Search

Eelamaravar

Eelamaravar

Month

July 2010

சர்வதேசத்தின் சமாதான நாடகம் பற்றி தலைவரின் பார்வையில் காணொளி

சர்வதேசத்தைப் பற்றிய எக்காலத்திற்கும் பொருந்தும் தேசியத் தலைவர் பிரபாகரனின் தீர்க்கதரிசனப் பார்வை


leader prabaharan’s prediction on international community and peace talk

மாவிலாற்றில் இருந்து முள்ளிவாய்க்கால் வரை 26


விடுதலைப்போராட்டத்தில் பாய்ச்சலை ஏற்படுத்திய வரலாற்றுத் தாக்குதல்

மாவிலாற்றில் இருந்து முள்ளிவாய்க்கால் வரை 26

தமிழீழ தேசியத் தலைவர் பிரபாகரனின் சிந்தனைகள்

நிலத்தில் புதையுண்டிருக்கும் ஆயிரமாயிரம் சமாதிக் கற்களும் விடுதலையையே குறியீடு செய்து நிற்கின்றன. வீதிகளில், சந்துகளில், சுவர்களில் நாம் சந்திக்கும் மாவீரர்களது திருவுருவங்களும் விடுதலையின் சாட்சியங்களாகவே எமக்கு காட்சி தருகின்றன.
***
நாம் யாரையும் ஏமாற்றவும் இல்லை, துரோகம் இழைக்கவும் இல்லை. ஆனால் எம்மை யாரும் ஏமாற்றினால் அல்லது துரோகம் இழைத்தால் நாம் பதிலடி கொடுக்கத் தயங்கமாட்டோம்.

