராளிகள் நனைஞ்சிட்டீங்களோ என்று அன்பாகக் கேட்டுக்கொண்டார்கள். அன்பான கேள்விகள் முடிவதற்கிடையில் மழைக்கவசத்துடன் வந்து நின்றான் போராளி ஒருவன். அந்தப் போராளியிடமிருந்து மழைக்கவசத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட நாங்கள் அதனை அணிந்துகொண்டு எங்களின் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம்.

மழை நீரால் நகர்வகழி நன்றாக ஊறிப்போயிருந்தது. ஒவ்வொரு காலடியையும் எடுத்து வைக்கவைக்க பாதம் வரையும் அந்தச் சேற்றுக்குள் புதைந்து கொண்டிருந்தது. என்றாலும் அந்தக் கொட்டும் மழைக்குள்ளாலும் கண்டலை நோக்கிய எங்களின் பயணம் தொடர்ந்தது. ஓரிடத்தில் காப்பரண் ஒன்றிற்கு அருகில் போராளிகள் சிலர் மழைக்குள் நனைந்த படி நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். இப்படி மழை பெய்து கொண்டிருக்குது பிறகு ஏன் மழையில நனையிறாங்கள்|| என்று செங்கதிரிடம் கேட்க அவனும் ஏனெண்டு தெரியேல்ல. இப்பிடி மழைக்குள்ள நிண்டு நனைஞ்சு கொண்டிருக்கிறாங்கள். என்னவும் சிக்கலோ தெரியேல்ல. கிட்டப்போய்த் தான் பாக்கவேணும்|| என்றான்.

அந்தப் போராளிகள் நின்ற இடத்தில் இருந்து புறப்பட்டு எங்களை நோக்கி நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார்கள். ஓரளவு எங்களை நெருங்கிவந்து விட்டார்கள். முன்னால் நடந்து வந்துகொண்டிருக்கின்ற போராளியின் சாயல் எங்களிற்குப் பரிச்சயமானவர் போலத்தெரிந்தது. என்றாலும் கொட்டும் மழைக்குள்ளால் அவர்களை நன்றாகத் தெரியவில்லை. உயரம், நடை எல்லாம் எங்கோ நன்கு பரீச்சயமான ஒரு போராளியின் தன்மையை எங்களுக்குச் சொல்லிக் கொள்வதாயிருந்தது. மிகவும் நெருக்கமாக அவர்கள் வந்துவிட்டார்கள். எங்களை உற்றுப்பார்த்தபடி நடத்துவந்த அவர்களை நாங்கள் இனங்கண்டு விட்டோம். நீண்ட நாட்களாக முகமாலைக் களத்தில் நாங்கள் சந்தித்துவிடுவதற்குத் தேடித்திரிந்தும், அந்தக் களத்தில் சந்தித்துவிட முடியாது போன ஒரு முதிர்ந்த தளபதி எங்களின் முன்னால் மழையில் நனைந்தபடி நின்று கொண்டிருந்தார்.

கொட்டும் மழையில் நனைந்தபடி முன்னணிக் காப்பரண்களில் இருக்கும் போராளிகளைச் சந்தித்து அவர்களின் பிரச்சினைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் அவர். மணியண்ணையை மழைக்கவசம் கூட இல்லாத கோலத்தில் கண்டது எங்களிற்கு மனவேதனையைத் தந்தது. ஒரு தாக்குதல் தளபதி விடுதலைக்காகத் தன்னை நீண்ட காலங்களாகவே அர்ப்பணித்த இந்தத் தளபதி, கிராமத்து வீதிகளில் நாங்கள் மிகவும் எடுப்பாகக் காண்கின்ற அவரின் தோற்றம் முழுமையாய்க் கலைந்து போய்க் களத்தில் எளிமையாகப் போராளிகளுடன் தனது வாழ்வைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தார். அருகில் வந்த மணியண்ணை எங்களை உற்றுப்பார்த்துச் சிரித்துவிட்டு என்னதம்பியவ இந்த மழைக்குள்ள வெளிக்கிட்டுட்டியள்.||

என்றார் மிகவும் அன்பாக. மழைக்குள் நனைந்தபடி வந்த மணியண்ணை மழைக்கவசத்துடன் நிற்கும் எங்களைப்பார்த்து ஏன் இந்த மழைக்குள்ளால வெளிக்கிட்ட நீங்கள்|| என்று கேட்டுக்கொண்டதை எங்களால் வெற்று வார்த்தைகளாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமலிருந்தது. அது தனக்காக இல்லாது பிறர்க்காக வாழும் மணியண்ணையின் இயல்பு. கொட்டும் மழையில் அந்தக்களத்தில் மணியண்ணையைத்தவிர போராளிகள் எவரும் வெளியில் நின்றதை நாங்கள் காணவில்லை. அந்தப் போராளிகள் அனைவரிற்காகவும் தான் தனியாக நனைந்து கொண்டிருந்தார் மணியண்ணை. களமுனைத்தளபதிகளின் ஊடாக அறிந்த மணியண்ணையின் குண இல்புகளை நாங்கள் நேரில் பார்த்ததும் எங்கள் மனங்கள் மணியண்ணைக்குள் சிறைப்பட்டுக்கொண்டன. கொட்டும் மழையின் ஒவ்வொரு துளிகளும் எங்களின் உடலில் வீழ்கின்ற போதும் அவற்றின் வலி அதிகமாய்யிருந்தது. அந்தப் பெரும் மழையின் துளிகள் அணைத்தும் முதுநிலைடையும் அவரின் உடலில் தடைகளெதுவும் இன்றி வாழ்ந்து கொண்டிருந்தன. மணியண்ணையின் தலையில் வீழும் மழைத்துளிகள் அவரின் நரைவிழுந்த முடிகளால் வளிந்துகொண்டிருந்தது ஒரு ரசணையை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்தது.

உடல் விறைக்கும்; அந்தப்பொழுதில் உயிர் குடிக்கும் களமுனையில் மணியண்ணை எங்கள் கைகளைப்பற்றிக் கைலாகு கொடுத்து எங்களை அன்பாக வரவேற்றுக்கொண்டார். முகமாலைக் களமுனை நோக்கிப் போர்முகப் பயணமாகப் பலதடவைகள் சென்றிருக்கிறோம். அந்தப் பயணங்களில் மணியண்ணைச் சந்திப்பதற்கான திட்டங்களும் நிச்சயம் இருக்கும். ஆனால் மணியண்ணையை அவரின் அலுவலகத்தில் சந்திக்க முடிவதில்லை. அவரை இலக்குவைத்து நாங்கள் அவரின் களமுனை அலுவலகங்களிற்குச் சென்றால் எங்களிற்கு கிடைப்பது ஏமாற்றமே. அந்தத் தளபதியின் உதவியாளர்களை மாத்திரம் சந்திக்கின்ற வாய்ப்பே எங்களிற்குக் கிடைத்திருக்கின்றன. ஷஷதம்பியாக்கள் மணியண்ணா நிக்கிறாரோ|| என்றால் இல்லை அண்ணா|| என்ற பதில் வரும். குறியீட்டுப் பெயரால் கூறி அவர் அங்கால என்று சொல்வார்கள்.

அதன் விரிவாக்கம் லையினில என்பதாயிருக்கும் அப்ப அவரோட ஒருக்கால் கதைக்கலாமோ|| என்று கேட்போம். உடனடியாகவே தொலைத் தொடர்புக்கருவியில் அவரின் குறியீட்டு இலக்கத்தைக் கூறி இரண்டு தடவை கூப்பிட்டுவிட்டால் ஓம்… சொல்லுங்கோ|| என்றவார்த்தை வரும். அண்ண சந்திக்கலாமோ|| என்றால் தம்பியவ நான் இஞ்ச நிக்கிறன் எப்ப வந்தநீங்கள்|| என்ற பதில் அன்புரிமையோடு எங்களின் காதுகளை வந்து முட்டிக்கொள்ளும். பேச்சில் அவரது பணியின் அவசியத்தை உணர்ந்து கொள்வோம். அதனால் அவரின் உதவியாளர்களுடன் உரையாடிவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டுவிடுவோம். மணியண்ணை அங்கு இல்லாதபோது அந்தப் போராளிகளிடம்; தம்பி மணியண்ண என்ன லையினில தான் நிக்கிறாரோ|| என்று பகிடியாகக் கேட்போம். அவர் அங்க பெடியளச் சந்திக்கப்போட்டார்|| என்றும். ஷஷலையின் பாக்கப்போட்டார்|| என்றும், பல்வேறு பதில்கள் சொல்லுவார்கள்.

நாங்கள் மணியண்ணயின் களமுனை அலுவலகத்தில் அவரைச் சந்திப்பதற்கு எடுத்த முயற்சிகள் எல்லாம் தோல்வியில் முடிந்ததன் காரணத்தை இப்போது வரை நேரில் பார்த்தபோதுதான் முழுமையாக உணரமுடிந்தது. மணியண்ணை களத்தில் உள்ள அவரின் அலுவலகத்தில் பணிசெய்வதை விட களமுனையில் போராளிகளுடன் நேரில் ஒன்றாகவே நின்று தனது பணிகளைச் செய்து கொண்டிருப்பதில் அதிகநேரங்களைச் செலவுசெய்வார்.

மணியண்ணையைக் கொட்டும் மழையில் நனைந்தபடி முன்னரணில் கண்டது எங்களிற்கு ஒரு இனம்புரியாத உணர்வை ஏற்படுத்திவிட்டிருந்தது. அதனால் என்ன மணியண்ண இப்பிடி நனைஞ்சு கொண்டதிரியிறியள்|| என்று கேட்க பிரச்சினையில்ல மகன், நாங்கள் இயக்கம் நீங்கள் நனைஞ்சிடாதையுங்கோ|| என்றவார்த்தையை மட்டும் செல்லிவிட்டு எங்களைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றார். அவரின் அந்தச் சிறிய வார்த்தைக்குள் நிறையவே பதில்களிருந்தன. நரைவிழுந்த அந்தத் தளபதியை களமுனையில் சந்தித்தது எங்களிற்குப் பெருத்த மனமகிழ்வைத் தந்திருந்தது.

சற்று நேரத்திற்குள்ளாகவே தம்பியவ இதில கனநேரம் நிக்காதையுங்கோ. மழை நேரம் அவன் செல்லடிச்சாலும் கேக்காது பிறகு|| என்றார் நனைந்தபடி நின்ற மணியண்ணை. ஷஷஇந்த மழையளுக்குள்ள எல்லாம் நலைஞ்சு திரியிறியள் வருத்தங்கள் வந்தால் பிறகு|| என்று நாங்கள் சொல்லி முடிக்க இடையில் புகுந்த மணியண்ணை ஷஷதம்பி விடுதலைப்போராளியளுக்கு இதெல்லாம் பெரிசில்ல. இப்ப நாங்கள் செய்யாட்டில் பேந்து எப்பதான் செய்யப்போறம்||என்றார். அவரின் வார்த்தைகளில் ஆழ்ந்த எங்களின் தோள்களில் தட்டியபடி சரி தம்பியாக்காள் இஞ்சாலையும் எனக்கு வேலையள் இருக்குது நாங்கள் பிறகு சந்திப்பம்|| என்று சொல்லியபடி எங்களிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்.

தன்னை மறந்து எங்களின் பாதுகாப்பை பலதடவைகள் சுட்டிக்காட்டிக்கொண்டு செல்லும் அந்தத் தளபதியை மனதில் எண்ணியபடி நாங்களும் எங்களின் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம். போர்முகப் பயணத்தின் போது நாங்கள் சந்தித்திருந்த இந்தத் தளபதி கடந்த சில வாரங்களின் முன்னர் கண்டல் களமுனையில் வீரச்சாவடைந்த செய்தி வந்திருந்தது. ஷஷதம்பி மழைக்குள்ள நனையாதையுங்கோ பிறகு சந்திப்பம் என்ர பெடியளப்பற்றிக் கனக்கக் கதைக்கவேணும்|| என்ற அந்தத் தளபதி அதன்பின்னர் எங்களைச் சந்திக்காமலே களத்தில் வீரச்சாவை அணைத்துக் கொண்டுவிட்டார்.

களமுனையில் முன்னரண் போராளிகளுடன் எப்போதும் தனது வாழ்வைச் செலவிட்டுக்கொண்ட அந்தத் தளபதி தனது வாழ்வை விடுதலைக்காகவே முற்றாக அர்ப்பணித்திருந்தார். தமிழர் படையில் நரைவிழுந்தும் போரிட்டுக் களமுனையிலேயே மடிந்த சொற்பமானவர்களுள் மணியண்ணையும் முக்கியமானவராய்;, தினமும் அன்புரிமையோடு தவழ்ந்த கண்டல் நிலத்தில் தன் உயிரின் இறுதி மூச்சுவரை தமிழ் வீரம் விழைத்தார். முகமாலைக் களமுனை நோக்கிய எங்களின் போர்முகப் பயணத்தில் நாங்கள் உறவாடிய போராளிகளில் முதலாவதாய் மணியண்ணை விதையாகியிருந்தார்.

கண்டல் நிலத்தில் உறுதியாய் நிமிர்ந்து நின்று விடுதலையின் நாட்களை விரல்விட்டு எண்ணியபடியிருந்த அவரின் வீரச்சாவுச் செய்தி அஞ்சலிப்பதற்காய் கிளிநொச்சியில் இருக்கும் மணியண்ணையின் வீட்டுக்குப் போயிருந்தோம். மணியண்ணையின் வீடு போராளிகளாலும் அவர் நேசித்த மக்களாலும் நிறைந்து வழிந்து கொண்டிருந்தது. வரிச்சீருடை தரித்திருந்த அவரின் வித்துடலின் மேல் தேசத்தின் தேசியமகனாய் வீரச்சாவடைந்திருந்ததின் சின்னமாய்த் தேசியக்கொடி போர்த்தப்பட்டிருந்தது. அவரின் வீர உடலைத் தழுவியபடி மணியண்ணையின் மனைவி அவற்றைச் சூழ அவரின் பிள்ளைகள் உறவுகள் என்று பெருமளவானவர்கள் கண்;ணீர் விட்டழுதபடியிருந்தார்கள் மணியண்ணையின் வீரச்சாவிற்கு அவரின் வீட்டுக்குப் போன போதுதான் எங்களிற்கு மணியண்ணை திருமணமானவர் என்பதும் போராடும் வயதில் போராளியாக ஒரு மகன் இருக்கிறான் என்பதும்; தெரிந்தது. களத்தில் போராளிகளுடன் எந்நேரமும் இருக்கும் இந்தத் தளபதிக்கு இப்படியான உறவுவட்டமொன்று இருப்பதை அறிந்தபோது எங்களால் நம்பிவிடவே முடியவில்லை.

மணியண்ணையைக் களத்தில் சந்திப்பவர்கள் அவரிற்கு என்றொரு குடும்ப வாழ்வு மனைவி,பிள்ளைகள் என்ற உறவும் இருப்பதாக எண்ணிக் கொள்ளவேமாட்டார்கள். அவ்வளவிற்கு மணியண்ணை விடுதலைக்காகவே தன்னை முழுமையிலும் ஒப்படைத்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார். வித்துடல் அவரின் வீட்டிலிருந்து இறுதி அஞ்சலிக்காகக் கிளிநொச்சி பண்பாட்டு மண்டபத்திற்கு எடுத்து வரப்படுகிறது. மக்கள் அலையாகத் திரண்டுவந்து இறுதி அங்சலிக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். இன்னேரு மக்கள் திரளுடன்; அவரின் வீட்டிலிருந்து வித்துடல் அந்த மண்டபத்தை வந்து சேர்கிறது. போராளிகள், மக்கள் என்று அந்த மண்டப வளாகம் முழுவதும் நிறைந்து வழிந்து கொண்டிருந்தது. அந்த நிகழ்வு எங்கள் ஆழ் மனதில் நிறைந்த லெப்.கேணல்.வீரமணி, லெப்.கேணல்.மகேந்தி போன்ற மாவீரர்களின் இறுதி அஞ்சலியை ஒரு தரம் மீண்டும் நினைவு படுத்துவதைப் போலவிருந்தது. மணியண்ணையின் போராளி மகன் மணியண்ணையின் வித்துடலிற்கு அருகில் நின்றபடி ஷஷஅப்பா நீங்கள் போட்டீங்களே||.

