Search

Eelamaravar

Eelamaravar

Month

December 2011

பூநகரிப் படையணி சிறப்புத் தளபதி ஈழப்பிரியன் வீரவணக்கம்


31-12-2008 அன்று கிளிநொச்சி மற்றும் பரந்தன் இறுதிச் சண்டைகளின் போது . தற்காப்பு அணிகளை நிறுத்தியே சண்டை நடந்தது . இந்த தற்காப்பு சண்டையின் போது கடந்த 31 ஆம் திகதி பரந்தன் பகுதியில் பிரிகேடியர் தமிழ்ச்செல்வனால் உருவாக்கப்பட்ட பூநகரிப் படையணியின் சிறப்புத் தளபதி லெப்.கேணல் ஈழப்பிரியன் வீரகாவியம் ஆனார் .

லெப் கேணல் ஈழப்பிரியன்

பிரியா என் அன்பு நண்பனே உனக்கு என் வீர வணக்கங்கள்..ஈழப்பிரியன்… ஆரம்பத்தில் இருந்தே.. அரசியல் துறைப்பொறுப்பாள்ர் பிரிகேடியர் சு.ப. தமிழ் செல்வன் அவர்களின் வளர்ப்பில் வளர்ந்தவன்.

மெய்ப்பாதுகாவலனாக….
தனிப்பட்ட உதவியாளனாக..
கிலோ வண் முகாம் பொறுப்பாளனாக…
அரசியல் துறைக்கு ஆயுத அறிக்கை பரிசோதனாக,
பயிற்சியாளனாக, துப்பாக்கி சூட்டு பயிற்சியாளனாக..
வினியோக அணி பொறுப்பாளனாக..
முகாம்கள் கட்டுமான பணிப்பாளனாக…
இறுதியாக படையணிப்பொறுப்பாளனாக…..

எவ்வளவு பணிகள்? எவ்வளவு பொறுப்புக்கள்.. சிறிய வயதிற்குள்.. மிகப்பெரிய பொறுப்புக்கள்…

கிளினொச்சி உருத்திர புரம்தான் அவனது பெற்றோர் வீடு என நினைக்கின்றேன் அப்பா ஓர் சாதாரண அரச ஊழியர்.. அவனது தம்பி திருமணம் முடித்துவிட்டான்.. அதனால் ஈழப்பிரியனுக்கு கொஞ்சம் கோபம்.. கோபம் வந்தால் அவனது மிகம்.. பழுத்த மிழகாய் போல் இருக்கும்..கோபம் வந்தால் கதை வராது மாறாக கொன்னக்கதைதான் வரும்… கண்ணை மூடிவிடுவான்.. போ..போ.. என சொல்லிவிட்டு தலையினை ஒருபக்கம் திருப்பி விட்டு.. சென்றுவிடுவான்.. கதைக்கவே மாட்டான்.. இப்படி ஒரு சில மாதங்கள் என்னுடன் பேசாமல் இருந்தான்..

நான் வேணும் என்று அவனுக்கு ஆத்திரமூட்டுவதற்காக கிட்ட கிட்ட செல்வேன்.. அவனுக்கு இன்னும் இன்னும் கோபம் வரும்.. ஆனால் ஒரு நாள் என்னிடம் வந்து சொறி சொன்னான்.. ஏனென்றால் அவன் என்னிடம் ஆத்திரப்பட்டதற்கு எந்தக்காரணங்களும் இருக்கவில்லை.

உயரம் குறைவு, உருண்டு திரண்ட உடல்.. கிட்டத்தட்ட புறூஸ்லி மாதிரி உடல்கட்டமைப்பு.. அதற்கேற்ப எப்போதும் பயிற்சியும் ஓட்டமும் தான்.. உடல்வாகுவையும் உயரத்தினையும் பார்த்து நாங்கள் எல்லோரும் பண்டிக்குட்டி என்று அழைப்போம்.. ஆனால் அவனுக்கு அப்படி கூப்பிட்டால் கோபம் வராது.

எந்தப்பணி ஆனாலும் தெரியாது, ஆல்லது செய்ய மாட்டேன், என சொல்லமாட்டான். அதேபோல பணி செய்வதற்கு தனக்கு என்னென்ன தேவை என்றும் கேட்கமாட்டான்.. எல்லாம் தானே உருவாக்கி கொள்வான் அல்லது தேடிக்கொள்வான்.

ஒரு பொறுப்பாளனாக தன்னை ஈழப்பிரியன் நினைப்பதே இல்லை.. எல்லோருக்கும் கடைசிப்பிள்ளைபோலவே இருப்பான் என்ன வேலை சொன்னாலும் என்ன உதவி கேட்டாலும் செய்வான்..

அதனைவிட அரசியல் துறை மற்றும் இயக்க முக்கிய பொறுப்பாளர்கள் எங்கு இருக்கினம், எப்படி தொடர்பு கொள்ளலாம் என்ற விபரம் அவனின் சுண்டு விரலில் இருக்கும்.. அதனால் தமிழ்ச்செல்வன் அண்ணர் அவனை எங்கு சென்றாலும் கூட்டிக்கொண்டு போவார்.

குறிபிட்ட ஒருவரை தமிழ்செல்வண்ணர் கூட்டிவரச்சொன்னால்.. அடுத்த கணத்தில் எப்படியாவது ஆட்களை கொண்டுவந்து சேர்த்திடுவான்.

கூடவே கூட்டிவாறவர்களுக்கு உடுப்பு பாக் உடன் வரட்டாம் என்று பேதியும் குடுப்பான்.

தமிழ்ச்செல்வண்ணரால் குந்தி இருந்து டொய்லட் போகமுடியாது.. (விழுப்புண் காரணமாக மேற்கொள்ளப்பட்ட சிகிச்சையின் பின்னர்) ஆகவே கொமட் தேவை. ஆனால் வெளியே செல்லும் போது கொமட் இருக்காது அதனால் எப்போதும் ஓர் உள்ளூரில் வடிவமைக்கப்பட்ட முக்காலி ஒன்று வாகனத்தில் இருக்கும்.. அதுபோல டயபற்றிக்ஸ் மருந்தும் கட்டாயம் தேவை.

ஈழப்பிரியன் தனக்கு உடுப்பு, பிறஸ் எடுக்காமல் மறந்து போனாலும் மேற்கூறிய கொமட் மற்றும் டயபற்றிஸ் மருந்துகளை எப்போதும் மறக்கவே மாட்டான்..

இவ்வாறு பொறுப்பாளர்களின் முக்கியத்துவத்தை மட்டும் அன்றி தன் சக போராளிகளின் தேவைகளைக்கூட பூர்த்தி செய்த பின்னர்தான் தன்னைப்பற்றி சிந்திப்பான் இந்த போராளி.

எல்லோரையும் சாப்பிட்டுவிட்டீர்களா? குளித்துவிட்டீர்களா.. என கேட்டுக்கொண்டே இருப்பான் அதன் பின்னர்தான் தான் சாப்பிடுவான்.

உண்மையில் ஈழப்பிரியன் என்ற போராளி.. இயக்கத்திற்கு ஒரு கொடை.. ஏனென்றால் அவனிற்கு யாரும் எதுவும் சொல்லிக்கொடுப்பதில்லை.. தன் பாட்டில் யோசித்து செய்து கொண்டே இருப்பான்..

நிர்வாகத்தில் மட்டுமல்ல சண்டை, பயிற்சி, சூட்டுப்பயிற்சி, ஒழுக்கம், சுகாதாரம், எல்லாவற்றிலும் திறமையானவன்.. இத்தனைக்கும் மத்தியில் அவன் பெரிதாக படிக்கவில்லை.. ஆனால் உண்மையில் சக போராளிகளுக்கு அவன் ஓர் சமூக பல்கலைக்கழகம் என்றே கூறலாம்.

சிலவேளை அவனின் கதைகள் மிகப்பெரிய பொறுப்பாளர்கள், அல்லது பெற்றோர்கள் போலவும் இருக்கும். இயக்கத்தை விட்டு விலத்தப்போறேன் என்று கூறும் போராளிகள், பொறுப்பாளரின் நடவைக்கைகளால் மனம் உடைந்து போன போராளிகள் ஆகியோர்களிடம் இவன் பேசும்போது பார்த்தால்.. உண்மையில் ஓர் முதிர்ச்சியடைந்தவர்கள் பேசுமால் போல் விளக்கங்கள் கொடுப்பான். இந்த சின்ன வயதில் இவற்றையெல்லாம் .. இந்த உளவியல் பயிற்சிகளை எங்கு கற்றான் என்று எனக்குள் கேட்டுக்கொள்வேன்.. ஏனென்றால் அவன் புத்தகங்கள் வாசிப்பதனை நான் பார்த்ததே இல்லையே.


அரசியல் துறைப்பொறுப்பாளர் வீரச்சாவடையும் போது அவன் பூனகரி பகுதியில் முன்னணி காப்பரண் கண்காணிப்பு பொறுப்பாளராக இருந்தான்… அரசியல் துறைப்பொறுப்பாளர் வீரச்சாவு அவனை பெரிதும் பாதித்திருந்தது.. என்றாலும் அவனின் பொறுப்புணர்ச்சி, கடமை, உறுதி, போராளிகளை வழி நடத்தும் பக்குவம், தற்துணிவு, ஆகியவற்றை கவனத்தில் கொண்டு.. எங்கள் ஈழப்பிரியனை முழுமையாக ஓர் தளபதியாக்கினார் தேசியத்தலைவர்.. அப்போது நான் அங்கு இல்லை.. என்றாலும் எனக்கு மிகப்பெரிய சந்தோசம்.. அவன் தளபதியான செய்தி.. ஏனென்றால் அவன் சாதிக்கப்பிறந்தவன்.

முன்பு என்றால் அவன் எங்களை பகிடி பண்ணுவான்.. என்ன அண்ணர் நீங்கள் எல்லாம் படிச்சனிங்கள்.. உங்களுக்கு நிறையப்பணிகள் கதைக்கவே மாட்டீங்கள் போல .. (பகிடிக்குத்தான்)…

ஆனால் அவன் தளபதி ஆனதும்… நாங்கள் கடிக்க வெளிக்கிட்டுவிட்டம்.. என்ன தளபதி இனி நீங்கள் இனிமேல் கதைக்கமாட்டீங்கள் என்று.. இனி எப்படி கூப்பிடலாம் தளபதி என்றா என கடிப்போம்.. ஆனால் அவன் மண்ணாங்கட்டி… என்று அங்கால தூசணத்தால்.. ஒன்று விடுவான்.

பெண்போராளிகளுக்கு ஏதாவது செய்தி கொண்டு போய் சொல்வதே அவனுக்கு மிகப்பெரிய கஸ்டமான பணியாக இருந்திருக்கும்.. அவ்வளவு வெட்கம்.. பெண் போராளிகள் முகாம் வந்தால் அல்லது ஏதாவது கேட்க வந்தால் ஈழப்பிரியன் எஸ்கேப்.

இறுதிக்கட்ட போரில் ஈழப்பிரியன் தனது கொம்பனியுடன் நாச்சிக்குடா பக்கமும் , பூனகரி கடற்கரையோரமும் லைன் போட்டு நிலை கொண்டிருந்தான்.. அப்போது எம்முடன் பேசினான்.

யாழ்ப்பாணத்தால இறங்க விடமாட்டேன்.. கடலால இறங்க விடமாட்டேன் என்றான்…

உண்மைதான்.. அவன் இறங்கவிடவில்லை.. ஆனால் மன்னாரில் இருந்து வந்த படையணிகளில் ஒன்று ஆனைவிழுந்தான் பகுதிக்கால் முன்னேறி வந்துவிட்டதால் பூனகரி, நாச்சிக்குடா பகுதிகள் துண்டிக்கப்பட்டது.
இதன் பின்னர் கிளி நொச்சி, கரடிப்போக்கு பகுதிக்கு வந்து அங்கே லைன் போட்டு கிளி நகரை பாதுகாக்கும் வியூகத்தில் வடபகுதி காவலரண்களுக்கு பொறுப்பாக நின்றான். அப்போதும் பேசினான்.

அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் இதுதான்.. இந்த முன்னணிக் காவலரண்களை இராணுவம் உடைக்க விடமாட்டேன் அப்படி சில வேளை நடந்து இராணுவம் உள் நுழைந்தால் அது என் வெற்றுடல் மீதுதான் நடக்கும் என்றான். ஈழப்பிரியனின் உயிர் இருக்கும் வரை இந்த லைனை உடைக்க விடமாட்டேன் என்றான்.

ஆனால் எனக்கு அவன் சொல்வதனை கேட்டு உண்மையில் பயம்தான் வந்தது.. ஏனென்றால் அவன் எப்போதும் சொல்வதனை நிறைவேற்றுவான்.. சண்டையின் போக்கை பார்த்தால் கிளி நொச்சி வீழ்ப்போவதற்கு சில நாட்களே இருக்கலாம்.. ஆனால் கிளி நொச்சி முக்கியமல்ல எங்களுக்கு ஈழப்பிரியனே வேண்டும்.. ஏனென்றால் அவன் இயக்கத்திற்கு.. எம் தலைவரிற்கு.. எம் போராளிகளுக்கு தேவை.. அதனால் தான் எங்களுக்கு பயம்..

கடவுளே அவன் சொன்னது போல .. நடந்துவிட்டதே..

எங்கள் அன்பின் பண்டிக்குட்டியை நாங்கள் பார்க்க மாட்டோம்….. டேய் பண்டிக்குட்டி நீயும் உன்னைப்போன்ற எம் வீரர்களும் வலிமையுடையவர்கள்.. எங்களை விட வலிமை உடையவர்கள்.. உங்கள் மூச்சு உங்கள் இலட்சியம் அடையும் வரை .. எங்களை சுற்றிக்கொண்டே இருக்கும்.. மீண்டும் பிறந்து வாருங்கள்.. எங்களையும் கூட்டிக்கொண்டு செல்லுங்கள்.. நாம் சென்ற பாதை, செல்கின்ற பாதை , செல்லப்போகின்ற பாதை.. எல்லாமே ஒன்றுதான் மாற்றமாட்டோம்.. நண்பனே..

பாசறை நண்பர்கள் உமை…வேலன்.






Advertisements

லெப்.கேணல் நம்பியின் வீரவணக்க நாள்

மணலாறு கோட்டத்தில் 30.12.2000 அன்று தவறுதலாக இடம்பெற்ற வெடி விபத்தில் வீரச்சாவைத் தழுவிக்கொண்ட லெப்.கேணல் நம்பி (துசி) அவர்களின் 11ம் ஆண்டு நினைவு நாள் இன்றாகும்.

தமிழீழ தாயக விடுதலைக்காய் தமது இன்னுயிரை ஈந்த இந்த வீரமறவர்களிற்கு எமது வீரவணக்கங்கள். இதே நாளில் வீரச்சாவைத் தழுவிய ஏனைய மாவீரர்களிற்கும் எமது வீரவணக்கங்கள்.

 

லெப்.கேணல் நிலவன் வீரவணக்கம்

கடற்புலிகளின் தாக்குதல் தளபதி லெப்.கேணல் நிலவன் அவர்களின்  வீரவணக்க நாள் (26.12.2007)

ஆறடி உயரம், ஒருமுறை பார்த்தால் மறுமுறை பேசத் தூண்டும் எடுப்பான தோற்றம். கள்ளம் கபடமற்ற அவன் சிரிப்பு. அரசியல் தெளிவு மிக்க அவன் பேச்சு, படையியல் காய் நகர்த்தலில் அவனுக்கிருந்த திறன், மக்களுக்குள் இறங்கி அவர்களின் வாழ்வியலை உயர்த்த அவன் உழைத்த உழைப்பு என எல்லாவற்றிலும் என்றும் மறக்க முடியாத ஒருவன் தான் நிலவன்.

லெப்.கேணல் நிலவன் பாடல்

இம்ரான் பாண்டியன் படையணியில் இருந்து கடற்புலிகள் அணிக்கு வந்திருந்த நிலவனது கையில் இருந்தது RCL ஆயுதம். இந்த ஆயுதத்துடன் தான் படகுகளில் ஏறிச் சண்டை செய்தான்.

படகில் ஆயுத இயக்குனராகச் சண்டைகளுக்குச் சென்று வந்த நிலவன் பல்வகைப் படைக்கலங்களைக் கையாள்வதில் தேர்ச்சி மிக்கவனாகத் தன்னை வளர்த்தான்.

படைக்கருவிகளைக் கையாண்டு கடற்போர்களைச் செய்த நிலவன், மெல்ல மெல்ல படகின் ஓட்டியாக, பொறி சீர் செய்பவனாக, தொலைத்தொடர்பாளனாக எனப் படிப் படியாக வளர்ந்து , படகை வழிநடத்தும் கட்டளை அதிகாரியாக தன்னை வளர்த்திருந்தான். மிகக் குறுகிய காலத்துக்குள் இவனது வளர்ச்சியைப் பார்த்து நானே பல வேளைகளில் பெருமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

இவனது செயல்திறனைக் கருத்தில் கொண்டு கடற்புலிகளின் நடவடிக்கை அணிக்குள் உள்வாங்கி இருந்தேன். நேரம் காலமின்றி ஓய்வொழிச்சல் ஏதுமின்றி அயராது உழைக்கும் நடவடிக்கை அணியில் நிலவன் மிகத் திறமையுடனும், பொறுப்புடனும் செயல்பட்டான். இங்கு நீண்ட கடல் அனுபவத்தைப் பெற்றுச் சிறந்த கடலோடியாகத் தன்னை இனங்காட்டியிருந்தான். நல் ஆற்றலும் ஆளுமையும் கொண்டு வளர்ந்து வரும் போரளிகளுக்குக் கண்டிப்பாக நிர்வாகத் திறனும் இருக்க வேண்டும் என்பது எனது விருப்பமாக இருந்தது. இதனால் நிலவனுக்குச் சற்றுக்கூட பொருத்தம் இல்லாத கடற்புலிகளின் வழங்கல் பகுதிப் பொறுப்பைக் கொடுத்துப் பார்த்தேன். ஆனால் அந்தப் பணியையும் எந்தவித பின்னடைவும் ஏற்படாத வண்ணம் மிக நேர்த்தியாக நிலவன் செய்து காட்டினான்.

இந்த நேரத்தில்தான் மன்னாரில் சிறிலங்காப்படைகளின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வாழும் மக்கள் “போதைப்பொருள்” பாவனைக்கு அடிமையாகி வரும் மக்களைக் காப்பதோடு, அதன் பயன்பாட்டைத் தடுத்து நிறுத்தி, மக்களை இந்தக் கேடான பழக்கத்திலிருந்து விழித்தெழச் செய்ய வேண்டிய பொறுப்பை ஒப்படைத்திருந்தேன். மன்னாருக்குள் சென்ற நிலவன் நான் எதிர்பார்த்ததை விட மிக விரைவாகப் பணியில் இறங்கி மதகுருமார்கள், கல்விமான்கள், சமூகப்பெரியவர்கள் என எல்லோரையும் அணுகி சமூகத்தைக் காக்கவேண்டிய கடமையை எடுத்துச் சொன்னான். ஒவ்வொரு வீடு வீடகப் போய் மக்கள் மத்தியில் விழிப்புணர்வை ஊட்டினான். இவனது பெரும் முயற்சி பேராபத்திலிருந்து மக்களை காத்ததென்றால் மிகையாகாது.

இவ்வாறு சமூகப் பணியின் மூலம் மக்கள் மத்தியில் நீங்காத இடம்பிடித்த நிலவன் மன்னர் நடவடிக்கை அணியிலும் சிலகாலம் செயற்பட்டிருந்தான். இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் ஆழிப்பேரலை அனர்த்தம் ஏற்பட்டது. இந்த இழப்புக்குள்ளும் அழிவுக்குள்ளும் இருந்து மக்களை நிமிர்த்தி மீளக் குடியமர்த்த வேண்டிய தேவை இருந்தது.

இதனால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் மறுவாழ்வு அபிவிருத்திச் செயல் திட்டங்களைத் துரிதமாக மேற்கொள்ள வேண்டிய பொறுப்பும் இருந்தது. இங்குதான் வடமராட்சி கிழக்கின் அபிவிருத்தி மீழ் குடியேற்றப் பணிக்காய் நான் நிலவனை நியமித்தேன். ஆனால் அந்தப்பகுதி அவனது சொந்த இடமாக இருந்ததனால், அங்கு சென்று வேலை செய்வததற்கு அவனுக்கு உடன்பாடு இருக்கவில்லை. இதனால் சிறு தயக்கம் அவனுக்கிருந்தது. ஆனால் நிலவனைக் கூப்பிட்டு நிலமையை எடுத்துச் சொல்லி இது மக்களுக்குச் செய்யும் பெரும்பணி என்பதை உணர்த்திய போதுதான் அந்த வேவையை பொறுப்பெடுத்தான்.

