Search

Eelamaravar

Eelamaravar

Category

கரும்புலிகள்

27.01.2007 கொழும்புக் கடற்பரப்பில் தாக்குதல் கடற்கரும்புலிகள் !

கடற்கரும்புலிகள் மேஜர் சுகந்தன், மேஜர் தீக்கதிர், கப்டன் முறையமுதன், லெப். எழுகடல், லெப். மணிக்கொடி வீரவணக்க நாள் இன்றாகும்.BT colombo attack

சிறிலங்கா தலைநகர் கொழும்புக் கடற்பரப்பில் 27.01.2007 அன்று சிறீலங்கா கடற்படையிரின் கடற்கலங்கள் மூழ்கடித்த கரும்புலித் தாக்குதலில் வீரச்சாவைத் தழுவிக்கொண்ட கடற்கரும்புலி மேஜர் சுகந்தன், கடற்கரும்புலி மேஜர் தீக்கதிர், கடற்கரும்புலி கப்டன் முறையமுதன், கடற்கரும்புலி லெப். எழுகடல், கடற்கரும்புலி லெப். மணிக்கொடி ஆகிய கடற்கரும்புலி மறவர்களின் 7ம் ஆண்டு வீரவணக்க நாள் இன்றாகும்.

விசுவமடு பகுதியில் தவறுதலாக ஏற்பட்ட வெடிவிபத்தின் போது வீரச்சாவைத் தழுவிக்கொண்ட கடற்புலிகளின் முக்கிய உறுப்பினர் லெப். கேணல் மலரவன் அவர்களின் 7ம் ஆண்டு வீரவணக்க நாள் இன்றாகும்.Lt Colonel Arichandran

தாயக விடுதலை வேள்வி தன்னில் தங்கள் உயிரை அர்பணித்து மண்ணை மக்களைக் காத்த மாவீரர்களுக்கு எமது வீரவணக்கங்கள்…!

யார் இந்த கரும்புலிகள் ? – காணொளி

தாயகத்தில் நடந்த கரும்புலிகள் தினம் 2004 காணொளி

பச்சைத் தமிழா ஒன்றுபடு பாடல் காணொளி

எல்லாளன் தாக்குதல் கரும்புலி மேஜர் இளம்புலி

” இது அண்ணையின் வளர்ப்பு ”

அவன் “இளம்புலி” என்று எல்லாராலும் அழைக்கப்பட்டவன். இயக்கத்துக்கு போக முதல் “குழப்படிகாரன்” என்று அன்போடு அனைவராலும் மதிப்பளிக்கப்பட்டவன். கலைராஜ் என்றால் எங்கட பள்ளியில் அவனைத் தெரியாத சின்னவர்கள் கூட கிடையாது. ஏனெனில் அவனின் செயற்பாடுகள் அவ்வாறானவை. எவரையும் அவனின் சீண்டல்கள் விட்டு வைப்பதில்லை. ஆசிரியர்களுக்கு மதிப்பளித்தாலும் எங்களின் விளையாட்டுத் தனம் குழப்படிகாறர் என்ற வட்டத்தைக்குள்ளே தான் எம்மை வைத்திருக்கும். மல்லாவி மத்திய கல்லூரியின் மைதானமும் பள்ளிக்கூடத்தின் வாசலும், சிற்றுண்டிச்சாலையும் அவனைப் பற்றி ஆயிரம் கதைகள் கூறும். குழப்படிகாறன் என்றதும் மற்றவர்களைப் போல் அல்ல, அவன் இருக்கும் இடம் கலகலப்பாகவும் சிரிப்புக்கு பஞ்சம் இல்லாமலும் இருக்கும் நண்பர்களிடையே அவனின் அதிகாரமும் சீண்டலும் குழப்படியாகவே தோன்றும். அதனாலையே அவன் குழப்படிகாறனாகவே தோன்றுவான்.

அன்று ஒரு நாள் மைதானத்தில் நாங்கள் விளையாடி கொண்டிருந்த போது திடீர் என்று அவன் காணாமல் போயிருந்ததாய் தகவல் வந்தது. தேடிய போது எங்கே போனான் என்பது தெரியவில்லை. எனிலும் அவன் விடியலுக்கான பாதையில் பயணித்து விட்டான் என்பதை நண்பர்களாக நாம் புரிந்து கொண்டோம்.

நீண்ட நாட்களை (ஒரு வருடம் இருக்கும் ) காலம் தன்னகத்தே கொண்ட போது மீண்டும் அந்த மைதான வாயிலில் மிடுக்காக வந்து துவிச்சக்கர வண்டியில் இறங்கிய அவனை அடையாளம் காண முடியாதவர்களாக நாங்கள் இருந்தோம். வரி உடையில் வந்திருந்தவனை இனங்கண்டு அணைத்த போது

“மச்சான் என்னடா இப்பிடி மாறி வந்திருக்கிறாய்,… எப்பிடி மச்சி இருக்கிறாய்? எங்க நிக்கிறாய்? என வினவுகிறோம் நாம்.

