Search

Eelamaravar

Eelamaravar

Category

இந்தி

ஈழப் போர்க் குற்ற விசாரணை : ஈழத் தமிழருக்கு வஞ்சனை !

   ஈழத்தில் இனப்படுகொலை நடந்து பத்து ஆண்டுகள் கழிந்தும், இன்னமுன் அம்மக்களுக்கு குறைந்தபட்ச நீதி, நியாயம் கூட கிடைக்கவில்லை.

ஈழத் தமிழர் இனப் படுகொலை நடந்து பத்து ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. “ஈழ இறுதிக் கட்டப் போரில் நடந்த மனித உரிமை மீறல்களை விசாரித்துக் குற்றவாளிகளைத் தண்டிப்பதற்கு இலங்கை அரசு அயல்நாட்டு நீதிபதிகள், வழக்குரைஞர்களையும் கொண்ட சிறப்பு நீதிமன்றத்தை அமைக்க வேண்டும்” என்பது உள்ளிட்டு ஐ.நா. மனித உரிமைக் கவுன்சிலில் தீர்மானம் (30/1) நிறைவேற்றப்பட்டு நான்கு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. ஆனாலும், நீதி இன்னும் எட்டாக் கனியாகவே உள்ளது.

ஐ.நா. மனித உரிமை கவுன்சிலில் 2015-ம் ஆண்டு ஈழப்போர் தொடர்பாகத் தீர்மானம் எண்.30/1 நிறைவேற்றப்பட்டபொழுது, அதிலுள்ள அம்சங்களை 2017 மார்ச்சுக்குள் செயலுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும் எனக் காலக்கெடு நிர்ணயிக்கப்பட்டது. பின்னர் அக்கெடு 2019-ம் ஆண்டு வரை நீட்டிக்கப்பட்டது. 2019 மார்ச்சில் நடந்த ஐ.நா. மனித உரிமை கவுன்சில் கூட்டத்தில் இலங்கை அரசின் வேண்டுகோளை ஏற்று, அக்காலக்கெடுவை மேலும் இரண்டு ஆண்டுகள், அதாவது 2021 வரை இலங்கைக்குக் கால அவகாசம் கொடுக்கும் முடிவை அனைத்து நாடுகளும் ஒருமனதாக ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டன. ஈழத் தமிழர்களுக்கு நீதி கிடைப்பது திட்டமிட்டரீதியில் மறுக்கப்படுவதைத்தான் இவை அனைத்தும் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

ஈழ இறுதிப் போரின் பத்தாம் ஆண்டு நிறைவுபெற்றதையொட்டி, அப்போரில் படுகொலை செய்யப்பட்ட தமது உறவுகளை நினைவுகூர்ந்து ஈழத்தமிழர்கள் முள்ளிவாய்க்காலில் நடத்திய நினைவேந்தல்.

ஐ.நா. மன்றமோ அல்லது ஐ.நா. மனித உரிமை கவுன்சிலோ, இலங்கை அரசு இறுதிக் கட்டப் போரில் ஈழத் தமிழர்களை இனப் படுகொலை செய்ததை இதுவரை அதிகாரப்பூர்வமாக ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. ஈழப் போர் முடிந்து இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்துதான், அப்போது ஐ.நா.மன்ற பொதுச் செயலராக இருந்த பான் கீ மூன் இறுதிக்கட்டப் போர் குறித்து விசாரிக்க குழுவொன்றை அமைத்தார். “இலங்கை அரசு கொடிய போர்க் குற்றங்களைச் செய்திருப்பதாகக் கூறிய அக்குழு, இது குறித்துப் பன்னாட்டு விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும்” எனப் பரிந்துரைத்தது. எனினும், இப்பரிந்துரைகளை உடனடியாகச் செயல்படுத்த ஐ.நா. மன்றம் முன்வரவில்லை.

மாறாக, ஐ.நா. மனித உரிமை கவுன்சில் அப்பொழுது இலங்கை அதிபராக இருந்த ராஜபக்சே அமைத்திருந்த “கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணத்திற்கான ஆணையத்தின்” பரிந்துரைகளை அமல்படுத்துமாறு ராஜபக்சேவிடம் கோரிவந்தது. யாரைக் குற்றவாளிக் கூண்டில் நிறுத்தித் தண்டிக்க வேண்டுமோ, அக்குற்றவாளியிடமே நீதி கேட்ட கேலிக்கூத்து இது. ராஜபக்சே அமைத்த அந்த ஆணையமும், இறுதிக் கட்டப் போரின்போது இலங்கை இராணுவம் மனித உரிமை மீறல்களில் ஈடுபட்டதா என்பதை இலங்கை அரசே விசாரித்துவருவதாக ஒரு தோற்றத்தை உலக நாடுகளிடம் ஏற்படுத்த காட்டிவந்த நாடகமே தவிர, வேறில்லை. இறுதிக் கட்டப் போரில் இலங்கை இராணுவம் திட்டமிட்டரீதியில் மனிதப் படுகொலை எதிலும் ஈடுபடவில்லை என்றுதான் அந்த ஆணையம் அறிக்கை அளித்திருந்தது.

2014, மார்ச்சில்தான் இறுதிக் கட்டப் போர் குறித்த ஒரு விரிவான விசாரணையை ஐ.நா. மனித உரிமை கவுன்சில் ஆணையர் நடத்த வேண்டும் என்றும், அந்த அறிக்கையை மார்ச் 2015-ல் தாக்கல் செய்ய வேண்டுமென்றும் ஐ.நா. மனித உரிமைக் கவுன்சிலில் தீர்மானம் இயற்றப்பட்டது. இதன்படி விசாரணை நடத்தப்பட்டு, செப்.2015-ல் விசாரணை அறிக்கை ஐ.நா. மனித உரிமைக் கவுன்சிலில் தாக்கல் செய்யப்பட்டது. அந்த அறிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் தீர்மானம் எண்.30/1 நிறைவேற்றப்பட்டது.

இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் நடந்த இலங்கை அதிபர் தேர்தலில் ராஜபக்சே தோற்று, மைத்ரிபால சிறீசேனா அதிபராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தார். ராஜபக்சே அதிபராக இருந்த பொழுது, ஐ.நா. மனித உரிமை கவுன்சில் இலங்கைக்கு வந்து விசாரணை நடத்துவதை அனுமதிக்க மறுத்தார். ஆனால், சிறீசேனாவோ இவ்விசாரணைக்கு ஒத்துழைப்புக் கொடுத்ததோடு, அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து உள்ளிட்ட ஏகாதிபத்திய நாடுகள் தீர்மானம் 30/1 -ஐ முன்மொழிந்தபோது, அதில் தானும் இணைந்துகொண்டார். மேலும், இந்த ஒத்துழைப்புக்கான பலன்களையும் அதிபர் சிறீசேனா அறுவடை செய்து கொண்டார்.

ஐ.நா. மன்றப் பொதுச் செயலர் பான் கீ மூன் அமைத்த விசாரணைக் குழு, ஈழ இறுதிக் கட்டப் போர்க் குற்றங்களை விசாரிக்கப் பன்னாட்டு விசாரணை மன்றம் அமைக்கப்பட வேண்டுமெனப் பரிந்துரைத்திருந்தது. ஆனால், ஐ.நா. மனித உரிமை கவுன்சில் தீர்மானமோ, இப்பன்னாட்டு விசாரணையைக் கைவிட்டு, அதனிடத்தில் வெளிநாட்டு நீதிபதிகள், வழக்குரைஞர்கள் பங்குகொள்ளும்படியான ஒரு சிறப்பு நீதிமன்றத்தை இலங்கை அரசே அமைத்துக்கொள்ள அனுமதித்தது. பன்னாட்டு விசாரணை கூடாது என ராஜபக்சே கோரி வந்ததை, சிறீசேனா கொல்லைப்புற வழியில் சாதித்துக் கொண்டார்.

இச்சிறப்பு நீதிமன்றத்துக்கு அப்பால், “வடக்கு – கிழக்குப் பகுதியில் நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் இலங்கை இராணுவத்தைத் திரும்பப் பெற வேண்டும். இராணுவத்தின் ஆக்கிரமிப்பில் உள்ள ஈழத் தமிழர்களின் நிலத்தைத் திரும்ப ஒப்படைக்க வேண்டும். போரின் முடிவில் வதை முகாம்களில் அடைக்கப்பட்ட தமிழர்களை விடுதலை செய்ய வேண்டும். காணாமல் போனவர்கள் பற்றிய அலுவலகம் மற்றும் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட ஈழத் தமிழர்களுக்கு நட்டஈடு – நிவாரணம் வழங்கும் அலுவலகம் ஆகியவை அமைக்கப்பட வேண்டும். பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டத்தைத் திரும்பப் பெற வேண்டும். ஈழத் தமிழர்களுக்கு சமூக, அரசியல் உரிமைகள் வழங்கக்கூடிய வகையில் அரசியல் சாசனத்தில் திருத்தங்கள் செய்ய வேண்டும்” ஆகிய அம்சங்களோடு நிறைவேற்றப்பட்ட அத்தீர்மானத்தை மார்ச் 2017-க்குள் நடைமுறைக்குக் கொண்டுவர வேண்டுமென காலக்கெடுவும் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. எனினும், இக்காலக்கெடு இரண்டு முறை தள்ளிவைக்கப்பட்டு, தற்பொழுது மார்ச் 2021 வரை கால அவகாசம் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

மார்ச் 2015 -க்கும் மார்ச் 2019 -க்கும் இடைப்பட்ட இந்த நான்கு ஆண்டுகளில், இலங்கை அரசு 30/1 தீர்மானத்தின்படி ஈழத் தமிழர்களுக்கு நீதியும் நியாயமும் வழங்குவதற்கு ஏதேனும் உருப்படியான நடவடிக்கைகள் எடுத்திருக்கிறதா எனப் பரிசீலித்து, காலக்கெடு நீட்டிக்கப்படவில்லை. மாறாக, இலங்கை அரசின் கோரிக்கையை ஏற்றுகொண்டு வழங்கப்பட்ட சலுகை இது. காலக்கெடுவைத் தள்ளிக் கொண்டே போவதன் மூலம் ஈழத் தமிழர்களுக்கு நீதி மறுக்கப்படுவதை நடைமுறைப்படுத்தும் தந்திரம் இது.

நீர்த்துப்போன ஒன்று என்றாலும், வெளிநாட்டு நீதிபதிகள், வழக்குரைஞர்களை உள்ளடக்கிய சிறப்பு நீதிமன்றத்தை அமைக்க வேண்டும் என்பது 30/1 தீர்மானத்தின் முக்கியமான அம்சமாகும். ஆனால், இச்சிறப்பு நீதிமன்றத்தை அமைக்கும் திசையில் இலங்கை ஒரு அடிகூட இதுவரை எடுத்து வைக்கவில்லை. மாறாக, இனப் படுகொலையில் ஈடுபட்ட அதிகாரிகளையும் சிப்பாய்களையும் போர்க் கதாநாயகர்கள் என அழைக்கத் தொடங்கிய சிறீசேனா, பத்திரிகைச் செய்திகளிலும், இராணுவச் சிப்பாய்களைக் கூட்டி நடத்தப்படும் கூட்டங்களிலும், இராணுவ வீரர்கள் ஒருபோதும் தண்டிக்கப்பட மாட்டார்கள் என மீண்டும் மீண்டும் உறுதியளித்து வருகிறார்.