***
சத்தியத்திற்காய் சாகத் துணிந்து விட்டால் ஒரு சாதாரண மனிதப் பிறவியும் சரித்திரத்தைப் படைக்க முடியும்.
***
மற்றவர்கள் இன்புற்றிருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தன்னை இல்லாதொழிக்கத் துணிவது தெய்வீகத் துறவறம், அந்தத் தெய்வீகப் பிறவிகள்தான் கரும்புலிகள்.
******
விடுதலைப் போராட்டம் என்பது இரத்தம் சிந்தும் ஒரு ரணகளம்
*******
பயிற்சி – தந்திரம் – துணிவு இந்த மூன்றும் ஒரு படையணிக்கு அமையப் பெறுமாயின் வெற்றி நிச்சயம்.
*******
சுதந்திரம் இல்லாமல் மனித வாழ்வில் அர்த்தமே இல்லை.
****
நாம் துணிந்து போராடுவோம், சத்தியம் எமக்குச் சாட்சியாக நிற்கின்றது, வரலாறு எமக்கு வழிகாட்டியாக நிற்கின்றது.
********
கேணல் கிட்டு ஒரு தனிமனித சரித்திரம், ஓய்வில்லாத புயலாக வீசும் எமது விடுதலை வரலாற்றில் ஒரு காலத்தின் பதிவு
****
இலட்சியத்தால் ஒன்று பட்டு எழுச்சி கொண்ட மக்களை எந்த ஒரு சக்தியாலும் ஒடுக்கிவிட முடியாது.
**********
மக்களின் துன்ப துயரங்களில் பங்கு கொண்டு, அவர்களது கஸ்டங்களைப் போக்குதற்குத் திட்டமிட்டுச் செயலாற்றுவதுதான் உண்மையான அரசியல் வேலை.
******
விழிப்புத்தான் விடுதலைக்கு முதல் படி.
********
விடுதலைப் போராட்டம் என்பது இரத்தம் சிந்தும் புரட்சிகர அரசியற்ப் பாதை.
****
இன்றைய காலத்தின் தேவைக்கேற்ப – வரலாற்று ஓட்டத்திற்கு அமைய கலை இலக்கிய கர்த்தாக்கள் புதுமையான, புரச்சிகரமான படைப்புக்களை உருவாக்க வேண்டும்.
******
எமது மொழியும், கலையும், பண்பாடும் எமது நீண்ட வரலாற்றின் விழுதுகளாக எமது மண்ணில் ஆழமாக வேரூன்றி நிற்பவை. எமது தேசிய வாழ்விற்கு ஆதாரமாய் நிற்பவை.
*****
எமது போராட்டத்தின் வலிமை எமது போராளிகளின் நெஞ்சுரத்திலிருந்தே பிறக்கின்றது.
*****
மனித ஆன்மாவின் ஆழமான அபிலாசையாகவே மனிதனிடம் சுதந்திர தாகம் பிறக்கின்றது.
**********
சிங்களப் பேரினவாதமானது தமிழினத்தின் தேசிய அன்மாவில் விழுத்திய ஆழமான வடுக்கள் ஒருபோதும் மாறப்போதில்லை.
*********
மலைபோல மக்கள் சக்தி எமக்கு பின்னால் இருக்கும் வரை, எந்தப் புதிய சவாலையும் நாம் சந்திக்கத் தயார்.
********
மாவீரர்கள் காலத்தால் சாவதில்லை. அவர்கள் காலத்தை உருவகிப்பவர்கள்.
*******
எமது மக்கள் மீது அடக்குமுறை கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டுள்ளது. அதனின்றும் மக்களை விடுவித்து எமது மக்களின் சுதந்திரத்தையும், பாதுகாப்பiயும் நிலைநாட்டும் வரை, நாம் ஆயுதம் ஏந்திப் போராடுவதைக் கைவிடமாட்டோம்.
****
இயற்கை எனது நண்பன், வாழ்க்கை எனது தத்துவாசிரியன், வரலாறு எனது வழிகாட்டி.
*******
உழைப்பவனே பொருளுலைகைப் படைக்கின்றான். மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்தின்றான்.
*****
நாம் தமிழீழப் பெண் சமூகத்தின் மத்தியில் ஒரு பெரிய புரட்சியை நிகழ்தியிருக்கின்றோம். தமிழர் வரலாற்றிலேயே நடைபெறாத புரட்சி ஒன்று தமிழீழத்தில் நடைபெற்றிருக்கின்றது.
*******
சான்றோரைப் போற்றுவதும், கற்றோரைக் கௌரவிப்பதும் தமிழர்களாகிய எமது மரபு, எமது சீரிய பண்பாடு.
*******
எமது சொந்தப் பலத்தில் நாம் வேரூன்றி நிலையாக நிற்பதால், மற்றவர்களின் அழுத்தங்களுக்குப் பணிந்து கொடாமல் தலை நிமிர்ந்து நிற்கமுடிகின்றது.
*****
அனைத்துத் தமிழ் மக்களும் ஒரே இனம் என்ற தேசாபிமான உணர்வுடன் போராட்டத்தில் பங்கு கொண்டால் எமது விடுதலை இலட்சியம் வெற்றி பெறுவது நிச்சயம்
*********
மாவீரர்கள் ஒரு சத்திய இலட்சியத்திற்காக மரணிக்கிறார்கள். அவர்களது சாவு, சாதாரண மரண நிகழ்வு அல்ல, எனது தேச விடுதலையின் ஆன்மீக அறை கூவலாகவே மாவீரர்களது மரணம் திகழ்கின்றது.
*******
ஒரு உயிர் உன்னதமானது என்பதை நான் அறிவேன், ஆனால் உயிரிலும் உன்னதமானது எமது உரிமை, எமது சுதந்திரம், எமது கௌரவம்.
***
கரும்புலிகள் எமது இனத்தின் தற்காப்புக் கவசங்கள் – எமது போராட்டப் பாதையின் தடை நீக்கிகள் – எதிரியின் படைபலத்தை மனப் பலத்தால் உடைத்தெறியும் நெருப்பு மனிதர்கள்.
******
எமது மக்கள் சுதந்திரமாகவும், கௌரவமாகவும், பாதுகாப்பாகவும் வாழவேண்டும். இந்த இலட்சியம் நிறைவேறவேண்டுமாயின் நாம் போராடியே ஆகவேண்டும்.
*****
நான் பெரிது நீ பெரிது என்று வாழாமல் நாடு பெரிதென்று வாழுங்கள். நாடு நமக்குப் பெரிதானால் நாம் எல்லோரும் அதற்குச் சிறியவர்களே, எமது நிலையற்ற வாழ்விலும் பார்க்க நாட்டின் வாழ்வே பெரியது.
****
எமது விடுதலைப் போராட்டத்தின் பளுவை அடுத்த பரம்பரை மீ சுமத்த நாம் விரும்பவில்லை. எமது கடின உழைப்பின் பயனை அவர்கள் அனுபவிக்க வேண்டும்.
****
ஒரு விடுதலை வீரனின் சாவு, ஒரு சாதாரண மரண நிகழ்வல்ல அந்தச் சாவு ஒரு சரித்திர நிகழ்வு, ஓர் உன்னத இலட்சியம் உயிர்பெறும் அற்புதமான நிகழ்வு. உண்மையில் ஒரு விடுதலை வீரன் சாவதில்லை, அவனது உயிராக இயங்கி வந்த இலட்சிய நெருப்பு என்றுமே அணைந்து விடுவதில்லை.
*******
தமிழீழ மண்ணில் ஆயுதப்புரட்சி இயக்கத்திற்கு அத்திவாரமிட்டவர்கள் நாம். தமிழனின் வீர மரபைச் சித்தரிக்கும் சின்னமாக உதித்த எமது இயக்கம், வீரவரலாறு படைக்கும் புரட்சிகர விடுதலைச் சக்தியாக விரிவடைந்து வளர்ந்திருக்கின்றது.
*****
ஒடுக்கப்படும் மக்களே ஒடுக்கு முறைக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும், அநீதிக்கு ஆளாகி நிற்பவர்களே அநீதியை ஒழித்துத்துக் கட்ட முன்வர வேண்டும்.
*******
எந்த ஒரு விடுதலை இயக்கமும் தனியாக நின்று, மக்களுக்குப் புறம்பாக நின்று, விடுதலையை வென்றெடுத்ததாக வரலாறு இல்லை. அது நடைமுறைச் சாத்தியமான காரியமுமல்ல.
******
குட்டக் குட்டத் தலைகுனிந்து அடிமைகளாக, அவமானத்துடன் வாழ்ந்த தமிழரைத் தலை நிமிர்த்தி தன்மாத்துடன் வாழ வைத்த பெருமை எமது விடுதலை இயக்கத்தையே சாரும்.
*****
தமிழ் மக்களின் சுதந்திரத்திற்காகவும், கௌரவத்திற்காகவும், பாதுகாப்பிற்காகவும் தமது இன்னுரை அர்பணித்துள்ள மாவீர்களான தியாகிகள், காலம் காலமாக எமது இதயக் கோவிலில் பூசிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.
*******
எதிரியால் ஆக்கிமிக்கபட்டிருக்கும் எமது மண்ணை முதலில் மீட்டெடுப்பது இன்றைய வரலாற்றின் தேவை. இந்த வரலற்று நிர்ப்பந்தத்தை நாம் அசட்டை செய்ய முடியாது.
*******
தங்களது உயிர்களையும், உடமைகளையும் பாதுகாக்கும் சக்திவாய்ந்த ஒரு தேசியப் படையுடன் இணைந்து சுதந்திரத் தமிழீழத்தை நிறுவினாலெழிய, ஒரு போதும் தமிழர்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கப் போவதில்லை.
****
விடுதலைப் போராட்டத்தில் மக்கள் வெறும் பார்வையாளராக இராது, நேரடிப் பங்காளிகளாக மாறவேண்டும்.
*****
இது கரும்புலிகள் சகாப்தம், இடியும் மின்னலுமாகப் புலிகள் போர்க் கோலம் பூண்டு விட்ட காலம்
******
நான் பேச்சுக்குத் தருவது குறைந்தளவு முக்கியத்துவமே: செயலால் வளர்ந்த பின்புதான் நாம் பேசத் தொடங்கவேண்டும்
********
இயற்கை எனது நண்பன்; வாழ்கை எனது தத்துவாசிரியன்; வரலாறு எனது வழிகாட்டி.
********
பயம் என்பது பலவீனத்தின் வெளிப்பாடு. கோழைத்தனத்தின் தோழன். உறுதியின் எதிரி. மனித பயங்களுக்கெல்லாம் மூலமானது மரண பயம் இந்த மரணபயத்தைக்
கொன்று விடுபவன்தான் தன்னை வென்று விடுகிறான். அவன் தான் தனது மனச்சிறையிலிருந்து விடுதலை பெறுகின்றான்.
******
நாம் விருப்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் போரட்டமே எமது வாழ்க்கையாகவும் வாழ்க்கையே எமது போரட்டமாகவும் மாறிவிட்டது.
******
மனிதர்களின் இருப்பைவிட மனிதர்களின் செயற்பாடே போராட்ட வரலாற்றின் சக்கரத்தைச் சுழற்றுகின்றது.
*****
ஒரு உயிர் உன்னதமானது என்பதை நானறிவேன். ஆனால் உயிரிலும் உன்னதமானது எமது உரிமை, எமது சுகந்திரம், எமது கௌரவம்.
*********
நாம் அரசியல்வாதிகளல்லர். நாம் புரட்சிவாதிகள்
*******
நாம் ஒரு இலட்சிய விதையை விதைத்திருக்கின்றோம். அதற்கு எமது வீரர்களின் இரத்தத்தைப் பாய்ச்சி வளர்க்கின்றோம். இந்த விதை வளர்ந்து விருட்சமாகி எமது மாவீரர்களின் கனவை நனவாக்கும்.
******
சமாதானத்தை நான் ஆத்மபூர்வமாக விரும்புகின்றேன். எனது மக்கள் நிம்மதியாக, சமாதானமாக, கௌரவமாக வாழ வேண்டும் என்பதே எனது ஆன்மீக இலட்சியம்.
******
விடுதலைப் புலிகள் மக்களிலிருந்து வேறுபட்டவர்கள் அல்ல. விடுதலைப் புலிகள் ஒரு மக்கள் இயக்கம். மக்கள் தான் புலிகள்.
******
எமது மக்கள் போற்றப்பட வேண்டியவர்கள். கௌரவிக்கப்பட வேண்டியவர்கள். தேசியப் போராட்டத்தில் எமது மக்களின் பங்களிப்பு சாதாரணமானதல்ல. அவர்களது பங்களிப்பு அளப்பரியது என்றுதான் சொல்வேன். இலைமறை காயக இருந்து விடுதலைப் போராட்டத்திற்குத் தோள் கொடுத்துவரும் எமது எண்ணற்ற ஆதரவாளர்களையும் அனுதாபிகளையும் மன உறுதி படைத்த மாமனிதர்கள் என்றுதான் அழைக்கவேண்டும்.
********
அரசியல் என்பது மக்கள் மீது ஆட்சியை நடாத்தும் அல்லது அதிகாரம் செலுத்தும் விவகாரம் அல்ல. அரசியல் என்பது மக்களுக்குச் சேவை புரியும் பணி. மக்களின் நல்வாழ்வுக்கு ஆற்றுப்படும் தொண்டு.
*****
குட்டக்குட்டத் தலைகுனிந்து அடிமைகளாக அவமானத்துடன் வாழ்ந்த தமிழனைத் தலைநிமிர்த்தி தன்மானத்துடன் வாழவைத்த பெருமை எமது விடுதலை இயக்கத்தையே சாரும்.
*********
உலகில் எல்லா விடுதலைப் போரட்டங்களிலும் ஒடுக்குமுறையின் நெரிப்பில் குளிப்பது பொதுசனங்களே.
*****
உலகெங்கும் தமிழன் பரந்து வாழ்ந்தாலும் தமிழீழத்திலேதான் தேசிய ஆன்மா விழிப்புப் பெற்றிருக்கிறது. தமிழீழத்திலேதான் தேசிய ஆளுமை பிறந்திருக்கின்றது. தமிழீழத்திலேதான் தனியரசு உருவாகும் வரலாற்றுப் புறநிலை தோன்றியுள்ளது.
*****
நாங்கள் எமது இலட்சியத்திற்கு எம்மை ஒப்படைத்திருக்கின்றோம் என்பதன் அடையாளச்சின்னம் தான் ‘சயனைட்” இந்த ‘சயனைட்” எங்கள் கழுத்தில் தொங்கும்வரை உலகில் எந்தச் சக்திக்கும் நாங்கள் அஞ்சமாட்டோம்.
*******
பெண் விடுதலை என்ற இலட்சியப் போராட்டமானது எமது விடுதலை இயக்கத்தின் மடியில் பிறந்த அக்கினிக் குழந்தை.
**********
ஒரு போரின் வெற்றியைத் தீர்மானிப்பது ஆட்பலமோ ஆயுதப் பலமோ அல்ல. அசைக்க முடியாத மனபுறுதியும், வீரமும் வீடுதலைப் பற்றுமே வெற்றியை நிர்ணயிக்கும் குணாம்சங்கள்.
******
நான் உயிருக்குயிராக நேசித்த தோழர்கள், என்னோடு தோளோடு தோள் நின்று போரடிய தளபதிகள் நான் பல்லாண்டு காலமாக வளர்த்தெடுத்த போரளிகள் களத்தில் வீழும் போதெல்லாம் எனது இதயம் வெடிக்கும். ஆயினும் சோகத்தால் நான் சோர்ந்து போவதில்லை. இந்த இழப்புக்கள் எனது இலட்சிய உறுதிக்கு மேலும் உரமூட்டியிருக்கின்றன.
*******
எந்தப் பலத்திலும் ஒரு பலவீனம் இருக்கும். அதனைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து அதற்கேற்ற விதத்தில் துணிகரமான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதில்தான் எங்களுடைய வெற்றியே தங்கியிருக்கின்றது. அசுர பலங்கொண்ட ‘கோலியாத்’தை ஒரு சிறுவன் வெற்றிகொண்டது இவ்விதம்தான்.
**********
போராட்ட வடிவங்கள் மாறலாம். ஆனால் எமது போராட்ட இலட்சியம் மாறப்போவதில்லை.
********
அறப்போரிலும் சரி ஆயுதப்போரிலும் சரி எமது விடுதலைப் போர் உலக சிகரத்தை எட்டியிருக்கின்றது.
*****
இந்திய இராணுவம் எமது தாயக மண்ணில் காலடியெடுத்து வைத்த தினத்தையே எமது போரட்டத்தின் இருண்ட நாளாக நான் கருதுவேன். எமது போரட்டத்தில் இந்திய இராணுவம் தலையீடு செய்தது ஒரு இருண்ட அத்தியாயம் என்றே சொல்லவேண்டும்.