ஏன்ர பேசுக்கு வந்;து மகன் நீ இயக்கத்தில அப்பிடி இருக்கவேணும் இப்பிடி இருக்கவேணும் எண்டெல்லாம் சொல்லுவியளே|| இப்ப எங்களை விட்டுப் போட்டீங்களே|| என்று கதறி அழுதுகொண்டிருந்தான். மணியண்ணையின் போராளி மகனின் இந்தக் குமுறல் அங்கிருந்தவர்களின் மனங்களை உருக்கிக் கண்களைப் பனிக்கவைத்திருந்தது. மகனின் புலம்பலில் நாங்களும் எங்களை இழந்திருந்தோம். அவரின் மகன் பிறகும் கதற ஆரம்பித்தான் ஷஷஅப்பா பேசுக்கு வாற நேரம் எல்லாம் தம்பி நீங்கள் இப்ப இயக்கம், இனி உங்களின்ர உயிர் உங்களுக்கு மட்டும் சொந்தமில்லை. இயக்கம் அவசரம் எண்டு கேக்கேக்க குடுக்கவேணும். உங்களுக்காக இல்லை இயக்கத்துக்காகப் பத்திரமாய் வைச்சிருக்கவேணும் எண்டு சொல்லுவியளே||எனி ஆர் எனக்கு இப்பிடியெல்லாம் செல்லித்தரப்போயினம். என்று வாய்விட்டுக் கதறியளத் தொடங்கினான். ஒரு தந்தை தன் மகனுக்குச் செல்லிய இந்த அறிவுரையைக் கேட்டதும் அங்கிருந்த அனைவரும் மெய்சிலிர்த்துப் போனார்கள்.

மணியண்ணை உண்மையில் ஒரு தேசப்பற்று மிக்க போராளி. மக்களிற்காகவே வாழ்ந்த மக்கள் சேவகன். அதற்காகவே அவர் தன்னுயிரையும் தியாகம் செய்திருந்தார். மணியண்ணையின் புதல்வனின் இந்தக் குமுறலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த போராளி ஒருவன் ஷ தம்பி மணியண்ணை இல்லாததோட உங்களுக்கு மட்டுமில்லை எங்களுக்கும் அப்பாவைப்போல அரவணைக்கும் உறவொன்று இல்லாமல் போட்டுது|| என்று புலம்பி அழத்தொடங்கிவிட்டான் ஆறுதல் சொல்லவந்த அந்தப் போராளி. உண்மையில் மணியண்ணை களத்தில் போராளிகளிற்கு ஒரு அப்பாவாக நின்று வழி காட்டி அரவணைத்தார்.

தொடரும்…..

களமுனையில் முன்னரண் போராளிகளுடன்! – போர் முகம்-15

இந்தச் சண்டை ஆரம்பமாகிய கண்டல் பகுதியின் நிலவரங்களைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டு எங்களின் வரவுக்காகக்காத்திருக்கும் ஏனைய போராளிகளைச் சந்தித்துக் கதைப்பது என்று முடிவு செய்துகொண்டோம். அதனால்; மழை நீர் தேங்கிநிற்கும் நகர்வகழிக்குள்ளால் கண்டல் பற்றைகளால் சூழப்பட்ட களத்தைநோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தோம். மழைக்கவசங்கள் எதுவும் எங்களிடம்
இருக்கவில்லை.

அதனால் தானோ என்னவோ தெரியவில்லை மழையும் திடீரென்று கொட்டத்தொடங்கிவிட்டது. அருகில் இருந்த காப்பரண் ஒன்றிற்குள் ஓடிச்சென்று மழைக்கு ஒதுங்கிக்கொண்டோம். அங்கிருந்த போராளிகள் நனைஞ்சிட்டீங்களோ|| என்று அன்பாகக் கேட்டுக்கொண்டார்கள்.

அன்பான கேள்விகள் முடிவதற்கிடையில் மழைக்கவசத்துடன் வந்து நின்றான் போராளி ஒருவன். அந்தப் போராளியிடமிருந்து மழைக்கவசத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட நாங்கள் அதனை அணிந்துகொண்டு எங்களின் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம். மழை நீரால் நகர்வகழி நன்றாக ஊறிப்போயிருந்தது. ஒவ்வொரு காலடியையும் எடுத்து வைக்கவைக்க பாதம் வரையும் அந்தச் சேற்றுக்குள் புதைந்து கொண்டிருந்தது. என்றாலும் அந்தக் கொட்டும் மழைக்குள்ளாலும் கண்டலை நோக்கிய எங்களின் பயணம் தொடர்ந்தது. ஓரிடத்தில் காப்பரண் ஒன்றிற்கு அருகில் போராளிகள் சிலர் மழைக்குள் நனைந்த படி நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

இப்படி மழை பெய்து கொண்டிருக்குது பிறகு ஏன் மழையில நனையிறாங்கள்|| என்று செங்கதிரிடம் கேட்க அவனும் ஏனெண்டு தெரியேல்ல. இப்பிடி மழைக்குள்ள நிண்டு நனைஞ்சு கொண்டிருக்கிறாங்கள். என்னவும் சிக்கலோ தெரியேல்ல. கிட்டப்போய்த் தான் பாக்கவேணும்|| என்றான். அந்தப் போராளிகள் நின்ற இடத்தில் இருந்து புறப்பட்டு எங்களை நோக்கி நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார்கள். ஓரளவு எங்களை நெருங்கிவந்து விட்டார்கள். முன்னால் நடந்து வந்துகொண்டிருக்கின்ற போராளியின் சாயல் எங்களிற்குப் பரிச்சயமானவர் போலத்தெரிந்தது.

என்றாலும் கொட்டும் மழைக்குள்ளால் அவர்களை நன்றாகத் தெரியவில்லை. உயரம், நடை எல்லாம் எங்கோ நன்கு பரீச்சயமான ஒரு போராளியின் தன்மையை எங்களுக்குச் சொல்லிக் கொள்வதாயிருந்தது. மிகவும் நெருக்கமாக அவர்கள் வந்துவிட்டார்கள். எங்களை உற்றுப்பார்த்தபடி நடத்துவந்த அவர்களை நாங்கள் இனங்கண்டு விட்டோம். நீண்ட நாட்களாக முகமாலைக் களத்தில் நாங்கள் சந்தித்துவிடுவதற்குத் தேடித்திரிந்தும், அந்தக் களத்தில் சந்தித்துவிட முடியாது போன ஒரு முதிர்ந்த தளபதி எங்களின் முன்னால் மழையில் நனைந்தபடி நின்று கொண்டிருந்தார்.

கொட்டும் மழையில் நனைந்தபடி முன்னணிக் காப்பரண்களில் இருக்கும் போராளிகளைச் சந்தித்து அவர்களின் பிரச்சினைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் அவர். மணியண்ணையை மழைக்கவசம் கூட இல்லாத கோலத்தில் கண்டது எங்களிற்கு மனவேதனையைத் தந்தது. ஒரு தாக்குதல் தளபதி விடுதலைக்காகத் தன்னை நீண்ட காலங்களாகவே அர்ப்பணித்த இந்தத் தளபதி, கிராமத்து வீதிகளில் நாங்கள் மிகவும் எடுப்பாகக் காண்கின்ற அவரின் தோற்றம் முழுமையாய்க் கலைந்து போய்க் களத்தில் எளிமையாகப் போராளிகளுடன் தனது வாழ்வைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அருகில் வந்த மணியண்ணை எங்களை உற்றுப்பார்த்துச் சிரித்துவிட்டு என்ன தம்பியவ இந்த மழைக்குள்ள வெளிக்கிட்டுட்டியள்.|| என்றார் மிகவும் அன்பாக. மழைக்குள் நனைந்தபடி வந்த மணியண்ணை மழைக்கவசத்துடன் நிற்கும் எங்களைப்பார்த்து ஏன் இந்த மழைக்குள்ளால வெளிக்கிட்ட நீங்கள்|| என்று கேட்டுக்கொண்டதை எங்களால் வெற்று வார்த்தைகளாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமலிருந்தது. அது தனக்காக இல்லாது பிறர்க்காக வாழும் மணியண்ணையின் இயல்பு. கொட்டும் மழையில் அந்தக்களத்தில் மணியண்ணையைத்தவிர போராளிகள் எவரும் வெளியில் நின்றதை நாங்கள் காணவில்லை. அந்தப் போராளிகள் அனைவரிற்காகவும் தான் தனியாக நனைந்து கொண்டிருந்தார் மணியண்ணை.

களமுனைத்தளபதிகளின் ஊடாக அறிந்த மணியண்ணையின் குண இல்புகளை நாங்கள் நேரில் பார்த்ததும் எங்கள் மனங்கள் மணியண்ணைக்குள் சிறைப்பட்டுக்கொண்டன. கொட்டும் மழையின் ஒவ்வொரு துளிகளும் எங்களின் உடலில் வீழ்கின்ற போதும் அவற்றின் வலி அதிகமாய்யிருந்தது. அந்தப் பெரும் மழையின் துளிகள் அணைத்தும் முதுநிலைடையும் அவரின் உடலில் தடைகளெதுவும் இன்றி வாழ்ந்து கொண்டிருந்தன. மணியண்ணையின் தலையில் வீழும் மழைத்துளிகள் அவரின் நரைவிழுந்த முடிகளால் வளிந்துகொண்டிருந்தது ஒரு ரசணையை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. உடல் விறைக்கும்; அந்தப்பொழுதில் உயிர் குடிக்கும் களமுனையில் மணியண்ணை எங்கள் கைகளைப்பற்றிக் கைலாகு கொடுத்து எங்களை அன்பாக வரவேற்றுக்கொண்டார்.

முகமாலைக் களமுனை நோக்கிப் போர்முகப் பயணமாகப் பலதடவைகள் சென்றிருக்கிறோம். அந்தப் பயணங்களில் மணியண்ணைச் சந்திப்பதற்கான திட்டங்களும் நிச்சயம் இருக்கும். ஆனால் மணியண்ணையை அவரின் அலுவலகத்தில் சந்திக்க முடிவதில்லை. அவரை இலக்குவைத்து நாங்கள் அவரின் களமுனை அலுவலகங்களிற்குச் சென்றால் எங்களிற்கு கிடைப்பது ஏமாற்றமே. அந்தத் தளபதியின் உதவியாளர்களை மாத்திரம் சந்திக்கின்ற வாய்ப்பே எங்களிற்குக் கிடைத்திருக்கின்றன. ஷஷதம்பியாக்கள் மணியண்ணா நிக்கிறாரோ|| என்றால் இல்லை அண்ணா என்ற பதில் வரும். குறியீட்டுப் பெயரால் கூறி அவர் அங்கால என்று சொல்வார்கள்.

அதன் விரிவாக்கம் லையினில என்பதாயிருக்கும் அப்ப அவரோட ஒருக்கால் கதைக்கலாமோ|| என்று கேட்போம். உடனடியாகவே தொலைத் தொடர்புக்கருவியில் அவரின் குறியீட்டு இலக்கத்தைக் கூறி இரண்டு தடவை கூப்பிட்டுவிட்டால் ஷஷஓம்… சொல்லுங்கோ|| என்றவார்த்தை வரும். அண்ண சந்திக்கலாமோ|| என்றால் ஷஷதம்பியவ நான் இஞ்ச நிக்கிறன் எப்ப வந்தநீங்கள்|| என்ற பதில் அன்புரிமையோடு எங்களின் காதுகளை வந்து முட்டிக்கொள்ளும். பேச்சில் அவரது பணியின் அவசியத்தை உணர்ந்து கொள்வோம். அதனால் அவரின் உதவியாளர்களுடன் உரையாடிவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டுவிடுவோம். மணியண்ணை அங்கு
இல்லாதபோது அந்தப் போராளிகளிடம்; தம்பி மணியண்ண என்ன லையினில தான் நிக்கிறாரோ|| என்று பகிடியாகக் கேட்போம்.

அவர் அங்க பெடியளச் சந்திக்கப்போட்டார்|| என்றும். லையின் பாக்கப்போட்டார்|| என்றும், பல்வேறு பதில்கள் சொல்லுவார்கள். நாங்கள் மணியண்ணயின் களமுனை அலுவலகத்தில் அவரைச் சந்திப்பதற்கு எடுத்த முயற்சிகள் எல்லாம் தோல்வியில் முடிந்ததன் காரணத்தை இப்போது வரை நேரில் பார்த்தபோதுதான் முழுமையாக உணரமுடிந்தது. மணியண்ணை களத்தில் உள்ள அவரின் அலுவலகத்தில் பணிசெய்வதை விட களமுனையில் போராளிகளுடன் நேரில் ஒன்றாகவே நின்று தனது பணிகளைச் செய்து கொண்டிருப்பதில் அதிகநேரங்களைச் செலவுசெய்வார்.

மணியண்ணையைக் கொட்டும் மழையில் நனைந்தபடி முன்னரணில் கண்டது எங்களிற்கு ஒரு இனம்புரியாத உணர்வை ஏற்படுத்திவிட்டிருந்தது. அதனால் என்ன மணியண்ண இப்பிடி நனைஞ்சு கொண்டதிரியிறியள்|| என்று கேட்க பிரச்சினையில்ல மகன், நாங்கள் இயக்கம் நீங்கள் நனைஞ்சிடாதையுங்கோ|| என்றவார்த்தையை மட்டும் செல்லிவிட்டு எங்களைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றார். அவரின் அந்தச் சிறிய வார்த்தைக்குள் நிறையவே பதில்களிருந்தன. நரைவிழுந்த அந்தத் தளபதியை களமுனையில் சந்தித்தது எங்களிற்குப் பெருத்த மனமகிழ்வைத் தந்திருந்தது. சற்று நேரத்திற்குள்ளாகவே தம்பியவ இதில கனநேரம் நிக்காதையுங்கோ.

மழை நேரம் அவன் செல்லடிச்சாலும் கேக்காது பிறகு|| என்றார் நனைந்தபடி நின்ற மணியண்ணை. இந்த மழையளுக்குள்ள எல்லாம் நலைஞ்சு திரியிறியள் வருத்தங்கள் வந்தால் பிறகு|| என்று நாங்கள் சொல்லி முடிக்க இடையில் புகுந்த மணியண்ணை தம்பி விடுதலைப்போராளியளுக்கு இதெல்லாம் பெரிசில்ல. இப்ப நாங்கள் செய்யாட்டில் பேந்து எப்பதான் செய்யப்போறம்||என்றார். அவரின் வார்த்தைகளில் ஆழ்ந்த எங்களின் தோள்களில் தட்டியபடி சரி தம்பியாக்காள் இஞ்சாலையும் எனக்கு வேலையள் இருக்குது நாங்கள் பிறகு சந்திப்பம்|| என்று சொல்லியபடி எங்களிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தார். தன்னை மறந்து எங்களின் பாதுகாப்பை பலதடவைகள் சுட்டிக்காட்டிக்கொண்டு செல்லும் அந்தத் தளபதியை மனதில் எண்ணியபடி நாங்களும் எங்களின் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம்.