ஐ.நா. மனித உரிமை கவுன்சிலின் 2016-ம் ஆண்டுக் கூட்டம் நடந்துகொண்டிருந்த அதேவேளையில், நீதித்துறை அமைச்சர் விஜேவாயாடஸா ராஜபக்சே, “இலங்கை இராணுவம் மனித உரிமை மீறல்களில் ஈடுபட்டதாக விமர்சிப்போர் மீது கிரிமினல் குற்றச்சாட்டின் கீழ் வழக்குத் தொடரப்படும்” என மிரட்டினார்.

ஐ.நா. மனித உரிமைக் கவுன்சில் தீர்மானத்தின்படி, காணாமல் போனவர்கள் பற்றிய அலுவலகமும் போரில் பாதிக்கப்பட்ட ஈழத்தமிழர்களுக்கு நட்ட ஈடு-நிவாரண உதவி அலுவலகமும் அமைக்கப்பட்டிருப்பதாகக் கணக்குக் காட்டிவருகிறது, இலங்கை அரசு. எனினும், இந்த இரண்டு அமைப்புகளும் சோளக்காட்டு பொம்மையைவிடக் கேவலமானவை.

சர்வதேச காணாமல் போனவர்கள் தினத்தையொட்டி, ஈழப் போரில் சிங்கள இராணுவத்தால் காணாமல் ஆக்கப்பட்ட ஈழத் தமிழர்களை நினைவுகூர்ந்தும், அதற்கு நீதி கேட்டும் ஈழத் தமிழ் அமைப்புகள் இலங்கை மன்னார் நகரில் நடத்திய ஆர்ப்பாட்ட பேரணி. (கோப்புப் படம்)

காணாமல் போனவர்கள் பற்றிய அலுவலகம் ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் போரின்போது காணாமல் போனதாகச் சான்றிதழ் வழங்கி, அதற்குரிய நட்ட ஈடு வழங்குமாறு பரிந்துரைக்க முடியுமே தவிர, அதற்கு மேற்பட்டு குற்றவியல் நடவடிக்கைகளை எடுப்பதற்கு அந்த அலுவலகத்திற்குச் சட்டபூர்வத் தகுதியும், உரிமையும் கிடையாது. இறுதிக்கட்டப் போரின்போது எத்துணை ஈழத் தமிழர்கள் காணாமல் போனார்கள் என்ற விவரத்தைக்கூட வெளியிட மறுத்துவருகிறது, இலங்கை அரசு.

போரினால் பாதிக்கப்பட்ட ஈழத் தமிழர்களுக்கு நட்டஈடு- நிவாரணம் வழங்கும் அலுவலகத்தைப் பொருத்தவரையில், அதனின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கைக்கும் இலங்கை அமைச்சரவையின் ஒப்புதலைப் பெற வேண்டும் என நிபந்தனை விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த அலுவலகத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு எவ்வளவு நட்ட ஈடு வழங்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் உரிமைகூட கிடையாது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், இந்த இரண்டு அமைப்புகளுமே இலங்கை அரசின் தொங்கு தசைகளாகத் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

இலங்கையைச் சார்ந்த “அடையாளம்” மற்றும் “பேர்ல்” என்ற இரண்டு மனித உரிமை அமைப்புகள் ஜூலை 2017-ல் வெளியிட்ட அறிக்கையில், முல்லைத் தீவில் மட்டும் இரண்டு சிவிலியன்களுக்கு ஒரு இராணுவச் சிப்பாய் என்ற அளவில் அப்பகுதியில் இராணுவம் குவிக்கப்பட்டிருப்பது தொடருவதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளன.

“தேசியப் பாதுகாப்பிற்காகத் தேவைப்படும் நிலங்களை இராணுவம் திரும்ப ஒப்படைக்காது” என ஜூலை 2017-ல் நடந்த இராணுவ அதிகாரிகள் கூட்டத்தில் வெளிப்படையாகவே அறிவித்தார், அதிபர் சிறீசேனா.

முள்ளிவாய்க்கால் பகுதியில் தேசியப் பாதுகாப்புக்காக 672 ஏக்கர் நிலத்தைக் கையகப்படுத்தும் அறிவிக்கையை அக்டோபர் 2017-ல் வெளியிட்டது இலங்கை கடற்படை.

வன்னி, கிளிநொச்சி, முல்லைத் தீவு ஆகிய பகுதிகளில் மார்ச் 2018-ல் கூடத் தமிழர்களுக்குச் சொந்தமான நிலங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு, இராணுவ முகாம்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

தீவிரவாதத்தை ஒழிப்பது என்ற பெயரில் புதிய கருப்புச் சட்டத்தை இயற்றிவிட்டுத்தான், பழைய பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்தைத் திரும்பப் பெற்றிருக்கிறது, இலங்கை அரசு.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஐ.நா. மனித உரிமை கவுன்சில் தீர்மானம் வெறும் காகிதத் தீர்மானமாகவே இருந்து வருகிறது. ஆனாலும், இலங்கை அரசிற்கு அடுத்தடுத்து இரண்டு முறை காலக்கெடு நீட்டிப்பு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

இதற்குக் காரணம், அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து உள்ளிட்ட ஏகாதிபத்திய நாடுகளுக்கும் சிறீசேனா அரசிற்கும் இடையேயான நெருக்கம் அதிகரித்திருப்பதுதான். மார்ச் 2017-க்குப் பிறகு, அமெரிக்கா இடையே 44 முறை இராணுவம் தொடர்பான சந்திப்புகள் நடந்திருப்பதாகவும், இரண்டு இராணுவங்களும் இணைந்து கூட்டுப் பயிற்சி நடத்தியிருப்பதாகவும் குறிப்பிடுகிறது, மனித உரிமை அமைப்பான பேர்ல்.

இலங்கையில் ஈஸ்டர் தினத்தன்று தலைநகர் கொழும்புவிலுள்ள நெகோம்போ பகுதியில் அமைந்திருக்கும் புனித செபாஸ்டியன் தேவாலயத்தில் நடந்த குண்டுவெடிப்பு.

இந்தியப் பெருங்கடல் பகுதியில் சீனா ஆதிக்கம் செலுத்த முயலுவதைக் கட்டுப்படுத்தும் நோக்கில் இலங்கையை அணுகி வருகிறது, அமெரிக்கா. அமெரிக்காவின் இந்த நோக்கத்திற்கு அணுசரனையாக இலங்கை அரசும் நடந்துவருவதால், அந்நாட்டுக்குச் சலுகைகளும் நிதியுதவிகளும் அளிப்பதில் தாராளமாக நடந்துவருகிறது அமெரிக்கா. இலங்கைக்கு மீண்டும் இரண்டு ஆண்டுகள் கால அவகாசம் வழங்கப்பட்டிருப்பதை இந்தப் புவி அரசியல் பின்னணியிலிருந்தும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இதுவொருபுறமிருக்க, சமீபத்தில் ஈஸ்டர் தினத்தன்று நடந்த குண்டுவெடிப்புகளைச் சாக்காகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, “போர்க் காலத்தில் இருந்த கடுமையான இராணுவப் பாதுகாப்பு அம்சங்களைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டதால்தான், இந்தக் குண்டு வெடிப்புகள் நடந்துவிட்டதாக”க் கூறியிருக்கும் இலங்கை அரசு, இனி இது போன்ற குண்டுவெடிப்புகள் நடப்பதைத் தடுப்பது என்ற பெயரில் ஈழப் போரில் இனப் படுகொலை குற்றங்களில் ஈடுபட்ட அதிகாரிகளை முக்கியப் பதவிகளில் அமர்த்தி, அக்குற்றவாளிகளுக்கு மறுவாழ்வு அளிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது.

மேலும், பௌத்த மதவெறி அமைப்புகளைத் தூண்டிவிட்டுக் கலவரங்களை நடத்துவதன் மூலம், ஐ.நா. தீர்மானத்தைச் செயல்படுத்துவதற்கான சூழல் இல்லை எனக் காட்டி, ஈழத் தமிழர்களுக்கு அரைகுறையான நீதி, நியாயம்கூடக் கிடைத்துவிடாதபடிச் செய்யும் சதியிலும் இறங்கியிருக்கிறது.

By புதிய ஜனநாயகம் – July 12, 2019

போராளிகளின் பகிரப்படாத பக்கம் – 18 கண்முன்னே பிள்ளை சாக… செய்வதறியாது விழி கரைந்த தந்தை

“தம்பி இந்தியா என்ட பிள்ளையை காப்பாத்துமா?அல்லது என் கண்ணுக்கு முன்னாலையே பிள்ளையை சாகடிக்குமா தம்பி…? நல்லூரான் முன்றலில் அடிக்கடி புரட்சிக் கவிஞர் காசியானந்தனையும் அங்கே இருந்த தேவர், வாஞ்சிநாதன், ராஜன், பிரசாத், சிறி போன்ற போராளிகளையும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார் தியாகதீபம் திலீபனின் அன்புத் தந்தையான இராசையா ஆசிரியர்.

அவர் கண் முன்னே அவர் பெற்ற பிள்ளை பசிப் போர் புரிந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சாவடைந்து கொண்டிருந்த கொடூரத்தை எமது தேச வரலாறு பதிவு செய்து கொண்டது எவ்வளவு கொடியது.

உண்மையில் ஒரு நேர உணவை தனது பிள்ளை உண்ண வில்லை என்றால் கூட நெஞ்சில் நெருப்பேந்தி நிற்கும் தந்தைகளுக்கு மத்தியில் பசிப் போரால் இந்திய வல்லாதிக்க சக்திகளை எதிர்த்து நின்ற தியாகதீபம் திலீபனின் தந்தை எவ்வளவு மனவுறுதி இருந்திருந்தால், தன் பிள்ளை சாவதற்காக காத்திருந்த ஒவ்வொரு நொடியும் அந்த மேடைக்கு அருகில் இருந்தருப்பார்? பிள்ளை செத்துக் கொண்டிருந்ததை விழி கரைய பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்?

பூமி உயிருடன் இருக்கும் வரை எந்த தந்தையாலும் செய்ய முடியாத தியாகம் இது. மாவீரர்கள் மட்டும் அல்ல அவர்களைப் பெற்றவர்களும் தியாக வேள்வியில் தம்மை ஆகுதி ஆக்கியவர்கள் என்பதற்கு திரு இராசையா ஆசிரியர் ஒரு சாட்சியம். ஒரு கணம் சிந்தித்து பாருங்கள் அந்த தந்தையின் மனநிலை எவ்வாறு இருந்திருக்கும்? தன் மகன் செத்து விடுவானோ என்ற ஏக்கம் ஒருபுறம் கனன்று கொண்டிருக்கும். மறுபுறம் இந்திய அரசு எப்பிடியாவது பிள்ளையை காப்பாற்றும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கும். நல்லூர் கந்தன் கைவிட மாட்டான் என்று நம்பிக்கை இருந்திருக்கும். அடிக்கடி முருகனை கையெடுத்து வணங்கி இருப்பார்.