எமது விடுதலைப் போராட்டத்தின் பளுவை அடுத்த பரம்பரை மீது சுமத்த நாம் விரும்பவில்லை. எமது கடின உழைப்பின் பயனை அவர்கள் அனுபவிக்கவேண்டும். எமது வாழ்நாளில் எமது இலட்சியம் நிறைவேறாது போகலாம். அப்படியாயின் அடுத்த தலைமுறைக்குப் போரட்டத்தைக் கையளிக்கும் தெளிந்த பார்வை எமக்குண்டு.
****
சுகந்திரத்தை வென்றெடுக்காமல் போனால் நாம் அடிமைகளாக வாழவேண்டும். தன்மானம் இழந்து தலைகுனிந்து வாழவேண்டும். பயந்து பயந்து பதற்றத்துடன் வாழவேண்டும். படிப்படியாக அழிந்துபோக வேண்டும். ஆகவே சுதந்திரத்திற்காகப் போராடுவதைத் தவிர எமக்கு வேறு வழி எதுவுமில்லை.
****
ஒரு விடுதலை வீரனின் சாவு ஒரு சாதாரண் மரண நிகழ்வல்ல. அந்தச் சாவு ஒரு சரித்திர நிகழ்வு. ஒரு உன்னத இலட்சியம் உயிர் பெறும் அற்புதமான நிகழ்வு. உண்மையில் ஒரு விடுதலை வீரன் சாவதில்லை. அவனது உயிராக இயங்கி வந்த இலட்சிய நெருப்பு என்றுமே அணைந்து விடுவதில்லை. அந்த இலட்சிய நெருப்பு ஒரு வரலாற்றுச் சக்தியாக மற்றவர்களைப் பற்றிக் கொள்கின்றது. ஒரு இனத்தின் தேசிய ஆன்மாவைத் தட்டியெழுப்பிவிடுகின்றது.
****
சதந்திர எழுச்சியின் உந்துதலால்தான் மனித வரலாற்றுச் சக்கரம் சுழல்கின்றது.
****
தனது மனவுலக் ஆசைகளிலிருந்தும் அச்சங்களிலிருந்தும் தன்னை விடுதலை செய்து கொள்பவன்தான் உண்மையில் விடுதலை வீரன் என்ற தகைமையைப் பெறமுடியும்.
****
மக்களின் துன்ப துயரங்களில் பங்குகொண்டு அவர்களின் சுமைகளை நாமும் தாங்கி அவர்களின் கஷ்டங்களைப் போக்குவதற்குத் திட்டமிட்டுச செயலாற்றுவதுதான் உண்மையான அரசியல் வேலை.
****
பூரண அரசியற் தெளிவும் விழிப்புணர்வும் ஒரு போராளிக்கு அவசியமானவை.
****
மனித ஆன்மாவின் ஆழமான அபிலாசையாகவே மனிதனிடம் சுதந்திர தாகம் பிறக்கிறது.
****
எமக்கு ஒரு நாடு வேண்டும், எமது மக்களுக்கும் விடுதலை வேண்டும், எமது இனம் சுதந்திரமாக வாழ வேண்டும், என்ற ஆக்ரோசமான இலட்சிய வேட்கையுடனேயே மாவீரர்கள் களத்தில் விழுகிறார்கள். எனவே எனது மாவீரர்கள் ஒவ்வொருவரது சாவும் எமது நாட்டின் விடுதலையை முரசறையும் வீர சுதந்திரப் பிரகடனமாகவே சம்பவிக்கின்றது.
*****
விடுதலைப் போரட்டத்திலிருந்து கலைஞர்களும் அறிஞர்களும் அந்நியப்படுவது மக்களிலிருந்தும வாழ்க்கையின் நிதர்சனத்தில் இருந்தும் அந்நியப்படுவதாக முடியும்.
*****
எமது போராட்ட வாழ்வின் உண்மைகளைக் கலை இலக்கியப் படைப்புக்கள் தரிசித்துநிற்க வேண்டும். எமது சமூக வாழ்வியக்கத்தின் சகல பரிமாணங்களிலும் ஆழமாக ஊடுருவி நிற்கும் இன ஒடுக்குமுறையின் கொடுரத்தினை சிருஷ்டிகர்த்தாக்கள் சித்தரித்துக் காட்டவேண்டும்.
****
சத்தியத்திற்காகச் சாகத் துணிந்துவிட்டால் ஒரு சாதாரண மனிதப் பிறவியும் சரித்திரத்தைப் படைக்க முடியும் சுதந்திர சிற்பிகள். எமது மண்ணில் ஒரு மாபெரும் விடுதலை எழுச்சிக்கு வித்திட்டுச் சென்ற வீர மறவர்கள்.
********
மக்களின் துன்பங்களில் நாம் பங்கெடுத்துக் கொள்ளும் போதுதான் மக்கள் எம்முடன் இணைந்து கொள்வார்கள்.
****
எமது எதிரியையும் அவனது நோக்கத்ததையும் இனங்கண்டு கொள்வது சுலபம். ஆனால் துரோகிகள் முகமூடி அணிந்து நடமாமுகிறார்கள். எதிரியின் கைப்பொம்மையாகச் செயற்படுகிறார்கள். தமது சுயுநலத்திற்காக சொந்த இனத்தையே காட்டிக் கொடுக்கத் தயங்காத இந்த ஆபத்தான பிற்போக்கு சக்திகள் மீது எமது மக்கள் மிகவும் விழிப்பாக இருக்க வேண்டும்.
**
மொழியும் கலையும் கலாசாரமும் வளம் பெற்று வளர்ச்சியும் உயர்ச்சியும் அடையும பொழுதே தேசிய இனக் கட்டமைப்பு இறுக்கம் பெறுகின்றது. பலம் பெறுகின்றது. மனித வாழ்வும் சமூக உறவுகளும் மேன்மை பெறுகின்றது. தேசிய நாகரிகம உன்னதம் பெறுகின்றது
*****
இன்றைய உலக ஒழுங்கை பலம்தான் நிர்ணயிக்கிறது.
****
பொருளுலகத்தை எந்தெந்த வடிவங்களில் சீரமைத்தாலும் ஆண்களின் மனஉலகில் பெண்மை பற்றிய அவர்களின் கருத்துலகில் ஆழமான மாற்றங்கள் நிகழாமல் பெண் சமத்துவம் சாத்தியமாகப் போவதில்லை.
*****
கரும்புலிகள் எமது இனத்தின் தற்காப்பு கவசங்கள் எமது போரட்டப் பாதையின் தடைநீக்கிகள் எதிரியின் படை பலத்தை மனபலத்தால் உடைத்தெறியும் நெருப்பு மனிதர்கள்.
****
சுதந்திரம் வேண்டிக் கிளர்ந்தெழும் ஓர் இனம் பொருளாதார வாழ்வில் தன் சொந்தக் கால்களில் நிற்கவேண்டும். அத்தகைய இனத்தால் தான் சுகந்திரத்தை அனுபவிக்க இயலுமென்பது நியதியாகும்.
***
ஓரு விடுதலை இயக்கம் தனித்து நின்று போராடி விடுதலையை வென்றெடுத்ததாக வரலாறு இல்லை. ஒரு விடுதலை இயக்கத்தின் பின்னால் மக்கள் சக்தி அணிதிரண்டு எழுச்சி கொள்ளும் பொழுதுதான், அது மக்கள் போரட்டமாக் தேசியப் போரட்டமாக முழுமையும் முதிர்ச்சியும் பெறுகின்றது. அப்பொழுதுதான் விடுதலையும் சாத்தியமாகின்றது.
*****
மனித ஆளுமை பாலியல் வேறுபாட்டிற்கு அப்பாலானது. ஆண்மைக்கும் பெண்மைக்கும் அப்பால் மனிதம் இருக்கின்றது. அது மனிதப் பிறவிகளுக்கும் பொதுவானது.
****
எதிரியைவிட துரோகிகளே ஆபத்தானவர்கள்
************************************
இந்த உலகில் அநீதியும் அடிமைதனமும் இருக்கும் வரை சுதந்திரத்தை இழந்து வாழும் மக்கள் இருக்கும் வரை விடுதலைப் போரட்டங்களும் இருக்கத்தான் செய்யும். இது தவிர்க்க முடியாத வரலாற்று நியதி.
*****
இரத்தம் சிந்தி வியர்வை சிந்தி கண்ணீர் சிந்தி தாங்கொணாத் துன்பத்தின் பரிசாகப் பெறுவது தான் சுதந்திரம்.
*****
இலட்சியத்தில் ஒன்றுபட்டு உறுதிபூண்ட மக்களே வரலாற்றைப் படைப்பார்கள்.
****
கெரில்லாப் போர்முறையானது ஒரு வெகுசனப் போரட்ட வடிவம்.
*********
இழப்புகளும் அழிவுகளும் ஒரு விடுதலைப் போரட்டத்தில் சர்வ சாதாரண நிகழ்வுகள். நாம் எத்தனையோ இழப்புக்களையும் அழிவுகளையும் சந்தித்துள்ளோம். சந்தித்தும் வருகின்றோம். ஆனால் இந்த இழப்புகளும் அழிவுகளும் எமது ஆன்ம உறுதிக்கு உரமாக அமைந்துவிட்டால் உலகத்தில் எந்த ஒரு சக்தியாலும் எம்மை அடக்கிவிட முடியாது.
******
தொடரான பூகோள நிலப்பரப்பையும் வரையறுக்கப்பட்ட எல்லைகளையும் கொண்ட வட-கிழக்கு மாகாணங்கள் அடங்கிய மாநிலத்தையே தமிழர் தாயகம் எனக் குறிப்பிடுகின்றோம். இந்த மாநிலம் வரலாற்று ரீதியாக அமையப்பெற்ற தமிழ்பேசும் மக்களின் குடிநிலமாகும். இதனைப் பிரித்துக் கூறுபோட முடியாது.
****
கலை இலக்கியப் படைப்புக்கள் மக்களைச் சிந்திக்கத் து}ண்டவோண்டும். பழமையிலும் பொய்மையிலும் பல்வேறு மாயைகளிலும் சிறைபட்டுக் கிடக்கும் மக்களது மனதில் புரட்சிகரப்பார்வையைத் தோற்றுவிக்க வேண்டும் மாறிவரும் சமூக விழிப்புணர்வை உருவாக்க வேண்டும்.
******
இந்திய இராணுவத்துடன் மோதுவதற்கு முடிவெடுத்த வேளையில், வெற்றி தோல்வி என்ற பிரச்சனைபற்றி நான் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. இந்த யுத்தத்தை எதிர் கொள்ளும் உறுதியும் துணிவும் எம்மிடம் உணட்டா என்பதுபற்றியே சிந்தித்தேன். தோல்வி ஏற்படலாம் என்ற அச்சத்தில் ஒரு மக்கள் இனம் தனது இலட்சியத்தையும் உரிமைளையும் விட்டுக்கொடுப்பதில்லை.
**********
இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் இந்தியாவுக்கும் சிறீலங்காவுக்கும் இடையிலான ஓர் இராணுவ ஒப்பந்தம். தமிழரின் சுதந்திர இயக்கத்தையும் அதற்குத் தலைமைதாங்கும் முன்னணிப் படையான விடுதலைப் புலிகளையும் ஒழித்துக் கட்டுவதுதான் இந்த இராணுவ ஒப்பந்தத்தின் இலட்சியம்.
********************************
திலீபனின் தியாகம் இந்தியமாயையைக் கலைத்தது. தமிழீழதேசிய உணர்வைத் தட்டியெழுப்பியது. இந்தத் தேசிய எழுச்சியின் வெதுசன வடிவமாக அன்னை பூபதியின் அறப்போர் அமைந்தது.
*********
நான் எனது மக்களுக்காகப் போராடும் ஒரு விடுதலைப் போராளி.
*******
அன்னை பூபதி தனிமனிதப் பிறவியாகச் சாகவில்லை. தமிழீழத் தாய்க்குலத்தின் எழுச்சி வடிவமாக அவரது தியாகம் உன்னதம் அடைந்தது.
**********
இராணுவ ஆதிக்கத்திற்கும் அழுத்தத்திற்கும் புலிகள் இயக்கம் என்றுமே விட்டுக் கொடுத்ததில்லை. கொண்ட கொள்கையில் நாம் என்றுமே வளைந்து கொடுத்ததில்லை.
*******
நாம் ஒருவரையும் ஏமாற்றவும் இல்லை துரோகம் இழைக்கவும் இல்லை. ஆனால் எம்மை யாரும் ஏமாற்றினால் அல்லது எமக்குத் துரோகம் இழைத்தால் நாம் பதிலடி கொடுக்கத் தயங்கமாட்டோம்.
****************************
சொல்லுக்கு முன்னே எப்போதும் செயல் இருக்கவேண்டும். செயலால்தான் நாங்கள் செல்வாக்குப் பெற்றோம் செயல்தான் நமது நடவடிக்கைகளுக்கு அரசியல் வடிவம் தருகின்றது.
***********
எமது தேசத்தின் எதிர்காலச் சிற்பிகளாக ஒரு புதிய இளம் பரம்பரை தோற்றங்கொள்ள வேண்டும். ஆற்றல் மிகுந்தவர்களாக, அறிவுஜீவிகளாக தேசப்பற்றானர்களாக போர்க்கலையில் வல்லுனர்களாக நேர்மையும் கண்ணியமும் மிக்கவர்களாக ஒரு புதிய புரட்சிகரமான பரம்பரை தோன்ற வேண்டும். இந்தப் பரம்பரையே எமது தேசத்தின் நிர்மாணிகளாக நிர்வாகிகளாக ஆட்சியாளர்களாக உருப்பெறவேண்டும்.
*********
போர்க்குணம் மிக்க ஒரு புரட்சிகர சமுதாயமாக எமது தேசத்தை உருவாக்கம் செய்யவேண்டும்.
********
எமது போராட்டத்தின் வலிமை எமது போராளிகளின் நெஞ்சுரத்திலிருந்தே பிறக்கின்றது.
**********
இன்றைய காலத்தின் தேவைக்கேற்ப வரலாற்று ஓட்டத்திற்கு அமைய கலை இலக்கிய கர்த்தாக்கள் புதுமையான புரட்கரமான படைப்புக்களை சிருஷ்டிக்க வேண்டும். சமூகப் புரட்சிக்கு வித்திடுவதாக அமையவேண்டும்.
********************
விடுதலைப் போரட்டம் என்பது இரத்தம் சிந்தும் புரட்சிகர அரசியல்பாதை. விடுதலை உணர்வே மனித ஆன்மாவின் சாரமாக உயிர்மூச்சாக இயங்குகின்றது. மனித வரலாற்றை இயக்கும் மகத்தான சத்தியும் அதுவே.
***********
சாவையும் அழிவையும் துன்பத்தையும் பரிசாகக் கொடுத்துத்தான் சுகந்திரம எனும் சுவர்க்கத்தை நாம் காணமுடியும்.
*******
போரும் கல்வியும் இணைந்த வாழ்வு இன்று எமது வரலாற்றுத் தேவையாக உள்ளது.
*******
விடுதலை என்பது ஒரு தேசியக் கடமை. இதில் ஒவ்வொருவருக்கும் பங்களிப்பு உண்டு. ஒரு தேசிய இனமுமே பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டும். இந்தத் தேசியச் சுமையை சமூகத்தின் அடிமட்டத்திலுள்ள ஏழைகள் மட்டும் தாங்கிக்கொள்ள அனுமதிப்பது நாம் எமது தேசத்திற்குப் புரியும் துரோகம் என்றே சொல்லவேண்டும்.