அவனோ சிறிய புன்னகை ஒன்றை உதிர்த்து விட்டு “அண்ணையின் வளர்ப்பு ” என்று நிதானமான வார்த்தைகளை பரிசளித்தான்.

நாம் சேர்ந்திருந்த போதெல்லாம் எம்மை மீறி வார்த்தைகளை உதிரும் அந்த குழப்படிகார பெடியன் இப்போது எண்ணி எண்ணி வார்த்தைகளை எமக்காக உதிர்ந்தான். சிலவேளை இரகசியங்கள் வெளியில் போய்விடும் என்று அஞ்சினானோ தெரியாது. அமைதியான கலகலப்பாக இருந்தான். கிட்டத்தட்ட நான்கு நாட்கள் அவனின் நிதானமான வார்த்தைகளோடு நாம் வாழ்ந்தோம்.

அந்த நாட்களில் ஒரு மாலை வேளை வீதி ஒன்றில் பயணித்து கொண்டிருந்த போது. வீதியால் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான் ஒரு போராளி இவனை கண்டு பயந்ததும், அவன் போட்டிருந்த நீள காற்சட்டையை முழங்கால் அளவுக்கு மடித்து விட்டதற்காக இவனிடம் திட்டு வாங்கியதும். என சிறு சிறு விடையங்களில் கூட எம்மை எல்லாம் தன் முன்னே சிறியவர்களாக்கி அவன் உயர்ந்து நின்றான்.

இம்ரான் பாண்டியன் படையணியின் ஒரு மருத்துவ போராளியாக வளர்ந்து படையணி மருத்துவனாக இருந்த அவன் மீது முன்பை விட அதிகமான மதிப்பு வந்தது. அவன் முகாம் சென்ற அந்த நாள் அவனை இறுதியாக சந்தித்த நாளானது. கிட்டத்தட்ட 7 வருடங்கள் கடந்து போன போது நாம் சந்திக்க முடியாத அளவுக்கு அவன் இருந்தான்.

சிறப்பணி போராளிகளுக்கான மருத்துவனாக பல சண்டைகளை செய்தான். இம்ரான் பாண்டியன் படையணியின் மருத்துவனாக இருந்த இளம்புலி கரும்புலியணிக்குள் ஒரு மருத்துவனாக உள்வாங்கப்பட்டான். நீண்ட நாட்கள் ஒன்றாக உண்டு ஒன்றாக வாழ்ந்த ஒவ்வொரு போராளிகளும் வீரச்சாவடைந்த தருணங்களில் எல்லாம் நெஞ்சுறுதி உரமேற தானும் கரும்புலியாக அனுமதி கேட்டுக் காத்திருந்தான்.

இவனின் வீட்டுச் சூழல், தாய் தந்தையின் நிலை என்பன கருத்திலெடுக்கப்பட்டு கரும்புலியாக இணைப்பதில் பிரச்சனை எழுந்தது. ஆனாலும் அவனது விடாப்பிடியான வேண்டுகைகள், நினைத்த காரியத்தை செய்து முடிக்கும் ஆற்றல் என்பன இறுதியில் வெற்றியடைந்தன. அவனும் கறுப்பு வரியுடுத்த கரிய வேங்கையாக பணியேற்றான்.

மீண்டும் நீண்ட நாட்கள் பயிற்சிக்காய் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டவன் மிக முக்கியம் வாய்ந்த சண்டை ஒன்றுக்கான அணித்தேர்வில் மருத்துவனாகவும் இலக்கை உடைக்கும் கரும்புலியாகவும் தெரிவாகி இருந்தான்.

லெப்கேணல் இளங்கோவின் தலமையில் அந்த சிறப்புக் கரும்புலிகள் அணி பெரும் சீற்றத்துக்காய் தயாராகிவிட்ட போது, அனைவரும் பெற்றவர்களை இறுதியாக பார்ப்பதற்கென வீடுகளுக்கு செல்கிறார்கள். அதில் இளம்புலியும் சென்றான்.

தான் நேசிக்கும் சகோதரியான அவளிடமும் செல்கிறான்.( காலச்சூழலால் பெயர் குறிப்பிட முடியவில்லை) மருத்துவப் போராளியும் அவனது மருத்துவக் கற்கையின் ஆசானாக இருந்தவருமாகிய கூடப்பிறக்காத சகோதரி வீட்டுக்கு வருகிறான். வந்தவனை சாப்பிட அழைக்கிறாள் அந்த பெண் மருத்துவப் போராளி.

https://mega.nz/embed#!ZQFGnYRT!88o4sYqVlawJNeB4D6YlGqdLQGh5P5EMAjCvX_c5mQw

தம்பி சாப்பிடனடா…”

சமையலறைக்குள் சென்றவன் மூடி இருந்த பாத்திரங்களை ஒவ்வொன்றாக திறந்து பார்த்துவிட்டு சாப்பிட மறுக்கிறான்.