தாய் இல்லாத நிலையிலும் தனி ஒருவனாக வளர்த்து மருத்துவபீட மாணவனாக உயர்நிலையை பெற வைத்த அந்த தந்தை இந்த தருணத்தை எவ்வாறு அனுபவத்திருப்பார்? இருந்தாலும் அவர் தன் கண்முன்னே பிள்ளை செத்துக்கொண்டிருந்ததை தாங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

இந்து சமயப் பற்றும் தமிழ் மீதான பற்றுதலும் பண்ணிசைகளும், விபூதி சந்தனம் என்று சிறுவயதில் அமைதியாக வளர்ந்த பிள்ளை தீ ஏந்தி பெரும் போர் வீரனாக மாறியது யாரால்? இன்று தன் வயிற்றில் பசித் தீயை மூட்டிவிட்டு சாவுக்கே வீரம் உரைத்து படுத்திருந்தது யாரால்? என்பவை எல்லாம் எம் மீது வல்லாதிக்கங்களை கட்டவிழுத்து விட்டிருந்த எதிரிகளுக்கு புரிந்திருக்கும். அதனால் தான் அமைதியாக பெரு வீரனை சாகடித்தது இந்திய தேசம்.

நெஞ்சை உருக்கும் அந்த சந்தர்ப்பத்தை உருவாக்கிய இந்திய தேசத்தை நாம் என்னவென்று கூற? தமிழீழ விடியலுக்காக களம் கண்ட தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளை முடக்கி விட வேண்டும் என்ற அப்போதைய சிங்களத்தின் ஜனாதிபதி ஜே. ஆர். ஜெயவர்த்தனாக்கும், அப்போதைய இந்திய பிரதமர் ராஜீவ் காந்திக்கும் இலங்கை இடையே யூலை 29, 1987ம் ஆண்டு கைச்சாத்திடப்பட்டது. ஈழத்தமிழர்களின் பிரச்சினைகளை தீர்க்கும் நோக்குடன் என்று கூறப்பட்ட “இலங்கை இந்திய” ஒப்பந்தத்தை வைத்து இந்திய வல்லாதிக்கப்படை இலங்கைக்குள் அமைதிப்படை என்ற பெயரில் கால் வைத்தது.

இந்திய வல்லாதிக்கத்தின் கபடத்தை புரிந்து கொண்டார்கள் விடுதலைப்புலிகள். அதனால் தான் ஆயுதவழிப்போர் முறையில் யாரிடம் இருந்து தம்மை மேம்படுத்தினார்களோ அவர்களுக்கு எதிராகவே அவ்வாயுதத்தை திருப்பி அவர்களுடன் சண்டையிட முடிவெடுத்திருந்தது தமிழீழ தேசியத் தலைவர் மேதகு வே. பிரபாகரனின் தலமையிலான தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பு.

இக் காலகட்டத்தில் தான் பயங்கரவாதிகள், ஆயுதவிரும்பிகள் என விடுதலைப்புலிகளை குறிவைத்து சர்வதேசப் பரப்புரை ஒன்றை முன்னெடுக்கத் தொடங்கிய சிங்களத்துக்கு நாம் ஆயுதவிரும்பிகள் இல்லை என்பதை காட்ட வேண்டிய தேவை எழுந்தது. கிட்டத்தட்ட 30 வருடங்களுக்கு மேலாக தந்தை செல்வாவினால் மேற்கொள்ளப்பட்ட அறவழிப்போராட்டம் தோற்ற நிலையில் ஆயுதவழிப் போராட்டத்தை எம் மீது திணித்த சிங்கள அரசுக்கு எதிராக ஆயுதவழிப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்து வந்தாலும் அறவழியில் இருந்து நாம் இன்னும் வெளியில் போகவில்லை என்பதை நிரூபிக்க வேண்டிய நிலையும் எழுந்த போது திலீபன் என்ற புனிதன் அதற்கு தயாராகினார்.

அந்த தருணத்தில் தான் புரட்சிக் கவிஞர் காசியானந்தன் தேசியத் தலைவரை சந்திக்க யாழ்ப்பாணம் வந்திருந்தார். அப்போது,

“அண்ண இது தான் திலீபன். “

என அறிமுகப்படுத்தி அன்புக் கட்டளை ஒன்றையும் வழங்குகிறார். திலீபனோடு இணைந்து பணியாற்றுமாறு கட்டளையிட்ட தலைவர் தன் பணியில் மூழ்கி விடுகிறார். தியாக தீபம் திலீபனுடனான குறுகிய நாள் பயணத்தில் ஆற்றல்மிக்க ஒரு இளைஞனை தான் கண்டு கொண்டதாக குறிப்பிடுகிறார் கவிஞர் காசியானந்தன்.

இந்நிலையில்,
வவுனியாப் பகுதியில் நடந்த சண்டை ஒன்றில் வீரச்சாவடைந்த இரு போராளிகளின் வித்துடல்களை மக்களின் வணக்கத்துக்காக தாயக பிரதேசம் எங்கும் கொண்டு செல்லுமாறு திலீபன் பணிக்கிறார். அப்பணியை ஏற்றுக்கொண்டு தாயகம் எங்கும் பயணித்து மீண்ட காசியானந்தனுக்கு பேரதிர்ச்சி ஒன்று காத்திருந்தது. அந்த தருணத்தில் தான் உண்ணாநிலைப் போராட்டத்துக்கான முடிவெடுக்கப்பட்டிருந்தது.

எங்கட விடுதலைப்போராட்டத்தின் அடுத்த நகர்வு ஒன்றாக இந்த உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தை செய்ய முடிவெடுத்துள்ளதாக தெரிவிக்கப்படுகிறது. அதன் தார்ப்பரியங்கள் விளக்கப்பட்டு திலீபனின் உண்ணாவிரத்ததை ஆரம்பித்து வைக்க தலைவரால் பணிக்கப்படுகிறார் கவிஞர் காசியானந்தன். அப்போது கூட இது நடந்தால் திலீபனை இழந்து விடுவோம் என்று உள்மனம் கூறினாலும் இலட்சியப் பற்றில் விடாத கொள்கை கொண்ட திலீபனின் முடிவை மாற்ற யாராலும் முடியவில்லை.

உண்ணா நிலைப் போராட்டத்துக்கான ஏற்பாடுகள் நிறைவு கண்டன. 15 ஆம் நாள் புரட்டாதி 1987 ஆம் ஆண்டும் பிறந்தது. பிறந்திருக்கக் கூடாது என்று நினைக்கக் கூடிய கொடிய நாள் பிறந்தது. உண்ணாநிலைப் போருக்கு தயாராகி மேடையில் ஏற வந்தவரை இடை மறித்த தாய் ஒருத்தி வீரத்திலகமிட்டு அனுப்புகிறாள். இது திலீபனின் மனதில் இன்னும் அதிகமான பற்றுதலை ஏற்படுத்தியது. ஒருவேளை பெற்ற தாய் இருந்தருந்தால் கூட இவ்வாறு தான் திலகமிட்டு அனுப்பி இருப்பார். தந்தையைப் போலவே மேடையை சுற்றி சுற்றி வந்து தன் பிள்ளையை இந்தியா காப்பாற்றுமா என வேண்டியிருப்பார். ஆனாலும் திலீபனின் முடிவினை எதிர்க்கவோ தடுக்கவோ முயன்றிருக்க மாட்டார். ஏனெனில் அந்த வீரத்தாயின் வயிற்றில் பிறந்தவனே இவ்வாறான தியாகத்தின் உச்சமாக இருக்கும் போது எவ்வாறு தாய் மட்டும் கோழையாக இருக்க முடியும்? திலீபன் தன் தாயை நினைத்தாரோ என்னவோ புன்னகை புரிந்த படி திலகமிட்ட தாயையும் தன் மக்களையும் பார்க்கிறார்.

இந்தியாவுக்கு எதிராக 5 வகை கோரிக்கையை முன் வைத்து ஆரம்பிக்கப்பட்ட நீர்கூட அருந்தாத உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தின் நியாயப்பாடுகளை அருகில் அமைக்கப்பட்ட மேடையில் வைத்து சர்வதேசத்துக்கு தெளிவு படுத்துகிறார்கள் பிரசாத் தலமையிலான போராளிகள். மக்களும் போராளிகளும் சுதந்திரப்பறவை பெண்களும் என மாறி மாறி மேடைகளில் கவிதைகளாகவும் பேச்சுக்களாகவும் தியாக தீபத்துக்கு இன்னும் உரமேற்றியும், வேண்டாம் அண்ணா இதை கைவிட்டு எம்மோடு உயிரோடு இரு அண்ணா என்றும், இந்தியத்தை கெஞ்சி மன்றாடியும், நல்லூரான் கந்தனை மன்றாடியும் என நிகழ்வுகளைச் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

நாட்கள் கடந்து கொண்டிருக்கின்றன. எந்த கோரிக்கைகளும் நிறைவேற்றப்படவில்லை. இராசையா ஆசிரியரோ விழிகளில் இருந்து ஓடும் கண்ணீரை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் மேடைக்கு அருகிலும், பின்னாலும் முன்னாலும் என்று அலைந்து கொண்டே இருக்கிறார். வற்புறுத்தி, கட்டாயப்படுத்தி போராளிகள் கொடுக்கும் உணவில் எப்போதாவது ஒரு தடவை கொஞ்சமாக உண்டார். தூக்கமில்லை. துவண்டு கொண்டருக்கும் தன் பிள்ளையை நினைத்து நினைத்து செய்வதறியாது இருந்தார்.

இந்திய அரசோ அல்லது படைகளோ தியாக தீபத்தை காப்பாற்றும் என்ற எண்ணம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இல்லாமல் போய் இனி எதுவுமே நடக்கப்போவது இல்லை என்ற நிலைப்பாடு புரிந்த போது மெழுகுவர்த்தியாக உருகிக் கொண்டிருந்த அந்த உத்தமன் தனது உயிரை பசிப் போரில் ஆகுதியாக்கி விட்டிருந்தான். அப்போது மருத்துவர் பரிசோதித்துவிட்டு திலீபனின் பாதங்களை தொட்டு வணங்கிய போது தன் கண்முன்னே தான் பெற்றவன் வீரச்சாவடைந்ததை கண்ட அதி உச்ச வலியோடு பார்த்தீபனின் ( திலீபன்) தந்தை மேடைக்கு ஓடி வருகிறார். தன் மகன் கிடந்த கோலத்தை ஒவ்வொரு வினாடியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்த தந்தையால் அந்தக் காட்சியை காண முடியவில்லை. இறுதிவரை மகனை இந்திய அரசு காப்பாற்றுவார்கள் என்று நம்பி இருந்த அவரின் நம்பிக்கையை உடைத்தெறிந்து துரோகம் இழைத்தது இந்திய வல்லாதிக்க அரசு.

இந்த நிலையில் தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் அவர்கள் தனது பாதுகாப்பு போராளிகள் மற்றும் புரட்சிக் கவிஞர் காசியானந்தன் ஆகியோருடன் முகாம் ஒன்றில் இருந்து பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறார். திலீபன் வீரச்சாவடைந்துவிட்டதாக தலைவருக்கு தெரியப்படுத்தப்படுகிறது. உண்ணா நிலைப் போராட்டத்தின் முடிவெடுக்கப்பட்ட நாளில் இருந்தே தியாக தீபம் திலீபனை நினைத்து வாடிக் கொண்டிருந்த தேசியத் தலைவரின் விழிகள் கண்ணீரை சொரிகிறது. எதற்கும் அஞ்சாத பெரு வீரனின் விழிகள் அன்று திலீபன் என்ற ஒற்றை புனிதத்துக்காக கலங்கி நின்றது.