மிக வேகமாக இரவு பகல் பாராது அந்தப் பணிக்குள் மூழ்கிய நிலவன் குறிப்பிட்ட சில காலத்துக்குள் மீண்டும் என்னிடம் வந்து நின்றான். “நான் அங்க வேலை செய்யேல்ல…..” என் என்று எனக்குத் தெரியும். சில புரிந்துணர்வுச் சிக்கல்கள் அவன் மனதைப் பாதித்திருப்பதை நான் உணர்ந்தேன். அவனது இடத்துக்கு வேறு ஒருவரை அனுப்பிவிட்டு நிலவனைத் திருகோணாமலை மாவட்டத்திற்குப் பொறுப்பாக நியமித்தேன். அவனும் மிக விருப்புடன் அந்தப் பணியை ஏற்றுச் சென்றிருந்தான்.

அங்கு மிக இறுக்கமான கால கட்டத்தில் எல்லாம் உறுதியோடும் மன வைராக்கியத்தோடும் நின்று செயற்பட்டிருந்தான்.

பின்னர் திருகோணமலையிலிருந்து திரும்பிய நிலவனுக்கு லெப்.கேணல் பாக்கியன்/பாக்கி படையணிப் பொறுப்பை ஒப்படைத்திருந்தேன். அந்தப் படையணியை வளர்க்க அவன் உழைத்தான். அவனது உழைப்பு அந்தப் படையணியில் பாரிய மாற்றங்களைத் தந்தது. (லெப் கேணல் பாக்கி நிலவனின் சித்தப்பா என்பது குறிப்பிடத்தக்கது)

என கடற்புலிகளின் சிறப்புத் தளபதி சூசை கடற்புலிகள் அணியில் நிலவனின் செயற்பாடுகள் பற்றிக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

——————–

அல்பிரட் தங்கராஜா டென்சில் டினெஸ்கோ (டென்சில்) யாழ். புனித பத்திரிசியார் கல்லூரியின் க.பொ.த. சாதாரண தர மாணவன். அதற்கு முன்னர் வெற்றிலைக்கேணி றோமன் கத்தோலிக்க பாடசலை, மற்றும் வெற்றிலைக்கேணி பரமேஸ்வரா வித்தியாலயம் ஆகிய பாடசாலைகளில் தனது ஆரம்ப கல்வியைக் கற்றிருந்தான்.

இதன் பின்னர் சிறிலங்கா இராணுவத்தினர் மேற்கொண்ட ரிவிரெச இரணுவ நடவடிக்கை காரணமாக இடம் பெயர்ந்து இரணைப்பாலையில் வசித்து வந்தான். அத்தருணத்தில் தேசம் விடுத்த அழைப்பினை ஏற்று தனது தாய் நாட்டுக்குரிய கடமையைச் செய்வதற்காக 14.02.1997 அன்று எமது விடுதலை அமைப்பில் இணைந்து கொண்டான்.

அமைப்பின் சில தேவைகளின் பொருட்டு குறித்த ஒரு கடமைக்காக போராளிகள் உள்வாங்கப்பட்ட பொழுது இவனும் அக்கடமைக்கு தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டான். இம்ரான் பாண்டியன் படையணிக்குத் தெரிவுசெய்யப்பட்டான். “கெளதமன் – 02” இவனது ஆரம்பப் பயிற்சி முகாம். ஏறக்குறைய 06 மாதங்கள் தனது அடிப்படை இராணுவப் பயிற்சியை நிறைவு செய்த இவன் மாறன் என்ற பெயருடன் வெளியேறினான்.

அடிப்படைப் பயிற்சி முகாமைப் பொறுத்த வரை எந்தப் போரளிக்கும் அது ஒரு புது அனுபவமாகவே இருக்கும். மாறனும் இதற்கு விதிவிலக்கானவன் அல்ல. இருந்த போதிலும் இவன் நிற்கும் இடத்தில் ஒரு கூட்டமே இருக்கும். கடுமையான பயிற்சிகளைப் பெற்றும் சோர்வடைந்து ஓய்வாக இருக்கின்ற பொழுது இவன் கூறும் பகிடிகள், மற்றும் மற்றவர்களை ஊக்கப்படுத்தும் பேச்சுக்கள் என்பவை போராளிகளுக்கு சோர்வைக் களைந்து புதுத் தென்பை ஊட்டும். சிரிப்பொலிகளால் அந்த இடத்தின் மெளனமே கலையும்.

எந்தப் போரளிக்கும் சுகயீனம் என்றால் தாயாக, தந்தையாக நின்று அப்போராளியைப் பராமரிப்பான். இவன் இயக்கத்தில் இணைவதற்கு முன் கிபிர் தாக்குதல் ஒன்றில் கையில் காயமடைந்து கொழும்பு வரை சென்று சிகிச்சை பெற்று வந்த பொழுதிலும், பயிற்சியில் அதன் விளைவைக் காண முடியாது. சாதாரண போராளிகள் போலவே பயிற்சியினை சிரித்து சிரித்தே செய்து முடிப்பான்.

அடிப்படைப் பயிற்சியினைப் பெற்றுக்கொண்ட இவன் சில இரகசிய கடமைகளைப் பொறுப்பேற்று செய்தான். அதன் பின் கனரக ஆயுதப்பயிற்சிகளைப் பெறுகின்றான். கனரக ஆயுதப்பயிற்சியினைப் பெற்றுக் கொண்ட இவன் 26.09.2000 அன்று ஓயாத அலைகள் -04 நடவடிக்கையில் இத்தாவில் பகுதியிலும், 30.09.2000 அன்று ஓயாத அலைகள் -04 நடவடிக்கையில் கண்டல் பகுதியிலும், 05.10.2000 அன்று நாகர்கோயில் பகுதியிலும், 09.10.2000 அன்று கிளாலிப் பகுதியிலும், 19.10.2000 அன்று மீண்டும் நாகர்கோயில் பகுதியிலும் எதிரியின் அரண்களை சிதைத்து தனது ஆயுதத்தால் எதிரியை சிதறடித்து ஓயாத அலைகள் -04 நடவடிக்கைக்கு பலம் சேர்த்தான். இவன் தொடர்பாக தக்குதலை வழிநடத்திய தளபதிகள் கூறும் பொழுது “சண்டை எண்டா அவனுக்கு ஒரு கலை, அவனில் எந்த பதட்டமும் இருக்காது, சிம்பிளா நிப்பான்” எனக் கூறினார்கள்.

சண்டை முடிவுற்றதும் பின்தள பணி சிலவற்றிற்காக எடுக்கப்பட்ட பொழுது தனது சில விண்ணப்பங்களை போராளிகளுடனும் பொறுப்பளர்களுடனும் பகிர்ந்து கொண்டான். அதாவது கடற்புலிகள் அணிக்கு செல்ல வேண்டும் என்ற ஆசையினை தெரியப்படுத்தினார்.

இதற்கு முன்னர் 27.01.2000 அன்று அண்ணைக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினான். அதில் “அண்ணை நான் கடற்புலிகள் அணிக்குப் போக விரும்புறன். நான் கடற்கரை சார்ந்த கிரமத்திலேயே பிறந்து வளர்ந்தனான், எங்கட சொந்தங்கள், உறவுகள் எல்லாம் நேவிக்காரன் சுட்டுத்தள்ளுறான்,அவனுக்கு ஒரு பாடம் படிப்பிக்க வேண்டும். ஆகவே கடற்புலிப் படையணியில் எனது பணியைத் தொடர அனுமதியுங்கள்” என்று கேட்டுக்கொண்டான்.

அதற்கு பதில் வருவதற்கு சிறு தாமதங்கள் ஏற்பட்ட போது அடுத்தடுத்து மூன்று கடிதங்கள் அனுப்பினான். “அண்ணை கடற்புலியில் இருந்த எனது சித்தப்பாவான பாக்கி அண்ணையும் (லெப்.கேணல் பாக்கியன் / பாக்கி) வீரச்சாவடைந்துவிட்டர். அவரது பணியைத் தொடர என்னை அனுமதியுங்கள்” இது இவனது மூன்றாவது கடிதம்.

இவனது மூன்றாவது கடிதத்துக்குரிய பதிலானது இவனை பரவசத்தில் ஆழ்த்தியிருந்தது என்றே கூறவேண்டும். மச்சான் நான் கடற்புலிக்குப் போறன்டா, அண்ணை ஓம் எண்டுட்டார், இருந்துபாரன், மாறன் ஆமியை ஒரு கை பாத்துத்தான் திரும்பி வருவான்”. இது இவனது இறுதி இம்ரான் பாண்டியன் படையணிப் போராளியாகக் கூறியது.

அதன் பின்னர் தலைவரின் பணிப்பிற்கு அமைய, 2001.09 ம் மாதம் கடற்புலிப்படையணிக்கு அனுப்பப்பட்டார்.

இவரது வரலாற்றை ஒன்றிரண்டு பக்கங்களுக்குள் எழுதிவிட முடியாது. எங்கென்றாலும் போருக்கான முன்னகர்வுகள் கடற்புலிகளால் முன்னெடுக்கப்படும் பட்சத்தில் அங்கு நிலவனைக் காணலாம். தனக்குக் கிடைக்கப்போகும் பணியை எதிர்பார்த்துக்காத்திருப்பான். கடைசிச் சமரிலும் அப்படித்தான் காத்திருந்தான். 26 டிசம்பர் 2007 அன்று நெடுந்தீவுப்பகுதியில் நடந்த கடற்சண்டை உண்மையில் நாம் எதிர்பார்த்திருந்த ஒன்றல்ல. முதல்நாள் நத்தார்ப் பண்டிகை என்றமையால் எதிரியின் வருகை இருக்காது என எதிர்பார்த்திருந்தோம். நிலவன் அந்தப்பகுதியில் தாக்குதல் படகுக்குரிய கட்டளை அதிகாரியாய் இருக்கவில்லை. வேரொரு முக்கிய பணியில் நின்றிருந்தார்.

25 ம் திகதி இரவு எமது முகாமே கலகலப்பாக இருந்தது. கலைநிகழ்வொன்றை ஒழுங்கமைத்து, அதிகாலை 2 மணிவரை அதில் கலந்து கொண்டுவிட்டு அதன் பின்னரே நித்திரைக்குச் சென்றோம். நித்திரைக்குச்சென்ற சிலமணிநேரங்களுக்குள் எமது கண்காணிப்பாளர்கள் எதிரி எமது பகுதியை நோக்கி டோராக்களில் வருவதாக அறிவித்தனர். உடனே நாமும் தாக்குதலுக்குத் தயாராகிவிட்டோம். அந்நேரம் எமது ஒரு படகின் கட்டளை அதிகாரி மிகவும் சுகயீனமுற்றிருந்தார். என்ன செய்வதென யோசித்துக் கொண்டிருந்தோம். நிலவன் தான் அந்தப் படகைப் பொறுப்பெடுத்து செல்வதாக சம்மந்தப்பட்ட பொறுப்பாளரிடம் அடம்பிடித்து அந்தப் படகைப் பொறுப்பெடுத்து மிகவேகமாக தாக்குதலுக்குத் தயாரானான்.

பகற்பொழுதில் 11 டோராப்படகுகளுடனும் எம்.ஐ.24 ரக உலங்குவானூர்தியுடனும் கிபிர் விமானங்களுடனும் எதிரி மிகவும் பலமான நிலையில் மூர்க்கத்தனத்துடன் தாக்குதலைத் தொடுத்தான். அர்ப்பணிப்புடனும் துணிச்சலுடனும் எமது போரளிகள் அந்தக்களத்தை வென்றுகொண்டிருந்தனர். தாக்குதல் தளபதி லெப்.கேணல் நிலவன் தனது தனிப்படகால் நெடுந்தீவைச் சுற்றி வந்து தாக்குவதற்கும் தயாராக இருந்தான். அந்தளவு துணிச்சலுடன் இந்த மண்ணின் விடிவுக்கும் கடலின் விடிவுக்கும் தன்னை அர்ப்பணித்து போர் புரிந்து கொண்டிருந்தான். ஒரு டோரா அடித்து மூழ்கடிக்க மேலும் இரண்டு அடித்து மிக மோசமாக சேதமாக்கப்படுகிறது.. பெரு வெற்றியை எமது இனத்திற்கு கொடுத்துவிட்டு தளபதி நிலவன் உள்ளிட்ட மாவீரர்கள் கடலிலே காவியமனார்கள்.

எந்த நேரத்திலும் எந்த வகையான பணியினைக் கொடுத்தாலும் சலிப்பின்றி நேர்த்தியான முறையில் திறம்பட தன்னம்பிக்கையோடு செயற்படும் பல்துறை ஆளுமைமிக்க போராளியை சிறந்த ஒரு தளபதியை நாம் இழந்து நிற்கிறோம். இவனுடைய நினைவுகள் சுமந்த எம் வீரர்கள் புதிய பயிற்சிகளுடனும் பெருவேகத்துடனும் அடுத்த தாக்குதலுக்கு தயாராகி நிற்கின்றனர்…..

கடலிலே காவியம் படைப்போம்.

“புலிகளின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்”

நன்றி :-

த.சிறிராம்

தாக்குதல் தளபதி கடற்புலிகள்.

பா. சுடர்வண்ணன், பெ.மைந்தன்

லெப். கேணல் ராதா வான் காப்புப் படையணி

-இது ஒரு மீள்பதிப்பு –

நிலவனின் கவிதை


மட்டு – அம்பாறை மாவட்ட துணைத்தளபதி லெப்.கேணல் லக்ஸ்மன் உட்பட்ட 18 மாவீரர்களின் வீரவணக்க நாள்

மட்டக்களப்பு மாவட்டம் பூமாஞ்சோலை பகுதியில் அமைந்திருந்த சிறிலங்கா படைமுகாம் மீதான தாக்குதலின்போது வீரச்சாவைத் தழுவிக்கொண்ட மட்டு – அம்பாறை மாவட்ட துணைத்தளபதி லெப்.கேணல் லக்ஸ்மன் உட்பட்ட 18 மாவீரர்களின் 17 ம் ஆண்டு நினைவு நாள் இன்றாகும்.

28.12.1994 அன்று பூமாஞ்சோலை படைமுகாம் மீதான தாக்குதலில் வீரச்சாவைத் தழுவிக் கொண்ட போராளிகள்

லெப்.கேணல் லக்ஸ்மன் – பொம்பர் (வேலாயுதம்பிள்ளை ஜெயக்குமார் – வாழைச்சேனை, மட்டக்களப்பு)
மேஜர் துவாரகன் – பிரதீப் (சிவஞானம் முத்துலிங்கம் – முறக்கொட்டாஞ்சேனை, மட்டக்களப்பு)
மேஜர் நிதர்சராஜா (நிவேசன் (மயில்வாகனம் – ஏரம்பமூர்த்தி மட்டக்களப்பு)
மேஜர் சத்தியா (அருச்சுனப்பிள்ளை மோகன்பிள்ளை – பதுளை)
கப்டன் இதயராஜன் (இராமகுட்டி பேரின்பராஜா – கொக்கட்டிச்சோலை, மட்டக்களப்பு)
கப்டன் வித்துவான் (இரத்தினசிங்கம் மோகனரெத்தினம் – கொக்கொட்டிச்சோலை, மட்டக்களப்பு)
லெப் காண்டீபன் ( நடராசா யோகராசா – கிரான், மட்டக்களப்பு)
லெப் புரட்சிமாறன் – ராஜித் (அரசமணி சிவகுமார் – ஏறாவூர், மட்டக்களப்பு)
லெப் ஆழிக்குமரன் (முருகன் மேகநாதன் – முறக்கொட்டாஞ்சேனை, மட்டக்களப்பு)
லெப் அருணகிரிநாதன் – ஜெயசீலன் (வில்லியம் பந்துலசேன – தம்பிலுவில், அம்பாறை)
2ம் லெப் தயாளன் (கோபாலபிள்ளை ஜெகநாதன் – அம்பிலாந்துறை, மட்டக்களப்பு)
வீரவேங்கை சேகரன்( செல்லையா விஜயராசா – கோமாரி, அம்பாறை)
2ம் லெப் தவராஜ்( பாக்கிராஜா ஜெகநாதன் – தாண்டியடி, அம்பாறை)
2ம் லெப் ரமேஸ் (கந்தையா ஜெயந்திரன் – செங்கலடி, மட்டக்களப்பு)
வீரவேங்கை சாஸ்திரி (சித்திரவேல் சுதாகரன் – கொக்கட்டிக்சோலை, மட்டக்களப்பு)
வீரவேங்கை கலாதீபன் (சாமித்தம்பி தியாகராஜன் – சித்தாண்டி, மட்டக்களப்பு)
வீரவேங்கை சிறீரூபன் (வைரமுத்து விஜயரட்ணம் – வத்தாறுமூலை, மட்டக்களப்பு)
வீரவேங்கை முருகானந்தன் – தமிழரசன் (இளையதம்பி கமலபரன் – ஆரையம்பதி, மட்டக்களப்பு)

தமிழீழ தாயக விடுதலைக்காய் தமது இன்னுயிரை ஈந்த இந்த வீரமறவர்களிற்கு எமது வீரவணக்கங்கள். இதே நாளில் வீரச்சாவைத் தழுவிய ஏனைய மாவீரர்களிற்கும் எமது வீரவணக்கங்கள்.

மாமனிதர் ஜோசப் பரராஜசிங்கம் வீரவணக்கம்

நத்தார் தினத்தன்று இரவுத் திருப்பலியிற் கலந்து கொண்ட தமிழ்த் தேசியக்கூட்டமைப்புப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் திரு.ஜோசப் பரராசசிங்கம் அவர்கள் திருப்பலியில் வைத்தே சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். இவரின் மனைவியுட்பட மேலும் எழுவர் காயமடைந்தனர். இவர் தீவிர விடுதலைப்புலிகளின் ஆதரவாளர் என்று அறியப்படுபவர்.


தன் நண்பர்களுக்காகத் தன் உயிரையும் தருபவனிடமுள்ளதை விடவும் மகத்தான அன்பு வேறெவரிடமும் இருக்க முடியாது.

பைபிளின் மிகவும் அழகிய இந்த வாசகத்திற்கு மிகப் பொருத்தமான ஒரு மனிதர் மறைந்த திரு.ஜோசப் பரராஜசிங்கம் அவர்கள். அதனாற் தான் தேசியத்தலைவரால் மாமனிதர் என்ற விருதும் அவருக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது

மண்ணையும் மக்களையும் நேசித்த ,குறிப்பாக ஆக்கிரமிப்பாளரின் கொடுமைகள் மிகுந்த தென்தமிழீழத்தின் வாழ்விலும் தாழ்விலும் பங்கெடுத்த ஒரு நல்ல ஆன்மாவின் துடிப்பு ஆயுதமுனையில் அடக்கப்பட்டிருக்கிறது.தேசத்தை நேசிப்பவர்களுக்கு மரணத்தைப் பரிசாகக் கொடுப்பது காலகாலமாக இங்கே நடந்துவருகின்றதெனினும் ஜோசப் பரராஜசிங்கத்தின் பலியெடுப்பிற்கு ஆக்கிரமிப்பாளர்கள்; குறித்த நாள், மக்களின் ஈடேற்றத்திற்காகத் தன்னைச் சிலுவையில் ஒப்புக் கொடுத்ததாகச் சொல்லப்படும் யேசுபாலன் பிறந்த நாள்.

அவரின் பலியெடுப்பிற்கு அவர்கள் குறித்த இடம் தேவனின் திருச்சபை. தமிழினத்தின் அழிவொன்றையே நித்தம் உருப்போடுவதைத் தவிர வேறெந்த சிந்தனையும் அற்றவர்களால் தான் இந்த ஈனச்செயலை அதுவும் இவ்வாறான ஒரு நாளிற்; செய்யமுடியும். விடுதலைப்புலிகளின் முக்கிய பிரமுகர் க.வே. பாலகுமாரன் சொன்னது போல் இத்தகைய ‘விழி திறக்காதவர்களுக்காக திரு. ஜோசப் தன் விழிகளை மூடியிருக்கிறார்’.

மாமனிதர் ஜோசப் பரராஜசிங்கம்பத்திரிகையாளனாகத் தொடங்கி தமிழபிமானத்தால் அரசியல்வாதியாகி, வடக்கிலும் கிழக்கிலும் இடம்பெறுகின்ற மனிதஉரிமை மீறல்களை வெளியுலகுக்கு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியவர் என்ற வகையில் அரசின் கவனிப்பைப் பெற்றவர் திரு.ஜோசப் பரராஜசிங்கம். தமிழரசுக்கட்சி,தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணி என்று தனது அரசியற்பணியை ஆரம்பித்து ஆயதப்போராட்டம் முனைப்புப் பெற்ற இன்றைய காலம்வரை பல தசாப்தங்களைக் கண்டவர்.