“பசிக்கவில்லை அக்கா நான் பிறகு சாப்பிடுகிறேன்… “

அவனுக்காக ஊற்றிக் கொடுக்கப்பட்ட தேநீரை அருந்துகிறான். பிஸ்கட் ஒன்றையும் எடுத்து சாப்பிட்டுவிட்டு குழந்தையாக இருந்த பெண்மருத்துவப் போராளியின் மகனை தூக்கி வைத்து முத்தமிடுகிறான்.

[05.jpg]

“நீ எப்படா வளரப்போகிறாய்…?
மாமா இனி எப்படா உன்னை பார்க்கப் போகிறேன்…? “

அவன் இந்த வார்த்தைகளூடாக தனது இறுதி முத்தம் இது என்று கூறாமல் கூறி விட்டு விடைபெறுகிறான். அவளுக்கு அவனில் எந்த மாறுதல்களையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவன் கூறிய வார்த்தைகளின் உள்ளர்த்தங்களை அவள் இனங்காணவும் தவறிவிட்டாள். அதனால் அவன் இறுதியாக விடைபெற்ற அந்தக் கணத்தை எண்ணி இன்றும் விழி கலங்குகிறாள். அவன் தான் நேசித்த அனைவரிமிருந்தும் விடை பெற்று விட்டான். முகாமைக்கு சென்ற அவர்களின் அணி
நீண்ட பயணத்தை ஆரம்பித்து விட்டார்கள். நேசித்த போராளிகள் அனைவரிடமும் விடைபெற்றார்கள். தானைத் தலைவனிடம் உறுதியளித்து பயணித்தார்கள்.

இதயத்தை நொருக்கி சென்ற அந்த கரும்புலிகளை இந்த தேசம் மறந்துவிட முடியாது. தமிழீழ விடுதலையின் ஆணிவேரை பலமிழக்க வைக்காது பக்க வேர்களாக தாங்கி நின்ற பெரு வேர்கள் அவர்கள். தமிழீழ விடுதலை போராட்டத்தில் இராணுவத்தின் கோட்டைகளில் ஒன்றான அனுராதபுரம் நகரை மட்டுமல்ல சர்வதேசத்தையே உலுக்கி எடுத்த வேங்கைகள். எல்லாளனை வீழ்த்திய துட்டகைமுனுவின் வாரிசுகளை எல்லாளனின் தம்பிகளாக வீழ்த்தி நிமிர்ந்த பெரு வீரத்தை உரைத்தவர்கள். அவர்களில் ஒருவனாக எங்கள் நண்பனும் சென்றிருந்தான்.

 

கடல், தரை என்று ஈரூடக தாக்குதல் அணிகளை அல்லது தாக்குதல் வலுவைக்கொண்டிருந்த விடுதலைப்புலிகளின் முதன்மை தாக்குதல் வியூகத்தை வான், தரை என்ற ஈரூடக தாக்குதல் வியூகமாக மாற்றி முதன்முதலாக நடைமுறைப்படுத்திய பெரும் வேங்கைகள் இவர்கள்.

இவர்கள் சாவுக்கு அஞ்சவில்லை. எம்மில் ஒருவரால் கூட இந்த சண்டை குழம்பிவிடக்கூடாது என்றே அஞ்சினார்கள். அந்த அச்சம் தாக்குதல் தொடங்கும் வரையே நீடித்தது. ஒவ்வொரு வினாடியும் பெரும் யுகம் போலவே கழிந்தது. அவர்கள் உள்நுழைந்து விட்டார்கள். இராணுவ கண்கள் அவர்களை கண்டு கொள்ளாத அளவிற்கு அவர்களின் தீரம் அன்று உணரப்பட்டது. இலக்கை அடைந்திருந்தார்கள்.

என்ன ஆகும்? சண்டை வெற்றியாகுமா? அல்லது அதன் முன்பே நாம் சாவடைந்துவிடுவோமா? என்ற எந்த பயமும் அவர்களுக்கு இருக்கவில்லை. அவர்கள் இலக்கடைந்தவுடனே வெற்றியை உறுதிப்படுத்தி கொண்டார்கள்.

நீண்ட நாட்கள் விழித்திருந்து இராணுவத்தின் விழிகளுக்கு திரையிட்டு வேவு பார்த்த வேவு அணி தொடக்கம். இறுதியாக வீரச்சாவடைந்த கரியபுலி வரை ஒரு இலக்கிற்காகவே மூச்சை பிடித்து காத்திருந்தார்கள். திட்டமிட்ட சண்டை திட்டமிட்டபடி தொடங்கிய போது “எல்லாளனை” தமிழீழ தேசியத்தலைவர் உலகிற்கு காட்டினார். தலைவனின் தம்பிகள் தங்கள் எல்லாரையும் விட தமிழுக்கு மூப்பானவனை அனைவருக்கும் உணர்த்தினார்கள். இளம்புலியும் அண்ணனுக்கு கொடுத்த வாக்கை நிறைவேற்றினான்.