எனது மக்கள் பற்றியும் எனது தேசம் பற்றியும் எனது இயக்கம் பற்றியும் நான் பெருமிதம் கொள்கிறேன்.
******
சுதந்திரப் போராட்டங்களாகவே மனித வரலாறு அசைகின்றது.
*********
எமது தேசிய வாழ்வின் சகல பரிமாணங்களிலும் வியாபித்து நிற்கும் ஒரு வரலாற்று இயக்கத்திலிருந்து கலைஞாகளும் அறிஞர்களும் அந்நியப்பட்டு நிற்கமுடியாது.
*******
சுதந்திரம் என்பது பேரம்பேசிப் பெற்றுக்கொள்ளும் ஒரு வியாபாரப்பண்டமல்ல. அது இரத்தம் சிந்தி வெற்றிகொள்ளப்படும் ஒரு புனிதமான உரிமை.
**********
புவியல் ரீதியாக தமிழீழுத்தின் பாதுகாப்பு கடலோடு ஒன்றிப்போயுள்ளது. எனவே கடற்பரப்பிலும் நாம் பலம் பொருந்தியவர்களாகி எமது கடலில் எதிரி வைத்திருக்கும் கடலாதிக் கத்தைத் தகர்த்து எமது கடலில் எதிரி வைத்திருக்கும் கடலாதிக்கத்தைத் தகர்த்து எமது கடலில் நாம் பலம் பெறும்போதுதான் விடுவிக்கப்படும் நலப் பகுதியை நிரந்தரமாக் நிலை நிறுத்திதக் கொள்வதுடன் தமிழீழத்தின் நிலப்பகுதிகளில் இருக்கும் எதிரிப் படையையும் விரட்டியடிக்க முடியும்.
********
எமது விடுதலைப் போராட்டம் கல்விக்குக் கவசமாக இருப்பபோல கல்வியும் எமது போராட்த்திற்குக் காப்பரணாக நிற்க வேண்டும்.
********
விழிப்புத்தான் விடுதலைக்கு முதற்படி.
*************
உலக வரலாற்றில் எங்கும் எப்பொழுதும் நிகழாத அற்புதமான தியாகங்களும் அதிசயமான அர்ப்பணிப்புகளும் எமது தாயக மண்ணில் நிகழ்ந்திருக்கின்றன.
******
பெண்கள் சம உரிமை பெற்று சகல அடக்கு முறைகளிலிருந்தும் விடுதலைபெற்று ஆண்களுடன் சமத்துவமாக கௌரவமாக வாழக்கூடிய புரட்சிகர சமுதாயமாகத் தமிழீழம் அமைய வேண்டும் என்பதே எனது ஆவல்.
**********
பெண் விடுதலை என்பது அரச அடக்குமுறைகளிலிருந்தும் சமூக ஒடுக்கமுறைகளிலிருந்தும் பொருளாதாரச் சுரண்டல் முறைகளிலிருந்து விடுதலை பெறுவாதாகும்.