மகனின் வித்துடல் தாங்கிய ஊர்தியோடு இறுதிவரை பயணித்த தந்தை தாங்க முடியாத வேதனைகளை மனதுக்குள் புதைத்து விட்டு வீரப் புதல்வனுக்காக வணக்கம் செலுத்துகிறார். இன்றும் எங்கள் மனங்களில் தியாக தீபம் திலீபனைப் போலவே அவரின் தந்தையும் நிலைத்து விட்டார். அவர் மட்டுமல்ல இந்திய தேசமும் தான்.

அவர் மட்டுமல்ல இந்திய தேசமும் தான்.

நன்றி புரட்சிக் கவிஞர் காசியானந்தன்.
இ.இ.கவிமகன்
19.09.201

தமிழீழ பிரச்சனையை சிக்கலாக்கியவர்; மோடியின் வெளியுறவுத்துறை அமைச்சரானார்!


தெற்காசிய பிராந்தியத்தில் நிகழும் புவிசார் அரசியலின் அனைத்து நிகழ்ச்சிநிரல்களிலும் தமிழர்களாகிய நாம் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளோம். அதன்பொருட்டு, தமிழீழத்தில் ஒரு இனப்படுகொலையை சந்தித்துள்ளோம். நாம் வாழும் இந்த பிராந்திய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தமிழர் கடல் பகுதி தான் இன்றைய அமெரிக்க-சீனா போட்டியிடும் களம். அப்படியென்றால் இந்தியாவின் வெளியுறவுக்கொள்கை பாகிஸ்தானை மையமாக கொண்ட காலம் இனி இருக்கப்போவதில்லை. அமெரிக்கா-அமெரிக்க ஆதரவு நாடுகள், சீனா-சீன ஆதரவு நாடுகள் என்று இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கைகள் என முடிவுசெய்யப்படும். இப்படிப்பட்ட வெறியுறவுக் கொள்கைகளை இனி கையாளப்போகிறவர் தான் சுப்ரமணியம் ஜெய்ஷங்கர்.

தமிழரென்று சிலரால் சொல்லப்படும் இந்த ஜெய்ஷங்கர், தனது பணிக்காலத்தில் முதன்முதலாக பெற்ற மிகப்பெரிய பொறுப்பு என்றால் அது, ராஜிவ்காந்தி காலத்தில் இலங்கைக்கு அனுப்பப்பட்ட அமைதி காக்கும் படையை வழிநடத்தியது. IPKF படையின் முதன்மை செயலாளராகவும், அரசியல் ஆலோசராகவும் இருந்துள்ளார். இவரது ஆலோசனையின் படி தான் IPKF ஆயிரக்கணக்கான ஈழத் தமிழர்களை கொன்றுகுவித்தது. ஆனாலும் இந்தியாவின் மிகப்பெரிய படையை விடுதலைப்புலிகளின் சிறு படை தோற்கடித்து ஓட செய்தது. தமிழர்களுக்கு எதிரான கொள்கையை வகுத்து, தமிழீழ பிரச்னையை சிக்கலாக்கி, இந்தியாவிற்கு தோல்வியை பெற்று தந்தவர் தான் இந்த ஜெய்ஷங்கர்.

கடந்த 2011ம் ஆண்டு சீனாவிற்கான இந்திய தூதராக பணியாற்ற சென்ற இவர், 5 ஆண்டு காலம் அங்கு நீடித்தார். இவர் சீனாவில் இருந்த காலத்தில் தான், சீனா, BRI (Belt and Road Initiative) எனப்படும் ஆசிய-ஐரோப்பிய-ஆப்பிரிக்க நாடுகளை தனது வணிக வளையத்திற்குள் கொண்டுவரும் திட்டத்தை பெரிய அளவில் முன்னெடுத்து சென்றது. முதல்பத்தியில் சொல்லப்பட்ட சீனா-அமெரிக்காவின் புவிசார் அரசியல் இதனை மையமாக கொண்டதே. இப்படிப்பட்ட முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு திட்டம் குறித்து இந்தியா புரிந்துகொள்ளவோ, சீனாவின் ஆதிக்கத்திற்கு மாற்றாக சமாளிக்கக் கூடிய திட்டங்களை இந்தியா உருவாக்கவோ வேண்டுமெனில் அதில் சீனாவின் தூதரான ஜெய்ஷங்கரின் பங்களிப்பு கண்டிப்பாக தேவைப்பட்டிருக்கும். இந்தியா அதில் தோல்வியுற்றதிற்கு மிகமுக்கிய காரணமும் இந்த ஜெய்ஷங்கர் தான்.

மோடியின் கடந்த 5 ஆண்டுகால ஆட்சியின் மிகமோசமான வெளியுறவுக்கொள்கை தோல்வி என்றால், இந்தியா நேபாளம் நாட்டின் மீதான தனது கட்டுப்பாட்டை இழந்தது தான். நேபாளத்தில் புதிதாக வந்து ஒலி தலைமையிலான இடதுசாரி ஆட்சி, புதிய அரசியலமைப்புச்சட்டத்தை உருவாக்க அதை இந்தியா எதிர்க்கிறது. பேச்சுவார்த்தையின் மூலம் தீர்த்தப்பட்டிருக்க வேண்டிய இந்த விசயம், இறக்குமதிக்காக இந்தியாவின் கடல் எல்லையை பயன்படுத்தும் நேபாளத்திற்கு பொருட்களை கொண்டுசெல்ல எல்லையில் தடைவிதிக்கிறது. உள்நாட்டில் இந்தியாவிற்கு எதிராக பெரிய கலவரங்கள் வெடிக்க, சீனா தனது பொருட்களை ஏற்றுமதி செய்து காப்பாற்றுகிறது. இந்தியாவின் தேவை இனி தேவையில்லை என்று முடிவுக்கு வந்த நேபாளம் இன்று சீனாவின் கட்டுப்பாட்டிற்கு சென்றுவிட்டது. இப்படிப்பட்ட இந்த நேபாள விவகாரத்தை கையாண்டது இந்த ஜெய்ஷங்கர் தான். பொருளாதார நெருக்கடி என்ற பெயரில் நேபாளத்தை சீனாவின் பக்கம் தள்ளியது ஜெய்ஷங்கரின் தவறான கொள்கை தான்.

அமெரிக்காவில் இந்திய தூதரக அதிகாரி தேவயாணி கோபர்கடே என்பவர் போலியான ஆவணங்கள் கொண்டு விசா வழங்கிய பிரச்சனையையும், சீனாவுடனான டோக்லாம் பிரச்சனையையும் சுமுகமாக தீர்த்து வைத்ததாக ஊடகங்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். உண்மையில் இரு பிரச்சனைகளிலும் காலில் விழுந்தும், இந்தியாவின் சந்தையை அந்நாட்டு வணிக நிறுவங்களுக்கு திறந்துவிட்டும், அணுஉலைகள், ஆயுத கொள்முதல் என, எப்படி எடப்பாடி அரசு மோடி அரசுடன் பேரம் பேசுகிறதோ, அதே போல் பேரங்கள் பேசி இந்தியாவை அடமானம் வைத்து பிரச்சனைகளிலிருந்து இந்தியா தப்பியது. இதில் இந்தியாவின் செல்வாக்கை கூட்டும் வகையில் எந்த நடவடிக்கையையும் அவர் மேற்கொள்ளவில்லை.

இவையெல்லாம் ஊடகங்கள் சொல்ல மறந்த அல்லது தவறாக சொல்லிய ஜெய்ஷங்கரின் பரிதாபங்கள். இப்படிப்பட்ட ஒருவர், தமிழினத்தை சூழ்ந்துள்ள வெளியுறவுக்கொள்கைகளை தீர்மானிக்க போகிறார் என்றால் நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டிய சூழல் இது. தமிழினத்தை பலியிடவும் தயங்கமாட்டார்கள் என்பது தான் உண்மை.

Ashok Kumar Thavamani

#Delhi #Tamil Nadu #Narendra Modi

இந்தியாவில் பிரதமராக மோடி மீண்டும் பதவியேற்ற நிலையில், அதில் அமைச்சராக பதவியேற்ற ஜெய்சங்கர் என்பவர் தமிழகத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பது அவர் இலங்கையில் பணியாற்றியவர் என்பதும் தெரியவந்துள்ளது.

நடைபெற்று முடிந்த மக்களவை தேர்தலின் முடிவில் பாஜக தனிப்பெரும்பான்மையுடன் மத்தியில் ஆட்சி அமைத்துள்ளது. இதில் பிரதமர் பதவியேற்பு விழா நேற்று குடியரசுத் தலைவர் மாளிகையில் நடைபெற்றது.

இதில் கடந்த முறை அமைச்சர்களாக இருந்த சிலர் இந்த முறை உடல்நிலை சரியில்லாத காரணத்தினால் அமைச்சரவையில் இடம் பெறவில்லை, குறிப்பாக கடந்த முறை நிதி அமைச்சராக இருந்த அருண் ஜெட்லி, வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சராக இருந்த சுஷ்மா சுவராஜ் ஆகியோர் தானாக முன்வந்து தங்களுக்கு அமைச்சர் பதவி வேண்டாம் என்று விலகினர்.

இதனால் சில அமைச்சர்கர் கழற்றிவிடப்பட்டு அவர்களுக்குப் பதிலாக சில புதியவர்கள் அமைச்சரவையில் இடம் பெற்றுள்ளனர்.

இதில் தமிழகத்தில், தேனி தொகுதியில் வெற்றி பெற்ற பன்னீர்செல்வம் மகனுக்கு அமைச்சர் பதவி கிடைக்கலாம் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது, ஆனால் கடைசியில் அது இல்லாமல் போனது.

இந்நிலையில் இதை எல்லாம் தாண்டி நேற்றைய பதவி ஏற்பு விழாவில் மிகவும் பெரிய அளவில் பேசப்பட்ட நபர் என்றால் அது ஜெய்சங்கருக்கு கொடுக்கப்பட்ட அமைச்சர் பதவி தான். இவர் யார்? இவருக்கு எப்படி அமைச்சர் பதவி என்று பலரும் யோசித்து கொண்டிருக்கும் நிலையில், அவரைப் பற்றி சில தகவல்கள் கிடைத்துள்ளது.

இவர், ஐ.எப்.எஸ் அதிகாரியாக இவர் உலகின் அனைத்து நாடுகளிலும் அறியப்பட்டவர். 1955-ஆம் ஆண்டு டெல்லியில் பிறந்த இவர், தமிழகத்தைப் பூர்வீகமாக கொண்டவர்.

இவரின் தந்தை சுப்பிரமணியம் இந்தியக் குடிமைப் பணி அதிகாரியாக பணியாற்றியவர். இவருக்கு மூன்று பிள்ளைகள் இருக்கின்றனர்.

டெல்லியில் இருக்கும், ஸ்டீபன் கல்லூரியில் பட்டம் பெற்ற இவர், அரசியல் அறிவியல் பாடப்பிரிவில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார்.

டெல்லி ஜே.என்.யு -வில் பி.ஹெச்.டி பெற்ற இவர் 1977 -ஆம் ஆண்டு ஐ.எப்.எஸ் அதிகாரியாகத் தேர்வாகி பணியாற்றத் தொடங்கினார்.

பின்னர் பல்வேறு நாடுகளில் உள்ள தூதரங்களில் பல்வேறு பொறுப்புகளில் இருந்திருக்கிறார்.