ஐப்பசித் திங்களின் 22 ஆம் நாள் புலி பாயும், எலியாக தம் தளம் வீழும் என்று நினைக்காத அனுராதபுர விமானப்படைத்தளம் தமது அன்றாட செயல்களில் தீவிரமாக இருந்தது. அப்போது தான் புலி புகுந்தது. களம் எரிந்தது. எல்லாளன் மீண்டும் அனுராதபுரத்தில் பிறந்தெழுந்தான். கொண்டு சென்ற இறுதி ரவையை கூட வீணாக்கவில்லை இலக்கில் பொருத்தி எண்ணி எண்ணி சுட்டுக் கொண்டருந்த அந்த வீரர்களில் ஒவ்வொருவரும் எம் நேசத்துக்குரியவர்கள். தமிழீழ விடுதலை ஒன்றையே நெஞ்சில் சுமந்த பெரும் வீரர்கள்.

சாக போகிறோம் என்று தெரிந்தும், சாவதற்காக பயிற்சி எடுக்கும் போர் வீரர்களை உலகில் எங்கு காணலாம் என்ற கேள்விக்கு விடையானவர்கள்.

“சுற்றிவர நெருப்பு எரியுது அதுக்குள்ள தான் நான் இருக்கிறன் எனக்கு பலமான காயம். எழும்ப முடியவில்லை….

அந்த நிமிடம் கூட பதட்டமடையாத அணித்தலைவனை கொண்ட கரும்புலிகள் அணி சாதித்தது கொஞ்சமல்ல. அதில் இளம்புலியின் சாதனையும் குறைவல்ல.

பலமணி நேரங்கள் 21 கரும்புலிகள் களத்தை அதிரவைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். எண்ணிக்கை குறைந்து கொண்டருக்கிறது. இறுதியாக நின்ற கரும்புலி வீரனும் வெடிக்கும் வரை சண்டை ஓயவில்லை. இந்த நேரத்தில் தான் எந்த இராணுவ படைகளிலும் காணாத தீரத்தை தமிழீழ இராணுவத்தில் சர்வதேசம் கண்டது. தன்னை இலக்கு வைத்து துப்பாக்கி ரவைகள் பாய்ந்து வருவது தெரிந்தும், தன் குருதியால் குளிப்பாட்டி எம் தேசக் கொடியை ஒரு மரத்தின் உச்சியில் பறக்க விடுகிறான் இளம்புலி என்ற புனிதமான வீரன். எதிரியின் சூட்டு வலு முழுவதும் இவனை நோக்கி இருக்க அந்த மரக்கிளையிலையே விதையாகி எம் நெஞ்சங்களை கனக்க வைத்து சென்று விட்டான்.

அன்றைய நாள் மகிழ்வான பொழுதாக தமிழீழத்தில் விடிந்த போது. கரும்புலி மேஜர் இளம்புலி என்ற என் நண்பனை நான் இழந்துவிட்டேன் என்பதை அறியாமலே இருந்தேன்.

இளம்புலி வீரச்சாவாம்.

வீரமணி கூறிய போது அவனின்

” அண்ணையின் வளர்ப்பு ”
என்ற வசனம் காதுகளை விட்டு செல்ல முடியாமல் சுழன்று கொண்டே இருந்தது.

சில நாட்கள் கழித்து இளம்புலியின் சகோதரியின் கருவில் சிசு ஒன்று உதித்ததாய் அறிந்த போது அவனே அவளின் கருவில் உதித்ததாய் நம்பினோம். அவனின் உருவை இளம்புலியின் தாயும் தந்தையும் சகோதரிகளும் மீண்டும் காண்பார் என்று மனம் மகிழ்ந்தது. இறுதிச் சண்டையின் இறுதி நாட்களில் அவனின் இன்னொரு தங்கை படுகாயமடைந்து உயிர் தப்பியதும், சில வருடங்களில் தந்தை விபத்தொன்றில் உயிர் பிரிந்ததும் மனதை கசிய வைத்த நிகழ்வுகளாயின…

இளம்புலி என்ற உத்தமனின் நினைவுகளை சுமந்து வாழும் தாய்க்கும் சகோதரிகளுக்கும் நிட்சயம் அவன் காற்றோடு கதைகள் சொல்லி கலங்காது வாழ வைப்பான் என்றே நம்பிக்கை கொண்டுள்ளோம். அவன் நினைத்த கனவை தொலைத்தவர்களாய் வாழ்ந்தாலும் அவன் பதித்த பாதங்களின் சுவடுகளை நாம் மறக்கவில்லை. பாதச்சுவடில் பாதம் பதித்தே நடக்கிறோம்…

-இ.இ. கவிமகன்-
22.10.2018

*

http://www.eelamview.com/2012/10/22/ellaalan-attack-bt-lttes/

தாயகத்தில் நடந்த கரும்புலிகள் தினம் 2004 காணொளி

**

2018 இல்

 

எல்லோரும் போங்கோ, எங்களைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டாம்!