இன்றைய நெருக்கடியான சூழலில் ஆங்கிலப் புலமை வாய்ந்த திரு.ஜோசப்பின் குரலை நிறுத்துவது சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு மிகமிக அவசியமானதொன்றாக இல்லாவிடின் கிறிஸ்துமஸ் தினத்தையும் புனித மரியாள் தேவாலயத்தையும் கொலைக்காகத் தேர்வு செய்திருக்கமாட்டார்கள். ஒரு பாராளுமன்ற ஜனநாயக வாதியாகவும் மனித உரிமைகள்வாதியாகவும் பார்க்கப்பட்ட திரு.ஜோசப் பரராஜசிங்கம் படுகொலை செய்யப்பட்டமை தொடர்பாக உலக நாடுகளோ, சர்வதேச அமைப்புகளோ நாம் அறிந்த வரையில் அனுதாபமோ கவலையோ வெளியிடவில்லை.


கதிர்காமர் கொலையையடுத்து வெறும் அனுமானங்களை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு விடுதலைப்புலிகளுக்கெதிராகத் தடைகளைக் கொண்டுவர முயற்சித்த சர்வதேச அபிப்பிராயம், கருணை வழியவேண்டிய நாளொன்றில் காவு கொள்ளப்பட்ட உயிரை ஏன் கண்டுகொள்ளவில்லை?

ஜனநாயகப் பண்புகளுக்கமைய நாடாளுமன்றம் சென்று அடிவாங்கிய வரலாறு தமிழினத்திற்கு நிறையவே உண்டு.காலிமுகத்திடலில் அமைதியாகக் கூடிய சத்தியாக்கிரகிகள் மீது தடியடிப்பிரயோகம் செய்ததிலிருந்து மாமனிதர் குமார் பொன்னம்பலம் படுகொலை செய்யப்பட்டது வரை நடந்தேறிய அட்டூழியங்களையெல்லாம் மேற்குலகம் காணவில்லையா?

ஜனநாயகஆட்சியின் பண்புகளில் ஒன்றென மேற்குலகம் கூறும் கருத்துச் சுதந்திர உரிமை தமக்கும் உண்டென நம்பி உண்மைகளை வெளிக் கொணரப் பாடுபட்ட நடேசன், நிமலராஜன்,மாமனிதர் சிவராம் போன்றோரின் படுகொலைகளை மேற்குலகம் அறியவில்லையா?

குறிப்பாக தராக்கி சிவராம், குமார் பொன்னம்பலம் போன்றோர் மேற்குலகின் பார்வைப்பரப்புள் வரும் கொழும்பைத் தளமாகக் கொண்டது மேற்குலகின் மீது கொண்ட நம்பிக்கையாலல்லவா?

ஆந்த நம்பிக்கை மீது மண்விழவில்லையா? இவை யாவற்றிலிருந்தும் புலப்படும் உண்மை: விடுதலை கோரிப் போராடும் இனம் தனிமைப்படுத்தப்படும்;;உலகின் அக்கறை கோரி அவர்கள் எழுப்பும் குரல் யாருமற்ற வனாந்தரத்தில் ஒலிக்கும் தீனக்குரலாகி ஓயும்; என்பதே.

மீண்டும் மீண்டும் உணர்த்தப்படும் இந்த உண்மைகள் திரு. ஜோசப் பரராஜசிங்கத்தின் படுகொலை மூலம் மீள அரங்கேறியுள்ளன.

மணலுள் தலை புதைத்த தீக்கோழிகளாய் உண்மையான களநிலையைக் காணமறுக்கும் அல்லது மறக்கும் சர்வதேச அபிப்பிராயம் குறித்த கவலைகளை ஒதுக்கிவிட்டு மண்ணுக்காய் மரித்தவர்களின் அபிலாசைகளைக் கணக்கிலெடுத்து முன்னகர்வதே நாம் அவர்களுக்குச் செய்யும் இதயபூர்வமான அஞ்சலியாகும்.

தேசியத் தலைவரின் மாமனிதர் விருது


———-

Joseph Pararajasingam-மாமனிதர் ஜோசப் பரராஜசிங்கம் pdf

**********************

LTTE confers “Maamanithar” title to Pararajasingham

[TamilNet, Sunday, 25 December 2005, 15:17 GMT]
Leader of Liberation Tigers of Tamil Eelam, Velupillai Pirapaharan, bestowed the title Maamanithar (Great Humanbeing) on the slain Senior Parliamentarian Joseph Pararajasingham Sunday. “Steadfast and honest, he is an excellent political leader. The Tamil people affectionately hailed him as a formidable fighter for human rights. His extra-ordinary attachment to the Tamil cause gravitated all towards him. The demise of Mr.Joseph Pararajasingham is an irreparable loss to the Tamil Nation,” Pirapaharan said in the statement conferring the award.

Full text the letter conferring the Maamanithar title follows:

Head Quarters
Liberation Tigers of Tamil Eelam
Tamil Eelam
25 December 2005

The Tamil Nation has lost today a noble man who sacrificed personal ambitions and set a goal working resolutely for the welfare of his people. Silenced today is a voice that relentlessly resonated the freedom of the Tamil homeland and its people. A great man had fallen victim to the enemy’s cowardly act of cruelty. It is a great tragedy in the history of the Tamil Eelam freedom struggle.

Mr.Joseph Pararajasingham is a person blessed with rare and incredible qualities. Melodious interaction, simple manners and magnanimity in approach are the hallmarks of his personality. Steadfast and honest, he is an excellent political leader. The Tamil people affectionately hailed him as a formidable fighter for human rights. His extra-ordinary attachment to the Tamil cause gravitated all towards him. The demise of Mr.Joseph Pararajasingham is an irreparable loss to the Tamil Nation.

It was never to his liking to live under Sinhala Budhdhist majoritarian oppression. He totally detested the disintegration of the collective Tamil Nation under this oppression and subjugation. Setting as his noble goal absolute freedom from this oppressive state, he worked for the independence, dignity and peaceful life of the Tamil people. Motivated by this noble goal, he steadfastly supported the Tamil National freedom struggle. Respecting and accepting wholeheartedly the Liberation Tigers of Tamil Eelam and their goal, he contributed immensely to the liberation struggle of the Tamil people. Complex situations, threats and dangers did not deter him from courageously extending his helping hands to Tamil Nationalism and the Tamil Eelam liberation struggle in many ways.

As a Member of Parliament representing the people of Batticaloa and a founder member of the NorthEast Secretariat on Human Rights, he worked relentlessly in pursuit of the rights of the people of Tamil Eelam. Presenting the truth and reasonableness of the Tamil Eelam liberation struggle to the world, was a mission he undertook with passion. The yeoman services he rendered are praiseworthy and of historical significance.

Respecting Mr.Joseph Pararajasingham’s patriotism and love of freedom and to honour his contribution to the freedom struggle, I confer on him with pride the highest National Award of “Great Man”. Death never destroys noble men who lived to uphold truthful goals. Mr.Joseph Pararajasingham will live forever in the psyche of the Tamil Nation as an epoch making leader.

V.Pirapaharan
Leader,
Liberation Tigers of Tamil Eelam.

***********
Joseph Pararajasingham MP shot dead in Batticaloa church

[TamilNet, Saturday, 24 December 2005, 19:56 GMT]
Mr. Joseph Pararajasingham, a senior Tamil politician and the Batticaloa district Member of Parliament (MP) of the Tamil National Alliance (TNA) was shot and killed by two unidentified gunmen at St. Mary’s co-cathedral church in Batticaloa town while attending Christmas prayers early morning at 1.20 a.m Sunday. The MP’s wife, Mrs. Sugunam Pararajasingham, seriously wounded in the gunfire, was rushed to Batticaloa Hospital in critical condition. Seven more persons were injured in the gunfire, civilian sources said.

Mr. Joseph Pararajasingham

Mr Pararajasingham arrived at the Church at 10.30 p.m where the services led by Batticaloa Bishop Kingley Swampillai started at 11.30 p.m.

The co-cathedral is located in the heart of Batticaloa town on Central Road.

Pararajasinghams have two sons (one deceased), and one daughter.

Mr Joseph Pararajasingham was born on 26 November 1934 and started his career as a draftsperson at the Batticaloa secretariat. He started public service as a part-time journalist at the Tamil daily “Thinapathi,” where he wrote stories under the name Sugunam Joseph.

He entered Sri Lanka Parliament in 1990. He was re-elected in 1994 with the highest number of preferential votes ever received by a Tamil candidate in the NorthEast. He was again elected on the final count of preferential votes in the October 2000 elections. He again became an MP under the national list in 2002.

Mr Pararajasingham had a good command in English.

During the late 90’s he followed up with the Sri Lanka armed forces cases of detention, disappearances, torture, rape and killing of Tamil civilians.

He was an Executive Member of the Commonwealth Parliamentary Association and the SAARC Parliamentary Assocoation.

Mr. Joseph Pararajasingham with his wife Mrs. Sugunam  Pararajasingam
Mr. Joseph Pararajasingham with his wife Mrs. Sugunam Pararajasingham

——————————————————————————–

In Memory of Maamanithar Joseph Pararajasingam

In the best traditions of Thamil custom and culture; of honoring Thamil Heroism, Statesmanship and Valour, the highest accolade and the most prestigious honour that could ever be bestowed on a human being – “Mamanithar” – Great Man or Great Human Being – was conferred on Joseph Pararajasingam on behalf of the Thamil-speaking people by Thalaivar Velupillai Pirapaharan.
Mr. Joseph Pararajasingam, MP, 2004

Mr. Joseph Pararajasingam, MP, 2004

Joseph Pararajasingam will forever be alive in the hearts and minds of the Thamil people.

He will enter the annals of history and as ‘A Great Man’.

How do you measure a man’s greatness? – By his ideals; by how he lived; by his conduct; by what he achieved while he was alive; by how he is thought of by his wife; his children; his people; his peers; his colleagues; by other communities; by world leaders; by history.

A great man lives and works for others, not for himself; a great man is driven by a force for good; a great man values honesty and integrity; a great man serves God and his people; dedicates his every living moment and his resources for the ideal that he envisions for his people and sacrifices his life for it; a great man does not let the fear of dying at the hands of those who want to stop him get in the way of his pursuit, for achieving the higher purpose that he is striving for; a great man would be sorely missed; he never dies, but is alive and keeps alive the cause he lived and died for.

Joseph Pararajasingam is indeed a Great Man. His ideal was achieving freedom and dignity for his people and until his last breath he worked tirelessly towards it.

A journalist by profession, Joseph Pararajasingam started his political life in 1952 with the Federal Party. He served the people of the NorthEast as a distinguished Member of Parliament for the Batticaloa District in the Eastern Province of Sri Lanka since 1990. He had the distinction of being elected as a Member of Parliament in 1994 with the highest number of preferential votes ever obtained by a Tamil politician since the introduction of the Proportional Representation system in Sri Lanka.

A Great Man of the people, Joseph Pararajasingam was loved by all the Thamil- speaking people. He strived to unite the Thamils, whether Christians, Muslims or Hindus, and believed deeply in the merger of the North and East as one Thamil Nation. He was the Great Man of the East, a leader Thamils needed in the East, who they couldn’t afford to lose, who is indeed irreplaceable. On his martyrdom there was deep sadness and a sense of loss in the whole of Thamil Eelam. TamilNet reported that, as a mark of condemnation and respect, shops were closed down; Banks did not operate; government and provincial offices were not functioning as workers did not report for duty; public markets and local government were completely paralyzed and transport disrupted. Despite intimidation and threats to their lives by his known assassins and their armed goons, the people openly showed their grief and outrage for a Great Man.

A “formidable human rights defender” and a humanitarian, Joseph Pararajasingam was responsible for the formation of the Red Cross Society in the Batticaloa district and was later a founding member of the NorthEast Secretariat on Human Rights (NESOHR).

From the time he entered Parliament, Pararajasingam helped to uncover human rights violations committed against the Tamils by the Sri Lanka Armed Forces in the NorthEast and in other parts of the country. He was responsible for filing the highest number of petitions – over 2000 of them – to the committee appointed by the then government to look into the arrest, torture, and detention of Tamil youths for the period from 1984 to 1987. He was responsible for forcing the government to appoint the first Presidential Commission of Inquiry to inquire into the Kokkadicholai massacre in Batticaloa, which resulted in him being threatened with bodily harm. He was the first person to raise the case of the rape and murder of Krishanti, Krishanti, who at 16 yrs was, along with her mother, brother and neighbor, tortured murdered and buried in Chemmani, the now notorious mass graves where more than 400-600 Thamils were allegedly buried according to evidence given by the accused in the case.

Amnesty International was “appalled” upon hearing of the murder of this Great Human Rights Activist, condemning his killing by “unidentified attackers” on Christmas Eve inside St Mary’s church soon after receiving Holy Communion from His Grace, Bishop Kingsley Swampillai.

A Great Man, to qualify as one, has to be a Great Statesman, especially if he lived and breathed politics. Joseph Pararajasingam was no doubt a great Statesman and was recognized as such by his peers. President Mahinda Rajapakse acknowledged it in a letter he sent to the “Family.” His colleagues in the Tamil National Alliance, who were distraught, hailed him “as unequivocally committed to the resolution of the Thamil National Question by peaceful means and was greatly concerned about the possible resumption of war and firmly believed that the Thamil quest for freedom must be resolved in a just and durable manner through dialogue and negotiations.”

A Great Man must be respected by the world and the International Community. Joseph Pararajasingam was an executive member of the Commonwealth Parliamentary Association (CPA) and the South Asian Association for Regional Cooperation (SAARC). Canada’s then Minister of Foreign Affairs and later Minister of Defense Bill Graham called him a “Man of Peace” and said “but he is also a man of steely determination, of great courage, a man willing to risk his life for his people.”

This Great Man took it upon himself to bring to the international arena both violations of human rights committed against Thamils by the security forces and the “Freedom Struggle” of the Thamils to which he was deeply committed. The way the Thamil Diaspora came together to express their anger and grief shows that Joseph Pararajasingam had touched people’s hearts.

Few Great Men can be all this; and also be great husbands. Joseph Pararajasingam was indeed a Great Husband. If you meet Sugunam Pararajasingam, you would have no doubts about it. Sugunam – the soft and gentle lady; who has a charismatic winning appeal. So dignified in her grief; yet inconsolable, and still pining for her husband..

For 49 years Joseph Pararajasingam faithfully shared his life with his greatest friend and indefatigable and ardent supporter, who would have given anything to give her life for him; agonizing over her regret that had she been near – he was a little ahead of her after receiving communion – she could have – would have placed her body as a human shield to save her husband from the assassins’ bullets. The assassins, who nevertheless turned on her to make sure she too had a fair share of the bullets which left her unconscious, also injuring many others in the church, including children. To her horror, she later found out her husband had died. 49 years of wedded bliss shattered in one cruel act.

A great father is judged by how he treats his children and his children’s mother. The children and grandchildren of Joseph Pararajasingam have no words to describe their love and immense respect for their father and grandfather, who was a father not only to them, not only to his electorate, but a father to the whole Thamil Nation.

When Thalaivar Velupillai Pirapaharan bestowed the title of “Great Man,” he said “Joseph Parajasingam’s extraordinary attachment to the Thamil cause gravitated all towards him.” That extraordinary fervor for freedom that he kept alive will endear him forever in the Thamil consciousness.

Joseph Pararajasingam will enter the annals of history and feature in the Epic that is “The Victory of Thamil Freedom” as A Great Man. A Maamanithar!

http://sangam.org/taraki/articles/2006/04-01_Pararajasingam.php?uid=1626

————————————————————————

Pararajasingham was at peace with his life’s work- Balakumaran

[TamilNet, Tuesday, 03 January 2006, 00:01 GMT]
“The murder of rights advocates in churches and holy sanctuaries is a historical phenomenon. From El Salvador’s Archbishop Oscar Romero to our own Joseph Pararajasingam, their lives did not end with death. On the contrary, they become alive into the collective consciousness of their people for whom they have struggled,” said V. Balakumaran, a senior leader of the Liberation Tigers (LTTE) talking during his weekly address to LTTE radio “Pulikalin Kural (Tigers Voice)” Saturday.

Mr. Joseph PararajasinghamMr. Joseph Pararajasingam, Sri Lankan Tamil legislator and ardent human rights activist, was gunned down in Sri Lanka during Christmas mass after he received Holy Communion from the Bishop of Batticaloa. Eight other worshipers including the slain leader’s wife were also injured. While the world remained silent, the LTTE posthumously conferred the title of “Maa Manithar” (Great Soul) recognizing the lifelong service of the 71-year-old parliamentarian.

Translation of excerpts from Balakumaran’s radio address given in Tamil follow:

“Mr Pararajasingam has become the latest human being to have sacrificed his life for the cause of liberation and emancipation of one’s people. Whenever I met with him, especially recently, I found him content with his duties and totally at peace with the race he has run. In addition he was aware of the serious threat to his life.

The history will record him as one who devoted himself to the service of his people. I only intend to touch some aspects of his life and death through those who were similarly martyred at the alter of holy sanctuaries.

The late Joseph closed his eyes so that the eyes of those which still remain shut shall be open to the truth. First let us look at the event in 1985 when our revered priest Father Bastian was slain. He was the parish priest of St. Anne’s Catholic church in Vankalai, Mannar. It was the 6th of January, 1985. The Sri Lankan army (SLA) soldiers broke into the church in the middle of the night. As Father Bastian came out holding his hands up clutching the rosary beads, the soldiers gunned him down point blank. We are once again reminded of his death while we mourn the death of Mr Pararajasingham.

People used to ask Father Bastian whether he was not concerned about his safety when he was openly involved in protecting the basic rights of the people around him. He would respond that it was not just his life, but the lives and livelihoods of all the Tamil people were uncertain and at risk. His words still resonate among our people and ring true to this date. What sin have our people committed to be under the rule of the military and lose their lives on a daily basis?

Archbishop Oscar Romero

El Salvador’s Archbishop Oscar Romero

Another similar event is the murder in El Salvador which occured on March 24, 1980. El Salvodor’ archbishop and human rights activist Reverend Oscar Romero was celebrating holy mass in his church when he was shot. He fell down embracing his death in front of a large congregation. When we mourn Honorable Joseph we remember Archbishop Romero.

Shortly before his killing Archbishop Romero said, “You can kill me. A bishop will die, but the church of god, which is the people, will never perish”. He further proclaimed, “You can tell the people that if they succeed in killing me, that I forgive and bless those who do it. Hopefully, they will realize they are wasting their time. The church would betray its own love for God if it stopped being a defender of the rights of the poor, a humanizer of every legitimate struggle to achieve a more just society that prepares the way for the true reign of God in history.”

These are the same sentiments expressed by Mr Pararajasingam. His words still echo in our hearts. The time spent on plotting and killing him is a wasted time. The killers should realize that they would not achieve anything by killing him. Reverend Romero repeatedly pleaded, “In the name of God, and in behalf of the people I implore you. Please halt your oppression. Desist from killing your own people”.

We ask of Joseph’s killers the same in the name of Archbishop Romero. In behalf of our People, and in lieu of our liberation struggle, we call upon you again and again. Please put an end to these killings. We witnessed the brutal murders of media men Mr Nadesan and Mr Sivaram, and humanitarian Mr Chandra Neru in southern Tamileelam. What do we achieve by killing the elites and humanists of our land? This is our plea to you and to the indifferent world at large.

We shall gain comfort and strength from the words of Archbishop Romero. Like the grain that needs to die to bring new life, the blood spilled by the Tamil people and MaaManithar Pararajasingam will bring freedom and dignity to the lives of our people.”

Chronology:

Chronology:

Related Articles:
23.12.05 Indian High Commissioner meets TNA delegation
15.01.05 Delays in relief worsen woes of Batticaloa affected- MP
14.09.04 TNA MPs meet with Japanese Ambassador
10.09.04 TNA MPs meet Canadian Ambassador
02.09.04 French diplomats meet TNA foreign affairs committee
20.06.04 “SL President’s duplicitous politics threatens peace”- MP
13.02.04 TNA readies to face poll with ‘house’ or ‘lighthouse’
08.04.01 Pararajasingham says prisons toll death knell for Tamils
11.10.00 Pararajasingham elected on final count
10.10.99 MP probes villagers’ ‘disappearances’
03.10.99 Batticaloa MP raises Rights question
05.02.99 ‘No new evidence’ – Koneswary inquiry
03.05.98 Army uses civilians as human shields – MP
10.02.98 Pararajasingham protests over new abductions
25.10.97 Pararajasingham calls for talks with Tigers

எம்.ஜி. இராமச்சந்திரன் நினைவு நாள்

மருதூர் கோபாலமேனன் இராமச்சந்திரன்
பிறப்பு: ஜனவரி 17.1917
நாவலப்பிட்டி, இலங்கை

இறப்பு: டிசம்பர் 24.1987
தமிழ்நாடு, இந்தியா

தொழில்: நடிகர், அரசியல்வாதி

வாழ்க்கைத் துணை: தங்கமணி, சதானந்தவதி, வி. என். ஜானகி

பிள்ளைகள்: கிடையாது

தமிழீழ தேசியத் தலைவர் பிரபாகரன் மீது அன்பும், மதிப்பும் வைத்திருந்த எம்.ஜி.ஆர் அவர்கள் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்துக்கு பெருந்தொகை நிதியை அளித்து போராட்டத்தை முன்னெடுக்க உதவியிருந்தார்.