அமெரிக்காவில் இருக்கும் இந்தியத் தூதரகத்தின் முதன்மைச் செயலாளராக 1985 முதல் 1988 வரை பணியாற்றியுள்ளார்.

அதன் பின்னர் இரண்டு ஆண்டுகள் இலங்கையில் பணியாற்றிய இவர், அப்போது இந்திய அமைதிப்படைக்கு அரசியல் ஆலோசகராகவும் பணியாற்றிய அனுபவம் கொண்டவர்.

இது தவிர இந்தியாவின் வெளியுறவுத் துறை தொடர்பாக ரஷ்யா, ஜப்பான் உள்ளிட்ட நாடுகளில் பணியாற்றி இருக்கிறார்.

2007 முதல் 2009 வரை சிங்கப்பூருக்கான இந்திய உயர் ஆணையராக பணியாற்றியுள்ளார். அதைத் தொடர்ந்து சீனாவுக்கான இந்திய தூதர் ஆன இவர், சுமார் நான்கரை ஆண்டுகள் அந்தப் பதவியில் இருந்தார்.

சீனாவுக்கான இந்தியத் தூதராக செயல்பட்ட காலத்தில்தான் மோடிக்கும் இவருக்கும் நட்பு ஏற்பட்டுள்ளது. அதாவது மோடி குஜராத் முதல்வராக இருந்த போது, முதன் முறையாக சீனாவுக்கு சென்றுள்ளார்.

அப்போது இருவரும் பழக்கம் ஏற்பட்டுள்ளது. இதைத் தொடர்ந்து ஜெய்சங்கர் அமெரிக்காவுக்கான இந்தியத் தூதராக 2013 -ஆம் ஆண்டு முதல் செயல்பட்டார்.

மோடி 2014-ஆம் ஆண்டு பிரதமராக பதவி ஏற்கிறார். குஜராத் முதல்வராக இருந்தபோது நடந்த கலவரம் காரணமாக மோடிக்கு விசா வழங்க அமெரிக்கா மறுத்துவந்தது. அதுமட்டுமின்றி அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்தில் மோடியை உரையாற்றச் செய்யும் சவாலான பணியைச் செய்து முடித்தார்.

இதனால் அன்று மோடியின் மனதில் இடம் பிடித்த இவர், தற்போது அமைச்சரவையில் இடம் பிடித்துள்ளார்.

மேலும் பாஜகவில் அடிப்படை உறுப்பினர் கூட இல்லாத ஒருவருக்கு மோடி இப்படி கேபினேட்(வெளிவிவகரத் துறை) பதவி வழங்கியிருப்பது பலருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தாலும், இந்த முடிவில் உலகநாடுகள் மகிழ்ச்சி அடைந்துள்ளதாக வெளியுறவுத்துறை வட்டாரங்கள் தெரிவித்துள்ளன.

ஏனெனில் இப்படி வெளியுறவுத்துறை தொடர்பான பல விஷயங்களைச் செய்த அனுபவமிக்க ஒருவரை நியமித்தது தான் இந்த மகிழ்ச்சிக்கு காரணம் என்று கூறப்படுகிறது.

மத்திய அமைச்சர்களாக பொறுப்பேற்றுக்கொண்ட யாருக்கும் இன்னும் இலாக்காக்கள் ஒதுக்கப்படவில்லை. எனினும் வெளியுறவுத் துறையில் உள்ள அனுபவம் காரணமாக இவருக்கு வெளியுறவுத் துறை இலாகாதான் ஒதுக்கப்படும் என்ற தகவலும் வெளியாகியுள்ளது.

சிறீலங்கா போர் விதிகளை மீறுவதற்கு உடந்தையாக இருந்தது இந்தியா..!

iசிறீலங்கா அனைத்துலக போர் விதிகளை/ அனைத்துலக மனிதாபிமான சட்டங்களை மீறுவதற்கு உடந்தையாக இருந்தது இந்தியா..!

‘இந்திய விமானியை ஜெனிவா சரத்தின்படி விட்டுத்தான் ஆக வேணும்..இதில் பாகிஸ்தானுக்குக் கருணையோ/ நல்ல நோக்கமோ கிடையாது’ என்று இந்திய ஊடகங்கள் தொடக்கம் மாலன் வகையறாக்கள் வரை கத்தித் தீர்க்கிறார்கள்.

நல்லது. அவர்களாவது அனைத்துலக போர் விதிகளை மதித்தார்கள்.

ஆனால் இந்தியா நான்காம் கட்ட ஈழப்போரின் போது தமிழீழத்தில் போர் தொடங்கியதிலிருந்து 2009 இறுதி தமிழின அழிப்பு வரை மட்டுமல்ல அதன் பின்பு கூட சிறீலங்கா அனைத்துலக போர் விதிகளை/ அனைத்துலக மனிதாபிமான சட்டங்களை மீறுவதற்கு உடந்தையாக இருந்தது.

அவ்வளவு ஏன் ஐநா மனித உரிமை அவையில் ஒவ்வொரு வருடமும் சிறீலங்காவை ஐநா விதிகளை மீறிய போர்க்குற்ற விசாரணைகளிலிருந்து காப்பாற்றுவதும் இதே இந்தியாதான்..

அப்போதெல்லாம் ஜெனிவா சரத்துக்கள் என்னானது?

சரி நடந்ததை விடுவோம்.. இன்னும் சில நாட்களில் சிறீலங்காவிற்கு மேலும் இரண்டு வருட அவகாசம் கொடுக்கும் தீர்மானம் வரவிருக்கிறது..

அப்போதாவது அதற்கு ஆதரவளிக்காமல் ஒதுங்குமா இந்தியா?

இதெல்லாம் பேச நல்லாயிருக்கும்…ஆனால் நடைமுறை என்பது வேறு..

#TenYearsGenocide.

Parani Krishnarajani

ஈழத் தமிழர்களது சுயநிர்ணய உரிமைக்கு இஸ்லமாபாத்தும் இம்ரான் கானும் உதவட்டும் !

தமிழீழம் ஜிந்தாபாத்

தமக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளினால் ஏற்பட்ட கோபம் காரணமாகவே விடுதலைப் புலிகள் தற்கொலை தாக்குதல்களை மேற்கொண்டதாகவும் மதம் சார்ந்து அவர்கள் தாக்குதல்களை நடத்தவில்லை எனவும் பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கான் நேற்று தெரிவித்துள்ளார். பாக்கிஸ்தான் மீது இந்தியா தொடுத்துள்ள போர் பற்றி, பாக்கிஸ்தான் நாடாளுமன்றத்தில் அவர் அளித்த கொள்கை விளக்க உரையில் அவர் மேற்கண்டவாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்.

“தற்கொலை தாக்குதல் என்பது பலவீனமானவர்களின் தந்திரம்” என்றும் இம்ரான் கான் குறிப்பிட்டார். இம்ரான் கானின் இந்தக் கருத்து, தேசியத் தலைவரின் “பலவீனமான இனத்தின் பலமான தூண்களாய் நான் அவர்களை (கரும்புலிகளை) உருவாக்கினேன்” என்ற சிந்தனையோடு ஒத்திருப்பதும் கவனிக்கத்தக்கது.

ஈழத் தமிழர்களது சுயநிர்ணய உரிமைக்கான போராட்டம் அகிம்சை வழியில் தொடங்கிய காலத்தில் இருந்து இன்று வரை, அதில் ஆதிக்கம் செலுத்திய, செலுத்திக் கொண்டிருப்பதாகவும் நம்ப வைக்கப்படும் மிகப்பெரிய சக்தி இந்தியா தான்.

அறுபதுகளில் பெரியாரும் அண்ணாவும் வழிநடாத்திய தனித் தமிழ்நாடு போராட்டமும், மொழிப் போரால் கிளர்ந்த மொழிப் பற்றும், எழுபதுகளில் இலங்கையின் தமிழர் தாயகப் பகுதிகளில் தம்மினத்திற்கு எதிராக கட்டவிழுத்து விடப்பட்ட அநியாயங்களை அறுக்கவென வீறுகொண்டெழுந்த இளைஞர்களின் சிந்தனையிலும் பாரிய தாக்கம் செலுத்தியிருந்தது.

“அடைந்தால் தனி நாடு, இன்றேல் சுடுகாடு” என்று வீரவசனம் பேசியவர்கள், மாநில சுயாட்சிக்கு இறங்கி வந்து, தமிழ் நாட்டை பெற்றுக் கொள்ள, வல்வெட்டித்துறையில் இருந்து படகேறியவர்கள் தமிழ்நாட்டில் ஆயுதங்கள் வாங்கி பயிற்சியெடுக்கத் தொடங்கினார்கள்.

23 ஜூலை 1983ல் யாழ்ப்பாணத்தில் வெடித்த கண்ணிவெடியால் தென்னிலங்கையில் இனவாதம் தீயாக கிளர்ந்து, தமிழர்களை அடித்துக் கொன்று, அகதிகளாக வடக்கு கிழக்கிற்கும் தமிழ் நாட்டுக்கும் அனுப்ப, இந்தியாவின் வெளியுறவுத்துறை செயலாளர் ஜி. பார்த்தசாரதி இலங்கையில் காலடி எடுத்து வைத்தார்.

அதே நேரத்தில், எந்த இயக்கப் படகில் ஏறுகிறோம் என்பது கூட அறியாத இளைஞர்கள், மாதகலில் படகேறி உத்தர பிரதேசத்தில் இந்திய இராணுவத்திடம் ஆயுதப் பயிற்சி பெறத் தொடங்கினார்கள்.

இந்திராவின் ஆசியுடன் இந்திய இராணுவத்திடம் பயிற்சி பெற்ற இயக்கங்களிற்கு தமிழ்நாடு தளமாகியது, மட்டக்களப்பும் யாழ்ப்பாணமும் களங்களாகின.

1977ல் பதவியேற்ற UNP அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறையால் இலங்கையின் பொருளாதாரம் வளம்பெறத் தொடங்கியதை முடக்கவும், இலங்கையில் அதிகரித்து வந்த அமெரிக்காவின் ஆதிக்கத்தை தடுக்கவும், தமிழர்களின் போராட்டத்தை இந்தியா தனது ஆயுதமாக்கிக் கொண்டது.

“இந்தியா வரும்.. விடுதலை வாங்கித் தரும்” என்று நம்பியிருந்த தமிழ் மக்களின் (கெட்ட) கனவு, 1987ல் இந்திய இராணுவ வருகையோடு சுக்கு நூறாகிப் போனது.

JR ஜெயவர்த்தனாவின் நரித்தனமான இராஜதந்திர காய் நகர்த்தில் இந்திய வல்லரசு தோற்றுப் போனது, இன்றும் தோற்றுக் கொண்டிருக்கிறது.

1971 இந்திய பாக்கிஸ்தான் யுத்தத்தின் போது, மேற்கு பாக்கிஸ்தான் விமானங்கள் இலங்கையில் தரையிறங்கி எரிபொருள் நிரப்பிக் கொண்டு, கிழக்கு பாக்கிஸ்தான் (பங்களாதேஷ்) நோக்கி பறக்க அனுமதியளித்த அதே இலங்கை அரசாங்கத்திற்காக, 1987ல் கொழும்பு வந்த இந்திய பிரதமரை கொல்லத் தாக்கிய இலங்கை கடற்படை வீரன், “சூரிய வெட்பத்தில் மயங்கி விழுந்தான்” என்று அறிக்கை விட்ட அதே இலங்கை அரசாங்கத்திற்காக, தமிழர்களிற்கு எதிராக இந்தியாவின் துப்பாக்கிகள் முழங்கத் தொடங்கின.