போர்முகப் பயணத்தின் போது நாங்கள் சந்தித்திருந்த இந்தத் தளபதி கடந்த சில வாரங்களின் முன்னர் கண்டல் களமுனையில் வீரச்சாவடைந்த செய்தி வந்திருந்தது. தம்பி மழைக்குள்ள நனையாதையுங்கோ பிறகு சந்திப்பம் என்ர பெடியளப்பற்றிக் கனக்கக் கதைக்கவேணும்|| என்ற அந்தத் தளபதி அதன்பின்னர் எங்களைச் சந்திக்காமலே களத்தில் வீரச்சாவை அணைத்துக் கொண்டுவிட்டார். களமுனையில் முன்னரண் போராளிகளுடன் எப்போதும் தனது வாழ்வைச் செலவிட்டுக்கொண்ட அந்தத் தளபதி தனது வாழ்வை விடுதலைக்காகவே முற்றாக அர்ப்பணித்திருந்தார்.

தமிழர் படையில் நரைவிழுந்தும் போரிட்டுக் களமுனையிலேயே மடிந்த சொற்பமானவர்களுள் மணியண்ணையும் முக்கியமானவராய்;, தினமும் அன்புரிமையோடு தவழ்ந்த கண்டல் நிலத்தில் தன் உயிரின் இறுதி மூச்சுவரை தமிழ் வீரம் விழைத்தார். முகமாலைக் களமுனை நோக்கிய எங்களின் போர்முகப் பயணத்தில் நாங்கள் உறவாடிய போராளிகளில் முதலாவதாய் மணியண்ணை விதையாகியிருந்தார். கண்டல் நிலத்தில் உறுதியாய் நிமிர்ந்து நின்று விடுதலையின் நாட்களை விரல்விட்டு எண்ணியபடியிருந்த அவரின் வீரச்சாவுச் செய்தி அஞ்சலிப்பதற்காய் கிளிநொச்சியில் இருக்கும் மணியண்ணையின் வீட்டுக்குப் போயிருந்தோம். மணியண்ணையின் வீடு போராளிகளாலும் அவர் நேசித்த மக்களாலும் நிறைந்து வழிந்து கொண்டிருந்தது. வரிச்சீருடை தரித்திருந்த அவரின் வித்துடலின் மேல் தேசத்தின் தேசியமகனாய் வீரச்சாவடைந்திருந்ததின் சின்னமாய்த் தேசியக்கொடி போர்த்தப்பட்டிருந்தது.

அவரின் வீர உடலைத் தழுவியபடி மணியண்ணையின் மனைவி அவற்றைச் சூழ அவரின் பிள்ளைகள் உறவுகள் என்று பெருமளவானவர்கள் கண்;ணீர் விட்டழுதபடியிருந்தார்கள் மணியண்ணையின் வீரச்சாவிற்கு அவரின் வீட்டுக்குப் போன போதுதான் எங்களிற்கு மணியண்ணை திருமணமானவர் என்பதும் போராடும் வயதில் போராளியாக ஒரு மகன் இருக்கிறான் என்பதும்; தெரிந்தது. களத்தில் போராளிகளுடன் எந்நேரமும் இருக்கும் இந்தத் தளபதிக்கு இப்படியான உறவுவட்டமொன்று இருப்பதை அறிந்தபோது எங்களால் நம்பிவிடவே முடியவில்லை.

மணியண்ணையைக் களத்தில் சந்திப்பவர்கள் அவரிற்கு என்றொரு குடும்ப வாழ்வு மனைவி,பிள்ளைகள் என்ற உறவும் இருப்பதாக எண்ணிக் கொள்ளவேமாட்டார்கள். அவ்வளவிற்கு மணியண்ணை விடுதலைக்காகவே தன்னை முழுமையிலும் ஒப்படைத்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார். வித்துடல் அவரின் வீட்டிலிருந்து இறுதி அஞ்சலிக்காகக் கிளிநொச்சி பண்பாட்டு மண்டபத்திற்கு எடுத்து வரப்படுகிறது. மக்கள் அலையாகத் திரண்டுவந்து இறுதி அங்சலிக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்.

இன்னேரு மக்கள் திரளுடன்; அவரின் வீட்டிலிருந்து வித்துடல் அந்த மண்டபத்தை வந்து சேர்கிறது. போராளிகள், மக்கள் என்று அந்த மண்டப வளாகம் முழுவதும் நிறைந்து வழிந்து கொண்டிருந்தது. அந்த நிகழ்வு எங்கள் ஆழ் மனதில் நிறைந்த லெப்.கேணல்.வீரமணி, லெப்.கேணல்.மகேந்தி போன்ற மாவீரர்களின் இறுதி அஞ்சலியை ஒரு தரம் மீண்டும் நினைவு படுத்துவதைப் போலவிருந்தது. மணியண்ணையின் போராளி மகன் மணியண்ணையின் வித்துடலிற்கு அருகில் நின்றபடி அப்பா நீங்கள் போட்டீங்களே||. ஏன்ர பேசுக்கு வந்;து மகன் நீ இயக்கத்தில அப்பிடி இருக்கவேணும் இப்பிடி இருக்கவேணும் எண்டெல்லாம் சொல்லுவியளே|| இப்ப எங்களை விட்டுப் போட்டீங்களே|| என்று கதறி அழுதுகொண்டிருந்தான்.

மணியண்ணையின் போராளி மகனின் இந்தக் குமுறல் அங்கிருந்தவர்களின் மனங்களை உருக்கிக் கண்களைப் பனிக்கவைத்திருந்தது. மகனின் புலம்பலில் நாங்களும் எங்களை இழந்திருந்தோம். அவரின் மகன் பிறகும் கதற ஆரம்பித்தான் அப்பா பேசுக்கு வாற நேரம் எல்லாம் தம்பி நீங்கள் இப்ப இயக்கம், இனி உங்களின்ர உயிர் உங்களுக்கு மட்டும் சொந்தமில்லை. இயக்கம் அவசரம் எண்டு கேக்கேக்க குடுக்கவேணும். உங்களுக்காக இல்லை இயக்கத்துக்காகப் பத்திரமாய் வைச்சிருக்கவேணும் எண்டு சொல்லுவியளே||எனி ஆர் எனக்கு இப்பிடியெல்லாம் செல்லித்தரப்போயினம். என்று வாய்விட்டுக் கதறியளத் தொடங்கினான்.

ஒரு தந்தை தன் மகனுக்குச் செல்லிய இந்த அறிவுரையைக் கேட்டதும் அங்கிருந்த அனைவரும் மெய்சிலிர்த்துப் போனார்கள். மணியண்ணை உண்மையில் ஒரு தேசப்பற்று மிக்க போராளி. மக்களிற்காகவே வாழ்ந்த மக்கள் சேவகன். அதற்காகவே அவர் தன்னுயிரையும் தியாகம் செய்திருந்தார்.

மணியண்ணையின் புதல்வனின் இந்தக் குமுறலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த போராளி ஒருவன் தம்பி மணியண்ணை இல்லாததோட உங்களுக்கு மட்டுமில்லை எங்களுக்கும் அப்பாவைப்போல அரவணைக்கும் உறவொன்று இல்லாமல் போட்டுது|| என்று புலம்பி அழத்தொடங்கிவிட்டான் ஆறுதல் சொல்லவந்த அந்தப் போராளி. உண்மையில் மணியண்ணை களத்தில் போராளிகளிற்கு ஒரு அப்பாவாக நின்று வழி காட்டி அரவணைத்தார்.

தொடரும்…..

மெய்சிலிர்க்கும் அந்தச் சண்டை! – போர் முகம்-14

அறங்கீரனின் மெய்சிலிர்க்கும் அந்தச் சண்டைக்கதை எங்களின் மனங்களை அடுத்தது என்ன என்ற ஆதங்கத்தைக் கூட்டிவிட அந்தப்போராளியின் வாய் அசைவு மட்டுமே எங்கள் பார்வைக்குத் தெரிந்தது. அவன் எந்தத் தடையும் இல்லாமல் சாதனைக்கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.

எங்களின்ர அடியோட எங்களின்ர பொயின்ற்ருக்குக் கிட்ட வந்த ஆமிக்காறங்கள் கத்தினபடி கொஞ்சப் பேர் விழுந்திட்டாங்கள். மிச்சாக்கள் நிண்ட இடத்தில இருந்து பத்து மீற்றர் பின்னுக்குப் போட்டாங்கள்.

அந்தளவும் தான் மதி சந்தோசத்தில ஷஷகுடு மச்சான் குடு பாத்துப் பாத்துக் குடு|| எண்டு கத்திக் கத்திச் சுட்டுக் கொண்டிருந்தான். ஆமிக்காறங்கள் பின்னுக்குப் போனதோட எங்களுக்கு முறாள் ஏறிக்கொண்டு வந்திட்டுது. நாங்கள் எங்கண்ட எதிர்ப்பை இன்னும் கூட்டி நிதானமாய்க் குடுக்கத் தொடங்கீட்டம். அப்ப எங்கண்ட எதிர்ப்புக் கடுமையாய் இருந்தது. அவன் குண்டுகள அளவு கணக்கில்லாமல் எங்களுக்கு எறிஞ்சு கொண்டிருந்தான். பின்னுக்கிருந்து அவன் பி.கே.யும் ஆர்.பி.ஜி.யும் போட்டு அடிக்க முன்னுக்கு வாற ஆமிக்காறன் குண்டு குண்டாய் அடிச்சுக் கொண்டிருந்தான். ஒரே குண்டு தான் அண்ணா சும்மா மழைமாதிரி அடிச்சுக் கொண்டிருந்தான்|| என்றா அறங்கீரன் தனது கைகளால் புகையை விலக்குபவன் போல முகத்திற்கு நேராக அங்கும் இஞ்கும் விசுக்கிக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் தான் போர்க்களத்தில் நிற்பதாய் என்னிக்கொன்டிருக்கின்றான் என்பதை எங்களிற்கு உணர்த்தியது. நாங்கள் எந்தக்கதையையும் கொடுக்கவில்லை. அறங்கீரன் தொடர்ந்தான். இப்பிடியே ஆமி முன்னுக்கு வர நாங்கள் அடிக்க குண்ட அடிச்சுப்போட்டு திரும்பி ஓடுவான். இதுதான் கொஞ்ச நேரம் சண்டை. சண்டை எண்டால் ஏதோ பெரிசாய்ப்பாத்த எங்களுக்கு இப்ப இது தான் சண்டை என்டவுடன விசராய் இருந்திச்சுது.|| என்றவன் ஒரு முறாய்ப்பான முகத்துடன் எங்களைப் பார்த்தான்.. அந்தப் போராளியின் முன் இவ்வளவு நாட்களாய்க் கற்பனையில்; நிழலாடிய சண்டை கடினமானதாய் இருக்கலாம் என்ற எண்ணம் பொய்த்து விட நிஜமான சண்டை கிடைத்தது அவனுக்கு விளையாட்டாய் இருந்தது.

சண்டைக் கதை விறுவிறுப்பாய் இருக்க நாங்களும் அந்தப் போராளியின் கதைக்கு அடிமையாகிக்கொண்டேயிருந்தோம். அதனால் இடையிடையே வருகின்ற சிறிய இடையூறுகளையும் பொருட்படுத்தாமல் ஷஷஅதுக்குப்பிறகு சொல்லுங்கோ|| என்று அறங்கீரனைத் தட்டிக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்தோம். அவன் தொடர்ந்தான். ஷஷநாங்களும் அடிக்கிறம் அவனும் போறதாய் இல்லை.

பின்னுக்குப்போறதும் பிறகு வாறதுமாய் இருந்தான். அப்ப கொஞ்ச நேரம் இப்பிடியே விளையாட்டாய்ப் போய்க் கொண்டிருந்தது. அவன் திடீரெண்டு வெப்பன் பவறக்கூட்டியிருக்க வேணும் பி.கே. அடியும் ஆர்.பி. ஜி. அடியும் எங்கள நோக்கிக் கூடுதலாய் வந்து கொண்டிருந்திது. அவன் அடிக்கிற ஆர்.பி.ஜி செல் இலக்குத்தவறி எங்களுக்கு மேலால போய்க்கொண்டும் எங்கண்ட பொயின்ருக்கு முன்னுக்கும் விழுந்து வெடிச்சுக் கொண்டிருந்தது. திடீரெண்டு அவன்ர ஒரு ஆர்.பி.ஜி. செல் வெடிச்ச சத்தம் எங்களின்ர காதைக்கிழிச்சுது. அப்ப ஒருக்கால் தலையைக் குனிஞ்சு போட்டு நிமிந்து பாத்தால் நான் நின்ட பொயிசணைக் கிளப்பிப் போட்டுது. அதோட நான் பொயிசனுக்கு வெளியால ஓடி வந்திடன்||என்றான்.

இப்ப வெளியால இருந்த ஐ…பங்கறுக்குள்ள இருந்த மதி முடிவெடுத்து ஆமிக்குக் குண்ட அடிச்சுப்போட்டு.

அவன்ர பீ.கே.காறன் இந்தா அதில வைச்சு அடிக்கிறான்|| என்றவன் திடீரெண்டு ஷஷஇந்தா பார் பி.கே.க்காறன நான் விழுத்திறன்; அடியப்பார்|| என்று கத்திக்கொண்டு தன்னட்ட இருந்த றைபிளால நிதானமாய்ச் சுட ஆமியின்ர பி.கே. அடி அதோட நிண்டுட்டுது. அவன்ர பி.கே க்காறன் விழுந்தத மதி கண்டிருக்க வேணும்என்றவனின் வீரமான குரல் திடிரென்று சற்று ஓய்ந்தது.

ஏன் என்ன கீரன்|| என்று நாங்கள் மெதுவாகக் கேட்க ஆமின்ர பி.கே.க்காறன் விழுந்திட்டான்|| பி.கே.க்காறன் விழுந்திட்டான்டா|| பின்னுக்கு இழுக்கப்போறான் குண்ட அடியுங்கோட ஆமியின்ர பீ.கே.யும் ஆமியின்ர பெடியும் எங்களுக்கு வேணும் குண்ட அடியுங்கோடா|| எண்டு கத்திக்கொண்டு மதி துள்ளி எழும்பினான் அண்ண. ஐ…பங்கறுக்குள்ள இருந்த மதி துள்ளி எழும்ப எங்கயோயிருந்து ஆமிக்காறன் அடிச்ச றவுண்ஸ் ஒண்டு மதியின்ர நெத்தில பட்டுப் பறிஞ்சிட்டுது. எங்களின்ர பொயின்ற்ருக்கு முன்னுக்கிருந்து அடிச்ச ஆமியின்ர எதிர்ப்பக் கட்டுப்படுத்தீட்டன் எண்டுற சந்தோசத்தோட அப்பிடியே மதி களத்தில சரிஞ்சிட்டான் அண்ண. என்றவன் தன்னுடன் கூடவே நின்று இந்த வெற்றிக்கு உழைத்த போராளி நண்பணை எண்ணியவனாய் மீண்டும் வாயடைத்துக்கொண்டான் அறங்கீரன்.