பிரபாகரனை எம்ஜிஆர் தனது மகனைப் போலவே கருதி உதவி செய்தார். அதோடு தமிழர்களுக்கென்று பிரபாகரன் தலைமையில் தனி நாடு அமைய வேண்டுமென்றும் அவர் விரும்பினார் என்று தமிழர் தேசிய இயக்கத் தலைவர் பழ.நெடுமாறன் கூறியுள்ளார்.

தமிழக முதல்வர் எம்ஜிஆருக்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்குமிடையே இருந்த பிணைப்பு மற்றும் ஈழப் போராட்டத்துக்கு எம்ஜிஆர் அளித்த நிபந்தனையற்ற வெளிப்படையான ஆதரவு போன்றவை உலகமறிந்தது.


புலிகளின் போராட்டம் வெல்ல தேவையான ஆயுதங்கள் வாங்க ரூ.7 கோடி சொந்தப் பணத்தை எந்த நெருக்குதல் பற்றியும் கவலைப்படாமல் உலகறியத் தந்தவர் எம்ஜிஆர்.

உயிர் பிரிவதற்கு ஒரு வாரம் முன்புகூட ரூ. 40 லட்சம் வரை புலிகளுக்கு உதவியாக வழங்கியதாக பிரபாகரனே கூறியுள்ளார். இத்தனைக்கும் அந்த சமயத்தில் இந்திய அமைதி காப்புப் படை வட இலங்கையில் நிலை கொண்டிருந்தது.

தனது கடைசி மூச்சு நிற்பதற்கு ஒருநாள் முன்பு கூட விடுதலைப் புலிகளுக்கு பல கோடி ரூபாய் தனது சொந்தப் பணத்தைத் தரத் தயாராக இருந்தாராம் எம்ஜிஆர்.

மரணத்தின் விளிம்பில் நின்ற நேரத்திலும் எம்ஜிஆர் விடுதலைப் புலிகளுடன் வைத்திருந்த இடைவிடாத தொடர்பு, அளித்து வந்த ஆதரவு, எம்ஜிஆர் மறைவுக்கு புலிகள் செலுத்திய அஞ்சலி போன்றவை குறித்து, இன்றைய தினமணி இதழில் எழுத்தாளர் பாவை சந்திரன் இப்படிக் குறிப்பிட்டுள்ளார்:

“தமிழக முதலமைச்சர் எம்.ஜி.ஆர். அமெரிக்க மருத்துவமனையில் இருந்து 31-10-1987 அன்று சென்னை திரும்பியதும், அரசுப் பணிகளுக்காகச் சில நாட்களை ஒதுக்கியதுபோக, 4-11-1987 அன்று விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்களைச் சந்திப்பதற்கு நேரம் ஒதுக்கினார். அதன்படி கிட்டு, பேபி சுப்ரமணியம், ரகீம் உள்ளிட்டோர் அவரைச் சந்தித்து தமிழீழத்தில் நடப்பது குறித்து விளக்கினார்கள் (விடுதலை 5-11-1987).

9-11-1987 அன்று தமிழக சட்டமன்றம் கூட இருந்த நேரத்தில், தமிழக சட்டமன்றத்தில் இந்திய அமைதிப்படை போர் நிறுத்தம் செய்ய வலியுறுத்தி தீர்மானம் கொண்டுவர வேண்டும் என்று பழ.நெடுமாறனும், திராவிடர் கழகப் பொதுச் செயலாளர் கி.வீரமணியும் அறிக்கை வெளியிட்டார்கள். கட்சித் தலைவர்களையும் அவர்கள் சந்தித்துப் பேசினார்கள். இதே கோரிக்கையை பல்வேறு கட்சித் தலைவர்களும் அறிக்கை மூலம் அரசை வலியுறுத்தினார்கள்.

இப்படியொரு தீர்மானம் தமிழக சட்டமன்றத்தில் வந்துவிடக்கூடும் என்ற ஐயத்திலும் அப்படியொரு தீர்மானம் வந்துவிடக்கூடாது என்கிற பதற்றத்துடனும் மத்திய அரசு , வெளியுறவு இணையமைச்சர் நட்வர் சிங்கை சென்னைக்கு அனுப்பி வைத்தது. அவரின் இந்த வருகை, சமீபத்தில் நடந்த ராஜீவ்-ஜெயவர்த்தனா சந்திப்பையொட்டிய தகவல்களை முதலமைச்சர் எம்.ஜி.ஆருக்குத் தெரிவிக்கவே என்று பின்னர் கூறப்பட்டது.

ஆனால் பழ.நெடுமாறன் தனது நூலில், “சட்டமன்றத்தில் இந்திய அரசுக்குத் தர்மசங்கடம் ஏற்படுத்தும் தீர்மானம் எதுவும் நிறைவேற்றிட வேண்டாம் என முதல்வர் எம்.ஜி.ஆரிடம் வேண்டிக் கொள்வதற்காகவே நட்வர் சிங் வந்தார். பிரதமரின் விருப்பத்தைத் தெரிவித்தார். தமிழக மக்களின் கொதிப்புணர்வை அவரிடம் எம்.ஜி.ஆர். சுட்டிக்காட்டினார்.

பிரதமரின் வேண்டுகோளை ஏற்று சட்டமன்றத்தில் தீர்மானம் எதையும் எம்.ஜி.ஆர். நிறைவேற்றாவிட்டாலும் தமிழ் மக்களின் மனநிலையைத் டெல்லி உணரும்படி செய்தார். பிரபாகரனுக்கு ஆதரவாக எம்.ஜி.ஆர். மேற்கொண்டுள்ள நிலையில் இருந்து அவரை மாற்ற நட்வர் சிங் மூலம் ராஜீவ் மேற்கொண்ட கடைசி முயற்சியும் தோல்வி அடைந்தது” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

தொடர்ந்து பழ.நெடுமாறன் குறிப்பிடுவதாவது: “இதன் பின் அதிக காலம் எம்.ஜி.ஆர். உயிரோடு இருக்கவில்லை. பிரபாகரனின் பிரதிநிதிகள் அவ்வப்போது அவரைச் சந்தித்து நிலைமைகளை விளக்கி வந்தனர். அவர்களுக்கு வேண்டிய உதவிகளையும் அவர் செய்து வந்தார். அவர் காலமாவதற்கு முதல்நாள் கூட ஒரு பெருந்தொகையைப் புலிகளுக்கு அளிக்க விரும்பி அவர்களுக்குச் சொல்லியனுப்பினார்.

வழக்கமாகப் பிரபாகரன் சார்பில் அவரைச் சந்திப்பவர் சென்னையில் இல்லாத காரணத்தினால் வேறொருவர் சென்றார். குறிப்பிட்டவரையே அனுப்பும்படி எம்.ஜி.ஆர். கூறிவிட்டார். வெளியூரில் இருந்த அந்த குறிப்பிட்ட தோழர் சென்னைக்கு விரைந்து வந்து எம்.ஜி.ஆரைச் சந்திப்பதற்குள் காலதேவன் அவரைக் கவர்ந்து சென்றுவிட்டான்’ என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

மார்பில் மூட்டிய தீ-பிரபாகரன் :

உலகெங்கும் வாழும் தமிழர்களை உலுக்கிய எம்.ஜி.ஆரின் மறைவு விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தையும் உலுக்கியது.

பிரபாகரன் தனது ஆழ்ந்த இரங்கலை வெளியிட்டார்:

“ஈழத்தில் தமிழினம் அநாதையாக ஆதரவின்றித் தவித்துக் கொண்டிருக்கையில் உதவிக்கரம் நீட்டி உறுதியாகத் துணைநின்ற புரட்சித் தலைவரே, தமிழீழப் போராட்டத்திற்கு ஆதரவும் ஊக்கமும் கொடுத்த செயல் வீரரே, தங்களது இழப்பு என்பது வேதனைச் சகதியில் சிக்கிக் கிடக்கும் தமிழீழ மக்கள் மார்பில் தீ மூட்டுவது போலுள்ளது.

என்மீது கொண்டிருந்த அன்பையும் ஈழ இயக்கத்தின் மீது தாங்கள் கொண்டிருந்த ஈடுபாட்டையும் எம்மால் மறக்க முடியாது. தமிழீழப் போராட்டத்தின் வெற்றிக்காக எம்.ஜி.ஆர். அவர்கள் மறைமுகமாக எமக்குச் செய்த உதவிகள் தமிழீழ மக்கள் மனதில் என்றும் நிலைத்திருக்கும்.

தமிழீழ மக்கள் சுதந்திரமாக வாழவேண்டுமென விரும்பிய மறைந்த மாண்புமிகு முதலமைச்சர் எம்.ஜி.ஆர். அவர்களுக்குத் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்துகின்றனர்…” (விடுதலை 25/26-12-1987/ எம்.ஜி.ஆரும் ஈழத் தமிழரும்-வே.தங்கநேயன்).

எம்.ஜி.ஆர். தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்குச் செய்த உதவிகள் குறித்து சிங்கள எழுத்தாளர் ரோகண குணரத்னவும் தான் எழுதிய “இந்தியன் இன்டர்வென்ஷன் இன் ஸ்ரீலங்கா’ (பக்கம்-182-இல்) என்னும் நூலில்,

“தமிழ்நாட்டு விவகாரங்களுக்குப் பொறுப்பு வகித்த ‘ரா’ அதிகாரி சந்திரசேகரன், ராஜீவ் காந்தி சார்பில் எம்.ஜி.ஆரைச் சந்தித்தார். எம்.ஜி.ஆர். உடல்நிலை கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருந்தது. ராஜீவ் சொல்லியனுப்பியவற்றை அவர் வெளியிட்டார். அப்போது உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் எம்.ஜி.ஆர்., ‘விடுதலைப் புலிகளை யாழ்ப்பாணத்தில் வீழ்ந்துவிட விட்டுவிடாதீர்கள். விடுதலைப் புலிகள் கண்டிப்பாகக் காப்பாற்றப்பட வேண்டும்’ என்று கதறினாரென குறிப்பிடுள்ளார்.

“பிள்ளையில்லாத எம்.ஜி.ஆர். பிரபாகரனைத் தன்னுடைய மகனாகவே கருதி வாஞ்சை செலுத்தினார் எனக் கூறுவதில் தவறில்லை” என பழ.நெடுமாறன் குறிப்பிடுகிறார்.

தலைவர் பிரபாகரன் தொடர் -9

—————————————-

ஒரே வள்ளல் எம்.ஜி.ஆர் தான் ! வைரமுத்து .

எம்.ஜி.ஆருக்கே மரணமா?

எனக்கு முதலில் மரணப்பயம் வந்தது.

காற்று – சமுத்திரம் – வானம் – எம்.ஜி.ஆர்

இவைகளெல்லாம் மரணிக்க முடியாத சமாசாரங்கள் என்று எங்கள் கிராமத்து மக்களைப் போலவே நானும் நம்பிக்கிடந்த நாட்களுண்டு.

அன்று அந்த நான்காவது நம்பிக்கை நசிந்து விட்டது.

47 முதல் 87 வரை நாற்பதாண்டு காலம் தமிழர்கள் உச்சரிக்கும் ஐம்பது வார்த்தைகளில் ஒரு வார்த்தையாய் இருந்த பெயரை மரணத்தின் மாயக்கரம் அழித்துவிட்டதா?
.ராஜாஜி மண்டபத்தில் உங்கள் இறுதிப் படுக்கையில் ரோஜா மாலைகளுக்கு மத்தியில் ஒரு ரோஜா மலையாய்க் கிடத்தப்பட்டிருந்தீர்கள். இமைக்காமல் கிடந்த உங்களை இமைக்காமல் பார்த்தேன்.

என்னால் அழ முடியவில்லை.அழுகை வரவில்லை.

மனிதல் மட்டும் சோகப் பனிமுட்டம்.

“நான் ரசித்துக் காதலித்த ராஜகுமாரா ! உனக்கா மரணம்?”என்று உதட்டுக்குத் தெரியாமல் நாக்கு உச்சரித்துக் கொண்டது.

அங்கே கூடியிருந்த அரசியல்வாதிகளில் பலர் நாளைகளைப் பற்றியே தர்க்கித்துக் கொண்டிருக்க- நானோ உங்கள் நேற்றுகளை நினைத்தே விக்கித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அப்பப்பா என்ன வளர்ச்சி உங்கள் வளர்ச்சி !

அயல் வீட்டுக்காரருக்கு அறிமுகமில்லாத ஒரு வாழ்க்கையோடு தொடக்கமானீர்கள்; அரசாங்க மரியாதையோடு அடக்கமானீர்கள்.

அன்று கடைசிப் படுக்கையில் உங்களைக் கண்டபோது – ஒரு சரித்திரம் சரிந்து கிடக்கிறது என்று நினைத்தேன். ஓர் அபூர்வம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்தேன்.

ஒன்றன் பின் ஒன்றாய் ஞாபக மேகங்கள் …….

இருபது வயதில் என்னைத் தூங்கவிடாமல் செய்தது காதல் ;

எட்டு வயதில் என்னைத் தூங்கவிடாமல் செய்தவர் நீங்கள்.

கதைகளிலும் கனவுகளிலும் நான் கற்பனை செய்து வைத்திருந்த ராஜகுமாரன் நீங்கள் தான் என்று நினைத்தேன்.

உங்களின் இரட்டை நாடியின் பள்ளத் தாக்கில் குடியிருந்தேன்.

உங்கள் முகத்தின் மீது மீசைவைத்த நிலா என்று ஆசை வைத்தேன்.

நீங்கள் புன்னகை சிந்தும் போது நான் வழிந்தேன். வாள் வீச்சில் வசமிழந்தேன். உங்கள் பாடல்களில் நானும் ஒரு வார்த்தையுமாய் ; நானும் ஒரு வாத்தியமாய் ஆனேன்.

ஒரு தாளம் கட்டுமானத்தில் சிரிக்கும் உங்கள் சங்கீதச் சிரிப்பில் வார்த்தைகளில் பிசிறடிக்காத உங்கள் வசன உச்சரிப்பில் நான் கரைந்து போனேன்.

பெரியகுளம் ரஹீம் டாக்கீஸில் “நாடோடி மன்னன்”பார்த்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்து, தூக்கத்தைத் தொலைத்துவிட்டு, சுவரில் நசுக்கப்பட்ட மூட்டைப் பூச்சிகளின் ரத்தக் கோடுகளை அந்தப் படத்தில் வரும் கயிற்றுப் பாலமாய்க் கற்பனை செய்து கொண்டு விடிய விடிய விழித்திருக்கிறேன்.

“மன்னனல்ல மார்த்தாண்டன”என்று உங்களைப் போல் மூக்கில் சைகை செய்யப் போய் சுட்டுவிரல் நகம்பட்டு சில்லி மூக்கு உடைந்திருக்கிறேன்.

பிரமிக்க மட்டுமே தெரிந்த அந்தப் பிஞ்சு வயதில் எனக்குள் கனவுகளைப் பெருகவிட்டதிலும் கற்பனைகளைத் திருகிவிட்டதிலும் உங்கள் ராஜாராணிக் கதைகளுக்குப் பெரும்பங்கு உண்டு என்பதை நான் ரகசியமாய் வைக்க விரும்பவில்லை.

நூறு சரித்திரப் புத்தகங்கள் ஏற்படுத்த முடிந்த கிளர்ச்சியை உங்கள் ஒரே ஒரு படம் எனக்குள் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அந்த பாதிப்பு எனக்கு மட்டும் இல்லை. குடை பிடித்துக் கொண்டவர்களையும் எங்கோ ஓர் ஓரத்தில் நனைந்துவிடுகிற அடைமழை மாதிரி உங்களை விமர்சித்தவர்களைக் கூட ஏதேனும் ஒரு பொழுதில் நாசூக்காக நனைத்தே இருக்கிறீர்கள்.

என்ன காரணம் என்று எண்ணிப் பார்க்கிறேன். நீங்கள் மந்திரத்தால் மாங்காயோ தந்திரத்தால் தேங்காயோ தருவித்தவரில்லை. வரலாற்று ரீதியாகவும் உளவியல் ரீதியாகவும் அகழ்ந்து பார்த்தால் மட்டுமே உங்கள் வெற்றியின் வேர்களை விளங்கிக் கொள்ள முடியும்.

இந்த மண்ணில் எங்கள் மனிதர்கள் சில நூற்றாண்டுகளாக எதை இழந்துவிட்டு நின்றார்களோ அதையே நீங்கள் தோண்டி எடுத்துத் துடைத்துக் கொடுத்தீர்கள் ; விறுவிறுப்பாய் விலைபோயிற்று.

உடலும் உயிரும் மாதிரி காதலும் வீரமும் கலந்தே விளைந்த களம் இந்தத் தமிழ் நிலம்.

காதலை ஒரு கண்ணாகவும் வீரத்தை ஒரு கண்ணாகவும் போற்றிய தமிழன், பொருளாதாரத்தை நெற்றிக் கண்ணாய் நினைக்காமல் போனான் என்பதே அவன் முறிந்து போனதற்கு மூல காரணம்.

பொருதாரச் சிந்தனைக்கே வராத தமிழன், காதலையும் வீரத்தையும் மட்டும் கோவணத்தில் முடிந்து வைத்த தங்கக் காசுகளைப் போல ரகசியமாய்க் காப்பாற்றியே வந்திருக்கிறான்.

இடைக்காலத்தில் தமிழன் அடிமைச் சகதியில் சிக்கவைக்கப்பட்டான்.

அடிக்கடி எஜமானர்கள் மாறினார்கள் என்பதைத் தவிர அவன் வாழ்க்கையில் மாற்றமே இல்லை.

அவனது வீரம் காயடிக்கப்பட்டது ; காதல் கருவறுக்கப்பட்டது.

இழந்து போன ஆனால் இழக்க விரும்பாத அந்தப் பண்புகளை வெள்ளித் திரையில் நீங்கள் வெளிச்சம் போட்ட போது இந்த நாட்டு மக்களின் தேவைகள் கனவுகளில் தீர்த்துவைக்கப்பட்டன.

வீராங்கன், உதயசூரியன், கரிகாலன், மணிவண்ணன், மாமல்லன்

என்றெல்லாம் நீங்கள் பெயர்சூட்டிக் கொண்டபோது தமிழன் தன் இறந்தகால பிம்பங்களைத் தரிசித்தான்.

நீங்கள் கட்டிப்பிடித்து கானம் படித்துக் காதலித்தபோது தமிழன் புதைந்து போன காதல் பண்பைப் புதுப்படித்துக் கொண்டான்.

மலையாள மரபுப்படித் தாயார் பெயரைத் தான் இனிஷியலாகக் கொள்வார்கள். ஆனால் நீங்களோ தமிழ் மரபுப் படி தந்தை பெயரைத்தான் இனிஷிலாகக் கொண்டீர்கள்.

நீங்கள் முதன் முதலாய் இயக்கித் தயாரித்த “நாடோடி மன்னனில்” தொடக்கப் பாடலாக “செந்தமிழே வணக்கம்” என்று தான் ஆரம்பித்தீர்கள்.

உங்களைப் பற்றி என் செவிகள் சேகரித்திருக்கும் செய்திகள் ருசியானவை.

ஒரு பாடகர் ஒரு மேடையில் உங்கள் பழைய பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். இரண்டு மணி நேரம் கரைந்து போன நீங்கள் இப்போது என் கைவசத்தில் இருப்பது இது மட்டும் தான் என்று உங்கள் விலையுயர்ந்த கைக்கடிகாரத்தைக் கழற்றி அந்தப் பாடகருக்குப் பரிசளிக்கிறீர்கள் ; அது உங்கள் ஈகைக்குச் சாட்சி.

நாற்பத்திரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இறந்து போன உங்கள் இரண்டாவது மனைவியின் இல்லம் சென்றபோது படுக்கையறையின் கட்டிலைப் பார்த்துக் குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதிருக்கிறீர்கள் ; அது உங்கள் ஈரத்திற்குச் சாட்சி.