ரஜீவ் காந்தியின் படுகொலை, இலங்கைத் தமிழர்களுடனான இந்தியாவின் உறவை முப்பதாண்டுகள் தாண்டியும் பாதித்துக் கொண்டிருக்கிறது, ராகுலும் ப்ரியங்காவும் குடும்பத் தொழிலை தொடர்வதால் இனியும் பாதிக்கத் தான் போகிறது.

1991ல் நிகழ்ந்த அந்த துன்பியல் சம்பவத்திற்கு பின்னர், இந்தியா தானுண்டு தன்பாடுண்டு என்று சும்மா இருக்கவில்லை. 2000ம் ஆண்டளவில் யாழ்ப்பாண நகரை மீண்டும் கைப்பற்ற நெருங்கிய புலிகளை முன்னேற விடாமல் தடுத்ததும் இந்தியா தான். ஒரு வளமாக இந்தியா முன்னேறிய புலிகளை தடுத்து வைக்க, மறுவளமாக பாக்கிஸ்தான்காரன் இலங்கை இராணுவத்திற்கு கொடுத்த Multi Barrel, அரியாலையில் நின்ற புலிகளை முகமாலைக்கு கொண்டு வந்து நிறுத்தியது.

2002ல் நோர்வே அனுசரணையில் புலிகளும் அரசாங்கமும் பேச்சுவார்த்தைகளை ஆரம்பிக்க, லண்டனில் இருந்த புலிகளின் ஆலோசகர் அன்டன் பாலசிங்கத்தை, மருத்துவ காரணங்களிற்காகவேனும் சென்னை வழியாக Transitல் பயணிக்க அனுமதியளிக்க மறுத்ததும் இதே இந்திய அரசாங்கம் தான்.

கிளிநொச்சிக்கும் கொழும்புக்கும் பறந்து வரும் நோர்வேக்காரன்கள், நாடு திரும்பும் வழியில் புதுடெல்லியை தொடாமல் மீண்டும் ஒஸ்லோ போக மாட்டார்கள். “பேச்சுவார்த்தைகள் குறித்து இந்தியாவிற்கு அறிவிக்கும் நோர்வே, ஜனாதிபதியாகிய என்னை சந்திப்பதுமில்லை அறிவிப்பதுமில்லை” என்று அந்நாளில் இலங்கையின் ஜனாதிபதியாக இருந்து பேச்சுவார்த்தைகளை குழப்பியதில் முக்கிய பங்காற்றிய சந்திரிக்கா குமாரணதுங்க பின்னாளில் தனது நடவடிக்கைகளிற்கு காரணம் கற்பித்தார்.

இறுதி யுத்த காலத்தில் இந்திய மும்மூர்த்திகளும் (நாராயணன், மேனன், விஜய் சிங்) இலங்கை மும்மூர்த்திகளும் (கோத்தா, பஸில், லலித்) இணைந்து செயற்பட்டுத் தான் புலிகளை அழித்தார்கள் என்பது உலகறிந்தது. புலிகளை அழித்ததும் 13வது திருத்தச் சட்டத்திற்கு அப்பால் சென்று தமிழர்களிற்கு அதிகார பரவலாக்கத்தின் அடிப்படையில் அரசியல் தீர்வு வழங்குவேன் என்று, மஹிந்த ராஜபக்ச இந்திய பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கிற்கு கொடுத்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற வைக்க இந்தியாவால் இன்றுவரை முடியவேயில்லை, இல்லை நிறைவேற்ற வைக்க விரும்பவேயில்லை.

யுத்தம் முடிந்த பின்னும், சிகிச்சைக்காக சென்னைக்கு வந்த தேசிய தலைவர் பிரபாகரனின் தாயார் பார்வதி அம்மாளை, விமானநிலையத்தில் வைத்தே திருப்பி அனுப்பி தனது குரூர முகத்தை இந்தியா திரும்பவும் ஒருமுறை நமக்கு ஞாபகப்படுத்தியது.

சீனாவின் பக்கம் மஹிந்தர் தலை வைத்து படுக்க, அவரை கவிழ்த்து மைத்ரி-ரணிலை ஆட்சிக் கட்டிலேற்றியதில் மீண்டும் இந்தியா தனது வகிபாகத்தை தக்க வைத்துக்கொண்டது. “நல்லாட்சியில் நல்லது நடக்கும், நாங்கள் இருக்கிறோம், பார்த்துக் கொள்வோம்” என்று தமிழர் தலைமைகளிற்கு இந்தியா அளித்த நம்பிக்கையும் காற்றோடு கலந்து விட்டது, இல்லை இன்னுமொரு முறை சிங்களத்திடம் இந்தியா ஏமாந்து விட்டது.

“இலங்கையில் ஆட்சியை மாற்ற முடிந்த எங்களால் உங்களுக்கு தீர்வை பெற்றுத் தருவது பெரிய விடயமல்ல, பொறுத்திருங்கள்” என்று புலம்பெயர் தமிழர் தரப்புகளிற்கு இந்திய தரப்புக்கள் கூறிய கதையை இன்னும் யாரும் நம்புபவார்களா?

2009ற்கு பின்னர் ஜெனிவாவில் இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு எதிராக நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்களை எத்தனை தரம் இந்தியா எதிர்த்திருக்கிறது, எத்தனை தரம் அதை வலுவிழக்கச் செய்திருக்கிறது. கடைசியாக 2015ல் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானத்தை அமுல்படுத்தச் சொல்லி இலங்கையை வலியுறுத்தாத ஒரே நாடு இந்தியாவாகத் தானிருக்க வேண்டும்.

ஆக, இலங்கைத் தமிழர்களிற்கு ஒரு நியாயமான அரசியல் தீர்வை பெற்றுத் தரவேண்டிய தார்மீக கட்பாடு இருந்தும், பெற்றுத்தரவல்ல வல்லமை இருந்தும் இந்தியா இன்றுவரை தனது தார்மீக கடப்பாட்டில் இருந்து விலகியே நடந்து கொண்டிருக்கிறது. மேற்கத்தைய நாடுகள் தமிழர்களிற்கு சார்பாக எடுத்த, எடுக்கும் நடவடிக்கைகளிற்கும் “தானும் படுக்கான், தள்ளியும் படுக்கான்” ரகத்தில் தடைகளை ஏற்படுத்துவதிலேயே குறியாக இருக்கிறது.

பாக்கு நீரிணையில் கடற்புலிகள் கோலோச்திய காலத்தில் இந்தியாவிற்கு இல்லாதிருந்த பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் இந்தியாவிற்கு இன்று ஏற்பட்டிருப்பதற்கான காரணத்தை இந்தியா புரிந்து கொள்ளவும் ஏற்றுக்கொள்ளவும் முனைய வேண்டும்.

எழுபதுகிலும் எண்பதுகளிலும் வளர்ந்த இலங்கைத் தமிழர்களில் பலர், இலங்கை கிரிக்கெட் அணியை ஆதரிக்காது இந்தியாவை ஆதரித்த காலம், அவர்களிற்கு பின்வந்த சந்ததிகளில் மாறிவிட்டது. இலங்கை கிரிக்கெட் அணி தோற்க வேண்டும் என்று எண்ணிய போக்கு மாறி, இன்று இந்தியா யுத்தத்தில் பாக்கிஸ்தானிடம் அடிவாங்க வேண்டும் என்ற மனக்போக்கே, ஈழத்தமிழர்களின் சமூக வலைத்தளங்களில் பரவலாக காணக் கிடைப்பதையும் இந்தியா கருத்தில் எடுக்க வேண்டும்.

இந்தியாவை சூழ எல்லா நாடுகளும் இந்தியாவிற்கு எதிரானவையாக இருக்க, இலங்கைத் தமிழர்கள் மட்டுமே இந்திய எதிர்ப்பு குறைந்த இனமாக இருந்த காலம் மாறி வருகிறது. தமிழ்நாட்டிலும், ஜல்லிக்கட்டு, காவேரி, ஏழு தமிழர்கள் விடுதலை என்று இன்னாரென்ன பிரச்சினைகளில் இந்திய மத்திய அரசிற்கு எதிரான உணர்வுகள் பலமாக எதிரொலிக்கத் தொடங்கி விட்டன.

இலங்கைத் தமிழர் தரப்பும் பாரம்பரிய இராஜதந்திர உறவாடல்களை விட்டகன்று, தங்களது நலன் சார்ந்து சில தந்திரோபாய நகர்வுகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். அடுத்த முறை சம்பந்தரும் சுமந்திரனும் இந்தியாவிற்கு போகும் போது, ஒரு பொடி நடையாக இஸ்லாமாபாத்திற்கு போய் இம்ரான்கானோடு ஒரு படம் எடுத்து Twitterல் போட வேண்டும். சென்னைக்கு சாறி வாங்க போய், சரவணபவனின் தோசையைப் பற்றி blog எழுதுவோரும், கராச்சிக்கு போய் சல்வார் வாங்கி விட்டு, லாகூர் பிரியாணி பற்றி பந்தி பந்தியாக எழுத வேண்டும்.

இலங்கைத் தமிழர்கள் மீதான, இந்தியாவின் தார்மீக கடப்பாட்டை நிறைவேற்ற வைக்க இஸ்லமாபாத்தும் இம்ரான் கானும் உதவட்டும்.

தமிழீழம் ஜிந்தாபாத்!

ஜுட் பிரகாஷ் தனது kanavuninaivu.blogspot.com என்ற இணையத்தளத்தில் எழுதிய கட்டுரை

இந்தியாவின் போலி முகத்திரையை உடைத்த இம்ரான் கான்!

ராஜபக்ச வழியில் மோடியின் வியூகம்! தகர்த்தாரா பாகிஸ்தான் பிரதமர்?

ஒரு பெரும் போர்ப் பதற்றத்தில் இருந்து மீண்டிருக்கிறது இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும். இப் பிரச்சினையை சுமூகமாக பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கையாண்டுள்ளார் என்று பாராட்டுக்கள் குவிந்து கொண்டிருக்கின்றன.

புல்வாமா மீதான தாக்குதலையடுத்து தொற்றிக்கொண்ட போர் மேகங்கள், இந்தியர்களை கோபம் கொள்ளச் செய்தது. தமது நாட்டுப் படை வீரர்களை பாகிஸ்தானிலிருந்து இயங்கும் இயக்கம் ஒன்று தற்கொலைப் படைத்தாக்குதல் மூலமாக கொலை செய்திருக்கிறது. பழிக்குப் பழியாக பாகிஸ்தான் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட வேண்டும் என்று கொதித்தனர்.

இதற்கான பதிலடியாக இந்திய விமானப் படை பாகிஸ்தான் பகுதிகளுக்குச் சென்று விமானத் தாக்குதல்களை நடத்தியது. இத் தாக்குதலில் பலர் கொல்லப்பட்டதாக இந்தியத் தரப்புச் செய்திகள் தெரிவித்தாலும், அத் தாக்குதலில் எவரும் கொல்லப்படவில்லை என பாகிஸ்தான் தகவல்கள் மறுப்புத் தெரிவித்தன.