சுற்று அமைதியிக்குப்பிறகு ஷஷபேந்து என்ன நடந்தது தம்பி என்று நாங்கள் கதையைத் தொடங்கிநோம் உடன மதியை தூக்கிக் கொண்டு போய் பொயின்ருக்குள்ள வைச்சிட்டுத் தலைக்குக் கட்டுப்போட்டுட்டு நானும் செழியனும் ஆமிக்காறன முன்னுக்கு வராமல் அடிச்சுக் கொண்டிருந்தம். இப்பிடியே இருக்க என்னட்ட இருந்;த றவுண்ஸ் முழுக்கலும் முடிஞ்சுது. அப்ப செழியனிட்ட மச்சான் றவுணஸ் முடிஞ்சுது பொயின்ற்றுக்குள்ள இருகிற றவுண்சை எடுத்துக்கொண்டு வா நான் இருக்கிறத வைச்சுச் சமாளிக்கிறன்|| என்றேன். செழியனும் எடுத்து வாறன் என்டுட்டுப் பொயின்றுக்குள்ள போட்டு அங்க றவுண்ஸ் இல்லை எண்டு வந்து சொன்னான். இப்ப என்ன செய்யிறது எண்டு தெரியாமல் இருந்திது. எங்களிட்டையும் றவுண்ஸ் முடியுது. என்ன செய்யிறது. மதியையும் இந்தப்பொயின்ரில இழந்திட்டம்.

எனியும் ஆமிய வர விட்டால் மதியின்ர கனவு அழிஞ்சு போடும் எண்டு மனதிற்குள்ள யோசிச்சுக் கொண்டிருந்திட்டு செழியனிட்ட வோக்கியக் குடுத்திட்டு நான் றவுன்ஸ் எடுக்கப் பொயின்ருக்குள் பாய்ந்துவிட்டேன்|| என்றான் அறங்கிரன். நீங்கள் பொயின்ருக்குள்ள போய்ப் பிறகு|| என்று கேட்க்க நான் பெயின்ருக்குள்ள போனது தான் அவன் அடிக்கிற ரவுண்ஸ் எல்லாம் பெயின்றில ஷபடபட| எண்டு வந்து அடிபட்டுக் கொண்டிருக்குது. அதையும் பொருட்படுத்தாமல் நான் உள்ளுக்க போய் ரவுண்ஸ் பையள் இருந்த இடத்துக்குப் போட்டன். அங்க றவுண்ஸ் இருந்ததைக்கண்ட உடன எனக்கு சந்தோசம் எண்டால் உச்சில அடிச்ச சந்தோசம் அண்ண என்றாவனின் வாயில் அப்போது தான் சிரிப்பு வந்தது. அதுக்குப் பிறகு நீங்கள் என்ன செய்தீங்கள் என்று கேட்க அறங்கீரன் தொடர்ந்தான்.

அண்ண நான் றவுண்ஸ் பையள் எல்லாத்தையும் எடுத்துக் கொண்டிருக்க அவன் அடிச்ச ஆர்.பி.ஜி. செல் ஒண்டு எங்கண்ட பொயின்ருக்கு முன்னுக்கு விழுந்து வெடிச்சு அதில கிளம்பின மண் தலைக்கு மேல எல்லாம் வந்து கொட்டுண்டுது. ஆனால் நான் பயப்பிடவேயில்லை|| என்றான் மிகவும் தயிரியமாக. அதுக்கிடையில நான் எல்லா றவுண்சையும் தூக்கிக் கொண்டு நான் வெளியால வந்திட்டன்.

என்றான். நான் வெளியால வந்தவுடன றவுண்சை நிரப்பிப்போட்டு செழியனிட்ட வோக்கியக் குடுத்திட்டு ஆமிக்கு அடிக்கத் தொடங்கீட்டன். என்றவனின் சண்டை வேகத்தை நினைத்துப் பெருமிதப்பட்டுக் கொண்டோம். அறங்கீரன் சண்டையில் நிற்பது போலவே எங்களுடன் சண்டைக் கதையையும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். செழியன் கட்டளைப் பணியகத்துக்கு கள நிலைமைகளைச் சொல்லி அவர்களின் கட்டளைகளை எனக்குச் சொல்லிக்கொண்டு சண்டையும் பிடிச்சுக் கொண்டிருந்தான்.||

இப்பிடியே சண்டை மூர்க்கமடைந்து கொண்டிருந்தது. நான் அவனும் நிற்பதாய் இல்லை. அவன் எங்களை நோக்கி முன்னேறிக் கொண்டிருந்தான். இதுவரையும் பங்கறுக்குள்ள குனிஞ்சு நிண்டு சண்டை பிடிச்ச நான் ஆவேசத்தில கொஞ்சம் மேல எழும்பி ஆமிக்காறனை வடிவாய் நிமிந்து பாத்துக்கொண்டு நிண்டு பாத்துப்பாத்து அடிக்கத்தொடங்கீட்டன் என்றான். இப்ப உங்களுக்கு அவன் அடிக்கிறது பிடிக்குமே என்றோம்.

பிடிக்கும் தான் ஆனால் ஒண்டும் செய்ய ஏலாது. அப்பிடித்தான் அடிக்க வேணும்.என்றாவன் தொடர்ந்தான். இப்பிடியேயிருக்க ஆமிக்காறன் அடிச்ச டொங்கான் செல் ஒண்டு வந்து நாங்கள் நிண்ட பங்கறுக்கு முன்னுக்கு விழுந்து வெடிச்சிது. அதில இருந்து வந்த பீஸ் ஒண்டு என்ர தலையில பட ரத்தம் சீறிக்கொண்டு வந்திட்டு. அப்ப நான் மெதுவாய் தலையைத் தடவிப்பாத்தன் அது ஒரு சின்னக்காயம் தான்.

என்ர தலையில இருந்து ரத்தம் வாறதக் கண்ட செழியன் என்னைப் பொயிசனுக்குள்ள போய் இருங்கோ நான் தனிய நிண்டு அடிபடுறன் எண்டு சொல்ல நான் எனக்குப் பிரச்சினையில்ல சின்னக்காயம் தான் நானும் நிக்கிறன் எண்டு சொல்லிக்கொண்டு இருவருமாகச் சேர்ந்து சண்டை பிடிச்சம். என்றவனின் ஓர்மத்தை நினைக்க எங்களிற்குள்ளும் ஒரு வேகம் பிறந்து கொண்டிருப்பது போல இருந்தது. இந்த நிலையில் எங்கட கொம்பனி லீடர் நீலவாசன் அண்ணாக்கு எங்களுக்கு சப்பிளே அனுப்பும் படி அறிவிச்சம்.

நான் சொல்லிப் போட்டுத்திரும்ப பின்னுக்குப் பெடியளோட எங்கண்ட பொயிசனுக்கு வந்திட்டார். அங்க நேர வந்து எல்லாத்தையும் ஒழுங்கு படுத்திப் போட்டு உதவிக்கு கயல்வேந்தன் என்ற போராளியை எங்களிடம் தந்துவிட்டு அடுத்த காப்பரணுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தார்.

என்றவனிடம் இப்ப உங்களுக்கு கொஞ்சம் சப்போட் கூடியிருக்கும் என்ன என்றோம். ஓம் என்பதாய்த் தலையை ஆட்டிய அறங்கீரன் ஷஷகயல்வேந்தனையும் வைச்சு வடிவாய் ஒழுங்குபடுத்தி ஒரு குடுவை குடுத்துக் கொண்டிருந்தம். நாங்கள் அடிச்சாப் பிறகு செழியன் தன்னட்ட இருந்த குண்டில ரெண்டு குண்டு அடிச்சான். அதோட தான் அவன்ர எதிர்ப்பு எங்களிற்குக் குறைஞ்சது. என்றவனின் முகத்தில் ஒரு சிறு நிறைவு தெரிந்தது. இப்பிடியே இருக்க எங்களுக்குப் பக்கத்துப் பொயின்ரில இருந்து காயப்பட்ட மணி எண்டுற போராளியை பின்னுக்கு அனுப்பிறதுக்கு ஆக்கள் இல்லை எண்டு கேக்க நாங்கள் கயல்வேந்தனை உதவிக்கு அனுப்பிப் போட்டம்|| என்றான்.

நெருக்கடி நிலைக்குள்ளும் போராளிகளின் உதவும் மனப்பக்குவத்தை எண்ணி மனம் மகிழ்ந்து கொண்டோம். பிறகு எங்கண்ட டொக்டர் இசைமணியை எங்கண்ட பொயின்ருக்கு வரச்சொல்லி அறிவிச்சம். இசைமணி வந்து எல்லாத்தையும் பாத்திட்டு மருந்து கட்ட வேண்டியதுகளுக்கு மருந்து கட்டி எல்லாத்தையும் ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருந்தான் என்றான்.

இப்ப ஆமிக்காறன் உங்களில இருந்து எவ்வளவு தூரத்தில நிக்கிறான்|| என்று கேட்டோம். இந்தச் சம்பவம் நடக்கேக்க ஆமி எங்களில இருந்து நூறு மீற்றருக்குப் பின்னுக்குப் போட்டான்|| என்றான். அவன்ர செல்லடி எங்கண்ட பொயிற்றுக்க வரத்தொடங்கீட்டுது. ஷசெல்| வரவே எங்களின்ர பக்கம் அவன்ர நடவடிக்கையை நிப்பாட்டீட்டான் எண்டுறது விளங்கீட்டுது என்றான்.

இந்தச் சண்டையில மதியை நாங்கள் இழந்திட்டம். எங்கண்ட பொயின்ர அவன் உடைக்காமல் இருந்ததுக்கு மதியின்ர அடி தான் முக்கியமாய் இருந்தது. ஆமிய விடக்கூடாது எண்டு சண்டை பிடிச்ச மதியின்ர கனவை நாங்கள் நனவாக்கிப் போட்டம். ஆனால் மதிதான் எங்களோட இல்ல.என்றவனின் கண்கள் மதிக்காய் இரங்கிக் கொண்டிருந்தன. சற்று நேரத்தின் பின்; மதி கடசியாய்ச் சுட்டதில ஆமின்ர பி.கே.க்காறன் உண்மையாய் விழுந்திட்டானோ||என்றோம்.

அந்தப் பி.கே.க்காறன் நிண்ட இடத்தில ரத்தம் கனக்கக்கிடந்தது. அதோட அதில பி.கே. பரல் ஒண்டும் கோல்சறும் கொஞ்ச றவுண்சும் எடுத்த நாங்கள் என்று மதியின் இலக்குப் பிசகாத அடியின் சாட்சியத்தை எங்களிற்கு உறுதிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான் அறங்கீரன். அப்படியே முன்னணிக் காப்பரண்களை நோக்கிய எங்களின் நகர்வை ஆரம்பித்தோம்.

தொடரும்…..

அண்ண சண்டையில தப்பி செல்லில ஏன் சாவான்! போர் முகம்-13

    தளபதி ஜெரி அவர்களின் கட்டளைப்பணியகத்தில் இருந்து நாங்கள் களமுனையை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தோம். பாதைகள் நகர்வு அகழிகள் என்று எதுவும் மிச்சமில்லாமல் எதிரியின் எறிகணைகள் அணைத்தையும் சல்லடை போட்டிருந்தன. சில நாட்கள் மாத்திரம் பெய்த மழை முகமாலையின் இறுக்கமற்ற நிலத்தைக் குலைத்துவிட்டிருந்தது.

அந்தக் குலைவுகளுடன் எதிரிகளின் எறிகணைகளின் சிதறல்களும் இணைந்துவிட பெரும் பூகம்பம் வந்து ஓய்ததேசம் போலக் காட்சிதந்தது முகமாலை. கிழறியெறியப்பட்ட அந்தக் களத்தில் பெய்த மழையால் எங்கு கால்வைத்தாலும் வழுக்கிக் கொண்டிருந்தது. அந்த வழுக்கலுக்குள்ளாலும் செங்கதிர் மிகவும் வேகமாக நடந்து கொண்டிருந்தான். ஒரு கால் எடுத்து வைத்துவிட்டு அடுத்த கால் எடுத்துவைப்பதற்கு மிகவும் சிரமமாக இருந்தது. ஆனால் அந்தக் களத்தில் துப்பாக்கியுடன் இந்தப் போராளிகள் விரைவாக நடந்து செல்வது அவர்களின் பரீட்சையத்தை எங்களிற்குப் புலப்படுத்துவதாய் இருந்தது.

“இந்த வழுக்கலுக்குள்ளால இவ்வளவு வீச்சாய் நடக்கிறியள்” என்று செங்கதிரிடம் கேட்க “இது எங்களுக்குப் பழகிப்போச்சுது. ஒரு நாழுக்கு எத்தின தரம் இதால நடக்கிறநாங்கள்” என்றவன் தங்களுக்கு இது எல்லாம் ஒரு பொருட்டே இல்லை என்றது போலக் கதையை முடித்துக் கொண்டான்.

இப்படியே கதைத்துக்கொண்டு களமுனைப் போராளிகளிற்கு மருத்துவம் செய்கின்ற சிறிய முகாம் ஒன்றிற்குள் சென்றோம். அந்த முகாமிற்குள் சில போராளிகள் கூடியிருந்து கதைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் எங்களைக் கண்டதும் “பிறகென்ன போர்முகம் முகமாலையில கலக்கப்போகுது” என்றபடி “வாங்கோ வணக்கம்” என்றார்கள். நாங்களும் “வணக்கம்” சொல்லியபடி அந்த மருத்துவ முகாமிற்குள் சென்றோம்.

மருத்துவ முகாமிற்குள் போராளி ஒருவன் காயமடைந்த போராளி ஒருவனுக்கு மருந்து கட்டிக்கொண்டிருந்தான். நாங்கள் உள்ளுக்குள் சென்றது அவர்களிற்குத் தெரியாமல் இருந்திருக்கவேண்டும். மருந்து கட்டுபவருக்கு காயமடைந்த போராளி “மச்சான் இறுக்கி உரஞ்சாமால் சும்மா நையிசாய்க் கட்டு” என்று சொல்லச் “சும்மா இரு மச்சான் சிதலை கொஞ்சம் அமத்தி எடுத்தால்த் தான் காயம் கெதியாய் மாறும்” என்றான் அந்தப் போராளி. “என்னடாப்பா காயத்துக்கு உரஞ்சுறத எண்டால் பயம் பிறகு கெதியாய் காயத்தை மாத்தி விடுங்கோ நாங்கள் லையினுக்குப் போகவேணும் எண்டு பெரியகதை கதைப்பியள்” என்று மருத்துவப் போராளி சொல்ல “லையினுக்குப் போறதுக்கும் காயத்துக்கு மருந்து கட்டுறதுக்கும் சம்மந்தம் இல்லையடாப்பா. அங்க என்ர பொயின்ருக்கு நான் போக வேணும். இப்ப எங்களுக்கு பொயின்ற் தானே வீடு.” என்று அவர்களின் உரையாடல்கள் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது.

அவர்களின் வேலையை நாங்கள் குழப்பிக்கொள்ளவில்லை அதனால் அந்த அறையின் வாசலில் இருந்து வெளியே வந்துகொண்டோம். அங்கிருந்த போராளிகளில் அறங்கீரன் என்ற போராளி தலையில் ஒரு சிறிய கட்டுப்போட்டபடி வரிச்சீருடையுடன் இருந்தான். அந்தப்போராளியிடம் “என்ன தலக்கட்டோட இருக்கிறியள்” என்று கேட்க அவன் எழுந்து “இந்தச்சண்டையில தலையில ஒரு சின்னக்காயம் அதுதான் இஞ்ச கொண்டு வந்து விட்டுட்டாங்கள்”என்றான். “எனக்குச் சின்னக் காயம் தான் பட்டிருக்கிது. அதால இஞ்ச பின்னுக்கு மெடிக்ஸ்சில கொண்டு வந்து விட்டினம் நான் இப்ப லையினுக்குப் போகவேணும்.” என்றவன் மெதுவாகச் சினந்து கொண்டான். சிறு அமைதிக்குப் பிறகு “அங்க நிலமையள் என்னமாதிரியோ தெரியாது” என்று கூறியபடி அங்கலாய்த்துக் கொண்டான். “காயம் சின்னன் என்டாலும் தலைக்காயம் கொஞ்சம் ஆறிப் போங்கோவன்.”என்று அந்தப் போராளியைத் தேற்றிக் கொண்டோம்.