– முள்ளிவாய்க்காலின் இறுதிக் கணங்கள்

அவன் முகம் எனக்கு நினைவில்லை. அவன் தன்னுடைய முகத்தைக்கூட காட்ட விரும்பவில்லை என்றே நினைக்கிறேன். 2009 மே 18 அதிகாலை 2.45. முள்ளிவாய்க்காலின் இறுதி அத்தியாயங்கள் உன்னத உயிர்த்தியாகங்களின் மத்தியில் எழுதப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் அந்தக் கணப்பொழுது. எங்கும் பிணக்குவியல் பிணங்களைப் பார்ப்பதற்கு கூட வெளிச்சம் இல்லை. ஆங்காங்கே வீழ்ந்து வெடிக்கும் எறிகணைகளின் கந்தகத்தீயின் வெளிச்சத்தில் பிணங்களை மக்கள் கடந்து கொண்டிருக்கின்றனர். எனது குடும்பமும், இன்னும் மூன்று குடும்பங்களையும் நான் ஓரிடத்தில் வைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

மக்கள் கூட்டமாக எங்களை கடந்து சென்று கொண்டிருக்கின்றனர். புதுக்குடியிருப்பு முல்லை வீதி மக்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பி வழிகிறது. அடிக்கு மேல் அடி வைத்து நகரும் மக்கள் கூட்டத்தின் நடுவே எறிகணைகள் வீழ்ந்து வெடிக்கின்றன. எங்கும் கூக்குரல். வெடிச்சத்தம் மிக அண்மையில் கேட்கத்தொடங்குகிறது. இராணுவம் எமக்கு அருகில் வந்துவிட்டான் என்பதை துப்பாக்கி வெடிகளின் சத்தம் உறுதிப்படுத்துகிறது. இந்த நிலையில் தொடர்ந்தும் அந்த இடத்தில் இருக்க முடியாது என உணர்கிறேன். ஆனாலும் மக்கள் செல்லும் வீதி இராணுவத்தின் எறிகணைத்தாக்குதலால் அதிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. வீதிக்கும் இறங்க முடியாது தொடர்ந்து அந்த இடத்தில் இருக்கவும் முடியாது விரைவாக நான் முடிவெடுக்க வேண்டிய நேரம்.
இராணுவத்தால் சுடப்படும் துப்பாக்கி ரவைகள் எனது குடும்பம் மறைந்திருக்கின்ற இருசக்கர உழவு இயந்திரப்பெட்டியில் பட்டுத் துழைக்கின்றன. இனி வேறு வழியில்லை அந்த இடத்திலிருந்து வெளியேறியே தீரவேண்டும். எனது குடும்ப அங்கத்தவர்களையும் எனது பாதுகாப்பிலிருந்தவர்களையும் வெளியேறுமாறு உத்தரவிடுகிறேன்.

அப்போது ஒரு கரும்புலி வீரன், இராணுவம் தாக்குதல் நடாத்திக்கொண்டிருக்கும் பக்கமாக நான் இருக்கும் இடத்திற்கு எதிர்ப்பக்கமாக புழுதி படிந்த சேட்டுடன் – ஒரு மெல்லிய உருவம், போராளிகள் வழமையாக நீழக்காற்சட்டைக்கு மேலாக இடுப்பில் மடித்துக்கட்டியிருக்கும் சறம், கையில் PK L.M.G., தன்னால் எவ்வளவுக்கு சுமக்க முடியுமோ அவ்வளவு LMG ரவைகளுடன் – நாங்கள் பதுங்கியிருப்பதை உணர்ந்த அந்தக் கரும்புலி வீரன் கட்டளை இடுகிறான்.

“எல்லோரும் போங்கோ!… இங்கை இருக்காதிங்கோ!… இனி ஒருவரும் இங்க இருக்க வேண்டாம். பாதை திறந்தாச்சு, எல்லோரும் போங்கோ! தயவு செய்து இருக்காதையுங்கோ….”
அந்த கரும்புலி வீரனின் கையில் இருக்கும் PK L.M.G இராணுவத்தை நோக்கி தீச்சுவாலையை ஊமிழ்கிறது. அதன் மங்கலான ஒளியில் அந்த வீரனின் முகம் என் கண்ணுக்கு புலப்படவில்லை. அவன் உருவம் மட்டுமே தெரிகிறது. மீண்டும் கரும்புலி வீரன் “எல்லோரும் போங்கோ, எங்களைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டாம், நாங்கள் வரமாட்டம். நீங்கள் போங்கோ. உங்களுக்காகத்தான் நாங்கள் வெடிக்கப்போகிறோம். எங்களைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம், எல்லோரும் போங்கோ…,” என்கிறான்.