இதனையடுத்து மீண்டும் தாக்குதல் நடத்த முயற்சித்த இந்திய விமானத்தை பாகிஸ்தான் இராணுவம் சுட்டு வீழ்த்தியது. இதன்போது பாகிஸ்தானுக்குள் அகப்பட்ட விமானப் படை வீரரை மீட்குமாறும் கோரிக்கைகள் எழுந்தன.

ஆனால், புல்வாமா தாக்குதலும், பாகிஸ்தான் மீது விமானத் தாக்குதல்ககளை நடத்தியதையும் கொண்டு வரும் மக்களவைத் தேர்தல் வெற்றியை உறுதிப்படுத்த பாரதிய ஜனதா கட்சி பயன்படுத்தப்பார்க்கிறது என்கின்ற குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்படுகின்றது.

குறிப்பாக இந்த நான்கு ஆண்டுகளில் பிரதமர் நரேந்திர மோடி தலைமையிலான பாரதிய ஜனதா கட்சியின் செல்வாக்கு சடுதியாக சரிந்து கொண்டது, இதேவேளை ஐந்து மாநிலங்களில் நடந்த தேர்தலில் எதிர்பார்த்த வெற்றியை பாஜக பெறவில்லை.

ஆனால், காங்கிரஸ் கூட்டணி தன்னுடைய பலத்தை நிரூபித்து வெற்றியை பெற்றது. மேலும் தமிழகத்திலும் பலமான கூட்டணியை உருவாக்கியிருக்கிறது காங்கிரஸ். அதிமுகவிற்கான ஆதரவு மிகக் குறைவு என்பதாலும், ஆட்சியை திமுக கைப்பற்றும் என்றும் சில கணிப்புக்கள் உண்டு. இதனைக் கொண்டு அடுத்த மக்களைத் தேர்தலில் இந்தியளவில் பாரதிய ஜனதா கட்சியின் வெற்றிவாய்ப்பு என்பது கேள்விக் குறியாக மாறியது.

இதனை அப்படியே மாற்றுவதற்கான ஒரு கருவியாக புல்வாமா தாக்குதலும் பதிலுக்கு பாகிஸ்தான் மீதான விமானக் குண்டுத்தாக்குதல்களும் வெளியான செய்திகளும் உறுதிப்படுத்துவதாக விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

இந்த தந்திரோபாய நகர்வை பிரதமர் மோடி இலங்கையின் முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவின் பாணியில் நடைமுறைப்படுத்த முயற்சித்திருக்கிறார்.

விடுதலைப் புலிகளை அழிப்பதாக களமிறங்கிய மகிந்த ராஜபக்ச சிங்கள மக்களிடம் இருந்த தேசிய உணர்வையும், சிங்கள பௌத்த பேரினவாத சிந்தனையையும் கிளர்ச்சியடையச் செய்து தமிழ் மக்கள் மீதான குரோதத்தை வளர்த்து அதன் மூலமாக தன்னுடைய ஆட்சியை தக்க வைத்துக் கொண்டு தேர்தல் களத்தில் வெற்றி பெற்றார்.

புலிகளை வெற்றி கொண்டதன் மூலம் தன்னை யுத்த வெற்றிநாயகன் என்று பறைசாற்றிய மகிந்த ராஜபக்ச, இனிமேல் இலங்கையின் முடிசூடா மன்னன் என்னும் கர்வத்தைத் தொட்டார். புலிகள் மீதிருந்த சிங்கள மக்களின் வெறுப்பு மகிந்த ராஜபக்சவிற்கான வாக்குகளாக குவிந்தன. பின்னர் புலிகள் அழிக்கப்பட்ட போது யாராலும் வெற்றி கொள்ளமுடியாத போரை முடித்தார் மகிந்த என்பதால் அவரின் வெற்றியை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தினார்கள்.

எவ்வாறாயினும் மகிந்த ராஜபக்ச அடுத்தடுத்த தேர்தலில் தோற்றாலும் அவருக்கான கணிசமான வாக்குகள் இன்னமும் இருக்கின்றன. போர் வெற்றி நாயகன் என்றும் அப்பட்டத்தை அவர் தக்க வைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றார். அதேபோன்று, சிங்கள மக்களைச் சந்திப்பதும், பௌத்த விகாரைகளில்பெரும் வழிபாடுகளைச் செய்து தன்னை சிங்கள பௌத்த பேரினவாதத் தலைவர் என்பதையும் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்.

ராஜபக்சவின் அதேவடிவத்தை இந்தியப் பிரதமர் மோடியும் பயன்படுத்த முயற்சித்து தோல்வி கண்டிருப்பதாக தோன்றுகிறது. பாகிஸ்தான் மீதான பொதுவான வெறுப்பினை இக்குண்டுத் தாக்குதல் மூலமாக மேலும் மக்கள் மத்தியில் பலப்படுத்தி அவர்களின் அடிப்படையான உணர்வினைத் தூண்டிவிட்டு தனக்கான வாக்கு வங்கி அரசியலை நிரப்ப முயற்சித்திருக்கிறார். முழுக்க முழுக்க ராஜபக்சவின் அரசியல் பாணியினாலானது என்றால் தவரல்ல.

சிங்கள மக்கள் மத்தியில் பௌத்தம் சிங்களம் என்று உணர்வினை தூண்டியவர் ராஜபக்ச. அதேபோன்று இந்து, இந்துத்துவம், பாகிஸ்தானிய எதிர்ப்பு என்பனவற்றை தங்களுக்கான அரசியல் பிரசாரமாக பயன்படுத்திக் கொள்வதற்கு முயற்சித்திருக்கிறார்.

அதற்கான வியூகத்தினை பாரதிய ஜனதா கட்சியின் தலைமைப்பீடம் மேற்கொண்டதாக சில தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. எவ்வாறாயினும் மோடியின் இத்திட்டத்தை தவுடு பொடியாக்கியுள்ளார் பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கான் என இந்தியத் தொலைக்காட்சிகள் வர்ணித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

பாகிஸ்தானில் அகப்பட்ட விமானப் படை வீரர் தொடர்பி்ல இன்று நாடாளுமன்றத்தில் இம்ரான் கான் பேசியது பல்வேறு தலைவர்களினதும் பொது மக்களினதும் பாராட்டுக்களைப் பெற்று இருக்கிறது. நாடாளுமன்றத்தில் பேசிய அவர்,

“ இந்தியா மீது போர் தொடுக்க வேண்டிய அவசியம் என்றும் பாகிஸ்தானுக்கு இருந்தது இல்லை. தேர்தல் வரும் சமயங்களில் இரு நாட்டு அரசியல்வாதிகளும் தங்களின் அரசியல் தேவைகளுக்காக போர் பதற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றனர்.

முன்னர் பாகிஸ்தான் பிரதமர் முஷாரப்பும் இதேபோன்ற நடைமுறையை கையாண்டார். இன்று இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடியும் முயற்சி செய்கின்றார்.

போர் ஏற்படும் பதற்றமான சூழ்நிலையில் ஒரு நாட்டுத் தலைவர் இராணுவ உயர்மட்டத்தினரிடம் பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்துவார். ஆனால் இந்தியப் பிரதமர் வாக்காளர்கள் மத்தியில் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்.” என்று தடாலடியாக பேசியிருக்கிறார்.

மேலும், “தீவிரவாதத்திற்கு மதம் கிடையாது. தற்கொலை படை தாக்குதல்கள் மதத்தின் பெயரால் நடப்பது இல்லை. நியூயார்க் இரட்டை கோபுர தாக்குதலுக்கு முன்பாக உலக அளவில் அதிக அளவில் தற்கொலை படை தாக்குதலை நடத்தியது விடுதலை புலிகள்தான். தாக்குதல் நடத்தியவர்கள் அனைவருமே இந்துக்கள்.

ஆனால் மதத்தின் பெயரால் நடத்தவில்லை. மாறாக தங்களது விரக்தி மற்றும் கோபத்தின் விளைவாகவே அதனை செய்தனர்.” என்றும் குறிப்பிட்டதன் மூலமாக தாக்குதல்கள் ஏன் அமைப்புக்கள் நடத்துகின்றன என்பதற்கும் விளக்கம் கொடுத்திருக்கிறார்.

எவ்வாறாயினும் அரசியல் வெற்றிக்கான வியூகத்தை இம்ரான் கான் உடைத்திருப்பது பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கு விழுந்த அடியாகவே இந்திய அரசியல் ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றார்கள். ஏற்கனவே செல்வாக்கு சரிந்திருந்த அக்கட்சிக்கு இப்பொழுது மீண்டும் சரிவினை இம்ரான் கான் இன்றைய அறிவிப்பின் மூலமாக கொடுத்திருக்கின்றன என்கின்றன தகவல்கள்.

மோடி நடத்திய சதி நடவடிக்கை அம்பலம்

இந்தியாவில் ஏற்பட்ட போர் பதற்றத்தின் பின்னணியில் இந்திய பிரதமரின் தேர்தல் செயற்பாடுகளே அமைந்திருந்ததாக பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கான் குற்றம் சாட்டியுள்ளார்.

பாகிஸ்தானிய பாராளுமன்றத்தில் இன்று ஆற்றிய உரையின் போது பிரதமர் இம்ரான் கான் இந்த விடயத்தை தெரிவித்துள்ளார்.

இந்தியா மீது போர் தொடுக்க வேண்டிய அவசியம் என்றும் பாகிஸ்தானுக்கு இருந்தது இல்லை.

தேர்தல் வரும் சமயங்களில் இரு நாட்டு அரசியல்வாதிகளும் தங்களின் அரசியல் தேவைகளுக்காக போர் பதற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றனர்.

முன்னர் பாகிஸ்தான் பிரதமர் முஷாரப்பும் இதேபோன்ற நடைமுறையை கையாண்டார். இன்று இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி முயற்சி செய்கின்றார்.

போர் ஏற்படும் பதற்றமான சூழ்நிலையில் ஒரு நாட்டுத் தலைவர் இராணுவ உயர்மட்டத்தினரிடம் பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்துவார். ஆனால் இந்தியப் பிரதமர் வாக்காளர்கள் மத்தியில் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார் எனத் பிரதமர் தெரிவித்தார்.

தற்போதைய நிலையில் இந்தியா – பாகிஸ்தான் நாடுகளுக்கு இடையில் ஏற்படவிருந்த பாரிய முறுகல் நிலை தணிந்துள்ளது.

பாகிஸ்தான் பிரதமரின் செயற்பாடு காரணமாக போர் ஏற்படும் அபாயம் தவிர்க்கப்பட்டுள்ளது.

பாகிஸ்தான் மீது போர் தொடுக்கும் அனைத்து ஆயத்த நடவடிக்கைகளிலும் இந்தியா தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்ததாக அந்நாட்டு ஊடகங்கள் செய்தி வெளியிட்டிருந்தன.

இந்தியாவின் எல்லையோரங்களிலுள்ள முக்கிய தளங்களுக்கு அதிக பாதுகாப்பு வழங்கப்பட்டிருந்தது.

பாகிஸ்தான் எல்லைக்குள் அத்துமீறி தாக்குதல் நடத்திய இந்திய விமானங்களை பாகிஸ்தான் இராணுவத்தினர் சுட்டு வீழ்த்தினர். அதில் பரசூட் மூலம் தப்பித்துக் கொண்ட விங் கொமாண்டர் அபினந்தனை பாகிஸ்தான் இராணுவத்தினர் கைது செய்திருந்தனர்.