தனது காயம் மாறுவதற்கிடையில் களத்திற்கு மீண்டும் போக வேணும் என்று அங்கலாய்க்கும் அறங்கீரனிடம் “சண்டையில நீங்கள் எந்தப்பக்கம் நிண்ட நீங்கள்” என்று உரையாடலை ஆரம்பித்தோம். மெதுவாக வாயை அசைத்த அந்தப் போராளி “நாங்கள் தான் கண்டல் சயிற்றில நிண்ட நாங்கள்” என்றான். “அப்ப உங்கண்ட பக்கம் தானே சண்டை முதல் தொடங்கினதாம்.” என்று கூற ஒரு முறை சிரித்துக்கொண்டான். இளமையான முகத்தின் சிரிப்பு அந்தப் போர் வீரனின் துணிவின் வெளிப்பாடாய்த் தெரிந்தது. அவன் தொடர்ந்தான். “எங்கண்ட பொயின்;ருக்கு நேரதான் அவன் முதல் முட்டிச் சண்டையைத் தொடக்கினவன்” என்றான். “ஓ.. அப்ப பேந்தென்ன நீங்கள் தான் நாங்கள் தேடி வந்த ஆழ் இஞ்ச இருக்கிறியள் பறவாயில்லை” என்று கூற “காயப்பட்டுப் பின்னுக்கு நிண்டு இப்பத்தான் இஞ்ச வந்தநான்” என்றான். “சரி சண்டை எப்பிடி முதல் தொடங்கினது எண்டுறதப்பற்றிச் சொல்லுங்கோவன்” என்று சண்டைக் கதையை ஆரம்பித்தோம். அறங்கீரன் மீண்டும் ஒரு சிரிப்புச் சிரித்துவிட்டுச் சண்டை ஆரம்பித்த கதையைத் தொடங்கினான். “ஏழாம் திகதி விடிய நேரத்துக்கு வழமைய மாதிரியே நாங்கள் எழும்பி எல்லாம் அலேட்டில நிண்ட நாங்கள்.

அவன்ர நடமாட்டம் எல்லாத்தையும் நல்ல வடிவாய்ப் பாத்திட்டம் ஆனால் அவன்ர நடவடிக்கை ஒண்டையும் காணவே இல்லை. இருந்தாலும் நாங்கள் சென்றீல எல்லாரும் இருந்தம்” என்றான். “இப்பிடியே இருக்க நேரமும் ஐஞ்சு இருவது ஆகிக் கொண்டிருந்திது. இப்ப சாடையான பனிக்காலம் தானே அதால பனியும் சாடையாய் பெய்யத்தொடங்கீட்டுது. அப்ப அண்டைக்குக் குளிரும் கொஞ்சம் கூடவாய் இருந்திது.” என்றவன் “பல்லும் பல்லும் அடிபடத் தொடங்கீட்டுது. அப்ப பிளேன்ரி ஒண்டு குடிச்சால் குளிருக்கு அந்த மாதிரி இருக்கும் எண்டுற மாதிரி இருந்திது. அப்ப அதுக்கு செற்றப் செய்வம் எண்டு வெளியால வந்திட்டன். பிறகும் கொஞ்ச நேரம் செல்லட்டும் பிளேன்ரிய வைப்பம் எண்டு நினைச்சுப் போட்டு அப்பிடியே வந்து அவன்ர பக்கம் ஏதும் நடமாட்டம் இருக்கிதோ எண்டு வடிவாய் அவதானிச்சன். ஒண்டையும் காணேல்ல. அப்பிடியே எங்கன்ட பொயிசனுக்குள்ள வந்திட்டன். அப்ப கொஞ்ச நேரத்தால திடீரெண்டு மயின்ஸ் வெடிச்ச சத்தம் கேட்டுது”என்று கதையைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்க எதிரியின் எறிகணை ஒன்று எங்களை நோக்கி வருவதற்கான சத்தம் கேட்டது.

“உள்ளுக்கு வாங்கோ போய் இருப்பம் இது சத்தம் வித்தியாசமாய் இருக்குது” என்றான் அறங்கீரன். நாங்கள் எல்லோரும் பதுங்கு குழிக்குள் சென்று சில மணித்துளிகளில் எங்கள் காதைக் கிழித்துக் கொண்டு எங்களிற்குச் சற்றுப் பின்னுக்குச் சென்று வீழ்ந்து வெடித்தது அந்த எறிகணை. எறிகணை விழுந்து வெடித்தவுடன் “அண்ண சண்டையில தப்பி செல்லில ஏன் சாவான் எதையும் சாதிச்சுக்காட்ட வேணும்” என்றான். அப்படியே பதுங்கு குழிக்குள் இருந்த படியே அறங்கீரனுடன் சண்டை அனுபத்தைப் பகிரத் தொடங்கினோம். அறங்கீரன் கதையைத் தொடர்ந்தான்.

“மூண்;டு மயின்ஸ் தான் அண்ண வெடிச்சது. அந்தளவும் தான். நாங்கள் அலேட்டாகீட்டம். வெடிச்சத்தத்தோட ஆமிக்காறங்கள் றவுண்ஸ் அடிக்கத் தொடங்கீட்டாங்கள். நாங்கள் எல்லாரும் ஆக்களுக்கு ஒரு இடத்தில நிலை எடுத்து அவதானிச்சுக் கொண்டிருந்தம். காலமை விடியிற நேரம் அது. பனிப்படலங்கள் அதோட சாதுவான இருள் இப்பிடியிருக்க அவன்ர நகர்வுகள் எங்களுக்கு வடிவாய்த் தெரியேல்ல. இதுக்கிடையில அவன்ர செல்லுகள் எல்லாம்”என்றவன் “சும்மா எல்லாம் அதிர்ந்து கொண்டிருந்திது” என்றான். “இப்பிடி இருக்க ஆமிக்காறங்கள் வாறது எங்களுக்கு மெதுவாய் தெரிஞ்சுது. அவன் என்ன படைபடையாய் வந்து கொண்டிருந்தான்.

நாங்களும் எங்கண்ட பொயின்ரில இருந்து எங்கள நோக்கி வாற அமிக்காறருக்கு எதிர்ப்பைக்காட்டிக் கொண்டிருந்தம். குறிப்பிட்ட ரவுண்ஸ் அடிச்சம். அந்தளவு தான் விழுறவன் விழ மற்றவங்கள் வந்து கொண்டேயிருந்தாங்கள். அப்ப எங்களுக்கு விளங்கீட்டுது இது வழமையாய் அவன் வந்து அடிச்சிட்டு ஓடுறமாதிரி நடவடிக்கை இல்லை. திட்டமிட்டு முன்னேறுற ஒரு நடவடிக்கை எண்டுறது. அதுக்கு ஏற்ற மாதிரி நாங்களும் சண்டையப் பிடிச்சம்.”என்றாவனின் முகத்தில் ஒருவித வேகம் தெரிந்தது.
“அவன்ர நடவடிக்கையும் மூர்க்கமானதாய் இருந்திது. எங்கண்ட பொயின்ற்றில இருந்து இருபத்தைஞ்சு மீற்றரில ஆமிக்காறங்கள் வந்திட்டாங்கள்.

அந்த நேரம் எங்கண்ட பொயிற்ரில நான் செழியன் மதி மூண்டு பேரும் தான் இருந்த நாங்கள். என்றவனிடம் “இப்ப அவன் உங்களுக்கு நல்லாக்கிட்ட வந்திட்டான்” என்று கூறத் தலையை ஆட்டியவன் தொடர்ந்தான். “இப்பிடி இருக்க மதி சொன்னான் மச்சான் அவன் உடைக்கப்போறான் நாங்கள் விடக்கூடாது. உயிர் போனாலும் விட்டுடாதேங்கோடா அவனை இதில இருந்து ஒரு அடி கூட முன்னுக்கு கால் வைக்க விடாமல் அடியுங்கோடா” என்று சொல்ல “நாங்கள் எங்கண்ட எதிர்பபைத் திடீரெண்டு கூட்டி அடிக்கத் தொடங்கீட்டம். எங்கண்ட எதிர்ப்புக் கூடின தோட அவன் பயந்து போயிருக்க வேணும். எல்லாரும் கொஞ்சம் பின்னுக்குப் போட்டாங்கள்.

அவன் போய்க் கொஞ்ச நேரத்தில எங்கண்ட பொயின்ருக்கு ஆர்.;பி.ஜி அடி அளவு கணக்கில்லாமல் வரத்தொடங்கீட்டுது.”என்றவனிடம் “ஏன் உங்கண்ட எதிர்ப்புக் கூடினதோட அவன் கூடுதலாய் அடிக்கத் தொடங்கீட்டான் போல” என்றோம். “ஓம்… ஓம்…” என்றவன் தொடர்ந்தான். “எங்கண்ட எதிர்ப்புக் கூடுதலாய் இருக்க அவனால எங்கண்ட பொயிசனைப் பிடிக்கேலாமல் போட்டுது. அதால பி.கே, ஆ.ர்.;பி.ஜி எல்லாத்தையும் ஒருங்கிணைச்சுப் போட்டு எங்கண்ட பொயிசனுக்கு அடிக்கத் தொடங்கீட்டான். சண்டை தொடங்கிப் பதினைஞ்சு நிமிசத்துக்குள்ளயே அவன் எங்களுக்குக் கிட்ட வந்திட்டான்.

இப்பிடியே அவனுக்கு நாங்கள் மூண்டு பேரும் அடிச்சுக் கொண்டிருந்திட்டு திடீரெண்டு எங்கண்ட எதிர்ப்பை நிப்பாட்டிப்போட்டு பொயிசனுக்குள்ள நானும் பொயிசனுக்குப் பக்கத்தில இருந்த ‘ஐ’ பங்கறுக்குள்ள மதியும் செழியனும் நிண்டு அடிக்கிறது எண்டு திட்டம்போட்டுட்டு கணப்பொழுதிலயே அதச் செயற்படுத்தினம்.” என்றவனிடம் “அதை என்ன மாதிரிச் செய்யிறியள்” என்று கேட்டோம். “அவன்ர பவர் கூடின வெப்பன் அடிவர நாங்கள் அடிக்கிறத நிப்பாட்ட அவர் கிட்ட ஓடி வருவார்.

அந்தக் கணப்பொழுதில நாங்கள் குண்ட அடிச்சுப்போட்டு அவனுக்கு எங்கண்ட எதிர்ப்பக் காட்டுவம் எண்டு மதி சொன்னான். அப்ப மதியின்ர திட்டப்படி எங்களின்ர் எதிர்ப்பை நிப்பாட்டிப்போட்டு நாங்கள் எல்லாரும் குறிக்கப்பட்ட இடங்களுக்குப் போட்டம். மதி சொன்ன மாதிரியே இப்ப ஆமி வர வெளிக்கிட்டான். எல்லாரும் சேந்து முதல் குண்டுகள அடிச்சுக்கொண்டு எங்கண்ட எதிர்ப்பக்காட்டத் தொடங்கினம். மதியும் செழியனும் பக்கத்தில இருக்கிற ‘ஐ’யுக்குள்ள போய் கத்திக் கொண்டு குண்ட அடிச்சு றைபிளாலையும் குடுக்கத் தொடங்கினாங்கள்.

தொடரும்…..

வெடிச்சத்தத்தோட பின்னுக்கிருந்தும் கடுமையான செல்லடி! – போர் முகம்-12

மழை ஒழுக்குகளின் மத்தியில் தளபதி ஜெரி அவர்கள் சண்டை பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார்.

இந்தப் படை நடவடிக்கை அவனர திட்டமிட்டபெரிய நடவடிக்கை. அதில எங்களின்ர முன்னணிக் காவல்நிலையளப் பிடிக்கிறதும் அதுகள நிலைப்படுத்திக்கொள்ளுறது அவன்ர முதல் நடவடிக்கை. அதிலயிருந்து பிறகு மூபண்ணி எங்களின்ர மற்ற இடங்களையும் பிடிக்கிறது தான் அவன்ர திட்டமாய் இருந்தது. என்று படை நடவடிக்கையின் அடிப்படைத் திட்டத்தை மிகவும் சுருக்கமாகத் தெளிவு படுத்தினார். எங்களின்ர நிலைகளைப் பிடிக்கவேணும் எண்டு அவன்; ஆக்கிறோசமாய் அடிச்சுக்கொண்டிருந்தான். இருந்தாலும் எங்கன்ட பெடியள் ஆமி திட்மிட்டு வந்த எங்களின்ர இடங்களைப் பிடிக்க விடக்கூடாது எண்டுறதில பெடியள்; சிறப்பாயும் திறமையாயும் செயற்பட்டார்கள்.

ஆமிய விடக் கூடாது அவனை அடிக்கலைக்க வேணும் எண்டுற மன ஓர்மத்தில பெடியள் நல்லாய்ச் சண்டைபிடிச்சாங்கள். அதால தான் அவனுக்குப் பெரிய இழப்புக்கள் வந்தது. என்று போராளிகளின் திறமைகளை ஒவ்வொன்றாய் எடுத்துரைத்துக் கொண்டிருந்தார். இந்த உரையாடல்களைக் கேட்டுக்கொண்டு அமைதியாய் இருந்த களமுனைத்தளபதி முகுந்தன் அவர்கள் பெடியள் ஆமிக்குக் குடுக்கிறதுக்குக் கடனுகளும் வைச்சிருந்தவங்கள் பின்ன இதைச் சந்தர்ப்பம் ஆக்கிப்போட்டாங்கள் என்று இடையில் புகுந்துகொண்டார். தளபதி முகுந்தன் அவர்களின் பேச்சு போராளிகளின் மன ஆதங்கத்தை எடுத்து விழக்குவதாய் இருந்தது. தளபதி ஜெரி தொடர்ந்தார்.

இதுகளால ஒவ்வொரு பொயின்ரில இருந்தும் எங்கண்ட பெடியள் நல்லாச் சண்டை பிடிச்சுக் கொண்டிருந்தாங்கள். எங்களின்ர சில பொயின்றுகளால அவன் ஏறிட்டான் அவன் உடைச்சுக் கொண்டு ஏறினவுடன சண்டை இன்னும் கடுமையாகிட்டுது என்றவர் இராணுத்தின் பிடியில் சிக்கிய குறிப்பட்ட பகுதிக்காப்பரண்களின் பெயர்களைச் சுட்டிக்காட்டி தாங்கள் விதித்த வியூகங்கள் பற்றியும் அதனால் கிடைத்த பெரும் நன்மைகள் பற்றியும் எடுத்துரைத்தார்.

சில இடங்கள் எங்கன்ட கையில வாறதும் அவன் பிடிக்கிறதுமாய்க் கூட இருந்தது. போராளிகள் அவன இழுத்து அடிக்கிற செற்றப்பிலையும் செயற்பட்டாங்கள். பெடியள் தங்களின்ர வியூகத்துக்குள்ள ஆமியை சிம்பிளாய்க் கொண்டு வந்திட்டாங்கள். இதுக்குப் பிறகுதான் சண்டை கடுமையாய் நடக்கத்தொடங்கிச்சுது. கடைசி நேரம் எங்கண்ட பெடியள் நுட்பமான திட்டத்தப் போட்டுத் தொடங்க அவனால என்ன செய்யுறது எண்டு தெரியாமல் நிண்டு திண்டாடிக்கொண்டிருந்திட்டு தன்ர ஆக்களைப் பின்னுக்கு இழுக்கத் தொடங்;கீட்டான் என்றார் சுருக்கமாக. தளபதி ஜெரி அவர்களின் சுருக்கமான கருத்துக்களைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த நாங்கள் அண்ண அவன்ர இந்தப் பெரிய நடவடிக்கையை எப்பிடி பெடியள் ரெண்டு மணித்தியாலத்தில முடிச்சாங்கள் என்று கேட்க எங்கண்ட பெடியள் எல்லாருமே இந்த முறை சண்டையை நுட்பமாய்ச் செய்திருக்கிறாங்கள்.