நாம் தமிழீழப் பெண் சமூகம் மத்தியில் ஒரு பெரிய புரட்சியை நிகழ்த்தியிருக்கின்றோம். தமிழர் வரலாற்றிலேயே நடைபெறாத புரட்சி ஒன்று தமிழீழத்தில் நடைபெற்றிருக்கின்றது

முழுமையான தொகுப்பு pdf வடிவில்

Leader Velupillai Prabaharan’s quotes and Predictions

 

கறுப்பு ஜூலை பற்றி தேசியத் தலைவர் பிரபாகரன் காணொளியில்

மறக்க முடியாத “கறுப்பு ஜூலை”-காணொளிகள்

https://eelamaravar.files.wordpress.com/2010/07/5-3.jpg




சிங்கள மொழியில் ஆவணப்பதிவு

கறுப்பு ஜுலை 83 – ஒரு அனுபவப் பகிர்வு

ஈழத் தமிழினம் டீ.எஸ். சேனநாயக்கா போன்ற சிங்களப் பேரினவாதத் தலைவர்களால் காலத்துக்குக் காலம் பொருளாதாரரீதியாகவும், நில உரிமை ரீதியாகவும், மொழி ரீதியாகவும் நயவஞ்சகமாகவும் நேரடியாகவும்

“கறுப்பு ஜூலை”

இலங்கை அழகானது, வளமுடையது என்று சொன்னாலும் இலங்கையின் வரலாறு நீளவும் தீயும் குருதியும் நிரம்பிய சுவடுகள்தான். இதிகாச காலத்திலிருந்து அப்படியொரு பிம்பம் இலங்கைக்கு உண்டு

கறுப்பு ஜுலை நினைவுகள்

1983ம் ஆண்டு பல்லாயிரக் கணக்கான தமிழினத்தைக் கொன்று வேட்டையாடியது .இன்று தமிழினம், பலமும், உரமும் பெற்றுவிட்டமைக்கு 1983ம் ஆண்டு ஏற்பட்ட கலவரமும் அதன் பின்னர் தமிழினம் கொண்ட விடுதலை உணர்வுமே காரணமாகும். …

மறக்க முடியாத ஜுலைகள்.

யூலை மாதம் ஈழத்தமிழரின் வரலாற்றில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்ட ஒன்று. பல வரலாற்றுத் துன்பங்களையும் பாரிய வெற்றிகளையும் பெற்றுக்கொண்டது இந்த மாதத்தில் தான்.1957 ஆம் ஆண்டு யூலை 26ஆம் நாளன்று

for more details………………..

http://blackjuly83.blogspot.com/

2001 கட்டுநாயக்கா விமானப் படைத்தளக் கரும்புலித் தாக்குதல்

2001 ஆம் ஆண்டு கட்டுநாயக்கா விமானப் படைத்தளத் தாக்குதலில் தம்மை ஆகுதியாக்கிய கரும்புலிகளுக்கு எமது வீரவணக்கம்


கட்டுநாயக்கா விமானப் படைத்தளத் தாக்குதல் ஜூலை 24, 2001 அன்று விடுதலைப்புலிகளின் 14 தற்கொலைப் படை உறுப்பினர்களால் நடத்தப்பட்ட இலங்கையின் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான தாக்குதல் ஆகும்.


கட்டுநாயக்கா விமானப் படைத்தளத்திற்கு அருகிலேயே பண்டாரநாயக்கா சர்வதேச விமான நிலையம் அமைந்திருந்ததும் குறிப்பிடத்தக்கது. தாக்குதல் நடத்தப்படுவதற்கு ஒரு நாள் முன்னர் சிங்கள இசையைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த விடுதலைப்புலிகளின் உறுப்பினர்கள் விமான நிலையத்தின் அருகிலிருந்த பூங்காவில் இருந்தனர் என்றும் அவர்கள் மீது ஏற்பட்ட சந்தேகத்தினால் விமான நிலையத்திற்கு அருகில் வசித்தவர்கள் விமான நிலைய அதிகாரிகளுக்குத் தகவல்கள் அளித்தும் துரிதமான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படவில்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. பின்னர் அங்கு அதிகாரிகள் வந்து பார்க்கும் பொழுது பூங்காவில் எவரும் இருக்கவில்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

தாக்குதலின் பின்னணி.