இந்திய விமானி சிறை பிடிக்கப்பட்டமை இந்தியாவில் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியிருந்தது. போர் ஏற்படுவதற்கான ஆரம்ப நிலையாக இது அமைந்திருந்தது.

இந்நிலையில் கைது செய்யப்பட்ட விமானியை நாளையதினம் விடுதலை செய்வதாக பாகிஸ்தான் பிரதமர் நாடாளுமன்றத்தில் வைத்து அறிவித்துள்ளார்.

இதனையடுத்து இரு நாடுகளுக்கும் இடையில் போர் ஏற்படும் அபாயம் தற்போது தவிர்க்கப்பட்டுள்ளது.

இந்திய ஆக்ரோஷத்தால் பயந்து நடுங்குகிறம் பாகிஸ்தான் ?  என்று சில இந்தியச் செய்திகள் விழுந்தும் மீசையில் மண் ஒட்டவில்லையாம் !

 

பாகிஸ்தானிடம் வாங்கிக்கட்டிக் கொண்ட இந்தியா !

இலங்கை விடயத்தில் விதியை மீறிய இந்தியா: சர்வதேச விதிகளை பாகிஸ்தான் மட்டும் மதிக்க வேண்டும் என கோருவது ஏன்?

இந்த சிறுவனை அதே சர்வதேச சட்டப்படி நடத்த வேண்டும் எனக் கோராதது ஏன்?

தனது நாட்டிற்குள் எல்லைதாண்டி வந்த இந்திய வீரரை சர்வதேச சட்டப்படி நடத்த வேண்டும் என இந்திய அரசு கோரியுள்ளது. பாகிஸ்தானில் கைது செய்யப்பட்ட இந்திய வீரரை கௌரவமாக நடத்த வேண்டும் என பாகிஸ்தான் மக்களும் கேட்டுள்ளனர்.

அதன்படி கைது செய்யப்பட்ட வீரரை பாகிஸ்தான் அரசு சர்வதேச சட்டப்படி கௌரவாக நடத்தி வருகிறது. அதனை சம்பந்தப்பட்ட அவ் வீரரும் காப்பி அருந்தும்படி தனியார் தொலைக்காட்சி ஒன்றில் பேசியுள்ளார்.

ஆனால் இலங்கை அரசும், இந்திய அரசும் முள்ளிவாய்க்காலில் சரணடைந்த 40,000 தமிழ் மக்களை கொன்று குவித்தார்கள். வெள்ளைக் கொடியுடன் சரணடைந்தவர்களை சர்வதேச சட்டத்திற்கு மாறாக சுட்டுக் கொன்றார்கள்.

குறிப்பாக பிரபாகரனின் மகன் பாலச்சந்திரனுக்கு பிஸ்கட் சாப்பிட கொடுத்துவிட்டு சுட்டுக் கொன்றார்கள். சரணைடைந்த இசைப்பிரியா உட்பட பல பெண்களை சர்வதேச விதிகளுக்கு மாறாக பாலியல் வல்லறவு செய்து கொன்றார்கள்.

இதில் வேதனை என்னவெனில் இன்றும்கூட இப் படுகொலையாளிகளை ஜ.நா.வில் இந்தியாவே பாதுகாத்து வருகிறது. யுத்தம் முடிந்து 10 வருடமாகிவிட்டது. ஆனால் சர்வதேச விதிகளை மீறிய இவ் இனப்படுகொலையாளிகளை விசாரணை செய்யக்கூட இலங்கை அரசு மறுத்து வருகிறது.

ஒருபுறம் சர்வதேச விதிகளை மீறிய இலங்கை அரசை ஆதரிக்கும் இந்திய அரசு மறுபுறம் பாகிஸ்தான் சர்வதேச விதிகளை மதிக்க வேண்டும் எனக் கோருகிறது. எந்த முகத்துடன் இந்தியா இதனைக் கோருகிறது? அல்லது இதனைக் கோருவதற்கு இந்தியாவுக்கு தகுதி இருக்கிறதா?

https://platform.twitter.com/widgets.js

இந்திய விமானங்களை சுட்டு வீழ்த்திய அந்த நேரம்! பாகிஸ்தான் இராணுவ வீரர்கள் துள்ளிக் குதித்த வீடியோ

https://platform.twitter.com/widgets.js

இந்திய விமானங்களை பாகிஸ்தான் படை வீழ்த்திய போது, பாகிஸ்தான் வீரர்கள் கொண்டாடி வீடியோ தற்போது வெளியாகி சமூகவலைத்தளங்களில் வைரலாகி வருகிறது.

இந்தியாவின் ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தின் புல்மாவா மாவட்டத்தில் தீவிரவாதிகள் நடத்திய தாக்குதலில் 40 துணை இராணுவ வீரர்கள் பரிதாபமாக பலியாகினர்.

இதனால் இதற்கு பதிலடி கொடுக்கும் வகையில், இந்திய இராணுவம் பாகிஸ்தான் எல்லையில் இருக்கும் தீவிரவாதிகளின் முகாம்களில் அடுத்தடுத்து தாக்குதல் நடத்தியது.

சுமார் 300-க்கும் மேற்பட்ட தீவிரவாதிகள் கொல்லப்பட்டதாக தகவல் வெளியாகின. ஆனால் தீவிரவாதிகள் இறந்தது தொடர்பான புகைப்படங்கள் மற்றும் வீடியோக்கள் இதுவரை வெளியாகவில்லை.

இது போன்ற பதற்றமான நிலையில் தான் பாகிஸ்தான் இராணுவம் இந்திய எல்லைக்குள் அத்துமீறி நுழைந்ததாகவும், அப்போது நடத்திய தாக்குதலில் பாகிஸ்தான் விமானங்கள் சுட்டி வீழ்த்தப்பட்டதாக கூறப்பட்டது.

இதையடுத்து தொடர்ந்து வந்த தகவல்களில் இந்திய விமானம் சுட்டு வீழ்த்தப்பட்டது உறுதியானது. அதுமட்டுமின்றி இந்திய விமானி ஒருவரையும் பாகிஸ்தான் சிறை பிடித்து வைத்துள்ளது.

சிறை பிடித்த இந்திய விமானியை பாகிஸ்தானியர்கள் அடிப்பது போன்ற வீடியோக்கள் வெளியானதால், இந்தியா மக்கள் கடும் கோபத்தில் உள்ளன. இது போன்ற நிலையில் தான் பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான்கான் இந்தியாவை பேச்சு வார்த்தைக்கு அழைத்துள்ளார்.

இந்நிலையில் இந்தியாவின் இரண்டு விமானங்களை பாகிஸ்தான் இராணுவ வீரர்கள் துல்லியமாக தாக்கியதைக் கண்ட பாகிஸ்தான் இராணுவ வீரர்கள் துள்ளிக் குதிக்கும் வீடியோ வெளியாகி வைரலாகி வருகிறது.

கைது செய்யப்பட்ட போதும் பாக். இராணுவத்திடம் துணிச்சலாக பேசிய தமிழனாம் ! இதில் வைரலாகும் காணொளியாம் வேறு !

 

தளபதி கேணல் கிட்டு 23.06.1991 எழுதிய மடலிலிருந்து…

என் தோழர்களுக்கு…

நீண்ட காலமாக சிங்கள இனவாதப் பிடிக்குள் சிக்கி அல்லல் உற்றுக் கொண்டிருக்கும் எனது மக்களுக்கு, என்னால் முடிந்தவரை சேவை செய்ய விரும்புகின்றேன். ஆதரவற்று தினம் தினம் மடிந்து கொண்டிருக்கும் எனது மக்களுக்கு ஒரு தோழனாக, தந்தையாக, சகோதரனாக, நண்பனாக இருக்க விரும்புகிறேன்.

இயக்கம் என்பது அவர்களைப் பாதுகாக்கும் வெறும் இராணுவ அமைப்பு மட்டுமல்ல; அவர்களுக்கு நல்வழி காட்டி; வாழ்வை வளப்படுத்தும் அமைப்பும் கூட.

இயக்கம் என்பது மக்களுக்கு அமைதியையும், வாழ்வையும், வாழ்க்கையில் நம்பிக்கையையும் கொடுக்கின்ற ஒரு அமைப்பாக விளங்க வேண்டும். எந்தக் கட்டத்திலும் மக்களுடைய சுதந்திரத்திற்கோ, வாழ்வுக்கோ இடையூறாக அமைந்துவிடக்கூடாது.

நாம் ஆயுதங்களை ஏந்தியிருப்பது மக்களுக்கு ஓர் சுதந்திரமான, சுபீட்சமான வாழ்வை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதற்காகவே. அதே ஆயுதங்கள் எமது மக்களுக்கே அச்சுறுத்தலாக ஒரு போதும் மாறிவிடக்கூடாது.

விடுதலைக்காக ஆயுதம் ஏந்தும் ஒவ்வொரு இளைஞனும் தான் யாருக்காக போராடுகின்றேன் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். சரியாக உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். ஆயுதம் ஏந்துகின்ற ஒவ்வொரு இளைஞனும் இதைச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டு உள்ளானா என்பதை இயக்கம் அடிக்கடி பரிசோதித்துக் கொள்ள வேண்டும். சில சமூக விரோத சக்திகள் ஊடுருவச் செய்வார்கள். இவ்விடயத்தில் இயக்கம் மிகவும் கவனமாக இருத்தல் வேண்டும்.

மக்களுடைய சுதந்திரத்திற்காகப் போராடும் இயக்கம் இயல்பாகவே மக்களை வழிநடத்திச் செல்லும் தலைமையையும், அதிகாரத்தையும் பெற்றுக் கொள்கின்றது.

அவ்வதிகாரமானது ஒரு குடும்பத் தலைவனுக்குரிய பொறுப்பையும், கடமையையும், தலைமையையும் கொண்டிருக்க வேண்டுமே ஒழிய, மக்களுக்கு எஜமானர்களாக மாறிவிடக்கூடாது.

பொதுவாக அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் அதிகாரத்தைத் கையிலெடுத்துப் பழகும்போது அது ஒருவகையில் சர்வாதிகாரத் தன்மைக்கும் இட்டுச் செல்லும். ஆனால் மக்களை நேசித்து, மக்களுடனேயே வாழும், மக்களின் அடிப்படைத் தேவையைப் புரிந்து கொள்ளும் ஒரு இயக்கம் சர்வாதிகாரத் தன்மைக்கு செல்ல முடியாது.

இயக்கத்தில் தலைவர்களாக உள்ளவர்கள் மக்களில் சகல தரப்பினருடனும் தொடர்புடையவர்களாகவும், சகலருடைய கருத்துக்கும் மதிப்பளிப்பவர்களாகவும் இருத்தல் வேண்டும்.

எல்லோரையும் எமது மக்களாகக் கருதுபவர்களாகவும், எல்லோருடைய நல்வாழ்வுக்காகவும்தான் போராடுகின்றோம் என்பதை உணர்பவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.

தளபதி கேணல் கிட்டு 23.06.1991 எழுதிய மடலிலிருந்து…

*********

  • கேணல் கிட்டுவின் நினைவினைச் சுமந்து-காணொளிகள்

https://drive.google.com/file/d/1UwrX8lyI1xJayvnxE4-pLmcfUfRWjGll/preview
*****

ஈழவிம்பகம்

***********

தியாகி திலீபன் : வேரில் விழுந்த மழை -விபரணம் காணொளி

thth

Up ↑