என்றவாறு போராளிகளின் மன ஓர்மத்தையும் சண்டைத் திறமைகளையும்; பெருமையாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். இந்தப் பெரிய சண்டையை பெடியள் என்னெண்டு ரெண்டு மணித்தியாலத்தில முடிச்சாங்கள் எண்டுறது சனத்துக்கும் சந்தேகமாய்த்தான் இருக்குதாம் அப்பிடியோ? என்று தளபதி கலையழகன் கேட்க சனத்;துக்குச் சரியான சந்தேகம் தான் அதுதான் நாங்களும் அதைக் கேட்ட நாங்கள் என்றோம். சண்டையைப் பற்றிக் கதைத்துக் கொண்டிருக்க பிளேன்ரியுடன் செங்கதிர் என்ற போராளி எங்கள் முன் வந்து நின்றதை நாங்கள் அவதானிக்கவில்லை. பிளேன்ரிய எடுங்கோ என்று தளபதி ஜெரி கூற நாங்கள் நிமிர்ந்து பார்த்தோம்.

ஒரு தட்டில் மாபிள் வர்ணக்கிளாசுடன் செங்கதிர் நின்றுகொண்டிருந்தான். பிளேன்ரியை எடுப்பதற்குக் கையை நீட்ட எங்களுடன் வந்த போராளி என்ன சண்டையோட பிளேன்ரிக் கப் எல்லாம் மாற்றமாய் இருக்குது என்று சட்டென்று கூறிவிட்டான். அவனது பேச்சில் இருந்த நகைச்சுவைத்தொனி அங்கிருந்த எல்லோரையும் சிரிக்க வைத்துவிட்டது. சீ…அது முந்தித்தொடக்கமே இருக்குது. இப்பதான் உங்களுக்கு அதில கிடைக்குது என்று போராளி செங்கதிர் சொல்லிச் சமாளித்துக்கொண்டான்.

இதற்கிடையில் சிரிப்பில் இருந்து மீளாத தளபதி ஜெரி புதுசு மாதிரித்தெரியுதோ என்று சிரித்தபடியே கேட்டார். அப்பிடித்தான் தெரியுது பறவாயில்லை லையினில கிளாசில பிளேன்ரி குடிக்கிறதுக்கும் அதிஸ்ரம் வேணும் என்று சொல்லியபடி பிளேன்ரியைக் குடிக்கத் தொடங்கினோம். வாயடிக்குக் கொண்டு போவதற்கிடையில் உங்களோட கவனமாய்த்தான் இருக்கவேணும் எல்லாத்தையும் பூந்து பிடிக்கிறியள். பயங்கரமான ஆக்களாய் இருக்கிறியள் என்று தளபதி குமணன் மெதுவாக எங்களைக் களட்டினார்.

மழைத் தூவானத்தில் நனைந்த எங்களிற்குச் சூடான பிளேன்ரி கிடைத்தது மனதிற்குள் மகிழ்ச்சியைத் தர மெதுவாக அதனைக் குடித்துக் கொண்டே எத்தின முனையில வந்தவன் அண்ண என்று மீண்டும் சண்டைக்குள் போய்க் கொண்டோம். அவன் கண்டல் தொடக்கம் கிளாலி வரைக்கும் பதினொன்டுக்கும் அதிகமான இடங்களில எங்களின்ர பண்டில வந்து முட்டியிருக்கிறான். ஆனால்; பரவலாய்
டைவேட் அடியளும் அடிச்சவன்; என்றார்.

அவன் உள்ளுக்கு வாறதுக்கு கனக்க செற்றப் செய்தவன் தெரியும் தானே என்றார். உள்ளுக்கு எத்தின இடத்தால உடைச்சு வந்தவன் என்று கேட்டோம். ஷஷமுகமாலைப் பகுதிக்குள்ள தான் அவன்ர உடைப்பு இருந்தது. ரெண்டு இடங்களால எங்களின்ர பண்டால ஏறி உள்ளுக்கு வந்திட்டான் என்றார். அப்ப மிச்ச இடங்களால அவனுக்கு உடைக்கிறதிட்டம் இருக்கேல்லயோ என்று கேட்க அவன் எதால உடைக்கலாமோ அதால எல்லாம் உடைக்கிறதுக்குத்தான் நிண்;டவன்.

ஆனால் பெடியள் கடும் இறுக்கமாய் நிண்டாங்கள் அதால ஒண்டும் செய்ய ஏலாமல் போச்சுது என்றார். அவன்ர திட்டம் பெருசு ஆனால் எங்கட பெடியள் விடேல்ல அதுதான் என்று கதையைத்தொடர்ந்தார். இப்படியே நடந்து முடிந்த சண்டையின் பல்பரிமாணங்கள் பற்றிக் கதைத்து முடித்துவிட்டு அண்ண இந்தச் சண்டை எப்பிடி முதல் தொடங்கினது என்று கேட்டோம்.

தளபதி ஜெரி அவரின் எதிரில் இருந்து மழை ஒழுக்கில் நனைந்து கொண்டிருந்த தளபதி முகுந்தனைகாட்டி ஆளின்ர பக்கம் தான் முதல்ல தொடங்கினது|| என்று கூற நீங்களே சொல்லுங்கோ என்பதாய்த் தளபதி முகுந்தன் கூற விபரங்களுடன் தளபதி ஜெரி தொடர்ந்தார். இந்தச் சண்டை முதல் ஏ-09 றோட்டுக்கு வலப்பக்கம் கண்டல் சயிற்றில தான் தொடங்கினது. காலமை 5.30 மணிக்கு திடீரெண்டு பெரிய வெடிச்சத்தம் கேட்டுது.

அதேட அவன்ர நடவடிக்கையும் தொடங்கீட்டுது. கடுமையான துப்பாக்கிச் சண்டை உடனயே மூண்டிட்டுது. கண்டல்ல கேட்ட வெடிச்சத்தத்தோட பின்னுக்கிருந்தும் கடுமையான செல்லடி என்றவர் சண்டை எண்டால் தெரியும் தானே என்று முடித்தார். உங்களுக்குச் சுருக்கமாய்ச் சொல்லுறது எண்டால் ஐஞ்சரையில இருந்து ஏழரை எட்டு வரைக்கும் இஞ்ச முழுக்கலும் குலுங்கிக் கொண்டுதான் இருந்திச்சுது என்றார்.

கண்டல்ல துடங்கினதோட ஏ-09 இற்கு இடப்பக்கம் முழுக்கலும் கிளாலி வரையும் அவன்ர நடவடிக்கை கடுமையாய் இருந்தது. அவன் சில பகுதியள உடைச்சுக்கொண்டு உள்ளுக்க வந்து எங்கண்ட பொயின்ருகளையும் பிடிச்சிட்டான். சில இடங்களில எங்கண்ட எதிர்த்தாக்குதல் கடுமையாய் இருந்திது.

அந்த இடங்களில அவனால அரக்கேலாமல் போச்சுது. பெடியள் அப்பிடி அடிச்சாங்கள்||என்றார். இதில என்ன பகிடியென்டால் அவன் சில இடங்களில எங்களின்ர பெடியளின்ர பண்டுக்கு முன்னுக்கு வந்திட்டான். அப்ப பெடியள் நல்லாய் பெயிசன் போட்டு அடிக்கத் தொடங்கீட்டாங்கள். nடியளின்ர அடியோட முன்னுக்கு வந்த ஆமி இப்ப உள்ளுக்கும் வர ஏலாமல் பின்னுக்கும் போகேலாமல் மாட்டுப்பட்டுப்போய் நிண்டு தினறிப்போனாங்கள்||என்றார். அவனை உடைக்கிறதுக்கு பெடியள் விடவே இல்லை. கடுமையான சண்டை தான்|| என்றார்;.

இந்தச் சண்டை கன இடத்தில குளோசுக்க தான் நடந்தது. சில இடங்களில எங்களின்ர பண்ட்டுக்கு முன்னுக்கு அவன் பொயின்ருக்க பெடியள். சில இடத்தில எங்கண்ட பொயின்ருக்குள்ள ஆமிவர பெடியள் மூவிங்பங்கறுக்குள்ள இறங்கீட்டாங்கள். இப்பிடியே சண்டை நல்ல நெருக்கமாய்த் தான் நடந்தது.

காயப்பட்ட பெடியளையும் வைச்சுக்கொண்டு சில பொயின்ருக்க இருந்து பெடியள் சண்டை பிடிச்சிருக்கிறாங்கள். என்றவர் தளபதி முகுந்தன் அவர்களின் காப்பரண் ஒன்றிற்குள் நிகழ்ந்த சம்பவத்தைக் கூறிக்கொண்டார். அதே மாதிரிக் காயத்தோடையும் சில பெடியள் பின்னுக்கு வராமல் நிண்டு சண்டை பிடிச்சிருக்கிறாங்கள். இப்பிடிக் கனக்கச் சம்பவங்கள் இருக்குது என்றவர் நீங்கள் சண்டையப் பற்றிப் பெடியளிட்டயே கேளுங்கோவன் அவங்கள் கனக்கச் சம்பவங்கள் வைச்சிருக்கிறாங்கள் என்றார்.

லையினுக்குப் போனால் இப்போதைக்கு வரமாட்டியள் என்று சொல்லிய படி எங்களைப் பார்ததுச் சிரித்துக்கொண்டார் தளபதி முகுந்தன். இந்தச் சண்டை முடிஞ்சவுடன பெடியள் அவன்ர ஆயுதங்களை எடுக்கிறதுக்குப் பட்டபாடு அவங்களக் கட்டுப்படுத் தேலாமல் போடுமோ எண்டு கூட ஒரு கட்டத்தில நினைச்சம் என்று போராளிகளின் வேகத்தைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் தளபதி கலையழகன். இந்த முறை ஆயுதங்களும் கனக்கத்தான் என்ன? என்று தளபதி குமணனைப்பார்த்துக் கேட்க அவன் அவன் முந்தின காலத்தைவிடக் கூடுதலான ஆயுதபலத்தோட தான் வந்தவன்.

அடி அகோரத்தோட எல்லாத்தையும் போட்டுட்டு முடிஞ்ச ஆக்களையும் காயப்பட்டவங்களையும் இழுத்துக்கொண்டு ஓடீட்டான் என்றார். பிளேன்ரியும் குடித்து முடிந்துவிட தளபதி ஜெரி அவர்களைப் பார்த்து அண்ண என்னமதிரி நாங்கள் லையினுக்குப்போகப்போறம் என்றோம். ஷஷஅதில சிக்கலில்லை என்றவர் செங்கதிரை அழைத்து ஆக்களை ஒருக்கால் கேக்கிற இடங்களுக்கு கவனமாய்க் கூட்டிக்கொண்டு போய்வாங்கோ||என்று கூறிவிட அவன் துப்பாகியையும் குண்டுகள் தாங்கிய அங்கிகளையும் எடுத்து அணிந்தபடி வந்து கொண்டிருந்தான். அந்தப் போராளி வரவே அவனின் பின்னால் நாங்கள் ஆமியை அடித்துக்கலைத்த போராளிகளைச் சந்திப்பதற்காகச் சென்று கொண்டிருந்தோம்.

மழை ஒழுகும் காப்பரணிற்குள் இருந்த தளபதிகளிடம் இருந்து விடை பெற்றுக்கொண்டு முன்னரங்க நிலைகளை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தோம். சற்று அதிகமாகப்
பெய்து விட்ட மழைக்கு சிங்களத்து எறிகணைகளின் வெடிப்புத்தடங்களிற்குள் நிறைந்திருந்த மழை நீருக்குள்ளால்; கால்கள் நனைந்து கொள்ள வழுவழுத்த சேற்றுக்குள்ளால் நகர்ந்து கொண்டிருந்தோம்.

தொடரும்…..

தாரகம் இணை

களங்களில் முக்கியம் பெற்றிருக்கும் முகமாலையின் அதிர்வுகள்!- போர் முகம் தொடர் –11

கிழக்கு மூலையில் கதிரவன் இருளை விரட்ட எழுமுன் வடக்குமூலையில் செறிந்த பனிப்படலங்களைக் கிழித்தபடி எழுந்த வெடி அதிர்வுகள் காதைக்கிழித்துவிட துயில் விட்டு எழுந்து கொண்டோம்.

கதிரவனின் வரவு கண்டு புலரும் கிராமத்து மக்களின் பொழுது அன்று வட திசையின் ஆக்கிரமிப்புப் பேரதிர்வால் குறைப் பிரசவம் போல் விடிந்து கொண்டது. தமிழர் தேசத்தின் சரித்திரத்தைத்தட்டும் அனைவரின் மனத்திரைகளிலும் சட்டென்று வந்து புகுந்துவிடும் களங்களில் முக்கியம் பெற்றிருக்கும் முகமாலையின் அதிர்வுகள் வழமைக்கு மாறானது என்பதை உணர்ந்து கொண்டோம்.

போர்முகப் பயணத்திற்காக நாங்கள் சென்று கற்றுக்கொண்ட பாடங்களை வைத்து இது போராளிகள் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த படைகளின் ஆக்கிரமிப்புப் படைநடவடிக்கை தான் என்பதை சந்தேகம் இன்றி உணர்ந்து கொண்டோம். வெடி அதிர்வுகள் காதுகளில் முட்டிக்கொள்ள ஒருபுறம் வேதனையாகவும் மறுபுறம் போராளிகளின் நீண்ட நாள் கவலை நிறைவேறிவிடுகிறது என்ற மகிழ்வும் மனங்களில் மாறிமாறிப் போரிட்டுக்கொண்டன.

களத்தில் போராளிகளுடன் நாங்கள் ஒன்றாகக் கூடி நின்ற ஒவ்வொரு சம்பவங்களிலும் போராளிகள் எங்களிடம் அண்ண சண்டையில்லாமல் இருக்கேலாமல் கிடக்குது. என்பதும் எப்பதான் அவனுக்கு அடிக்கச் சந்தர்ப்பம் வரப்போகுதோ? என்றும் சொல்லிக்கொண்டிருந்த ஆழ மனப்பதிவு அவர்களின் முகங்களுடன் எங்கள் மனங்களில் வந்து வந்து போனது.

வெடி அதிர்வுகள் விரைவில் நின்றுவிடப் பெடியள் அடிச்சுக்கலைச்சிட்டாங்கள் போல என்று உணர்வு சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. மனதின் ஆதங்கம் அதிகமாகிவிடத் தொலைத்தொடர்புக் கருவியைநாடினோம். தொலைத்தொடர்பில் கலச்சிட்டம் என்றும் ஷஷகனக்க எடுத்துவைச்சிருக்கிறம் என்றும் அந்தமாதிரித்தான் என்றும் கள முனையின் சூடான தகவல்கள் காதுகளில் மோதிக்கொள்ள அந்தப் போராளிகளை விடவும் நாங்கள் மகிழ்ந்து கொண்டோம்.

மட்டற்ற மகிழ்வின் பின்னால் இருக்கின்;ற விலைகள் என்ன என்ற ஏக்கம் மனதை வாட்டிவிட எங்களின்ர பக்கம் என்ன மாதிரி என்றோம் தவிப்புடன். மதி வீரச்சாவு என்றார்கள். மதியா என்றோம்.