தி.மு.க மாநாடுகளில் மாநாடு முடிந்ததும் பந்தலுக்கடியிலேயே படுத்துக்கிடக்கும் வெளியூர் மக்களுக்கு அவர்களே அறியாமல் அதிகாலைச் சிற்றுண்டிக்கு ஏற்பாடு செய்துவிட்டுப் போவீர்களே ! அது உங்கள் மனிதாபிமானத்துக்குச் சாட்சி.

பொதுக் கூட்டங்கள் முடித்துவிட்டு நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு வைகை அணைக்கு வந்து பொன்னாங்கண்ணிக் கீரை இருந்தால் சாப்பிடுவேன் என்று நீங்கள் நிபந்தனை விதிக்க, ஆளுக்கொரு திசையில் அதிகாரிகள் பறக்க, பொன்னாங்கண்ணிக் கீரை தயாராகும் வரை சாப்பிடாமல் இருந்தீர்களாமே ! அது உங்கள் உறுதிக்குச் சாட்சி.

தொலைபேசி இணைப்பகத்திலிருந்த உங்கள் ரசிகர் ஒருவர் உங்கள் குரல் கேட்க ஆசைப்பட்டு இரவு பதினொரு மணிக்கு உங்கள் வீட்டுத் தொலைபேசி சுழற்றப்படுகிற சத்தம் கேட்டு ஆசையாய் எடுத்துக் கேட்க’டொக்’என்ற அந்தச் சின்ன சத்தத்திலேயே தொலைபேசி ஒட்டுக் கேட்கப்படுகிறது என்பது உணர்ந்து கொண்டு “யாராயிருந்தாலும் தயவு செய்து போனை வையுங்கள்” என்று உடனே உத்தரவிட்டீர்களாமே ! அது உங்கள் கூர்மைக்குச் சாட்சி.

வெளிநாட்டில் கொடுத்த பணத்தை பி.சுசீலா தமிழ்நாட்டில் திருப்பித் தரவந்தபோது “ஏன் என்னுடைய உறவை முறித்துக் கொள்ளப் பார்கிறீர்களா”? என்று உரிமையோடு மறுத்து விட்டீர்களாமே. அது உங்கள் பெருந்தன்மைக்குச் சாட்சி.

தேசிய விருது வாங்கிய பிறகு முதலமைச்சரான உங்களைச் சந்திக்காமல் கலைஞரைச் சந்தித்து வாழ்த்துப் பெறுகிறேன். கவனிக்கிறீர்கள்.

இத்தனைக்குப் பிறகும் எனக்கு இரண்டு முறை விருது தருகிறீர்கள்.

உங்கள் பெருந்தன்மை கண்டு நெகிழ்ந்து போகிறேன்.

உங்கள் வெற்றியிலிருந்து நாங்கள் கற்றுக் கொள்வதற்கு ஒன்றே ஒன்று உண்டு அது தான்-

நசிந்து போனவர்களுக்கு நம்பிக்கை ஊட்டுவது.

உங்கள் பாடல்களெல்லாம் தமிழ்நாட்டுக்கு நீங்கள் செய்த ரத்ததானம்.

பாடலாசிரியன் முகம் கரைந்து போய் நீங்கள் மட்டுமே முகம் காட்டுவது உங்கள் பாடல்களில் மட்டும் தான்.

உங்களுக்காகப் படைக்கப்பட்ட பாடல்கள் என்னையும் படைத்திருக்கின்றன.

எனக்கு ஒரே ஓர் ஆசை மட்டும். ஆடிக்காற்றில் ஆடும் அகல் விளக்கின் சுடராய் ஆடிக் கொண்டேயிருக்கிறது.

நிகழ்விலிருக்கும் எல்லாக் கதாநாயகர்களும் என் பாடலை உச்சரித்திருக்கிறார்கள். உங்கள் உதடுகளைத் தவிர.

ஒரே ஒரு பாட்டு உங்களுக்கு நான் எழுத ஆசைப்பட்டேன்.

ஆனால்,என்னால் எழுத முடிந்தது உங்களுக்கான இரங்கல் பாட்டுதான்.

உங்களுக்கு என்னால் படைக்க முடிந்தவை – உங்கள் இறுதி ஊர்வலமான “காவியத் தலைவனுக்குக் கடைசி வரிகள்” தான்.

உங்கள் ராமாவரம் தோட்டத்திற்கு நான் முதன் முதலாய்ப் போனது உங்கள் அன்புத் துணைவியாருக்கு ஆறுதல் சொல்லத்தான்.

“உங்களைப் பற்றி முதன் முதலில் நான் பேசியது உங்கள் இரங்கல் கூட்டத்தில் தான். அன்று சொன்ன இறுதி வரியே இன்றும் என் இறுதி வரி ;

ஒரே ஒரு சந்திரன் தான் ;
ஒரே ஒரு சூரியன் தான் ;
ஒரே ஒரு எம்.ஜி.ஆர் தான் ;

நன்றி : வைரமுத்துவின் “இந்தக் குளத்தில் கல் எறிந்தவர்கள்” நூலிலிருந்து.

——————————————————————-

எம்.ஜி.ஆர் வலைப்பூ
http://lordmgr.wordpress.com/
——————————————————————–
கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிபீடியாவில் இருந்து.

இளமைப்பருவம்

இராமச்சந்திரன் இலங்கையின் கண்டிக்கு அருகேயுள்ள நாவலப்பிட்டியில் மருதூர் கோபாலமேனனுக்கும் சத்தியபாமாவுக்கும் மகனாகப் பிறந்தார்.அவருடைய தந்தையின் மறைவுக்குப் பின்னர் தமிழ்நாட்டின் கும்பகோணத்தில் குடியேறினார். குடும்ப சூழ்நிலைகளின் காரணமாக படிப்பைத்தொடர முடியாததால் இவர் நாடகங்களில் நடிக்கத்தொடங்கினார். நாடகத்துறையில் நன்குப் அனுபவமான நிலைமையில் திரைப்படத்துறைக்குச் சென்றார். திரைப்படத்துறையில் தனது அயரா உழைப்புக் காரணமாக முன்னேறி நடிகரானார். இவரது நடிப்பு பெரும் எண்ணிகையிலான மக்களைக் கவர்ந்தது. எம்.ஜி.ஆர். திரைப்பட இயக்குனரும் தயாரிப்பாளருமாவார். இவர் தங்கமணியை மணந்தார் இவர் நோய்க்காரணமாக இறந்தார். அதன் பிறகு சதானந்தவதியை மணந்தார் இவரும் நோய்க் காரணமாக இறந்தார். பின்னர் இவர் வி.என்.ஜானகியை மணந்துக்கொண்டார். இவருக்கு பிள்ளைகள் கிடையாது
[தொகு] திரைப்பட வாழ்க்கை

1936 ல் சதிலீலாவதி என்னும் திரைப்படத்தில் முதலில் நடித்திருந்தும், 1947 ல் அவர் நடித்த ராஜகுமாரி படம் வெளிவரும்வரை அதிகம் புகழ் கிடைக்கவில்லை.

தொடர்ந்து வந்த அடுத்த 25 ஆண்டுகள், தமிழ் திரைப்பட உலகில் மிக முக்கியமானவர்களில் ஒருவராக விளங்கினார். இவருடைய சக நடிகர்களுள் ஒருவரான எம். ஆர். ராதாவினால் சுடப்பட்டுத் தெளிவாகப் பேசும் திறனை இழந்தபோதும் அவருடைய நட்சத்திர வலிமை குறையவேயில்லை.

இச்சம்பவத்திற்குப் பின்னார் முதன் முதலாக வெளிவந்த திரைப்படம் காவல்காரன். இது மாபெரும் வெற்றிப் படமாகவும், திரையுலகில் அவரது ஆளுமையை மீண்டும் நிலை நிறுத்தும் நிகழ்வாகவும் அமைந்தது.

நல்ல குணங்கள் நிறைந்த கதா பாத்திரங்களையே தேர்வு செய்து நடித்தார். அவர் நடித்துக் கடைசியாக வெளி வந்த திரைப்படம் மதுரையை மீட்ட சுந்தர பாண்டியன். பிரபல நாவலாசிரியர் அகிலன் எழுதி கல்கி இதழில் தொடராக வெளிவந்த கயல்விழி என்னும் புதினத்தின் அடிப்படையிலானது இது.

தனது திரைப்பட நிறுவனத்தின் கீழ் எம்.ஜி.ஆர். மூன்று படங்களைத் தயாரித்தார்: நாடோடி மன்னன், அடிமைப் பெண் மற்றும் உலகம் சுற்றும் வாலிபன். இவற்றில் நாடோடி மன்னன் மற்றும் உலகம் சுற்றும் வாலிபன் ஆகிய திரைப்படங்களை அவரே இயக்கியிருந்தார்.

அரசியல் வாழ்க்கை

இவர் ஒரு மலையாளியாக இருந்தும், ஒரு முன்னணித் தமிழ்த் தேசியவாதியாகவும், திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் முக்கிய உறுப்பினராகவும் திகழ்ந்தார். அக்கட்சியின் பொருளாளராகவும் நீண்ட காலம் பணியாற்றினார். சி. என். அண்ணாத்துரையின் மறைவுக்குப் பின், மு. கருணாநிதி முதலமைச்சரானதைத் தொடர்ந்து இடம்பெற்ற சம்பவங்களால் ஏற்பட்ட முரண்பாடுகள் எம்.ஜி.ஆர் கட்சியை விட்டு வெளியேற வேண்டிய நிலையை ஏற்படுத்தின. 1972 ல் அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் என்ற பெயரில் புதிய கட்சியொன்றை அவர் ஆரம்பித்தார்.

திரைப்படங்களின் மூலம் அவரடைந்த புகழும், அவருடைய வசீகரமான தோற்றமும், சமூகத் தொண்டனாகவும், ஏழைகள் தோழனாகவும், கொடையாளியாகவும், வீரனாகவும் நடித்ததன் மூலம் பெற்றுக் கொண்ட நற்பெயரும், அவர் மிக விரைவில் மக்களாதரவைப் பெற உதவின. 1977ல் இடம் பெற்ற தேர்தலில் பெரு வெற்றி பெற்றுத் தமிழ் நாட்டின் முதலமைச்சரானார். 1984 ல் இவர் கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டும், 1987 வரை 10 ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியாக முதலமைச்சர் பதவியை வகித்துப் பதவியிலிருக்கும் போதே காலமானார். அவர் மறைவிற்குப் பின் பாரத ரத்னா விருது வழங்கப்பட்டது.

இவர் கடவுள் நம்பிக்கையற்ற நாத்திகக் கொள்கையைப் பின்பற்றினாலும்,[ஆதாரம் தேவை] தமிழ் நாட்டில் பலர் இவரைக் கடவுள் போலவே போற்றினார்கள்.[4] இவர் இறந்து, 22 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகியும், இன்றும் இவருக்காகவே அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்துக்கு வாக்களிப்பவர்கள் தமிழ்நாட்டில் உள்ளனர்.[சான்று தேவை] இது அவருக்கு மக்கள் மத்தியிலிருந்த அளவு கடந்த செல்வாக்கையே காட்டுகிறது.
[தொகு] தமிழ் ஈழத்திற்கு உதவி

பிரபாகரனை எம்ஜிஆர் தனது மகனைப் போலவே கருதி உதவி செய்தார். அதோடு தமிழர்களுக்கென்று பிரபாகரன் தலைமையில் தனி நாடு அமைய வேண்டுமென்றும் அவர் விரும்பினார் என்று தமிழர் தேசிய இயக்கத் தலைவர் பழ.நெடுமாறன் கூறியுள்ளார். தமிழக முதல்வர் எம்ஜிஆருக்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்குமிடையே இருந்த பிணைப்பு மற்றும் ஈழப் போராட்டத்துக்கு எம்ஜிஆர் அளித்த நிபந்தனையற்ற வெளிப்படையான ஆதரவு போன்றவை உலகமறிந்தது.

புலிகளின் போராட்டம் வெல்ல தேவையான ஆயுதங்கள் வாங்க ரூ.7 கோடி சொந்தப் பணத்தை எந்த நெருக்குதல் பற்றியும் கவலைப்படாமல் உலகறியத் தந்தவர் எம்ஜிஆர். உயிர் பிரிவதற்கு ஒரு வாரம் முன்புகூட ரூ. 40 லட்சம் வரை புலிகளுக்கு உதவியாக வழங்கியதாக பிரபாகரனே கூறியுள்ளார். இத்தனைக்கும் அந்த சமயத்தில் இந்திய அமைதி காப்புப் படை வட இலங்கையில் நிலை கொண்டிருந்தது.

எம்.ஜி.ஆர். நடித்த குறிப்பிடத்தக்க திரைப்படங்கள்

* ராஜ ராஜன்
* ராஜகுமாரி
* மன்னாதி மன்னன்
* மந்திரி குமாரி
* திருடாதே
* மலைக்கள்ளன்
* அலிபாபாவும் நாற்பது திருடர்களும்
* மதுரை வீரன்
* புதுமைப்பித்தன்
* ஆயிரத்தில் ஒருவன்
* அன்பே வா
* எங்க வீட்டுப் பிள்ளை
* நாடோடி மன்னன்
* படகோட்டி
* ரிக்ஷாக்காரன்
* உலகம் சுற்றும் வாலிபன்
* ராமன் தேடிய சீதை
* அடிமைப்பெண்

சிறப்பு விருதுகளும் பட்டங்களும்

எம்.ஜி.ஆர் என்கிற எம்.ஜி.ராமச்சந்திரன் தனது திரைச்சேவைக்காகவும், பொதுச்சேவைக்காகவும் பல விருதுகளைப் பெற்றிருக்கிறார். அவைகளில் குறிப்பிடத்தக்க சில மட்டும்.
விருதுகள்

1. பாரத் விருது – இந்திய அரசு
2. அண்ணா விருது – தமிழ்நாடு அரசு
3. பாரத ரத்னா விருது – இந்திய அரசு
4. பத்மஸ்ரீ விருது – இந்திய அரசு (ஏற்க மறுப்பு)
5. சிறப்பு டாக்டர் பட்டம் – அமெரிக்கா அரிசோனா பல்கலைக் கழகம், சென்னைப் பல்கலைக் கழகம், தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், மதுரை காமராஜர் பல்கலைக் கழகம் (ஏற்க மறுப்பு), சிதம்பரம் அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகம் (ஏற்க மறுப்பு)
6. வெள்ளியானை விருது – இந்திய சாரணர் இயக்கம்.

திரைச்சேவைக்கான பட்டங்களும் வழங்கியவர்களும்

1. இதயக்கனி – அறிஞர் அண்ணா
2. புரட்சி நடிகர் – கலைஞர் மு. கருணாநிதி
3. நடிக மன்னன் – சென்னை ரசிகர்கள் (சி.சுப்பிரமணியம் அவர்களால் வழங்கப்பட்டது.)
4. மக்கள் நடிகர் – நாகர்கோவில் ரசிகர்கள்
5. பல்கலை வேந்தர் – சிங்கப்பூர் ரசிகர்கள்
6. மக்கள் கலைஞர் – காரைக்குடி ரசிகர்கள்
7. கலை அரசர் – விழுப்புரம் முத்தமிழ்க் கலை மன்றம்
8. கலைச்சுடர் – மதுரை தேகப்பயிற்சிக் கலை மன்றம்
9. கலை மன்னர் – நீதிபதி ராஜமன்னார்
10. கலை மன்னன் – சென்னை ரசிகர்கள்
11. கலை வேந்தர் – மலேசிய ரசிகர்கள்
12. திரை நாயகன் – சேலம் ரசிகர்கள்

பொதுச்சேவைக்கான பட்டங்களும் வழங்கியவர்களும்

1. கொடுத்து சிவந்த கரம் – குடந்தை ரசிகர்கள்
2. கலியுகக் கடவுள் – பெங்களூர் விழா
3. நிருத்திய சக்கரவர்த்தி – இலங்கை ரசிகர்கள்
4. பொன்மனச் செம்மல் – கிருபானந்த வாரியார்
5. மக்கள் திலகம் – தமிழ்வாணன்
6. வாத்தியார் – திருநெல்வேலி ரசிகர்கள்
7. புரட்சித்தலைவர் – கழகத் தோழர்கள்
8. இதய தெய்வம் – தமிழ்நாடு பொதுமக்கள்
9. மக்கள் மதிவாணர் – இரா.நெடுஞ்செழியன்
10. ஆளவந்தார் – ம.பொ.சிவஞானம்

நினைவிடம்

தமிழ்நாடு அரசு ம.கோ.இராமச்சந்திரன் நினைவாக சென்னையில் மெரினா கடற்கரையில் அவரது உடல் புதைக்கப்பட்ட இடத்தை அவரது நினைவிடமாகப் போற்றி டாக்டர் எம்.ஜி.ஆர். நினைவிடம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு டாக்டர் எம்.ஜி.ஆர். அவர்களின் மார்பளவுச் சிலை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
[தொகு] இவற்றையும் பார்க்கவும்

எம்.ஜி.ஆர். கொலை முயற்சி வழக்கு, 1967

எம்.ஜி.ஆருக்கான தனி இணையதளங்கள்

எம்.ஜி.ஆர் இணையதளம்

திரைப்பட வாழ்க்கை

பொது

* சங்கமம் இணைய இதழில் வெளியான எம்.ஜி.ஆர் சில நினைவுகள்-தொகுப்பு
* முத்துக்கமலம் இணைய இதழில் வெளியான “எம்.ஜி.ஆர். குறித்த நூல்கள்” பட்டியல்

லெப்.கேணல் அப்பையா அண்ணை வீரவணக்கம்


எமது இயக்கத்தின் மூத்த அங்கத்தவர்களுள் ஒருவரான லெப். கேணல் அப்பையா அவர்களின் வீரச்சாவுச் செய்தி உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. 24. 12. 1997 அன்று மல்லாவிப் பகுதியில் காணாமல் போயிருந்த அவருக்கு நேர்ந்த கதியறியாது இன்றுவரை எமது தேசம் தவித்திருந்தது.

அது ஜெயசிக்குறு நடவடிக்கை மூலம் சிங்களப் படைகள் வன்னியில் அகலக் கால் பதிந்திருந்த நேரம். வயதால் முதிர்ந்து நோய்களால் தளர்ந்து போயிருந்த அப்பையா அண்ணனை சிறீலங்காப் படைகளின் கைக்கூலிகள் கடத்திச் சென்றுவிட்டனர். அன்றிலிருந்து அவரைத்தேடி எங்கும் வலைவிரித்திருந்தோம்.

அப்பையா அண்ணா எமது இயக்கத்தின் ஆரம்பகாலச் செயற்பாடுகளின் சாட்சியாக இருந்தவர். மக்களுடன் மக்களாக தலைமறைவு வாழ்வில் எமது இயக்கம் வாழ்ந்த காலங்களில் எமது போராளிகளுக்குப் பெரும் பலமாக இருந்து செயற்பட்டவர். அன்றைய காலங்களில் கண்ணிவெடி உட்பட்ட வெடிபொருள் உருவாக்கத்தில் முன்னின்று செயற்பட்டவர்.

அன்றைய நாட்களில், இளையவர்களாகிய எமது போராளிகளினிடையே வயது முதிர்ந்தவரான அப்பையா அண்ணை, சிங்களப் படைகளின் கண்களில் மண்ணைத் தூவி எமது தலைவர் உட்பட்ட ஆரம்பகாலப் போராளிகளைக் காத்துவந்தார். தாக்குதல்கள் மற்றும் ஏனைய தேவைகளுக்கான நகர்வுகளுக்குத் தேவையான வாகனங்களை மக்களிடமிருந்து ஒழுங்கு செய்து, எவரும் சந்தேகம் கொள்ளாதவாறு போராளிகளுக்குரிய தங்ககங்களை ஒழுங்கு செய்வதென அன்றைய காலங்களில் முக்கியத்துவமான பணிகளை மூத்த போராளியான அப்பையா அண்ணை ஆற்றினார்.

1982-ஆம் ஆண்டுகாலப் பகுதியில் பொன்னாலைப் பாலத்தில் வைத்து சிங்களப் படையினர் வாகனம் ஒன்றின்மீது எமது போராளிகளால் கண்ணிவெடித் தாக்குதல் ஒன்று நடாத்தப்பட்டது. ஆனால் தாக்குதலுக்கிலக்கான எதிரி வாகனம் மயிரிழையில் தப்பித்துவிட்டது. தப்பித்துக்கொண்ட எதிரிகள் எமது போராளிகளைத் துரத்தியபடி அவ்விடத்தைச் சூழவும் சல்லடை போட்டனர். தாக்குதலுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட மின் பிறப்பாக்கி எதிரியின் கையில் சிக்கிவிட்டது. அதை வல்வெட்டித்துறையிலுள்ள கடையொன்றில் கொள்வனவு செய்திருந்த இராசையா என்ற அப்பையா அண்ணை அன்றிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் எங்கணும் பிரபல்யமாகத் தேடப்பட்ட ஒருவரானார்.