இராணுவத்தின் துப்பாக்கிச்சூடு எமக்குப்படாதவாறு பாதுகாப்புக்கொடுத்து எதிரிக்குத் தாக்குதல் நடத்திக்கொண்டிருக்கிறான் அந்த கரும்புலி வீரன். எனது குடும்பமும் ஏனையவர்களும் பாதுகாப்பாக அந்த இடத்திலிருந்து வெளியேறுகிறோம். நாங்கள் நான்கு குடும்பங்கள் தான் அந்த இடத்திலிருந்து இறுதியாக வெளியேறியிருக்க வேண்டும். அந்தப்பகுதியில் பொது மக்கள் இல்லை என்பதை ஊகித்த அந்தக் கரும்புலி வீரன் தனது கடமையை அந்த இடத்திலிருந்து முடித்துக்கொண்டு இராணுவம் முன்னேறிக்கொண்டிருக்கும் திசை நோக்கித் தனது துப்பாக்கியால் சுட்டபடி நகர்கிறான்.

அந்த வீரனை நான் திரும்பித்திரும்பிப் பார்த்தவாறு நடக்கிறேன். என் கண்ணுக்கு எட்டியவரை அவனது துப்பாக்கி ஓயவில்லை.
முள்ளிவாய்க்கால் மண் வெறுமனே சோகத்தை மட்டும் சுமக்க வில்லை. உலகில் எந்த இனத்திற்கும் கிடைக்காத உன்னத புருசர்களையும் எமது மக்களுக்கு அடையாளமிட்டது.

குறிப்பு:- சிவகரன் (Siva Karan) என்னும் முகநூலில் இருந்து எடுக்கப்பட்டது.

கரும்புலி லெப் கேணல் தேனிசை !


உலகெங்கும் தமிழர்களால் உணர்வுபூர்வமாக இன்றைய “யூலை-5 கரும்புலிகள் நாள்” நினைவுகூரப்படுகின்றது.

இந்த வேளை, இதுவரை வெளிவராத ஒரு கரும்புலி மாவீரரைப் பற்றிய சிறு குறிப்பை இங்கே பதிவுசெய்கிறேன்.

சமராய்வுப் பிரிவில் கடமையாற்றிக்கொண்டிருந்த போது 2009 ஆம் ஆண்டு தை மாதமளவில் கரும்புலியாகத் தன்னை இணைத்துக்கொண்டு, ஏறக்குறைய ஒரு மாதத்துக்குள்ளேயே ஒரு வெற்றிகரமான கரும்புலித் தாக்குதலை மேற்கொண்டு “லெப்ரினன்ட் கேணல் தேனிசை” ஆகத் தன்னை வெடித்து, 23 எதிரிப் படைகளைக் கொன்றொழித்து, தரைக் கரும்புலி மாவீரராக எங்கள் இனத்துக்காகத் தன்னைக் கொடையாக்கிய ஒரு அற்புதமான போராளி தேனிசை.

ஆண்டு 2002 அளவில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பில் தன்னை இணைத்துக்கொண்டவர். விடுதலைப் புலிகளின் “#படைய_அறிவியற்_கல்லூரி” என்னும் பிரிவால் மேற்கொள்ளப்பட்ட பயிற்சிக் கல்லூரியில் பயிற்சி பெற்று, அந்த அணியின் மகளிர் பிரிவில் கடமையாற்றினார்.

படைய அறிவியற் கல்லூரியால் தயாரிக்கப்பட்ட அனைத்து வகையான படைத்துறை சார் நூல்களையும் கட்டுவதற்கென்றே (binding) ஒரு பகுதி இருந்தது. அது ஆண்கள், பெண்கள் ஆகிய இரு பிரிவிலும் இருந்தது. இரகசிய ஆவணங்களை வெளியில் கொடுத்து கட்டுவிக்க முடியாது என்பதற்காகவே இந்தப் பகுதி உருவானது.

குறித்த இந்த நூல்களைக் கட்டும் பகுதியில் ஆரம்பத்தில் பணியாற்றிவந்தார் தேனிசை.

பின்னர், விடுதலைப் புலிகளின் சமராய்வுப் பிரிவு உருவாக்கப்பட்டு, அது விரிவாக்கம் பெற்றுக்கொண்டிருந்த போது அதற்கான துறைசார் ஆளணி தேவைப்பட்டது. அதனால், படைய அறிவியற் கல்லூரியில் இருந்து சமராய்வுப் பிரிவிற்கு போராளி தேனிசை பிரிவு மாற்றம் செய்யப்பட்டார். அந்த ஆண்டு 2007 இன் தொடக்கத்தில் என நினைக்கிறேன்.

சமராய்வுப் பிரிவின் நூலகத்திற்குப் பொறுப்பாக போராளி தேனிசை கடமையாற்றினார். அதேவேளை, அங்கே பல்வேறு பணிகளை அவர் ஏனைய போராளிகளோடு இணைந்து செய்தார். நூல்கள் தயாரித்தல், கட்டுதல், அறிக்கை தயாரித்தல், வடிவமைத்தல், தட்டச்சு செய்தல் போன்ற கடமைகளையும் அவர் ஆற்றிவந்தார்.