ஓம்.. ஓம்.. நீங்கள் கேட்கிற அவர்தான் என்று பதில் வந்தது. கடந்த தடவை நாங்கள் போர்முகப் பயணமாய் முகமாலை முன்னிலைகளிற்குப் போயிருந்தோம். அப்போது கண்டல் பகுதிக் காப்பரண் ஒன்றில் கலகலப்பாய் இருந்த போராளிகளில் அரைக்காற் சட்டையுடன் நின்று என்னட்ட இப்ப ஒண்டும் இல்லை அவனுக்கு அடிச்சுச் சாதிச்சுப்போட்டு உங்களுக்கு விசயம் தாறன் என்று சொல்லிய சிரித்த முகம் அவனுடையது.

இத்தனையுடன் காயப்பட்டவர்கள் யார் யார் என்றோம். சில பெயர்களை வாசித்தார்கள். களத்தில் எங்களுடன் அறிமுகமாகியவர்களின் பெயர்கள் அதிலும் வந்தன. இந்தச் சண்டை பற்றியும் இதில் போராளிகள் செயற்பட்ட விதங்கள் பற்றியும் அறிந்து விடவேண்டும் என்ற வேகத்தில் போர்முகப்பயணத்திற்கான ஏற்பாடுகளில் தீவிரமாக இறங்கியிருந்தோம். இப்படியிருக்க வட போர்முனையின் கட்டளைத்தளபதி கேணல் தீபன் அண்ண எங்களை அழைத்து பெடியள் உங்களை எதிர்பார்த்திருக்கிறாங்கள் என்றார்.

எப்பிடிச் சண்டை அண்ண என்றோம். அவர் சண்டை நடைபெற்ற பகுதிகளை விபரித்துக்கொண்டிருந்தார். நிலைமை பிரச்சினையில்லை பெடியள் அடிச்சுப் போட்டாங்கள் என்றார். பெடியள் எப்ப சந்தர்ப்பம் வரும் எண்டு பாத்துக்கொண்டிருந்தவங்கள் அண்ண என்று சொன்னோம்.

அவங்கள் நல்லாய்ச் செய்யிறாங்கள் என்றவர் போர்முகத்தைத்தான் இப்ப பாத்துக்கொண்டிருக்கிறாங்கள் எப்ப போறீங்கள் என்றவர் பெடியள் கனக்கவிசயங்கள் சேத்து வைச்சிருக்கிறாங்கள் நீங்கள் போனால் சரி என்றார்.

கட்டளைத்தளபதி கேணல் தீபன் அண்ணையுடன் களமுனை நிகழ்வுகள் பற்றிக் கதைத்துவிட்டு சாதித்து மகிழும் போராளிகளைச் சந்தித்துவிட முகமாலைக் களம் நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம். தளபதி ஜெரி அவர்களின் கட்டளைப்பணியகத்தை நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தோம்.

கட்டளைப் பணியகத்தை நெருங்கியதும் எதிரிகளின் கடுமையான எறிகணைத் தாக்குதல்களிற்குக் குறித்த பகுதி உள்ளாகியிருந்ததை வெளிப்படுத்துவது போல நிலத்தின் அமைப்பு இருந்தது. கலப்பை பூட்டி உழுது விட்டதைப் போல அந்தப்பகுதி முழுவதும் கிளறியெறியப்பட்டிருந்தது. களமுனைப் போராளிகளிற்கு மிகவும் அருகில் அமைந்திருந்த அந்த முகாமின் சூழவுள்ள பகுதிகள் அனைத்தும் எறிகணைகளால் சல்லடை போடப்பட்டிருந்தன.

ஒவ்வொரு தடயங்களையும் போராளி கண்ணாளன் அது ஆட்டிலறி இது எயிற்றி வண் அது ஐஞ்சிஞ்சி என்று ஒவ்வொரு எறிகணைகளின் தடங்களினையும் பார்த்து இனம் பிரித்துக் கூறிக்கொண்டிருந்தான்.

தளபதி ஜெரி அவர்களின் கட்டளைப் பணியகத்தை நெருங்குகின்ற போது எங்களிற்கு ஒருவித அச்சத்தை ஏற்படுத்தும் அளவிற்கு எதிரியின் எறிகணைத் தாக்குதல்கள் அனைத்தையும் பிய்த்துச் சல்லடை போட்டிருந்தன. நிலத்தில் இருக்கின்ற பற்றைகள் சிறிய மரங்கள் அனைத்தையும் பிரட்டிப்பிழிந்து தள்ளியிருந்தன எதிரிக்கணைகள். முதல் தடவையாக நாங்கள் முகமாலை முன்னரங்கக் காவலரண்களிற்குச் சென்றிருந்த போது கூட இப்படியான ஒரு களச்சூழலை நாங்கள் சந்தித்திருக்கவில்லை. அவ்வளவிற்கு இந்தப்பிரதேசம் எதிரியின் பெரும் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியிருந்தது.

தளபதி ஜெரி அவர்களின் கட்டளைப் பணியகத்தை நெருங்குகின்ற போது அங்கிருந்து எவ்வளவு விரைவாக முன்னரங்க நிலைகளிற்குச் செல்ல முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாகச் சென்று விட வேண்டும்
என்ற உணர்வே எங்களின் உள்மனதை அரித்துக் கொண்டிருந்தது. ஏனெனில் இதனைவிடக் களமுனையில் இருக்கின்ற போராளிகளின் முன்னரங்க நிலைகள் பாதுகாப்பானதாய் எமக்குத் தோன்றியிருந்தன.

இவற்றை எல்லாம் தாண்டித் தளபதி ஜெரி அவர்களின் கட்டளைப் பணியகத்திற்குள் செல்வதற்காக வளைவில் நாங்கள் சென்று திரும்பி எங்கள் மோட்டார் சைக்கிளை நிறுத்திக் கொண்டோம். அப்போது போராளி ஒருவன் எங்களருகில் ஓடிவந்து அண்ண மோட்டச்சைக்கிளை அங்க இருக்கிற பொயின்ரில விடுங்கோ என்று குற்றிகளால் மூடி அடைக்கப்பட்ட பகுதி ஒன்றைக் காட்டினான்.

களத்;தில் போராளிகளிற்கு மாத்திரமல்ல அவர்களின் அனைத்து உடைமைகளிற்கும் அவற்றுக்கெனப் பாதுகாப்பான அமைப்புக்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. நாங்களும் மோட்டார்சைக்கிளைக் காப்பரண் ஒன்றிற்குள் நிறுத்திவிட்டுத் தளபதி ஜெரி அவர்களின் இடத்திற்குச் சென்றோம். அவரின் காப்பரணிற்குள் கூடுதலானோர் இருப்பது போல எங்களிற்குத் தெரிந்தது. எங்களின் மோட்டார் சைக்கிளைப் பாதுகாப்பாக விடும்படி கூறுவதற்கு வந்திருந்த போராளியிடம் என்ன சந்திப்பு ஏதும் நடக்குதோ என்றோம்.

அதற்கு சீ… இல்லை என்றவன் குறியீட்டுப் பெயர்களைக் கூறி அவயள் தான் நிக்கினம் என்றான். அந்தப் போராளியுடன் கதைத்தபடி நாங்கள் செல்ல தளபதி ஜெரி அவர்கள் என்னமாதிரி வந்திட்டியள் என்ன என்று தனது வழமையான சிரிப்புடன் எங்களை வரவேற்றுக் கொண்டார்.

முதல் முறை நாங்கள் வந்த நாங்கள் இப்ப பெடியள் வரவைச்சிட்டாங்கள் என்று கூறியபடி அவரின் காப்பரணுக்குள் சென்றோம். அவ்வளவு தான் அந்தக் களமுனையின் பெரும்பாலான தளபதிகளும் அங்கிருந்தார்கள். அனைவரும் சிரித்தபடி இருங்கோ என்று கதிரையை இழுத்துப் போட்டார்கள். எதிரியின் எறிகணை மழைக்குள் குளித்திருக்கும் அந்தக் கட்டளைப் பணியகத்தில்; தளபதி ஜெரி அவர்களும் ஏனைய தளபதிகளும் மிகவும் சாதாரணமாக அனைத்துப் பணிகளிலும் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

எறிகணை பதித்திருந்த பெரும் தடங்களையும் அதனைப் பொருட்படுத்தாது செயற்படும் போராளிகளையும் இணைத்துப் பார்த்துக் கொண்டு கதிரையில் அமர்ந்து கொண்டோம். எல்லாரும் இதில இருக்கிறியள் ஏதும் விசேசமோ?

என்று கதையைத் தொடர்ந்தோம். அப்பிடி விசேசம் ஒண்டும் இல்லை எல்லாரும் ஒவ்வொரு வேலையளா வந்த நாங்கள் இதில சந்திச்சிட்டம் அதுதான் என்றார் கிளாலி களமுனைத்தளபதி குமணன்.

பெரிதாகக் கதைத்து விடாத அந்தத் தளபதியின் வாய் அசைந்தது ஆச்சரியத்தைத் தந்து கொண்டது. கறுத்த உயர்ந்த தோற்றத்தைக் கொண்ட அந்தத் தளபதி பச்சை இராணுவச் சீருடை அணிந்து இடுப்பில் கைத்துப்பாக்கியுடன் நின்றது இயல்பான மிடுக்கைத் தந்தது. எப்பிடி இந்த முறை உங்களின்ர பக்கம் சண்டை என்று கிளாலிக் களமுனைத்தளபதி குமணன் அவர்களிடம் கேட்டோம். சண்டைதான் என்பது போலத் தலையை ஆட்டிய அவர் மென்மையான சிரிப்புடன் ஓம்… ஓம் எங்களின்ர பக்கம் ஒரு இடத்தால தான் பண்டுக்கு முன்னுக்கு வந்தவன் மற்ற இடங்களில கிட்டவரேல்ல பெடியள் அடிச்சுப்போட்டாங்கள் என்று அந்தப் பகுதியில் நின்று சண்டை பிடித்த போராளிகளின் திறமைகளைப் பற்றிச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

ஆமிய உடைச்சு உள்ளுக்கு வர பெடியள் விடேல்ல என்றவாறு அடுத்த கதிரையில் இருந்த தளபதி ஜெரி அவர்களின் பக்கம் திரும்பி ஆளின்ர பக்கத்தில தான் சண்டை என்றார். தளபதி குமணன் அவர்களின் திசை திருப்பலுடன் இந்த முறை பெடியள் நல்லாய்ச் செய்திருந்தாங்கள் என்று போராளிகளின் தீரம்மிக்க செயலை மகிழ்ச்சியாகச் சொல்லிமுடித்தார்.

நாங்கள் முதல் முறை லையினுக்கு வந்து போராளிகளைச் சந்தித்தபோது ஆமிக்கு அடிச்சுப்போட்டுத்தான் உங்களோட கதைப்பம் என்று சொல்லி அனுப்பியது ஞாபகத்தில் வந்து போனது. சிரித்தபடி அதனை அவ்விடத்தில் கூறிக்கொண்டோம். என்று அவர்களிடம் கூறிக்கொண்டோம். இப்ப அவங்கள் அடிச்சுப்போட்டுத்தான் நிக்கிறாங்கள் என்றவர் மெதுவாக மீண்டும் சிரித்துக்கொண்டார். அவரின் சிரிப்பு போராளிகளின் வீரத்தை உணர்த்துவதாய் இருந்தது.

தொடரும்…..

களத்தில் வீறாப்புடன் நிற்கும் போராளிகளின் உணர்வுகள்! போர் முகம் தொடர் –10

இருள் சூழ்ந்த முகமாலை முன்னரண்களிற்குள்ளால் நாங்கள் நகர்ந்து கொண்டிருந்தோம். நகர்வகழியின் திருப்பங்கள் வளைவுகள் எங்கிருக்கின்றன என்பதை ஊகித்து விட முடியாமல் அதன் புருவங்களுடன் மோதிக் கொண்டோம்.

இருள் சூழ்ந்த பொழுதுகளில் நகர்வகழிக்குள்ளால் நகர்ந்து கொள்வது என்பது எங்களிற்கு களமுனையின் கடினமான பணிகளில் ஒன்று போல இருந்தது. சுடருடன் கதைத்தபடி சென்று கொண்டிருக்க எங்களிற்கு எதிரே யாரே வருவது போல சத்தம் கேட்க சுடர் ஏதோ ஒரு வேற்று நாட்டு மொழியில் கதைப்பவன் போல கதையைத்தொடுக்க அதன் பதிலும் அப்படியே கிடைத்தது.

சரி சரி வாங்கோடாப்பா என்றபடி சுடர் அந்தப் போராளிகளைக் கூப்பிட அவர்களும் வந்து எங்களைக் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர். களமுனையில் இருள் சூழ்ந்த பொழுதை நாங்கள் இப்போது தான் முதலாவதாக எதிர்கொள்கிறோம்.

ஒவ்வொரு காலடிகளையும் வைக்கின்ற போதும் மனதில் ஒவ்வொரு புதிய எண்ணங்கள் தோன்றி மறைந்து கொண்டன. பகற் பொழுது மறைந்து இருள் கவ்விக் கொண்டதும் எங்களிற்கு சினைப்பர் பற்றிய அச்ச உணர்வு மறைந்து கொண்டது. களத்தில் இரவுப் பொழுது அதிகமாகிக் கொண்டிருக்க எங்களிற்குக் காதுகள் கூர்மையாகிக் கொண்டிருந்தன.

எங்காவது சிறிய சரசரப்புச் சத்தம் வருகிறதா? என்பதை உன்னிப்பாக காதுகளால் அவதானித்துக் கொண்டிருந்தோம். “ஆமிக்காறங்கள் வாறதென்டால் சத்தங்கள் எப்பிடிக்கேக்கும்” என்று சுடரோனிடம் கேட்டுக்கொண்டோம். “அவன் நகர்ந்து வந்தால் இஞ்ச எங்களுக்குச் சத்தம் வடிவாய்த் தெரியும்” என்றான்.

“நாங்கள் இயக்கத்துக்கு வந்து லையினுக்கு வந்த புதுசில கொஞ்ச நாள் இரவு நித்திரையே வராது. சென்றீல நிக்கேக்க எங்கன்ட லையினுக்கு முன்னுக்கு சரசரப்புச் சத்தம் கேட்டால் காணும் ஆமி போல தான் இருக்குது எண்டு எழும்பி ஒரே அவதானிப்புத்தான். எங்களின்ர நித்திரையையும் குழப்பி எழும்பி நல்லாய் அவதனிச்சால் அங்க ஒண்டும் இருக்காது பிறகு நித்திரை கொள்ளுறது.”என்று தங்கள் களமுனையின் ஆரம்பக் காலங்களைப் பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

“அப்ப ஒரு நாளுமே இரவு நித்திரை கொண்டிருக்க மாட்டீங்களே” என்று நாங்கள் சொல்லச் சுடர் தொடர்ந்தான். “ஓ… அப்பிடியும் இப்பிடியும் தான்”என்றான். இப்ப பெடியளிட்டப் போய்ப் பாருங்கோ பாப்பம். அவங்கள் இப்ப பண்டி ஓடேக்க எப்பிடிச் சரசரப்புச் சத்தம் வரும.; ஆமிக்காறன் வரேக்க எப்பிடிச் சரசரப்புச் சத்தம் வரும் எண்டு எல்லாம் அத்துப்படியாய்ச் சொல்லுவாங்கள்.