1983-ஆம் ஆண்டு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த திருநெல்வேலித் தாக்குதலில் பங்குபற்றிய போராளிகளுள் அப்பையா அண்ணையும் ஒருவர். தமிழர்களின் விடிவிற்கான போரின் படிக்கட்டாக அமைந்த அந்தக் கண்ணிவெடியின் பொறிமுறைகளைச் சரிபார்த்து செல்லக்கிளி அம்மானின் கைகளில் ஒப்படைத்திருந்தவர் அவர்தான்.

அந்த வரலாற்றுத் தாக்குதலின் நினைவுகளை மூத்த தளபதி கேணல் கிட்டு அவர்கள் ‘களத்தில்’ என்ற ஏட்டில் எழுதியிருந்தவற்றை மீட்டிப்பார்பது இங்கு பொருத்தமாக இருக்கும்.

~1983ம் ஆண்டு யூலை மாதம் 23ம் நாள் இரவு 11. 00 மணியளவில் யாழ் திருநெல்வேலியில் வைத்து சிறீலங்காப் படையினர்மீது ஒரு கண்ணிவெடித் தாக்குதலை நடத்தவென குறிப்பிட்ட வாகனமொன்றில், தேசியத்தலைவர் அவர்களும் அவருடன் செல்லக்கிளி அம்மான், விக்ரர், பொன்னம்மான், சந்தோசம் மாஸ்ரர், புலேந்தியம்மான், கணேஸ், ரஞ்சன், லிங்கம், பசீர்காக்கா, நான் மற்றும் சில தோழர்களும் அடங்கிய எமது தாக்குதல் குழுவில் ஒருவராக சுமார் ஐம்பது வயதை அடைந்துவிட்ட அப்பையா அண்ணரும் அங்கம் வகித்தார். நாம் திட்டமிட்டபடி தாக்குதலுக்கான குறிப்பிட்ட இடத்தை அடைந்ததும் எல்லோரும் வாகனத்தைவிட்டு கீழே இறங்குகிறோம். எனவே அடுத்ததாக அங்குள்ள ஓர் இடத்தில் கண்ணிவெடித் தொகுதியைப் புதைக்கவேண்டும். அப்பையா அண்ணரும், செல்லக்கிளி அம்மானும், விக்ரரும் கண்ணிவெடிகளைப் புதைக்க ஆரம்பிக்கின்றனர்.

கண்ணிவெடியைப் புதைப்பதென்பது ஒரு பெரிய வேலை. அதாவது கரடுமரடான தார்றோட்டில் பிக்கானால் கிடங்கு வெட்டுவதென்பது மிகவும் கடினமானது. அதிலும் கண்ணிவெடித் தொகுதிக்கான வெடிமருந்துகளை அடைப்ப தென்பது அதைவிடப் பெரியவேலை. ஏனெனில் வெடிமருந்துகள் ஆபத்தானவை. எல்லோருக்கும் அந்தவேலை ஒத்துவர மாட்டாது. எனவே வெடிமருந்துடன் நன்கு பழக்கப்பட்ட அப்பையா அண்ணர் அவ்வேலையை திட்டத்திற்கேற்ப மிகவும் வேகமாகவும் அதேவேளை நிதானமாகவும் திறம்படச் செய்துமுடித்தார். இவைக்கப்பால் அப்பையா அண்ணர் எமது இயக்கத்திலேயே மிகவும் வயது முதிர்ந்த மூத்த உறுப்பினர் ஆவார். இருந்தபோதிலும் அவர் மிகவும் சுறுசுறுப்பாகவும் விவேகத்துடனும் சதா இயங்கிக்கொண்டிருப்பார். அத்தோடு எமது உள்ளூர்த் தயாரிப்புகளில் ஓர் முக்கிய வெடிமருந்து நிபுணராகவும் அவர் விளங்கினார் என மூத்த தளபதி கேணல் கிட்டு அவர்கள் அதில் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

அதன் பின்னான காலங்களில் இந்தியாவிற்குப் பயிற்சிக்குச்சென்ற போராளிகளுடன் அப்பையா அண்ணையும் ஒருவராக இணைந்திருந்தார். எப்படியாவது தானுமொரு இராணுவப் பயிற்சிபெற்ற விடுதலை வீரனாக உருவாகவேண்டுமென்று அவர் ஆவல் கொண்டிருந்தார். ஆனால், இவரது வயதைக் கருத்தில்கொண்ட இந்தியப் பயிற்சி அதிகாரிகள் அவரை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்துவிட்டனர். இருந்தபோதும் நாடு திரும்பிய அப்பையா அண்ணை போராளியாகவே தொடர்ந்தும் பணியாற்றினார். அவரது விடுதலைப் பணிக்கு இராணுவப் பயிற்சி என்றுமே ஒரு தடையாக இருந்ததில்லை. ஆரம்ப காலங்களில் எமது தாக்குதல்களில் பங்கெடுத்த கண்ணிவெடிகள் பல அப்பையா அண்ணனின் கரங்கள் தழுவப் பெற்றவை. வன்னிப் பகுதியில் நடந்த பல தாக்குதல்களிலும் அவர் பங்கெடுத்தார்.

அப்பையா அண்ணனின் கண்டுடபிடிப்பு முயற்சிகள் இயக்கத்தில் என்றும் பிரபலமாகப் பேசப்படுபவை. அவற்றில் பல களத்தில் பயன்படுத்தப்படாதவையாக இருந்தபோதும்கூட, இளம் போராளிகளிடையே அத்தகைய முயற்சிகளை ஊக்குவித்து இயக்கத்தில் அத்தகைய ஒரு மரபை வளர்த்தெடுக்கும் தலைவர் அவர்களின் எண்ணத்திற்கு அப்பையா அண்ணையின் அத்தகைய முயற்சிகள் வாய்பாக அமைந்தன. அது பின்னைய காலங்களில் இயக்கத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பெரிதும் உதவியது.

பிற்காலங்களில் அந்த முதிய போராளி நன்றாக இழைத்துப் போயிருந்தார். எந்தப் பணியாற்றவும் அவரால் முடியாதிருந்தது. என்றாலும் எமது வரலாற்றுப் பெருமைக்குரியவராய் அவர் இருந்தார். அவரை இயன்றவரை பேணிப்பாதுகாக்க நாம் முயன்றோம். அதனால்தானோ என்னவோ எதிரியும் அவரது வாழ்வை முடிக்க விரும்பினான் போலும். இப்போது அப்பையா அண்ணை எங்களுடன் இல்லை. என்றாலும் அவர் எமது புகழ்ப+த்த விடுதலை வரலாற்றில் என்றென்றைக்கும் வாழ்வார்.

ஊர் வாழ உறவு வாழ
உற்றம் சுற்றம் உரிமையோடு வாழ
வீரமறவர்களாக வேங்கையின் மைந்தனாக
மானிடத்தின் அதி உச்ச ஈகமாக

எதிரிகளின் தமிழின அழிப்பு கூட்டுச்சதியில்
நெருப்பாற்றிலும் இரசாயன குண்டுமழையிலும்
துரோகத்தனங்களையும் எதிர் கொண்டு
எம் மறவர் நிற்க

சதிகார இந்திய அரசின் வழிநடத்தலில்
ஐ.நா. வும் அமெரிக்காவும்
ஐரோப்பிய ஒன்றியமும் ஆசியப் பேய்களும்
சிங்களப் பிசாசுகளுடன் இணைந்து
மானிட தர்மத்தையும் மனிதநேயத்தையும்
அழித்துக் கொன்றன

எம் உறவுகளைக் காப்பாற்று என
பாலரும் பிஞ்சுமாக எம்மினம்
இரவு பகலாக தெருவெங்கும்
கதறித் துடித்து நிற்க
சிங்களத்தின் பாதுகாப்பு வலயத்தில்
தெருவெங்கும் பிய்த்தெறியப்பட்ட உடலங்களாகவும்
உயிரோடு புதைக்கப்பட்டது போக
சித்திரவதை முகாமிலும் எம் துயரம்

எம்மைக்காக்க எம் தேசம்காக்க ஈகம் ஆனவரே
உங்கள் உணர்வோடு எங்கள் தலைவன் வழியில்
இறுதி வெற்றிவரை உறுதியோடு போராடுவோம்
உங்கள் உணர்வுகளை வெல்லும்வரை
நாம் ஓயமாட்டோம் என உறுதி கூறுகின்றோம்.

நாட்டுப்பற்றாளர் வி.நவரத்தினம் வீரவணக்கம்


வி.நவரத்தினம் அவர்களுக்கு “நாட்டுப்பற்றாளர்” விருது தமிழ் மக்களின் விடிவிற்காக, தமிழ் தேசமொன்றின் மீள்வருகைக்குமாக உழைத்த ஒரு உன்னத மனிதரை தமிழினம் 22.11.2006அன்று இழந்துவிட்டது. அமரர் வி. நவரத்தினம் அவர்கள் அற்புதமான இலட்சியவாதியாகத் திகழ்ந்தார். தான் அணைத்துக்கொண்ட இலட்சியத்திற்காக நூற்றாண்டொன்று முழுவதும் தனது வாழ்வை அர்ப்பணித்தார்.

சுயநல வாழ்வு எனும் குறுகிய வட்டத்திற்குள் தனது நீண்ட வாழ்வை சிறைப்படுத்திக் கொள்ளாமல் உயர்ந்த வாழ்வு வாழ்ந்தார். தனது இனப்பற்றாலும் தேசப்பற்றாலும் தமிழ்ச் சமூக மேன்மைக்காக இறுதிவரை சேவையாற்றினார். தனது மக்கள் விடுதலை அடையவேண்டுமென்ற உயரிய எண்ணத்திற்கு தனது அறிவாற்றல், படைப்பாற்றல், செயலாற்றல் அனைத்தையுமே ஒருங்கிணைத்து தேசப் பணிபுரிந்தார்.

ஒடுக்குமுறைக்குள்ளாக்கப்பட்ட தனது இனத்தின் விடியலிற்காக தனது பால்ய வயதிலேயே வெகுண்டு எழுந்தவர் இவர். தமிழர் தேசிய எழுச்சியின் ஆரம்ப வடிவமான தமிழரசுக் கட்சி அமைப்பின் மூத்த, ஆரம்ப கர்த்தாவாகவும் பின்னர் அதன் மேன்மைக்காக கடினமாக உழைத்தவருமாவார். மிருகத்தனமாக அடக்குமுறைக்குள்ளாகும் இனமொன்று தனியே அரசியல் வழியில் ஒப்பந்தங்கள், உடன்பாடுகளினூடாக விடுதலையை வென்றெடுக்க முயல்வதின் அபத்தத்தினை அதன் ஆரம்பத்திலேயே தமிழர்களுக்கு எடுத்துச் சொன்னார்.

இலங்கைத் தீவிலிருந்து பிரித்தானியரின் வெளியேற்றத்தின் பின்னர் சிங்களத் தலைமைகளுடனான தமிழரசுக் கட்சியின் அனைத்துப் பேச்சுக்களிலும் இவர் பங்குபற்றினார். அரசியல் ஆதாயத்திற்காகப் புனிதமான தனது இலட்சியத்தையும் தமிழ் மக்களின் உரிமைகளையும் விட்டுக்கொடுக்காத தேசாபிமானியாகத் திகழ்ந்தார். இத்தகைய தனது குறுகிய கால சிங்களத் தலைமைகளுடனான சந்திப்பனுபவங்களினூடாக அரசியல் வழித்தீர்வின் நிச்சயமின்மையை இவர் உணர்ந்து புதிய பாதையினை தனக்கென வகுத்துக்கொண்டார்.

1969 இலேயே ‘தனித் தமிழ் நாட்டின்;’ அவசியம் பற்றி எடுத்தியம்பினார். அதற்காகப் போராட வருமாறும், எந்த வழியிலேனும் போராடுமாறும் தமிழ் இளைஞர்களுக்கு அறைகூவல் விடுத்தார். தீர்க்கதரிசனமான பார்வையும், சிந்தனையும் மிக்கவரான இவர் தனது நடைமுறை வாழ்க்கை வரலாற்றை, தான் நேரில் கண்டவற்றை, கேட்டவற்றை தமிழ் இளைய தலைமுறைக்கு மட்டுமல்லாது சர்வதேச சமூகத்திற்கும் புரியத்தக்க வழியில் நூலாக்கம் செய்யும் அருந்தொண்டாற்றினார்.

காலத்தால் அழிந்து போகாத, இன விடுதலையை மேன்மைப்படுத்துகின்ற, சமூக அக்கறை மிகுந்த அரிய நூல்கள் பல இவரால் படைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. கால வயோதிபத்தினால் இவரது உடல் தளர்ந்து போயிருந்தாலும் உள்ளத்தில் சுதந்திர உணர்வு நிரம்ப இளமை மிடுக்குடன் மிளிர்ந்த இவர் இறுதிவரை தமிழ் மண்ணிலும், மக்களிலும் பற்று மிகுதியுடன் வாழ்ந்தார். நேற்று வரை தமிழ் தேசியத் தலைமைத்துவத்தை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு எழுதினார்; பேசினார்; வாழ்ந்தார்.

“தமிழருக்கு நிரந்தர தமிழீழ தாயகம் விரைவிலே மலரும்” எனவும் “மறுபிறப்பொன்றென்று இருக்குமானால் மீண்டுமொரு தமிழனாக தமிழீழத்தில் பிறக்க ஆசைப்படுகிறேன்” எனவும் மேல் நாடொன்றிலிருந்து கடைசி வரை உரைத்த அவரது தேசபக்திக்கு சிரம் தாழ்த்துகின்றோம்.

இப்படியாக எமது தேசத்தின் விடுதலை மீதும், எமது இனத்தின் சுதந்திரப் பயணத்தை வெற்றிகரமாக வழிநடத்தி வரும் எமது தேசியத் தலைவர் மீதும் பற்றோடும் உறுதியோடும் இறுதி மூச்சு வரை செயற்பட்டு வந்த வி. நவரத்தினம் அவர்களுக்கு எமது விடுதலை அமைப்பு நாட்டுப்பற்றாளர் எனும் கௌரவத்தை வழங்கி மதிப்பளிக்கின்றது.

“புலிகளின் தாகம் தமிழீழ தாயகம்”

——————————–

காவலூர் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் திரு.வி.நவரத்தினத்தின் நினைவாக, கனடாவில் அவரது படத்துடன்கூடிய முத்திரையொன்று வெளியிடப்பட்டது.

Navaratnam memorial stamp issued in Canada on 27 January 2007

சிறீலங்கா அரசின் வெளிவிவகார அமைச்சின் சர்வதேச பிரச்சாரக்குழு, கனடிய தூதரக தொடர்புகளுடாக, இதை கடுமையாக எதிர்த்ததுடன், இந்த முத்திரை வெளியீட்டை நிராகரித்து, மீளப்பெறுமாறு கோரிக்கை விடுத்தது.

இளைஞர்கள் ஆயுதமேந்திப் போராடுவதன் மூலமே சிறீலங்கா இனப் பிரச்சனைக்கு தீர்வொன்று கிடைக்குமென்று கூறியதன் மூலம், இவர் பயங்கரவாதத்திற்கும் ஆயுதப் போராட்டத்திற்கும் ஆதரவு வழங்கியதாகக் கூறிய இந்த பரப்புரையாளர்கள், இந்த முத்திரை வெளியாகியதன் மூலம், தமிழர் அரசியல் அபிலாசைகளுக்கு கனடிய தபால் இலாகா உதவியிருப்பதாக குற்றம் சுமத்தியிருந்தது.

இருப்பினும், இந்தக் குற்றச்சாட்டை நிராகரித்த கனடிய தபால் திணைக்களம், இந்த முத்திரையை கனடிய அரசு வெளியிடவில்லை என்றும், கனடாவில் வழமையாக நடைமுறையிலுள்ள சட்டதிட்டங்களுக்கு அமைவாகவே இந்த முத்திரையும் வெளிவந்துள்ளது என்றும் சுட்டிக் காட்டியுள்ளது.

இது குறித்துக் கருத்து வெளியிட்ட கனடிய முத்திரை வெளியீட்டுத் திட்ட அதிகாரி ஜிம் பிஃலிப்ஸ், திரு.நவரத்தினத்தின் அரசியல் வாழ்வுக்கும் முத்திரை வெளியீட்டிற்கும் சம்பந்தமில்லை என்று கூறினார்.

விரும்பிய குடும்ப உறவினர்கள் இந்த கனடிய முத்திரைகளைப் பெறுவதற்கு வாய்ப்பிருக்கிறது. நவரத்தினத்தின் மகன், தனது விருப்பத்தின் பேரில் இந்த முத்திரைகளை வெளியிட கோரிக்கை விடுத்து, உரிய தொகையைக் கட்டினார். அதன் அடிப்படையில் 150 முத்திரைகள் வெளியிடப்பட்டன என்று அவர் விளக்கமளித்தார்.

கடந்த நொவம்பர் 22ம் திகதி கனடாவின் கியூபெக் மாகாணத்தில் உள்ள மொன்றியல் நகரில், தமது 97வது வயதில் காலமான திரு.வி.நவரத்தினம் அவர்கள், இலங்கை தமிழரசுக் கட்சியின் மூத்த தலைவராவார்.

யாழ். காவலூர், கரம்பனில் கடந்த 1910 ஒக்ரோபர் 18 ஆம் நாள் பிறந்த நவரத்தினம், இலங்கை சட்டக் கல்லு}ரியில் பயின்று, பின்னர் 58 ஆண்டுகாலம் சட்டத்தரணியாக பணியாற்றினார். சமூக சிந்தனையாளரும், எழுத்தாளரும், வரலாற்று ஆய்வாளரும், அரசியல்வாதியுமான திரு.நவரத்தினம் அவர்கள், தமிழ், ஆங்கிலம், சமஸ்கிருதம், பாளி, லத்தீன், சிங்களம் ஆகிய மொழிகளில் புலமை பெற்ற ஒரு மொழியியலாளர்.

இலங்கை பிரச்சனைகளுக்கு முகம் கொடுக்கிறது என்ற நு}லை 1956 ஆம் ஆண்டு எழுதினார். தமிழ்த் தேசியத்தின் எழுச்சி தொடர்பாக 1995 ஆம் ஆண்டு மற்றொரு நு}லை எழுதினார். இவை தவிர, 2004ல் திருவெம்பாவை என்ற நூலை எழுதினார்.

2006ம் ஆண்டு ல் 732 பக்கங்கள் கொண்ட தமிழர் பூர்வீக சரித்திரம் என்ற தமிழ் வரலாற்று நூலை யாழ் பல்கலைக்கழக வெளியீடாக இவர் ஆங்கிலத்தில் எழுதி வெளியிட்டதுடன், தமிழ் மொழிபெயர்ப்புக்கும், யாழ் பல்கலைக்கழகத்திற்கு அனுமதி வழங்கினார்.

அமரர் வி.நவரத்தினத்துக்கு தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் “நாட்டுப்பற்றாளர்” விருது வழங்கி கௌரவித்தனர்.

1969 இலேயே ‘தனித் தமிழ் நாட்டின்’ அவசியம் பற்றி நவரத்தினம் அவர்கள் எடுத்தியம்பியதாகக் கூறும் விடுதலைப் புலிகளின் கௌரவ உரையில், தீர்க்கதரிசனமான பார்வையும், சிந்தனையும் மிக்கவரான இவர் தனது நடைமுறை வாழ்க்கை வரலாற்றை, தான் நேரில் கண்டவற்றை, கேட்டவற்றை தமிழ் இளைய தலைமுறைக்கு மட்டுமல்லாது சர்வதேச சமூகத்திற்கும் புரியத்தக்க வழியில் நு}லாக்கம் செய்யும் அருந்தொண்டாற்றியதாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

“தமிழருக்கு நிரந்தர தமிழீழ தாயகம் விரைவிலே மலரும்” எனவும் “மறுபிறப்பொன்றென்று இருக்குமானால் மீண்டுமொரு தமிழனாக தமிழீழத்தில் பிறக்க ஆசைப்படுகிறேன்” எனவும் மேல் நாடொன்றிலிருந்து கடைசி வரை உரைத்த அவரது தேசபக்திக்கு சிரம் தாழ்த்துகின்றோம் என்று தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் ஆசியுரையில் விதந்துரைக்கப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.

————————–

Tigers confer ‘Patriot’ title on Navaratnam

[TamilNet, Sunday, 24 December 2006, 22:29 GMT]
The Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) Sunday posthumously conferred “Naattu Patralar” (Patriot) title on V. Navaratnam, who passed away in Montreal, Canada, Friday at the age of 97.

Mr. Navaratnam warned Tamils, at an early stage, of disastarous consequences of the strategy of winning freedom solely through political means of agreements and pacts, with a brutal oppressor.