இவ்வாறு பணிகள் பல முனைகளில் மும்முரமாக மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்தபோது, தமிழீழம் எங்கும் போர் மிகவும் தீவிரமாகிக்கொண்டு இருந்தது. படிப்படியாக நிலங்கள் விடுபட்டுக்கொண்டிருந்தன.

இறுதியாக புதுக்குடியிருப்பு வரை எதிரி முன்னேறியதால், அந்தப் பகுதியில் பாரிய மறிப்பு வரிசை அமைத்து, எதிரியின் முன்னகர்வுகள் முறியடிக்கப் பட்டுக்கொண்டு இருந்தது.

அந்த வேளை, பரவலாக கரும்புலியாக இணைய விரும்புவோர்களது பெயர் விபரங்கள் எடுக்கப்பட்டு வந்தது. அப்போது, சமராய்வுப் பிரிவிலும் எடுக்கப்பட்டது. இதன்போது, போராளி தேனிசையிடம், “கரும்புலியாக இணைந்துகொள்ள விருப்பமா?” என்று அறிக்கை எடுத்த போராளி கேட்டார்.

அதற்கு தேனிசை தனது வழக்கமான புன்னகையுடன் மிகச் சாதாரணமாக, “ஆம்” என்று கூறித் தலையசைத்தார். அறிக்கை எடுத்தவரும் அதனைப் பார்த்தவர்களும் தேனிசை ஏதோ பகிடியாகக் கதைக்கிறார் என்று நினைத்து, மறுபடியும் கேட்டு, “என்ன உண்மையாகவா ஆம் என்கிறீர்கள்,” என்று கேட்டு உறுதிப்படுத்தினார்கள்.

கறுத்த உருவம். என்றும் இழையோடும் அழகிய புன்முறுவல். கடமைகளை நேர்த்தியாக முடிக்கும் பக்குவம். சக போராளிகளோடு அன்பாய் பழகும் மனம். அதேவேளை, அதிகம் பேசாத தனித்துவம். இதுதான் போராளி தேனிசை.

அவ்வாறு அவர் சம்மதம் தெரிவித்து சிலநாட்கள் கழிய, விடுதலைப் புலிகளின் புலனாய்வுத் துறைப் பொறுப்பாளர் திரு.பொட்டு அம்மான் அவர்கள் சமராய்வுப் பிரிவுப் பொறுப்பாளர் திரு.யோகி அவர்களுடன் பேசிவிட்டு போராளி தேனிசையை கரும்புலிகள் அணியில் இணைத்தார்.

அவ்வாறு அவர் இணைக்கப்பட்டு, அடுத்த சில நாட்களிலேயே அவர் கரும்புலிக்கான அறிவுறுத்தல்கள் மற்றும் பயிற்சிகளை மிகக் குறுகிய நாட்களுக்குள் பெற்றார். அத்துடன் தனது இலக்கையும் பார்வையிட்டார்.

தான் இலக்கில் சென்று வெடிப்பதற்கு ஒரிரு நாளிற்கு முன்னர் தான் பணியாற்றிய சமராய்வுப் பிரிவுக்கு வந்து, தனது சகோதரர்களாகவும் ஒரு கூட்டுக் குடும்பமாகவும் இருந்த சக போராளிகளிடம் இறுதி விடைபெற்றுச் சென்றார்.

மற்ற எல்லோருக்கும் அது மிக உணர்வுபூர்வமான விடயமாக இருக்க, தேனிசைக்கு மட்டும் அது ஒரு விடுமுறைக்கான விடுப்பு எடுத்துச் செல்வதுபோன்ற உணர்வு. அப்போதும் தேனிசை புன்னகையும் கலகலப்பான முகபாவனையுடன் தான் விடைபெற்றுச் சென்றார். விடைகொடுத்த போராளிகளுக்கு தேனிசையைக் கடைசி முறையாகப் பார்க்கின்ற தருணம் அது. அந்தக் கணத்தை எழுத்தில் உணர்த்திவிட முடியாது.

“சாகும்போதும் தமிழ்படித்து சாகவேண்டும், என் சாம்பலும் தமிழ் மணந்து வேகணே்டும்,” என்ற கூற்றைப் போன்று, அன்று தேனிசை தனது இறப்புக்கான இறுதி விடைபெறும்போதும் புன்னகையோடுதான் இருந்தாள். அவள் வெடித்த கணத்தில் சாம்பலாகும் போதும் புன்னகையுடன் தான் இருந்திருப்பாள்! தனது இறப்பால் தமிழினம் விடிவுபெறட்டும் என்பதற்காக.