என்று நீண்ட விளக்கம் ஒன்றைத் தந்திருந்தான். அப்ப பண்டியளும் உங்களுக்கு இடக்கிட அலேட் பண்ணியிருக்கும் என்ன?” என்றோம். “வந்த புதிசில அப்பிடித்தான் அண்ண சில நேரம் பண்டி வெருண்டடிச்சு எங்களின்ர பொயின்ருக்கு பக்கத்தால எல்லாம் ஓடும் அப்ப திடீர் திடீரெண்டு எழும்புவம் என்றான்.

“இப்ப பண்டி வந்து பொயின்ர இடிச்சாலும் இது பண்டி எடாப்பா எண்டு பெடியள் சொல்லிப்போட்டுச் சிம்பிளாய் இருப்பாங்கள்” என்றான். “ஓ… அப்பிடி எண்டால் நீங்கள் பண்டி எண்டு நினைச்சுக் கொண்டிருக்க ஆமிக்காறன் வருவான் அப்பேக்க தான் தெரியும்” என்றோம். நாங்கள் சொல்லி முடிப்பதற்கிடையில் “சீ… பண்டி இல்ல இப்ப எல்லாச் சத்தத்;தையும் பெடியள் வடிவாய்ச் சொல்லுவாங்கள்” என்றான்.

இப்பிடி ஆமிக்காறன் வரரேக்க சத்தத்தை வைச்சே பெடியள் அடிச்சிருக்கிறாங்கள்” என்றான் மிகவும் உறுதியாக. களத்தில் ‘செல்’ சத்தத்தை வைத்துப் போராளிகள் ஒவ்வொரு ‘செல்’லையும் எப்படி இனங்காண்கிறார்களோ? அதனைப் போல இரவில் கேட்கின்ற சரசரப்புச ;சத்தங்களையும் வைச்சு இது ஆமியினுடையது என்றும் இது பண்டியினுடையது என்றும் மிகவும் நுட்பமாகப் பிரித்துக் கொள்கிறார்கள்.

போராளிகளின் இந்த உணர்திறனை களத்தின் நேரடியான சூழலுக்குள் இருந்து பார்க்கின்ற போது எங்களிற்கு மிகவும் மகிழ்வாக இருந்தது. அந்த இருள் சூழ்ந்;த பொழுதுகளிற்குள்ளால் எங்களைக் சுட்டிக்கொண்டு செல்கின்ற சுடரோன் எங்களைவிட்டுச் சற்றுத் தூரம் முன்னுக்குச் சென்றுவிட எங்களிற்கு சுடரோணைப் பார்க்கவும் ஆமி போலவே தெரிந்தது. களத்தின் எல்லாச் சத்தங்களும் எங்களிற்கு ஆமியின் அசைவுச் சத்தம் போலவே தெரிந்தது.

சுடர் என்ன கடும் வேகமாய்ப் போறியள் என்று நாங்கள் கேட்க தனது வேகத்தைச் சற்றுக் குறைத்தக் கொண்டான். இருளால் நிறைந்திருக்கும் போராளிகளின் காவல் நிலைகளில் இருந்து ஆக்கிரமிப்புப் படைகளின் பக்கம் எங்கள் பார்வையைச் செலுத்திக்கொண்டோம். திருவிழக்கோலம் கொண்டு ஒளிவீசிக் கொண்டிருந்தது எதிரிகளின் காவல்வேலி. இருள் மண்டிய பகுதிக்குள் இருந்து அந்தப் பெரும் ஒளியைப் பார்க்க எங்களிற்கு திகைப்பாகவே இருந்தது.

சுடரிடம் “என்னப்பா அவன் இப்பிடி வெளிச்சம் போட்டிருக்கிறான்”என்றோம். “அவன் இப்பிடித்தான் நெடுகலும் கோயில் திருவிழா மாதிரித்தான் லையிற்றுகள் எல்லாம் போட்டிருப்பான்” என்று இது தான் இஞ்ச வழமை என்பது போலச் சொல்லி முடித்தான். “சூ… என்ன லையிற் வெளிச்சம்” என்று நாங்கள் சொல்லி முடிக்க நாங்கள் இறங்கிப்போடுவம் எண்டு அவனுக்குச் சரியான பயம் அண்ண அது தான் இப்பிடி லையிற் போட்டிருக்கிறான்” என்றான் சுடர். நாங்கள் வெளிச்சம் இல்லாமல் தான் இருக்கிறம் ஏலும் எண்டால் வந்து பாக்கட்டும் பாப்பம்” என்று வீராப்புடன் பேசிக்கொண்டான் சுடர்.

போராளிகளிற்கு களத்தின் இரவுப் பொழுதும் பகல் பொழுது போல ஒன்றாகவே இருக்கிறது என்பதை அவர்களின் செயற்பாடுகளில் இருந்து கண்டு கொண்டோம். இப்படியே களமுனை நகர்வகழிக்குள்ளால் நாங்கள் நகர்ந்து கொண்டிருக்கத் திடீரென்று எதிரிகளின் ஆக்கிரமிப்புப் பகுதிகளிற்குள் பெரும் வெளிச்சங்கள் திடீர் திடீரென்று அடிக்க சுடரோன் “அண்ண கடுமையான செல் அடிக்கிறான் உதுகள் எல்லாம் எங்கன்ட பக்கம் தான் வருகுது அப்பிடியே மூவிங்ரேஞ்சுக்குள்ள இருங்கோ” என்றான். சுடர் சொல்லி நாங்கள் நகர்வகழிக்குள் அப்படியே இருக்கவும் இராணுவத்தின் எறிகணை வாய்கள் துப்பிவிட்ட கணக்கற்ற எறிகணைகள் போராளிகளின் பகுதிகளிற்குள் எங்களையும் தாண்டி கூவியபடி போய் வெடித்துச் சிதறிக்கொண்டிருந்தன.

ஒன்று இரண்டு தடவைகள் என்று தொடர்ந்த எறிகணைகள் கணக்கற்று அந்தப் பகுதிகளையே அதிரவைத்துக் கொண்டிருந்தன. முதலில் கூவல் ஓசையுடன் எங்களைத்தாண்டிச் சென்ற எறிகணைகள் இப்போது எங்களிற்கும் மிகவும் அருகில் வந்து வீழ்ந்து வெடித்துச் சிதறிக்கொண்டிருந்தன. எறிகணைகள் எங்களிற்கு அருகில் வந்து வீழ்ந்து கொண்டிருக்க “அண்ண இனி இதுக்குள்ள இருக்கிறது ஆபத்து குனிஞ்சு கொண்டு ஓடிவாங்கோ அங்கால இருக்கிற பொயின்ருக்குள்ள போவம் என்றான் சுடர்.

அந்தப் போராளியுடன் கூடவே நாங்களும் அருகில் இருந்த காப்பரணுக்குள் சென்று கொண்டோம். அந்தக் களமுனையே எதிரியின் எறிகணைகளால் அதிர்ந்து கொண்டிருந்தது. அனைத்துத் தொலைத் தொடர்புக்கருவிகளிலும் அலைவரிசைகள் மிகவும் நெருக்கடிமிக்கதாக இருந்தன. கட்டளைப் பணியகத்தில் இருந்து “உங்கன்ட பக்கம் ஏதும் சிக்கலா” என்றவாறு கேட்க வோக்கியை வைத்திருந்த போராளி “எங்களின்ர பக்கம் சிக்கலில்லை” என்றவாறு இராணுவ பாசையில் தகவலை பரிமாறிக்கொண்டான். “ஆக்களைவிட்டுக் கிளியர் பண்ணி;ப்பார்”என்று கட்டளையகத்தில் இருந்து அறிவித்தல் கிடைக்க வோக்கியுடன் நின்ற போராளி “சிக்கலில்லை அண்ண நான் எல்லாம் கிளிய பண்ணிப்போட்டுத்தான் நிக்கிறன்” என்றான். தகவல் பரிமாற்றங்கள் நெருக்கமாகவே இருந்தன. எதிரியின் எறிகணை குறைவதாய்த் தெரியவில்லை.

இன்னும் அதிகரித்துக் கொண்டேயிருந்தன. எங்கும் பரவலாக தாக்குதல்கள் வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. எறிகணைகளால் மட்டும் தாக்கிய எதிரி இப்போது துப்பாக்கிகளாலும் தாக்குதல்களை ஆரம்பித்து விட்டான். முகமாலைக்கும் கிளாலிக்கும் இடைப்பட்ட பகுதி இராணுவத்தின் தாக்குதல் இலக்காக இருந்திருக்க வேண்டும். அந்தப் பகுதியை நோக்கி கடுமையான எறிகணைகளுடன் துப்பாக்கி ரவைகளும் சல்லடை போட்டுக்கொண்டிருந்தன. எங்களிற்குப் புதிய அனுபவம் என்பதால் நாங்கள் புதினம் பார்ப்பது போல எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்.

அப்போது போராளி ஒருவன் என்ன “மச்சான்; கனேயன் எங்களுக்கு அதிஸ்ரமில்லப் போல கிடக்குது.” என்றான். “சீ… அதுதான்ராப்பா நல்ல குடுவை ஒன்டு குடுப்பம் எண்டால் சரிவராது போல கிடக்;குது” என்றார்கள் அந்தக்காப்பரணில் இருந்த போராளிகள். அந்தப் போராளியின் ஆதங்கம் நிறைந்த உரையாடல் எங்களிற்கும் ஒரு மனக் கவலையை ஏற்படுத்தியிருந்தது. துப்பாக்கிச் சத்தங்கள் போராளிகளின் பக்கம் இருந்து எதிரிகளின் பக்கங்களை நோக்கிச் செல்வது போல எங்களிற்கு இருந்தது. “ரவுண்ஸ் எங்களின்ர பெடியளோ அடிக்கிறாங்கள்” என்று கனேயனைப் பார்த்துக் கேட்டோம். எங்களைப்பார்த்த கனேயன் “எங்களின்ர பெடியள் அவன் நல்லாய்க்கிட்ட வந்தால் தான் அடிப்பாங்கள் அண்ண. இது அவன் தான் பி.கே போட்டு அடிக்கிறான்” என்றான்.

“;அவன் ‘செல்’அடிக்க பெடியள் ரவுண்ஸ் அடிக்கிறாங்கள் எண்டு நினைச்சம்” என்று கூறிக்கொள்ள. எதிரியின் எறிகணைகளாலும் கனரக ஆயுதங்களாலும் அதிர்ந்து கொண்டிருக்கும் அந்தக் களத்தில் எங்களின் கதையைக் கேட்டதும் போராளிகள் சிரித்துக்கொண்டார்கள். “நாங்கள் ஆமியக் கண்ணால கண்டால் மட்டும் தான் அடிப்பம். இல்லாட்டில் ஒரு ரவுண்ஸ் கூட அடிக்கமாட்டம்” என்றார்கள். “இது அவன் சும்மா எங்களை ஒருக்கால் வெருட்டிப்பாப்பம் எண்டு தான் அடிக்கிறான். அவனுக்குத் தெரியாது நாங்கள் எப்பிடி இருக்கிறம் எண்டு அதால தான் இப்பிடிச் சும்மா அடிக்கிறான்” என்றார்கள்.

அப்போது திடீரென்று கனேயன் “அண்ண அங்க எங்கன்ட வேலியை எரிச்சுப்போட்டான் என்று கூற சுடரோன் இடைக்குள் புகுந்து “சிமோக் அடிச்சுத்தான் மறைப்பு வேலிய எரிச்சிருக்கிறான்” என்றான். நாங்கள் நிற்கின்ற முகமாலைக் காப்பரணில் இருந்து சில காப்பரண்கள் கடந்து இந்தச் சம்பவம் நடைபெற்றிருந்தது. போராளிகளின் முன்னரங்கக் காவல் நிலைகளிற்கு முன்பாக அமைக்கப்பட்டிருந்த மறைப்பு வேலி தீப்பிடித்து எரிந்து கொண்டிருந்தது. தொலைத் தொடர்புக்கருவியில் கட்டளைப் பணிமனைக்கு சம்பவம் அனுப்பப்படுகிறது. இப்போதும் தாக்குதல்களை எதிரிகள் நிறுத்திவிடவில்லை. இலக்கற்ற தாக்குதல்களை ஆமிக்காறன் தொடர்ந்து கெண்டேயிருந்தான்.

எதிரியின் தாக்குதல்கள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்த பகுதிக்குரிய பொறுப்பாளருடன் தளபதி ஜெரி தொலைத்தொடர்புக் கருவியில் தொடர்பு கொண்டு நிலைமைகள் தொடர்பாக கதைத்துவிட்டு “வேகமாய்க் கிளியபண்ணிச் சொல்லுங்கோ மற்றதால ஒருக்கால் குடுப்பம்”என்றார். தளபதி ஜெரி அவர்களின் பேச்சைக்கேட்ட போராளிகள் “அவன் கொஞ்சம் முன்னுக்கு வந்தான் எண்டால் அந்த மாதிரி” “கடவுளே கொஞ்சம் முன்னுக்கு வந்தானெண்டால்” என்ற வேண்டுதல்கள் போராளிகளின் வாய்களிற்குள் இருந்து வந்து கொண்டிருப்பது அந்த எறிகணை அதிர்வுகளிற்குள்ளும் எங்களின் காதுகளிற்குள் வந்து மோதிக்கொண்டன. ஒரு கட்டத்தில் முதல் தடைவை கேட்ட அதே குரல் தொலைத்தொடர்புக் ;கருவியில் மீண்டும் ஒலித்தது. போராளிகள் தங்களிற்குள் பேசிக்கொள்வதை நிறுத்திவிட்டு அமைதியாக தொலைத் தொடர்புக்கருவியின் அருகில் காதுகளை வைப்பது போல நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.

“என்ன மாதிரி எதும் இருக்கா” அதற்கான பதில் எங்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாத பரிமாற்றத்தில் சொல்ல மீண்டும் தளபதி ஜெரி அவர்களின் குரல் மீண்டும் ஒலித்தது. “குறிப்பிட்ட போராளிகளின் குறியீட்டு இலக்கங்களைக் கூறி ஆக்களை வைச்சு அதுகளை ஒழுங்குபடுத்துங்கோ” என்றவர் “அவருக்கு சேட்டை கூடிப்போச்சுது நாங்கள் சும்மா தானே இருந்த நாங்கள் இன்டைக்கு எல்லாத்துக்கும் சேத்துக்குடுக்கலாம் கெதியாய் ஒழுங்குபடுத்துங்கோ. சரிதானே நான் இஞ்சால ஒழுங்கு படுத்திறன்” என்று சொல்லி முடித்துவிட போராளிகள் மீண்டும் தீவிரமாக எதிரியின் நிலைகளை அவதானித்தார்கள். அவ்வளவு தான் அதிர்ந்து கொண்டிருந்த அந்தக் களம் சட்டென்று குண்டூசி விழுந்தால் கூட சத்தம் கேட்கும் அளவிற்கு அமைதியாகிக் கொண்டது.

“ஜெரி அண்ணயின்ர செற்றப்போட அவன் பயந்திட்டான்” என்றான் கனேயன். ஏங்களோட வந்து சண்டை பிடிக்கப் பயம் பேந்து சும்மா வந்து சொறியிறது. பார் சும்மா பொழிஞ்;சு கொட்டிப்போட்டுக்கிடக்கிறான்.”என்றார்கள் போராளிகள். உயிர் குடிக்கும் முகமாலைக் களத்தில் வீறாப்புடன் நிற்கும் போராளிகளின் உணர்வுகளுடன் சங்கமித்த எங்களின் முதலாவது போர்முகப் பயணத்தை முடித்துக் கொண்டு நாங்கள் முகமாலை முன்னரண் போராளிகளிடம் இருந்து விடைபெற்றுக்கொண்டோம்.

தொடரும்…..

Up ↑