இத்தாக்குதலினை வடிவமைத்தவர்கள் விடுதலைப்புலிகளின் தலைவரான வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் மற்றும் பொட்டு அம்மான் ஆகியோர்.

2001 ஜூலை 23 திங்கட்கிழமை மாலை 8.30 14 கரும்புலிகள் உறுப்பினர்கள் ராஜா பெர்னாண்டோ விளையாட்டு மைதானத்தில் கூடினர்.

2001 ஜூலை 23 திங்கட்கிழமை மாலை 9:45 மணியிலிருந்து 11:15 அப்பகுதியில் மின்சார சேவை தடைப்பட்டது.

2001 ஜூலை 24 செவ்வாய்க்கிழமை அதிகாலை 3:30 மணியளவில் தாக்குதல் தொடங்கப்பட்டது.

2001 ஜூலை 24 செவ்வாய்க்கிழமை படைத்தளத்தில் இருந்த 21 படை விமானங்கள் மற்றும் பயணிகள் விமானங்கள் அழிக்கப்பட்டன.

2001 ஜூலை 24 செவ்வாய்க்கிழமை காலை 8.30 மணிவரை தாக்குதல் நீடிக்கப்பட்டது.

[தொகு] தாக்குதலினால் ஏற்படுத்தப்பட்ட இழப்புகள்
இலங்கை அரசின் கூற்றுப்படி அழிக்கப்பட்ட விமானங்கள் 14 என்று கூறப்பட்டது.

விடுதலைப்புலிகளின் அதிகாரப் பூர்வப் பத்திரிக்கையான ஈழநாதத்தின் கூற்றுப்படி அழிக்கப்பட்ட விமானங்கள் எண்ணிக்கை 28 ஆக வெளியிடப்பட்டது.

ஈழநாதத்தின் வெளியீடு:

முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டவை

  • இரண்டு எ (A) – 340 – 300 பயணிகள் விமானங்கள்
  • ஒரு எ (A) – 330 -200 பயணிகள் விமானம்
  • நான்கு கிபிர் போர் விமானங்கள்
  • மூன்று கெ (K)-8 பயிற்சி விமானங்கள்
  • இரண்டு எம்.ஜ.ஜி (MIG) – 27 ஜெட் போர் விமானங்கள்
  • இரண்டு பெல் (bell) 412 உலங்கு வானூர்தி
  • இரண்டு வி.வி.ஜ.பி (VVIP) 412 உலங்கு வானூர்தி
  • இரண்டு எம்.ஜ (MI) -17 உலங்கு வானூர்தி
  • மூன்று K-8

சேதப்படுத்தப்பட்டவை

  • இரண்டு – A-320 பயணிகள் விமானங்கள்
  • ஒரு – A-340 பயணிகள் விமானம்
  • ஒரு அண்டொனோவ் (Antonov) போக்குவரத்து விமானம்
  • ஒரு எம்.ஜ (Mi) -24 உலங்கு வானூர்தி
  • ஒரு பெல் (Bell) 412 உலங்கு வானூர்தி
  • நான்கு கிபிர் போர் விமானங்கள்

விடுதலைப்புலிகளால் நடத்தப்பட்ட இத்தாக்குதலானது இலங்கையின் பொருளாதாரத்தில் வரலாறு காணாத மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

இத்தாக்குதலின் மூலம் சுமார் 375 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களிற்கும் அதிகமான சொத்துக்கள் அழிக்கப்பட்டதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

[col_charles_200.jpg]

கட்டுநாயக்கா திட்டமிடல் கேணல் சார்ள்ஸ்
————————-

தாக்குதல் பாடல் காணொளியில்

கரும்புலிகள் தினத்தில் தலைவர் நினைவுப் பகிர்வு–காணொளி
——————–
தன் மக்கள் மீது குண்டு வீசிய இரும்புப் பறவைகள் அவற்றின் இருப்பிடத்தில் வைத்து தகர்த்தெறிந்து விட்டு மீளாத் துயிலும் கொள்ளும் கருவேங்கை


On Tuesday, July 23, 2001 at 3:30am, a strike team consisting of fourteen members of the Liberation Tigers of Tamil Eelam infiltrated the Katunayake Airbase and commenced a 10 hour assault on the Sri Lankan Air Force. This battle caused the largest amount of financial loss to the Sri Lankan Army in the 18 years of the Tamil Eelam separatist conflict.

The total financial loss was estimated by the Sri Lankan government to be $375 million USD. The meticulously planned attack by the separatist Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) targeted SriLanka Airlines aircraft parked on the apron and another foreign-owned cargo plane was spared. When the battle was over 14 members of the LTTE, 7 soldiers of the Sri Lankan Air Force had been killed.

There were no civilian casualties. The confidence of the Sri Lankan military had been shattered. Planning the Attack Katunayake attack was conceptualized by LTTE leader Velupillai Prabakharan. The blueprint for the attack and training program for the operation was prepared by Prabakharan in association with Intelligence Chief Pottu Amman, Anti Aircraft and Air Wing head Shankar and Deputy Military Commander Balraj. The LTTE had already stalemated the Sri Lankan Army and Sri Lankan Navy.

————
எம் மக்களை கொன்றொழித்த சிங்களத்தின் பல வான்கலங்களைத் தன் தோழர்களுடன் தகர்த்தழித்து மீளாத் துயிலில் உறங்கும் கரிய வேங்கை






எம் மக்களை கொன்றொழித்த சிங்களத்தின் பல வான்கலங்களைத் தன் தோழர்களுடன் தகர்த்தழித்து மீளாத் துயிலில் உறங்கும் கரிய வேங்கை

The LTTE in the past had been successful in using Anti Aircraft guns and Surface to Air missiles in shooting down a few Sri Lankan Air Force planes. However the Sri Lankan Air Force had continued to upgrade their Air capabilities. Sri Lanka had purchased Israeli built Kfir bombers and Russian MIG-27 jet fighters with anti-missile defence systems.

Sri Lankan Air Force had also received training in the operation of these aircraft from Israeli and Ukrainian pilots based in Sri Lanka. The LTTE had conducted two attacks on the Sri Lankan Air Force in the early 1990s. The first inside the China Bay Airbase in Trincomalee destroyed two planes and three helicopters. The second inside the Palay Airbase in Jaffna destroyed one helicopter.

There was also an attack against Katunayake Airbase in which a taxi with explosives packed inside secret compartments was detected. Sri Lanka also maintains Airbases in Ratmalana, Anuradhapura, Trincomalee, Vavuniya and Palaly. The Katunayake Airbase Complex The Sri Lanka Air Force base at Katunayake, 35 km north of the capital, is the most important and the biggest airbase in the country.

Adjoining the airbase is the Bandaranaike International Airport, Sri Lanka’s only civilian airport, and its only air link to the outside world, besides being the ‘hub’ of the international operations of Sri Lankan Airlines. Together, the two constitute the most highly guarded facility in all of Sri Lanka. The complex has 90 sentry points around it, and over 500 men guarding it.

The Katunayaka Airbase / Bandaranaike International Airport is unique in that it hosts Sri Lanka’s largest military airbase alongside a major international airport. This is somewhat unusual because a clear distinction is usually maintained between civilian and military installations in the interests of civilians, particularly in times of war. Since the LTTE has been scrupulously in avoiding any harm for befalling foreigners as far as possible, it was calculated that the Tigers would not dare attack Katunayake. “Ten Squadron” Bombing Runs Sri Lanka had newly assembled an aerial bombardment fleet known as “Ten Squadron”.

It consisted of thirteen Kfirs and eight MIG-27s. Katunayake that had the most suitable infrastructure in terms of tarmac and runway facility for smooth multi-level take offs and landings for these aircraft, particularly the supersonic MIGs and Kfirs. Though the Katunayake attack had been put together in the year 2000 the LTTE had refrained from implementation because the LTTE had been observing a unilateral ceasefire. The Kumaratunga regime rejected the LTTEs peace offer and pursued war. It launched operation ‘Agni Kheela’ on April 24 which ended in failure. The turning point came when the government embarked on a massive bombing spree in the North on June 30, under the flimsy pretext that it was necessary to preempt an offensive planned by the Tigers to retake Jaffna. The LTTE denied this vehemently and issued a statement on July 2, warning the government that it must bear the consequences for the unwarranted air raids.