The co-founder of the Federal Party, with his vast experience from early negotiations and a perception of foresight, made a clarion call to the young generation of Tamils, as early as in 1969, to struggle for the Tamil homeland, the statement issued in Tamil said.

Mr. Navaratnam has also done invaluable service by writing an autobiography about his contemporary political life, in book form, to be understood not only by the younger generation but also by the international community, the statement said.

Full text of the Tamil statement follows:

————-

Navaratnam’s funeral in Montreal, Tuesday

[TamilNet, Monday, 25 December 2006, 20:11 GMT]
Federal Party co-founder V. Navaratnam’s remains are kept for public to pay their last respects at Darche Funeral Parlour, 7679 Taschereau boulevard, in Montreal, and the funeral would be held Tuesday morning at 10:30 a.m. His nine grandchildren will carry the casket from the funeral parlour to the site of the burial service, family members said.

The Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) Sunday posthumously conferred “Naattu Patralar” (Patriot) title on V. Navaratnam, who passed away, Friday at the age of 97.

Mr. Navaratnam leaves behind his 80 year old wife Parameswary, and six children, N. Chandramohan, a chemical engineer (UK), N. Jegan, who owns four manufacturing companies in Canada, N. Jeganmohan, a barrister and lawyer who has a private law firm, N. Rajmohan, a stationary engineer in Canada, N. Shyamala, who works for the civil service in UK and N. Balamohan, a civil engineer who owns a technical firm in Toronto.

Navaratnam, the doyen of Federal Party, passes away

[TamilNet, Friday, 22 December 2006, 21:42 GMT]
V. Navaratnam, the only surviving founder member of the Ilankai Thamil Arasu Kadchi (ITAK), the Federal Party, and who turned 97 last October, has passed away in Montreal, Canada at 4:10 p.m. Friday. The doyen of Tamil politics who inked the Bandaranaiyake Chelvanayagam pact and negotiated with the Sri Lanka leaders for sharing state power within a federal framework for almost three decades, came to a conclusion that the Sinhala polity would never compromise or agree on any decision to share state power with Tamils, and left the Federal Party, calling upon the Tamil youth to fight for the establishment of a separate self-governing Tamil State, as early as in 1969.

Mr. V. Navaratnam

Born in Karampon on 18th October 1910 in Jaffna and educated in Ceylon Law College, he was an Attorney-at-Law for nearly 58 years.

In 1956 he authored the book “Ceylon Faces Crisis,” and in 1995 “The Fall And Rise Of The Tamil Nation,” a book that provides a historic and detailed understanding of early negotiations between the Sinhala and Tamil leaders from a Tamil perspective.

In an exclusive Interview to TamilNet, last year, Mr. Navaratnam said that the failure of every one of the long line of “Pacts” between the Tamil and Sinhala leaders was always attributed to the many divisions among the Sinhalese.

“When one party agrees to condescend towards some solution on the Tamil problem, the others will rise in unison to object and obstruct. They will never compromise or agree on any decision when it comes to solving the Tamil problem by consensus.”

“It is not in the ethos or in the political character of the Sinhala leaders and governments to honour and abide by agreeements and pacts conceding rights to the Tamils as a people.”

Mr. Navaratnam was Member of Parliament for Kayts in Jaffna.

Family members said Mr. Navaratnam was keeping current himself with the news till the funeral of Anton Balasingham, advisor and theoretician for the Liberation Tigers, Wednesday.

————————-

Canadian Memorial Stamp issued for late Navaratnam

[TamilNet, Tuesday, 30 January 2007, 16:17 GMT]
A set of Canadian Memorial Stamps and First Day Cover were issued at a memorial function in Toronto Saturday, honoring the contribution by late V. Navaratnam, a doyen of Ilankai Thamil Arasu Kadchi (ITAK), the Federal Party, and who called upon the Tamil youth to fight for the establishment of a separate self-governing Tamils State in 1969. Mr Navaratnam urged the youth to fight, when he left the Federal Party and founded Thamil Suyadchi Kalaham, the Organisation for Tamil Self-Governance, after witnessing failed negotiations for power-sharing with Sri Lankan leaders for almost three decades.

Navaratnam memorial stamp issued in Canada on 27 January 2007

Mr. Navaratnam’s son, Jegan Mohan, recalling past conversations with his father, toldthe audiance a conversation, which took place between Felix R. Dias Bandaranaike and Navaratnam, 39 years ago in the Ceylon Parliament Cafeteria, after his father called for a Separate State for the Tamils.

Felix R. Dias Bandaranayake had approached Mr. Navaratnam and commented that the Tamils were always demanding for something, which they cannot obtain, and cited G. G. Ponnambalam’s cry for fifty-fifty and Chelvanayakam’s demand for Federal State. All of them were rejected by the Sinhalese.

“Now Navam, you are asking for a separate state. Do you really believe that you can attain it?,” asked Mr. Bandaranaike. Navaratnam had responded: “Felix, I don’t know whether you and I may be alive, but a day will come, when Sinhalese would come forward to offer the Tamils a Federal State, and the Tamil leadership will consider the offer too little too late.”

Thamil Arasu stamp issued in 1961

Navaratnam had issued the first postage “Thamil arasu” (Tamil State) in 1961 as part of the disobedience campaign, with an aim to challenge the state of the Government of Ceylon, contravening a Post Office Ordinance and its monopoly to raise tax, similar to Gandhi’s Salt March Campaign.

Navaratnam was quoted as having had the idea of breaking the Post Office Law and running a parallel postal service as a part of a mass civil disobedience campaign, following the Trincomalee Resolution in 1956, long before the Satyagraha in 1961, and had drawn the sketch of the stamp, reflecting the concept of a Tamil State. He designed it to incorporate the symbolic features of the Tamil State’s economy, agriculture, industry, shipping and trawling.

It was finally released in 1961 after the B. C. Pact was nullified by the Sinhala leaders.

The image of the Thamil Arasu stamp is also printed on the First Day Cover. Mr Navaratnam’s last advice to the Tamil diaspora, was to mobilize with a unified message to the International Community, and that the gross human rights violations of the Sri Lankan government, be documented and exposed. He also urged the Tamil Canadians to persuade the Canadian government to initiate a demand that Sri Lanka must be expelled from the Commonwealth of Nations for the human rights violations, an act Canada initiated in the Commonwealth against South Africa for its racist policies, Jegan Mohan said.

The meeting was organized by Soma Satchithananthan and Praba Ponnambalam and was attended by family members, relatives, friends and Tamil Canadian diaspora members of Kayts constituency in Jaffna attended the event.

————————————–
Navaratnam’s last Interview to TamilNet

1972 Sri Lanka Constitution illegal – Navaratnam

[TamilNet, Friday, 22 December 2006, 22:45 GMT]
“The U.S. Assistant Secretary of State Richard Boucher’s recent reference to the responsibilities of the [Sri Lankan] Government was precisely the same as the substance of a speech I made in the Ceylon Parliament on 11th June 1968,” noted the doyen of Tamil politics, V. Navaratnam, when he spoke to TamilNet on 02 November. “I am 97 years old and have lived through the makings of history – not global history with British troops marching into Belgium to start World War I, but more particularly the political, constitutional, judicial, cultural and social history of Ceylon, the country of my origin.”

Mr. Navaratnam passed away in Canada Friday.

V. Navaratnam
[18.10.1910 – 22.12.2006]

“It was a lengthy speech [on 11th June 1968], frequently interrupted by the Prime Minister Dudley Senanayake, his deputy J.R.Jayawardene, and others including the president of the Federal party, in which I traced the 50 year history of a series of negotiated pacts for the solution of the Singhalese-Tamil conflict beginning from 1919, through the Mahendra Pact of 1925, the Bandaranaike – Chelvanayakam Pact of 1956 and the Dudley Senanayake – Chelvanayakam Pact of 1965,” Mr. Navaratnam said.

“I am glad to find that the most powerful Donor among the Co-Chairs is well apprised of the dire situation that confronts the Tamils in Ceylon. A high ranking diplomat from the US State Department, Mr. Richard A. Boucher, Assistant Secretary of State for South and Central Asian Affairs, who was in Ceylon recently, addressed an audience in what appears to be a US arranged press conference In Colombo,” the doyen of Tamil politics, said.

Mr. Richard A. Boucher was reported to have said: “We need to start with the basic fact that there is a democratically elected government here in Sri Lanka. A democratic government, as a member of comity of nations, is obliged politically and constitutionally, to respect and defend the human rights of its citizens. Therefore, the primary responsibility to respect and defend human rights is with the government.”

To a question by another correspondent he said: “I think there is more than that, though, that should lead the LTTE to negotiations. The fact is that the LTTE fights for the legitimate grievances of the Tamil community. The LTTE’s goals are also to see Tamil community is respected, and is able to control its own affairs within a unified island. The only way they are going to achieve those aspirations is through negotiations.”

“These are views which are not usually associated with the United States before. Allowing for the propensity of governments to use worn out clichés such as ‘democratically elected governments’, ‘territorial integrity’, ‘unified country’, ‘unitary state’, ‘eschew violence’, ‘talks’, ‘negotiations’, ‘negotiated settlements’, etc, Boucher’s statements reflect U.S. adopting a sympathetic position towards the plight of the Tamils.

“In my speech at Ceylon Parliament, I charged that the governments in Colombo failed to implement even one negotiated pact during the 50 years. They always found some excuse to abdicate each of the pacts.

“It was in that speech I called upon the Tamils never again to get drawn into talks with Sinhalese governments in Colombo or enter into negotiated settlements but to rise up and fight for the establishment of a separate, independent, self-governing Tamil state.

“In a way that speech of mine turned to be one of the contributory factors for making the present day Supreme Court of Ceylon an illegitimate institution, and its Bench of Five Judges lack legitimacy, judicial power and jurisdiction to deliver judgment on North East merger.

“I am 97 years in age and have lived through the makings of history – not global history with British troops marching into Belgium to start World War I, but more particularly the political, constitutional, judicial, cultural and social history of Ceylon, the country of my origin.

“Some time after Ceylon received Independence the Judicial Committee of the Privy Council in England delivered judgments in two cases for Ceylon pronouncing that Article 29(2) in the Soulbury Constitution contained entrenched provisions of the law for the protection of the Tamils and other minorities and therefore can never be amended or repealed under any procedure.

“It upset the Singhalese leadership which had been nursing a secret intention to amend the Soulbury Constitution to vest the Singhalese community with absolute dominant power, take away the political power of the Tamils. When I concluded my speech in Parliament, Dr. Colvin R de Silva, a Marxist MP from the opposition, followed up.

“His speech was essentially a reply to mine, gave advance public warning of things to come. His mumbled words were understood to say that they would deal with the Soulbury Constitution when they get a chance.

“He did get that chance much sooner than expected.

“In 1970, the country went to the polls in a general election to Parliament. Mrs. Sirimavo Bandaranaike, president of the SLFP, who contested the elections in coalition with the Marxists, won with a clear two-thirds majority and became Prime Minister.

Dr. Colvin R. de Silva

“She took in Colvin R de Silva into her Cabinet as minister for legal affairs. The Law Minister lost no time in getting the Parliament enact legislation abolishing the Senate, the upper house of parliament, and taking away the right of appeal to the Privy Council, the ultimate and final Court of Appeal for Ceylon, both of which formed the bulwarks for the safeguard of the Tamils in the Constitution.

“The Minister next turned to the Soulbury Constitution – It had been made known from the beginning that the Parliament elected in 1970 would simultaneously function as a parallel constituent assembly to draft and adopt a new constitution for a unitary state to be called Sri Lanka and all members elected to that Parliament would hold duel parallel status as Member of Parliament and Member of Constituent Assembly.

“Accordingly the ‘constituent assembly’ deliberated for two years, and in May 1972 proclaimed a new unitary state named ‘the Republic of Sri Lanka’ in the place of the legal name of Ceylon, and a new constitution for the unitary state making the legitimate and lawfully permanent Soulbury Constitution obsolete.

“Sirimavo Bandaranaike who held the post as Prime Minister of Ceylon under that Constitution resigned and was appointed by an illegitimate president as ‘Prime Minister of Sri Lanka’. She took an oath swearing to uphold and protect the new spurious constitution. So did all the ministers of her cabinet, and all the MPs, Judges of Courts, and all authorities in control of governance.

“In one clean sweep Colvin R. de Silva was able to destroy without the loss of a drop of blood what the British had taken two centuries to achieve and leave behind. It was a daring, willful and virulent exercise of lawbreaking in violation of the fundamental law of the land from which all activities of government derived their legality. From that day in May 1972 to the present, the Rule Law became a myth, the democratic legal principle for orderly life in Ceylon society was made extinct.

“Who cares, so long as you have the numbers? Dr.Colvin R. de Silva, the Marxist, knew that you only need to show that 51% voted for the winning side for the world to be convinced, in the words of Mr. Boucher, that you have a democratically elected government.

“The world has no time to look into the legality of the election.

“The Five Judge Bench likewise knew that they were the ultimate and final Court of Appeal for Ceylon and that there can never be a challenge to the judgment they proposed to deliver declaring the merger of the Northern and Eastern Provinces invalid.

“No one among the large number of critics who made adverse comments on the judgment North East merger had the insight to ask from where did the five Sinhalese judges get the judicial power to hear a case and deliver a ‘judgment’?

“The Supreme Court of present day Ceylon in which name the ‘judgment’ was delivered, is a nullity in law, an illegitimate creation of a ‘parliament’ which has no legal source from where it can claim legitimacy.

“Every government, every parliament, all courts of law including the supreme court, and all agencies and institutions exercising powers of governance and which came into existence in or after May 1972 are all illegitimate and a fraud.

“All these are results of premeditated and well-planned scheme of the Sinhalese leadership representing the majority community in Ceylon to bypass the lawful Soulbury Constitution.

“Only a few days ago, the newly appointed British High Commissioner for Ceylon told the world that his country Britain first arrived in the Indian Ocean waters there were three different, separate, independent, sovereign Kingdoms in the island of Ceylon. All three came under British rule at different times.

“In 1833, Captain Colebrook merged the three Kingdoms and unified their territories into a single British colony for administrative convenience. The Jaffnapatnam Kingdom in the north and East was divided into the Northern and Eastern Provinces inhabited by the Tamils: the west and southern maritime countries of the Jayewardenepura Kotte Kingdom into the Western, North – Western, Sabragamuwa and Southern Provinces inhabited by the Low Country Sinhalese people; and the central hill country of the Kandyan Kingdom into the Central , North – Central and Uva Provinces inhabited by the Kandyan Singhalese people.

“In the context of the ‘judgment’ referred to above the question arises: why did not the President Mahinda Rajapakse and his JVP allies, all of the Southern Province, file a case to undo the Colebrook merger?

“Is it because they feared to rouse up the sleeping Kandyans?

“In the hypothetical event of such a case, what would be the judgment of the present day Supreme Court of Ceylon?”

—————

Birth centenary of V. Navaratnam, pioneer of Tamil Eelam polity

[TamilNet, Monday, 18 October 2010, 05:35 GMT]
18 October 2010 is the birth centenary of V. Navaratnam, doyen of the Tamil Eelam cause and founder leader of Thamizhar Chuyaadchik Kazhakam (TCK) in the late 1960s. TamilNet interviewed him in July 2005 when he was 95 years old. He passed away on 22 December 2006. Eezham Tamils and Sinhalese could never live under one government, even a confederation will not work and separation is the only way, he asserted in his interview. When his party contested the 1970 election there was only a little support. He was criticized for dividing the vote bank of the Federal Party. But within a few years all the mainstream Tamil political parties fell in line with his polity. The Vaddukkoaddai Resolution of 1976 was a copy of his party manifesto, said Mr. Navaratnam. His interview in voice is reproduced here.

Mr. V. Navaratnam

Mr. V. Navaratnam photographed in 2005 [TamilNet Library Photo]

Born in Karampan in the Kayts Island on 18 October 1910, Mr. Navaratnam was educated in Ceylon Law College. He was Attorney-at-Law for 58 years and was Member of Parliament from 1963 to 1970, representing the Kayts constituency.

Mr. V. Navaratnam and Dr. E M V Naganathan were the Joint Founder General Secretaries of the Federal Party when it was formed in 1949 under S J V Chelvanayagam as its Founder President.

In 1970 when Navaratnam’s newly formed party contested in limited constituencies, all candidates lost including Mr. Navaratnam. There was criticism that a well-respected candidate of his party, Mr. A Ratnam [a former Survey Superintendent] contributed only to the defeat of Federal Party stalwart Mr. E M V Naganathan in the Nalloor constituency and to the narrow victory of Arulambalam of the Tamil Congress who later collaborated with Colombo.

But within six years, Navaratnam’s polity became acceptable to all the Tamil parties, including the communists led by Mr. V. Ponnampalam, who earlier defending the 1972 constitution challenged Mr. Chelvanayagam in the Bye-election of 1975.

Book Cover

Mr. Navaratnam authored the book, “The Fall and Rise of The Tamil Nation” in 1991, while spending his last years in Montreal, Canada. It had a second edition in 1995. Tamil sovereignty is not negotiable was one of the main themes of his book.

In his opinion in 2005, he wanted the Eezham Tamils to declare Unilateral Declaration of Independence (UDI). He said that he was very much looking forward to it.

‘Sri Lanka’ is not ‘Ilangkai’. Sri Lanka that came with the1972 constitution is illegal and its constitution is illegal. All the Constitutional efforts after independence had the aim of only subjugating Tamils, he said.

The following are abridged excerpts of his 2005 interview:

Nothing is going to happen in Oslo. I don’t expect Pirapaharan to be deceived. Even the [Norwegian mediated] P-TOMS has now become a deception, Mr Navaratnam said in the interview.

The LTTE might have thought that some thing could be achieved through the ISGA, but in my opinion nothing is going to come out of it. There is nothing the Tamils could get by the Sinhalese giving it. People who are involved in this process may think there could be some shortcuts. But, I have no faith. How many agreements were there in the past? Not even a single clause of them was implemented. The LTTE has now taken a line, I don’t understand much of it, but I don’t expect anything positive, Mr. Navaratnam commented on the developments of 2005.

Mr. V. Navaratnam

Norway may have good intentions, Mr Navaratnam said, but he sounded sceptical on any positive outcome through the involvement of Norway as he saw it as a part of the international politics.

What is appropriate now is to declare UDI and get separated, he reiterated.

There is no point in any talks. They all serve only to deceive Tamils. Unless there is separation the Tamil nation will be ruined was my conviction even in those days. Tamils and Sinhalese can never live under one government. The attitudes will not permit.

Even a confederation will not work.

We started asking for federation. All our democratic efforts in this respect failed. That is why I started the Thamizhar Chuyaadchik Kazhakam. If needed for co-existence, the Tamil nation-state and the Sinhala nation-state could enter into bilateral treaties and agreements. But there shouldn’t be any continued hooks as such a confederation. India or any other country should not instruct us on our national aspiration. We have to look after ourselves.

On India Mr Navaratnam observed: There are two Indias, New Delhi is different from India. New Delhi doesn’t realize its friends, or perhaps thinks that it could enjoy the benefits while keeping Tamils, whose goodwill is taken for granted, as subjugated.

The media should enlighten the people in this regard. My blood boils when I read what the Indian mainstream media writes.

The International Community has very little experience on the attitude of Sinhala polity. Only recently they realise a little, but what they see is only the tip of the iceberg, Mr. Navaratnam said.

The IC should see the past history, but the big impediment in the IC realising the true picture is that the Sinhala government is always successful in getting some Tamil collaborators to cast a deceptive image to the world. They only help Colombo to deceive the world.”

The trend started with Thiruchelvam (Sr.), Navaratnam said adding that Luxman Kadirgamar got associated with Chandrika Kumaratunga through Neelan Thiruchelvam.

Kadirgamar now regrets for having a Tamil identity on him and he tells the world to look at him as a human and not with a tag on him as a Tamil.

His grandfather comes from Ma’nkumpaan [in the Kayts island] and he was educated at Jaffna College. His elder brother Rajan Kadirgamar, who was once the Naval chief of Ceylon, was thinking differently compared to him. Rajan Kadirgamar had a dream of developing a harbour of international importance by deepening the waters surrounded by the seven islands off the Jaffna peninsula. He had the feeling as a Tamil.

I realized that Tamil were going to be deceived immediately after the 1965 elections when Thiruchchelvam [father of Neelan Thiruchelvam, who was then a Federal Party leader] entered into talks with Dudly Senanayake and accepted a ministerial post in his government. In 1968 it was confirmed [Dudly – Selva Pact for power devolution was abandoned].

Thiruchelvam conceded Trincomalee. Amirthalingam agreed to write off Seruvavila. They helped the Sinhalicisation process.

The FP leaders including Selvanayakam shouldn’t have participated at all in the Constitutional Assembly of 1972. ‘We should participate, but if they reject, we should come out’ was his position. [VN was implying that by doing so they gave legitimacy to an illegitimate and one-sided constitution].