தேனிசை விடைபெற்றுச் சென்று ஓரிரு நாட்கள் கழித்து, பொட்டு அம்மான் அவர்கள் யோகி அண்ணையைச் சந்தித்து தேனிசை புதுக்குடியிருப்புப் பகுதியில் கரும்புலியாக வெடித்து 23 எதிரிப் படைகளைக் கொன்றொழித்தார் என்ற செய்தியைத் தெரிவித்தார். “கரும்புலி தேனிசை மிகவும் சிறந்த போராளி. மிகக் குறுகிய நாட்களுக்குள் தனது கடமையைச் சரியாகச் செய்துமுடித்தார்,” என்று யோகி அண்ணையிடம் பாராட்டினார் பொட்டு அம்மான் அவர்கள்.

தேனிசைக்கு லெப்ரினன்ட் கேணல் என்ற நிலை வழங்கப்பட்டது.

இன்று, கரும்புலி மாவீரர் லெப்.கேணல் தேனிசை அவர்களின் படம் எங்களிடம் இல்லை! அவர் குறித்த முழுமையான தரவு எங்களிடம் இல்லை! ஆனால், அவரோடு பணியாற்றிய எஞ்சிய ஓரிரு போராளிகளிடம் மட்டுமே அவரது இந்த நினைவுக் குறிப்பு உள்ளது.

இப்படி எத்தனையோ ஆயிரம் மாவீரர்களின் வரலாறுகள் பதியப்படாமல் எமது இனம் வாழத் தங்களது உயிர்களைக் கொடையாக்கினார்கள்.

வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்ற எங்கள் இனம் அவர்களின் தியாகத்தையும் வரலாற்றையும் கற்றுணர்ந்து அவர்களின் நினைவுகளுடன் வாழவேண்டும்; அவர்கள் எந்த உயரிய நோக்கத்துக்காகத் தங்களைக் கொடையாக்கினார்களோ, அந்த உயரிய நோக்கம் நிறைவேற ஒவ்வொரு தமிழரும் தங்களது பங்களிப்பை சரியான கட்டங்களில் செய்யவேண்டும்.

இதுதான் நாம் ஒவ்வொருவரும் அவர்களுக்குச் செய்யும் உயரிய மாரியாதையாக இருக்கும்.

த.ஞா.கதிர்ச்செல்வன்.
நன்றி- சமராய்வு

அடிமுடி தெரியாத அற்புத மாமனிதர்கள் கரும்புலிகள்.

தமிழீழ விடுதலைப்போராட்ட வரலாற்றில் 1987 ஆம்ஆண்டு யூலை மாதம் 05 ஆம்நாள் கரும்புலி கப்டன் மில்லரின் தாக்குதலுடன் கரும்புலிகள் சகாப்தம் தொடங்கிவைக்கப்பட்டது.

நெல்லியடி மத்திய மகாவித்தியாலயத்தில் நிலைகொண்டிருந்த சிறீலங்காப்படையினர் மீது மில்லர் கரும்புலித்தாக்குதல் நடத்தி இன்று 31 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன.

தமிழீழ விடுதலைப்போராட்டத்தில் ஒவ்வொரு திருப்புமுனைகளிலும் கரும்புலிகளின் நாமம் உள்ளது. அந்தவகையில் கடலிலும் எதிரிக்கு தக்க பாடத்தை கொடுத்தார்கள் கடற்கரும்புலிகள்.

இவ்வாறு விடுதலைப்போரின் போராட்டப் பாதைகளில் தடைநீக்கிகளாக கரும்புலிகள் காணப்பட்டார்கள். 2000 ஆம் ஆண்டு கட்டுநாயக்கா வான்படைத்தளம் மீது சென்று கரும்புலித்தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது.

இவ்வாறு சிறீலங்காவின் தென்பகுதியில் பல நிழற்கரும்புலிகள் தாக்குதல்களை நடத்தி வீரவரலாறானார்கள்.

2007ஆம் ஆண்டு அனுராதபுரம் வான்படைத்தளம்மீது எல்லாளன் நடவடிக்கை என பெயர்சூட்டப்பட்ட கரும்புலித்தாக்குதலில் 21 கரும்புலி மறவர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்டது.

இத்தாக்குதல் தரையிலும் கடலிலும் நடத்தப்பட்டுக்கொண்டிருந்த அதேவேளை, 2009 ஆம் ஆண்டு வான்கரும்புலிகளும் தாக்குதலை நடத்தினார்கள்.

முள்ளிவாய்கால் மண்ணிலும் எத்தனையோ கரும்புலிகள் வீரவரலாறானார்கள்.

வெளியில் தெரியாத அந்த அற்புதமனிதர்களையும் நாங்கள் நினைவிற்கொள்கின்றோம்.

கரும்புலிகளின் வரலாறு

http://www.eelamview.com/2011/07/06/black-tigers-day-5/
http://www.eelamview.com/2018/01/21/black-tigers-15/

http://www.eelamview.com/2016/09/28/black-tigers-1-9/
http://www.eelamview.com/2015/07/04/black-tigers-day-2015/

முதற் கரும்புலி கப்டன் மில்லர் காணொளி

*

Up ↑