The LTTE Leopards The LTTE has assembled and trained a team consisting mainly of its elite commando unit known as “Chiruthaigal” or leopards to prepare for the attack. The Katunayake attack team consisted of some members of the anti aircraft and air wing and intelligence operatives. All of them had taken the Black Tiger oath and were willing to die. Models replicating the Katunayake complex were constructed and utilized for mock attack practices. Intelligence gathering about the Katunayake Airbase Complex had been going on for over a year.

The LTTE had operatives perform reconnaissance missions posing as travelers and visitors. This was made possible because the civilian BIA was in the same complex. An intelligence operative had rented out a house in the Katunayake area for a long time and mapped out the location. Members of the LTTE who were former employees of the Sri Lankan Air Force or Air Lanka also provided input. The LTTE’s intelligence bureau also succeeded in purchasing maps and blue prints from two middle ranking Air Force officers for a hefty amount. Both of these Air Force officers were Sinhalese. Primary Target Katunayake Airbase The LTTE intended to prevent civilian causalities. The Airport building was not to be attacked at any cost. Also the Air force base was to be attacked first so that civilians in the Airport could have adequate time to ensure their safety. A simultaneous attack on both targets was ruled out. The bulk of the assault team was transported by sea to the Western coast. Some guerrillas traveled by road and arrived in Colombo. The awesome arsenal required for the operation was also ferried by sea and lodged in a safe house off the western seaboard.



சிங்களத்து வான்படையின் வை-8 வானூர்தி கரிய வேங்கள் மூட்டிய தீயில் சாம்பலாய் கிடக்கிறது

By July 22, most members of the assault squad had assembled at a safe house in the interior of Gampaha district. The arms and ammunition necessary was also collected. The 21 member assault squad led by a senior leader addressed as “Amman” by the team clambered aboard a 36 seater luxury bus to take on a highly fortified airbase in the heart of Sinhala country. Preliminary maneuvers however were on. Intelligence operatives and advance scouts preceded the assault team to conduct reconnaissance missions.

கரிய வேங்களினால் அழிக்கப்பட்ட சிங்கள அரசின் போக்குவரத்து வானூர்தி









கரிய வேங்களினால் அழிக்கப்பட்ட சிங்கள அரசின் போக்குவரத்து வானூர்தி

These Tigers generally unarmed would most likely have traveled in singles or pairs to avoid attention. It is now understood that some came by road transport to the Katunayake Airport area while others took the train to Kurana situated between Katunayake and Negombo. Once the environment was monitored and risk factors measured, signals to go on with the mission were given the assault team through cellular phones. The luxury bus with tinted glass windows and curtains bore the name “Rosa”. It had a “Matara” destination board. The upper portion was brownish and lower portion grayish in colour. The bus was seen in Kadhirana and Kurana areas near the railway station after dusk. Though this was Black July and members of the security forces were on extra alert, the LTTE bus managed to pass though numerous check points mostly likely by bribing security officials. Picnic at Raja Fernando Playground The luxury bus was parked at the Raja Fernando playground in Kurana after 8:30 pm. The occupants got out, removed their footwear, stretched their legs and began consuming dinner. Most of them knew that this was going to be their last meal on earth. They ate out of food parcels and also had chocolate slabs and biscuit packets. Cans of soft drinks were also taken. The neighbourhood where the playground was situated was not densely populated, but several passersby took notice of the vehicle and men.

Some thought they were security personnel in civils as lilting Sinhala music was playing on a cassette player. A few who inquired were told in perfect Sinhala that they had come to Katunayake to bid farewell to friends departing to the middle east, and were now camping out in picnic style at the playground for the night. They would do some sight-seeing the following day and then depart to Matara. Many bought this explanation. A few like Xavier Dayananda Fernando, a resident of the area were suspicious. They informed Air Force personnel of their suspicion. But there was no immediate response. The usual power cuts in the area to conserve electricity was from 9:45 pm to 11:15 pm. When it ensued slightly earlier than usual that night, everything was pitch dark. The assault squad hastily finished their meal, changed into uniforms (mostly air force type with a few combat fatigues) and started out on their destination. In the hurry at least twelve pairs of footwear were left behind. Some were removed by residents later. The luxury bus dropped off the squad at the rail track in Kadirana area. The Tigers then used the overwhelming darkness as cover and started to walk on the rail track towards Katunayake airport.

They were also carrying several heavy sacks of armaments and equipment. The bus then sped off. The sacks were heavy with G-3 general purpose machine guns, T-56 assault rifles, 40 mm grenade launchers, Rocket Propelled grenade RPG launchers, shoulder fired disposable LAW, Light anti tank weapons, LMG light machine guns, packets of plastic explosives, magnetic devices with timers to affix explosives onto targets, detonators, mortars, shells, grenades, spare ammunition and night vision equipment comprised the heavy lethal cargo carried by the Tigers. Entering the Airbase Meanwhile some Air force personnel came to the playground after electricity supply was resumed to check out the “picnickers”. There were none. Empty soft drink cans, food parcel remains and biscuit and chocolate wrappers were strewn around. The Air force personnel did not suspect anything and told the residents who complained that the “picnickers” must have left after their “bajaw” and returned. This was a security lapse with grave consequences. The Tiger squad reached a point about 400 metres from the outer fence behind the Air base. There was an open stretch of land between the fence and the outskirts of the coconut grove that was a “no go zone’ as it was heavily mined. Also the fence was too was electronically activated and could electrocute intruders.

There was however a drainage canal that was partly sub – terranean. This was to prevent flooding of the runways and tarmac during rainy season. The water flowed through to a nearby marshy lagoon. It was stone dry now. The Tigers now began to crawl through this drainage canal towards the base. The advance column infiltrated the outer limits of the base through the canal and deactivated the electronic fence. The barbed wire was then cut systematically. Thereafter the entire team with their weapons and equipment got inside the base perimeter. The next step was to fix explosives to the three transformers.

தமது பணியை முடித்து தம்மை அழித்துக் கொண்ட கரிய வேங்கைகள் கைவிட்ட பொருட்களை வேடிக்கை பார்க்கும் சிங்களப் படையினர்

The Tigers had accurate maps and diagrams of the installation and knew exactly where everything was. Some Tigers also moved towards the hangars and prepared to explode the aircraft within. At 3:15AM a single subdued shot was fired by one of the Tigers. Air force sentries heard it and were puzzled but did not react sharply. It is presumed that the shot was some form of signal to the squad which divided itself into three main groups.

The electric transformers were blown up in rapid succession from 3:30 to 3:35AM. The Air base was enveloped in darkness. The Air force did not suspect anything at even this stage. Along with electricity board men attempts were on to check out and restore powers supply again. There were 350 Air force personnel of all categories in the base at the time of attack. While total darkness reigned the Tiger squad moved out in three directions. One went clandestinely to the Airport terminal and climbed on top of the control tower roof.

One went inside the hangar premises and started implanting explosives. The third went towards the tarmac and commenced affixing explosives. Explosions Then a Fire Fight The first explosion took place at 3.50 am. It occurred where the helicopters were parked. With the first explosion the Tigers started breaking out and advancing. The sentry positions were taken one after another. Prior knowledge of where each and every point was situated helped the LTTE to move systematically. The Tigers concentrated initially on targeting the base and next moved to the passenger aircraft in the airport.

The Tiger groups then subdivided themselves into two formations with one exploding the aircraft intermittently and the other providing cover fire. The three Tigers on top of the control tower used the strategically vantage point to obtain an aerial overview of the entire complex and engage in firing. Segments of the Air Force were pinned down by these marksmen. Later they kept security force formations trying to advance at bay through firing. In the final stages, these gunners targeted aircraft on the tarmac with heavy weapons successfully.

Even as fighting broke out the civilian authorities got alerted. 22 flights were scheduled to land an take off from midnight to noon on Tuesday 24th. Only five were over when the attack began. Passengers were off loaded, outgoing flights cancelled and incoming ones diverted. There was however mass panic and pandemonium. Employees and officials simply ran. Passengers and tourists were greatly frightened and terrorised. A foreigner described the scene aptly to a foreign news agency by saying the Sri Lankan Airport staff including security men were “flapping about like headless chickens”.