There is a long history. Sir P Ramanathan realized the deceit that was taking place, but after him even his own nephew A. Mahadeva and his son-in-law Nadesapillai didn’t realize. Later, G. G. Ponnampalam was dragged into this line of politics. Most of them becoming Colombo Tamils was the problem.

Mr. V. Navaratnam

Some of these leaders were then advising Tamils that if something was not possible, one should forget about it. They were telling this against Tamils for their rights. ‘We asked, but they didn’t give it, so we should forget it’, was their line of argument.

In Pirapaharan’s politics such collaboration injustices cannot take place.

The strategy of the Sinhala leaders is to drag on in the guise of peace talks. They expect to achieve their aims either after the time of Pirapaharan or by making him agreeable when he becomes old. They expect Pirapaharan to behave like Suntharalingam and Ponnampalam who were collaborative when they became old. ‘How long Pirapaharan can be there, another Pirapakaran cannot come after him’, is their thinking.

The Colombo government adopting all bad examples of others is not caring to learn good lessons from them, Navaratnam said, citing what lessons had to be learnt by the colonisation and settlement crises in Northern Ireland and Palestine. The colonisation programme of Colombo will lead to dangerous consequences, he said.

Federal Party leaders at the Trincomalee Convention, August 1956

Federal Party leaders at the Trincomalee Convention, August 1956. (L-R) M. M. Mustapha, MP for Poththuvil, K. Thurairatnam (smiling), MP for Point Pedro, N. R. Rajavarothayam (foreground), MP for Trincomalee and Chairman of the Reception Committee for the Convention. V. A. Kandiah, MP for Kayts, A. Amirthalingam, MP for Vaddukoaddai, C. Vanniyasingam, MP for Koappaay and President of the Party for the year. S. Sinnathurai (with mustache) retired Postmaster and administrative secretary in charge of Party headquarters at 2nd Cross Street, Jaffna. S. Nadarajah (later Senator), S.J.V Chelvanayakam, MP for Kaangkeasanthu’rai and Leader of the Party (holding thalikody and neckchains of gold donated by Trincomalee women), V. Navaratnam, then General-Secretary of the Party and Organizer of the Convention and later MP for Kayts (holdig rupee notes donated by the public) and Dr. E.M.V Naganathan, Joint General-Secretary, later MP for Nalloor.

—————————————————-

Doyen of FP, uncompromising on Tamil National question

[TamilNet, Thursday, 06 October 2005, 00:16 GMT]
Are leaders of Sinhala community prepared to share state power with Tamils? Mr. V. Navaratnam, the only surviving founder member of the Federal Party that provided political leadership to Tamils for more than three decades since it was formed in 1949, and described as the brain behind FP, shared with TamilNet his views on Tamil National struggle. The doyen of Tamil politics who negotiated with the father of the incumbent President Chandrika Kumaratunge and other Sri Lanka leaders for sharing state power within a federal framework for almost three decades turns 96-years this month in Montreal, Canada. He also inked the Bandaranaiyake Chelvanayagam pact.

Navaratnam was Member of Parliament for Kayts in Jaffna. Born in Karampon on 18th October 1910 in Jaffna and educated in Ceylon Law College, he was an Attorney-at-Law for nearly 58 years. In 1956 he authored the book “Ceylon Faces Crisis,” and in 1995 “The Fall And Rise Of The Tamil Nation,” a book that provides a historic and detailed understanding of early negotiations between the Sinhala and Tamil leaders from a Tamil perpective.

Despite his age, Mr. Navaratnam, keeps himself current with the political events in Sri Lanka from his residence in Montreal, Quebec.

TamilNet: As a co-founder of the Federal Party and as participant in dialogues with Sinhala leaders for peaceful solution in the 50s and 60’s, could you share your views regarding those negotiations? Mr. V. Navaratnam
Navaratnam: Earliest agreement between Tamils and Sinhalese dates back to 1919, when Ponnambalam Arunachalam [later Sir], a Cambridge educated Tamil, founded the Ceylon National Congress and was elected its first President. He led Ceylon’s intelligentsia in its agitation for political reforms under British rule. The Agreement of 1919, between Ponnambalam Arunachalam on behalf of the Tamils, and James Pieris and E.J. Samarawickrama K.C. on behalf of the Sinhalese, provided for a Tamil seat for the Tamils of the Western Province in the legislature. When it came up before the Ceylon National Congress in 1922 for ratification before forwarding it to Whitehall, a faction of the Sinhalese led by H.J.C.Pereira opposed it arguing that it was an agreement between individuals not binding on the Congress. Thus ended the 1919 pact.

The next agreement was the Sinhalese-Tamil Pact of 1925, known as the “Mahendra Pact”. A delegation of the Ceylon National Congress led by its President C.E. Corea, accompanied by his brother C.E. Victor S. Corea, George E. de Silva, M.P. Jayatilake, T.B. Jayah, M.A. Arulanandam, P. de S. Kularatne, R.S.S.Gunawardene and S. Muttiah entered into a pact with a Tamil delegation in Jaffna at Waithilngam Duraiswamy’s residence named ‘Mahendra’. The parties agreed that in any future Constitution, the proportion of representation in the country’s legislature should be one for Tamils and two for Sinhalese.

This agreement was placed before the general session of the Congress in Kandy in 1925. Ratification was postponed for a special session of the Congress. The next general session was held in Galle in 1926 when C.E Victor S. Corea proposed ratification of the 1:2 ratio agreement and pleaded not to alienate Tamils by reneging. A dissident section of the Congress led by Francis de Zoysa sabotaged it arguing that they were not at a special session.

Mr. V. NavaratnamTowards the end of the second world war in the early 40’s when the prospect of the liquidation of the British Empire was in the air, S.W.R.D. Bandranaike campaigned for Sinhala as the only official language of Ceylon. The then powerful UNP leader of the Sinhalese, Don Stephan Senanayake (father of Dudley Senanayake) reprimanded Bandaranaike and got Ceylon’s legislature, then the State Council, to adopt a Resolution declaring that both Sinhalese and Tamil should be the official languages of the Ceylon. Bandaranaike, however, bided his time, seceded from the UNP, and founded the Sri Lanka Federal Party (SLFP). Independence was granted under the 1948 Constitution. But, when S.W.R.D. Bandaranaike became Prime Minister in 1956, his very first Government business was to get an Official Language Act making Sinhala Only, passed in the Parliament Chamber while outside the Parliament House hired thugs and hoodlums had a field day, thrashing and kicking Tamil Members of Parliament and their supporters who were squatting on the Galle Face Green, in a non violent, peaceful protest.

This was a blatant repudiation of what was virtually a Sinhalese-Tamil Pact vested with the authority of Legislative Resolution.

The most publicly noticed reneging was that of the Bandaranaike-Chelvanayakam Pact (B-C Pact) of 1957 because it was an agreement which generated high hopes for a resolution of the Self-determination demand of Tamils. One Sinhala leader, S.W.R.D. Bandaranaike of the SLFP, was seen as conceding, while another Sinhala leader J. R. Jeyawardene of the UNP, was sabotaging it.

TamilNet: What made Mr. Bandaranaike concede?
Navaratnam: It was the historic Trincomalee Convention of the Federal party in August 1956. The convention, consequent to passing of the Sinhala Only Act, adopted a single Resolution giving an ultimatum to Colombo to abolish the 1948 Unitary Constitution and replace it with a Federal one within a year, providing for Tamil and Sinhalese states as constituent units vested with autonomous and residuary powers. The Federal Party threatened with continuous nonviolent direct action if Colombo failed. In order to avoid direct confrontation, Prime Minister S.W.R.D. Bandaranaike entered into the B-C Pact providing for “Regional Councils” of a sort. Even so, at the negotiating table there was opposition from a Minister of his own Government. Philip Gunawardene, Minister of Agriculture, and at that time an LSSP Marxist, refused to concede any of the powers of his Ministry to the proposed Tamil Regional Councils.

Claiming that Bandaranaike had sold the Country to the Tamils by this Pact, J. R. Jeyawardene resorted to protest with a marathon march from Colombo to Kandy to rouse the extreme nationalist feelings of the Sinhalese Buddhists. In February 1958, a crowd of Buddhist monks in saffron robes sat on the lawn of the Primie Minister’s residence, refusing to leave unless the B-C Pact was abrogated. Bandaranaike emerged from his door with the document and tore up the B-C pact. Ceylon’s career of crises was well and truly under way.

Federal Party leaders at the Trincomalee Convention, August 1956

Federal Party leaders at the Trincomalee Convention, August 1956. (L-R) M. M. Mustapha, MP for Poththuvil, K. Thurairatnam (smiling), MP for Point Pedro, N. R. Rajavarothayam (foreground), MP for Trincomalee and Chairman of the Reception Committee for the Convention. V. A. Kandiah, MP for Kayts, A. Amirthalingam, MP for Vaddukoaddai, C. Vanniyasingam, MP for Koappaay and President of the Party for the year. S. Sinnathurai (with mustache) retired Postmaster and administrative secretary in charge of Party headquarters at 2nd Cross Street, Jaffna. S. Nadarajah (later Senator), S.J.V Chelvanayakam, MP for Kaangkeasanthu’rai and Leader of the Party (holding thalikody and neckchains of gold donated by Trincomalee women), V. Navaratnam, then General-Secretary of the Party and Organizer of the Convention and later MP for Kayts (holdig rupee notes donated by the public) and Dr. E.M.V Naganathan, Joint General-Secretary, later MP for Nalloor.

TamilNet: And your personal experience with the then UNP leaders who followed?
Navaratnam: It is now 40 years since that illfated day in 1965 when some of us were seated in the hall of the Turret Road residence in Colombo of Dr. M.V.P.Peiris, facing Dudley Senanayake, Esmond Wickramasinghe (father of Ranil Wickramasinghe) and J. R. Jeyawardene and negotiating what came to be known as the Dudley Senanayake-Chelvanayakam pact (DS-C Pact), under which the Federal Party of the Tamils agreed to supply the numbers in Parliament which Senanayke needed to become Prime Minister and form a UNP government. Dudley Senanayake in turn promised the Federal Party to grant self-determination to the Tamils through District Councils.

Mr. V. NavaratnamTowards the closing stage of the meeting, I raised the question of state-aided Sinhala colonisation of the Tamil Northern and Eastern Provinces and asked whether the District Councils would be granted exclusive control of Crown lands. Suddenly Dudley Senanayake threw up his hands in the air and shouted: “Then where are my people to go for land?” Silence fell in the room for a couple of minutes, after which Esmond Wickremasinghe turned to me and said, “Don’t hold up the talks, Nava. I can suggest a formula which will meet your concern.” He took my sheet of paper on which I was jotting down notes of the terms and wrote the clause about priority being given to applications from the Tamil provinces and only if there was dearth of sufficient numbers, applications from other provinces would be considered. In the end, this helped signing of the DS-C Pact, but not what Esmond meant.

Having thus taken over the reigns of government as Prime Minister, and having tied the hands of the Federal Party, Dudley Senanayake lost no time in rushing through Parliament, and government administrative machinery, measures which were uppermost in the minds of Sinhala nationalists.

TamilNet: What measures?
Navaratnam: Dudley Senanayake forcibly uprooted 525,000 upcountry Tamils who had laboured on the plantations for generations and shipped them to India, ostensibly implementing the Sirima-Sastri pact which his SLFP predecessor Srimavo Bandaranaike had entered into with an obliging Indian Prime Minister.

Dudley Senanayake nationalized the Port of Trincomalee in the Tamil country of the Eastern Province, which paved way for Sinhala colonization and the creation of a new Parliamentary constituency of Seruwela (assented to by Tiruchelvam and Amirthalingam) providing a seat in Parliament for the Sinhala settlers in the Eastern Province, thus driving a wedge between the Tamils and Muslims.

Mr. V. NavaratnamHe dismissed three Government Servants, Pathmanathan, Surendranathan and Kulamani from the Public Service for not learning Sinhala, thus sending a message to all Tamils that his Government meant business, in carrying out the Sinhala Only law to the letter.

But when it came to implementing his promise of District Councils granting self-determination to the Tamils he reneged – true to the tradition of the Sinhala leaders. He submitted a White Paper in Parliament claiming to contain proposals for District Councils. Upon scrutiny it was found that the existing local government village committees had greater and more meaningful powers than these District Councils.

TamilNet: How did you react after witnessing the failure of these agreements and pacts?
Navaratnam: It was while addressing during the debate in Parliament on the White Paper that I made a call to the Tamil people never again to enter into any agreements or pacts with Sinhala leaders or governments and not ot expect the Sinhalese leaders to honour their word. It is in the Hansard dated 11th June 1968. I recounted in my speech the long history of the Sinahalese chicanery on every single agreement or pact from the year 1919 to the last repudiation by Prime Minister Dudley Senanake in 1968. The hollowness of the proposals contained in the White Paper dashed all Tamil hopes and made me call upon the Tamils to work towards the establishment of a separate self-governing Tamil State. Following that speech of mine in Parliament, Prime Minister Dudley Senanayake withdrew the District Councils proposals, the Federal Party Members of Parliament seceded from the Government Parliamentary Group, and their Minister M. Tiruchelvam left the Cabinet.

The failure of every one of these long line of “Pacts” is always attributable to the many divisions among the Sinhalese. When one party agrees to condescend towards some solution on the Tamil problem , the others will rise in unison to object and obstruct. They will never compromise or agree on any decision when it comes to solving the Tamil problem by consensus. It is not in the ethos or in the political character of the Sinhala leaders and governments to honour and abide by agreeements and pacts conceding rights to the Tamils as a people.

It is pertinent here to recall the history of 1948 Unitary Constitution. When the Soulbury commission submitted a draft constitution which contained Article 29(2) as a safeguard for the Tamils and other minorites, and Britain insisted that all the communities of Ceylon must unitedly accept the constitution, there was utter confusion among the leaders. One important section of Tamil leaders was for rejection of the Soulbury draft. D.S.Senanayake, S.W.R.D.Bandaranaike and other leaders on the Sinhalese side, speaking in the State Council debate in 1946, begged and pleaded with the Tamils to trust them and join the Sinhalese in the acceptance of the British offer. Even if they were not prepared to trust the Sinhalese, they said, there was the Article 29(2) which would be a sure and permanent safeguard for the protection of the Tamils and other minorities for all time. Professor C. Suntharalingam trusted Senanayake’s assurances and voted with the Sinhalese on behalf of the Tamils for the acceptance of the Soulbury draft. A series of anti-Tamil policies and legislative Acts of Parliament by both the UNP and SLFP governments under that Constitution exposed the calculated deceit of the “trust us” mantra.

Mr. V. NavaratnamThe culmination of Southern leaders’ betrayal of trust came when Colvin R. de Silva, the constitutions expert of the socialist LSSP, spearheaded the drafting and setting up of Srimavo Bandaranaike’s Republican Constitution of 1972 which repealed Article 29(2) and reduced Tamils to be eternally at the mercy of the Sinhalese.

The 1972 Constitution and all constitutions that followed are illegal ones. They are in blatant violation of the Supreme Law of the 1948 Constitution, along with Article 29 which was supposed to contain the safeguards and which had been declared by Her Majesty’s Privy Council in England, to be unalterable and to be with entrenched powers. Yet, this was replaced by a totally illegal constitution which declared Ceylon a Republic, without Tamil mandate.

When I left the Federal Party, I founded the Tamils’ Self-Rule Party to work for the attainment of a separate self-ruling independent Tamil State in the Tamil homeland of North-East Ceylon. This inspired and influenced the young school-going student Velupillai Pirapaharan and his friends to start the Liberation Tigers of Tamil Eelam movement for the achievement of the separate State. Federalism became a dead-letter to the Tamils, since then, consigned to the dust bin in history.

Today the Tamils are not concerned or interested in whether President Chandrika Bandaranaike Kumaratunga’s country should be a unitary state or a federal one, whether the Executive Presidency system should continue or be abolished, what system of government is best suited for her country.

TamilNet: What do you think about the CeaseFire Agreement between the Government of Sri Lanka and the Liberation Tigers and the scuttled Joint Mechanism P-TOMS?
Navaratnam: I have no means of knowing what realisitic conditions existed in the country which persuaded the LTTE to disregard all this history and enter into yet another Pact called Ceasefire Agreement (CFA) in February 2002. Nor do I want to know what made the LTTE acquiesce with President Chandrika Kumaratunga in P-TOMS. But, of course, I can see the value of the CFA and P-TOMS for being a de facto recognition by both the UNP and SLFP Governments of the Tamil State in North-East Ceylon which is a reality on the ground.

TamilNet: How do you view the forthcoming Presidential election?
Navaratnam: It is not the concern of the Tamils whether Mahinda Rajapakse or Ranil Wickramasinghe will or should win the Presidential election on November 17. All these are matters which concern only South Ceylon. Let the Sinhalese people sort it out and decide for themselves.

It will be inappropriate for the Tamils to use the Presidential election of 2005 as an occasion to demonstrate what they really are.

They are a separate independant State centred in the Vanni with its own Government, Police, a conventional Army and Defence Forces, a separate economy, legal system, banking and administrative machinery. Let the Tamils keep out of the election on November 17, and have nothing to do with events in South Ceylon. Enough is enough. I have not reached my 96 years in this world with my eyes shut. I have seen enough of the Senanayakes, Bandaranaikes, Ratwattes, Kotalawelas, Jayawardenes, Wickramasinghes, Premadasas, Pereras and Silvas. There is no denying that they are all genuine, sincere patriots, every one of them – but Sinhalese, not Ceylonese.

There is no need for the coalition led by the Prime Minister, Mahinda Rajapakse, to circulate the message that the Presidential election applies only to the Sinhalese part of the country, namely, the south of Ceylon.

The South is only following what has been a regular Sinhalese practice for over fifty years ever since the British pulled out from Ceylon. It is like the SLFP-LSSP coalition led by Srimavo Ratwatte Bandaranaike, the then Prime Minister, summoning a so-called constituent assembly in 1972 consisting of members elected by the Sinhalese electorates of South Ceylon only, and deliberately drafting and enacting a brand new Constitution for South Ceylon only.

Book Cover

Book authored by V. Navaratnam in 1995

I have been crying hoarse for forty years urging the Tamils never again to trust Sinhala governments or to enter into agreements and pacts bartering away Tamil interests and rights. They can never make any decision for the solution of the Tamil problem by consensus.

For all practical purposes, the citizens of Tamil North-East Ceylon do not count at all. The Tamils come in only when their help is needed by one or the other of the two major Sinhalese political parties in their contest for the seat of power in Colombo. In a tricky situation of uncertainty as to which way the Sinhalese votes of South Ceylon may go, and knowing their own people’s, well known trait of “divunum paththatta hoyya” (jump to the winning party), both the Sinhalese parties, the UNP as welll as the SLFP, have always been in the habit of wooing for Tamil votes promising the moon in return. Once their objective is achieved with the help of the Tamil votes, and having fulfilled none of the things promised to the Tamils in return for their support, it has always been the parctice of Colombo governments to kick the Tamils out and tell them to go to hell. The forthcoming Presidential election on November 17th is just another of such seasonal contests between the UNP and SLFP.

TamilNet: What is your reaction to recent stand taken by the European Union?
Navaratnam: One is unable to think of the real reason for this Declaration. The declared reason, namely violence and terrorism, cannot be the real reason because Britain, which holds EU’s presidency, itself resorted to violence and terrorism to shoot and kill the last Tamil king, Pandara Vanniyan, from behind a hiding place, seize his kingdom and amalgamate it through Captain Colebrook with the Sinhalese South Ceylon.

It is more obvious that the EU (or, rather Britain) has taken this action at the behest of the Sinhalese Colombo Government. The EU cannot pretend not to know that showing bias in favour of one negotiating partner and prejudice against the other negotiating partner is not the way to advance Peace Process.

The European Union (EU) countries of the Western World has now thought it fit to insult the Tamils by making a public derogatory Declaration about the LTTE. The EU is well aware that in all Peace Process negotiations LTTE means the Tamils and Tamils means the LTTE. For reasons best known to itself, the EU declares that the Tamil representatives are no longer admissible into its member states. Let the European Union’s insult of the Tamils during Britain’s rotating Presidency be the last straw.

———————————
Chronology:

06.10.05 Doyen of FP, uncompromising on Tamil National ques..

மீள்பதிப்பு

தேசத்தின் குரல் அன்ரன் பாலசிங்கம் பாடல்கள்

நித்திய வாழ்வினில் நித்திரை கொள்பவன்

ஓய்ந்து போனதே எம் உயிரின் பாடலே

ராஜ பறவை சிறகைவிரித்து உயரப் போனது

புலிகள் இயக்கத்தில் இருப்பவர்களுக்கு ஓய்வு என்றால் மரணம் தான்.

Up ↑