The long battle went on from 3:50 to 8:30 am. The tide began to turn against the Tigers after a specialised commando unit of the rapid deployment force arrived on the scene. The security forces who were utterly confused in the dark, began to get their act together after first light at the crack of dawn. The Tigers also began to run out of ammunition and also get tired. Even as a few Tigers made tactical withdrawals from the scene according to a set game plan, the others began to fall one by one. At least one Tiger was blown up with an exploding aircraft while some others were shot dead.

A few committed suicide after they ran out of firepower or when surrounded. The Sri Lankan commandoes used tear gas to immobilise two of the three Tigers at the control tower . The third apparently was missing. One of the guerrillas was found near the cooling plant on the roof and the other in the baggage sorting section. The two had taken their lives. 14 Tigers Dead Fourteen Tigers lay dead when the fighting was over. One body was shattered to bits in the explosion.

Five of the thirteen had taken their own lives. The others had been shot dead by the security forces. A lot of empty firearms and launchers were recovered. Ten security personnel two from the army and eight from the air force were killed. 19 airmen and 5 soldiers were injured. A handful of civilians had got injured of whom only two were admitted to hospital. These were an Ukrainian flight engineer and a Rupavahini cameraman were injured. At least seven Tigers are said to have escaped.

An intensive search has been launched to in the Kurana area to flush out Tigers suspected to be hiding in the area. An island wide hunt was launched for the luxury bus with several false alarms. True to form, more than 50 Tamils have been arrested as suspects so far. In a bid to impress the nation and the world the government ordered retaliatory bombing raids in the North-East using two K-firs and two MIG – 27’s.

A four member commission has been appointed to inquire into the incident and identify security lapses. The government has estimated the initial damage cost at 539.3 million US dollars. In rupees it could be nearly 50 billion. The adverse impact on tourism, foreign investment and foreign employment will be tremendous. Finally what was the extent of the destruction caused?

The government has given certain figures but LTTE sources dispute them. The “Eelanatham” published by the LTTE at Skanthapuram in the Tiger controlled area of Kilinochchi district has in a special issue of July 26th claimed that the number of aircraft affected in the attack were exactly double that of the official figures provided by the state. The newspaper however has not quoted the LTTE on this but has made this claim on the basis of information supplied by knowledgeable sources in Colombo.

SLAF Losses The Tigers have not issued any statement on the Katunayake attack so far, although Tamil journals published in Sri Lanka and abroad have given wide prominence to the incident. Since the “Eelanatham” is directly controlled by the LTTE it is surmised that the relevant news story is endorsed and approved by the LTTE hierarchy. According to the “Eelanatham” 28 aircraft have been destroyed or damaged and not 14 as stated by government circles. Of these 18 are completely destroyed while 10 are substantially damaged. The destroyed 18 aircraft are as according to the newspaper three Airbuses ( 2 A – 340 – 300’s and one A – 330 -200), four K-fir bombers, three K – 8 trainer planes, two Mig – 27 jet fighters, Two MI -17 helicopter gunship , two bell 412 helicopters and two VVIP 412 helicopters. Eelanatham has also said that the 10 damaged aircraft are another three Airbuses (two A 320’s and one A -330) four K-fir bombers, one MI – 24 helicopter, One Antonov transport plane and one Bell 412 helicopter. The Eelanatham claim contrasts sharply with that of Colombo’s figures according to which eleven aircraft are destroyed and three damaged.

The official breakdown of those destroyed are three airbuses, three K-8 trainer planes, two K- fir bombers, one MIG-27 jetfighter and two MI-17 helicopter gunships. Three airbuses are damaged. According to the Eelanatham the losses incurred by the Air Force has reduced its bombing capability by 45 %. The newly formed “Ten Squadron” fleet utilised for bombing has lost two out of eight MIG – 27’s and four out of thirteen K-firs. In addition four K’firs are decommissioned due to damage. The Wanni newspaper has also stated that severe infrastructural destruction has also been done. It says that the special bombing storage facility used to keep lethal high explosive bombs was blown up along with the contents inside. The Arms warehouse cum ammunition dump within the airbase has also been demolished totally said the newspaper.

Also the fuel storage tank for the Air Base as well as three oil tankers have been destroyed. The “Eelanatham” has charged the government of trying to suppress the real facts about the attack to prevent erosion of international confidence in the regime and also because of fears that the Sinhala public would agitate against the government, blaming it for the colossal losses incurred. Only time will reveal which version of the destruction caused is correct. PTA Arrested Tamils Released The Attorney General on February 21, 2002 directed the Negombo Magistrate to release all the thirty-two Tamils arrested and remanded in connection with the attack on Sri Lanka Air Force head quarters at Katunayake on July 24, 2001. All the suspects have been detained at Kalutara prisons under the Prevention of Terrorism Act.

http://www.kuttimani.com/2008/06/katunayake-airbase-attack.html
————————————————————-
Tension after dawn raid

[TamilNet, Tuesday, 24 July 2001, 08:47 GMT]

Thirteen air crafts including two Kfir jet fighters, one MI-24 Helicopter gun ship and one MIG-27- jet fighter were destroyed in the predawn attack on the Katunayake air base, about 35 km. north of Colombo, by members of the Liberation Tigers, according to official military sources in Colombo.

Three military trainee planes and five civilian jets were also among the destroyed air crafts.

Military sources in Colombo said several ammunition dumps and oil storage were also destroyed.

They said 12 attackers and 4 Air Force personnel have been killed. Nineteen air force personnel were also wounded.

24_07_01_airbase_attack_2.jpg

Residents living close to the air base said large explosions rocked the area and gun battle continued for nearly four hours.

Sri Lankan military authorities have declared an indefinite curfew in several areas in the Negombo district. “The activities of the International airport have been temporarily suspended” a government special communiqué said this morning.

The temporary closure of the international airport has been notified to international airlines, according to the Director of Civil Aviation, Lal Liayanarachchi.

24_07_01_airbase_attack_1.jpg

Katunayake, Negombo, Minuwangoda, Divulapitiya, Seeduwa and Jaela police areas are now under curfew, security sources said.

Meanwhile no one is allowed to enter Colombo harbour Tuesday morning as a precautionary measure, following the attack on Katunayake said sources.

President Ms Chandrika Kumaratunge Tuesday morning held an emergency meeting with chiefs of three armed forces and the Inspector General of Police following the attack.

Earlier the Deputy Minister of Defense General Anuruddha Ratwatte inspected the airforce base accompanied by the Defense Ministry Secretary Chandrananda de Silva, President’s Secretary K. Balapatepandi, chiefs of three armed forces and the Inspector General of Police

Chronology:

மூத்த உறுப்பினர் லெப். செல்லக்கிளி அம்மான் நினைவு நாள் (23-07-1983)

சதாசிவம் செல்வநாயகம்

கல்வியங்காடு, யாழ்ப்பாணம்

23.7.1983 அன்று யாழ். திருநெல்வேலியில் சிறீலங்கா இராணுவத்தினர் மீதான கண்ணிவெடி – கரந்தடி தாக்குதலின்போது வீரச்சாவு.

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் மூத்த உறுப்பினர்களில் ஒருவர் இவர். புகழ்பெற்றதிருநெல்வேலித் தாக்குதலில் வீரச்சாவை அணைத்துக்கொண்டார். இயக்கவளர்ச்சியில் தலைவருக்கு தோழ்கொடுத்தவர்.

1983ம் ஆண்டு யூலை 23ம் திகதி இரவு 11மணியளவில் திருநெல்வேலிச் சந்தியைக் கடந்து யாழ்ப்பாணம் நோக்கி ஒர் வெள்ளை நிற டெலிக்கா வான் வந்துகொண்டிருக்கிறது. வானை செல்லக்கிளி செலுத்த அவனை அடுத்து கையில் S.M.G உடன் கம்பீரமாக உட்கார்ந்திருக்கிறான் விக்ரர். அவனை அடுத்து நான் வானின் பின்பகுதியில் தம்பி, மற்றும் ஏனைய தோழர்கள்.

நாம் முன்பு திட்டமிட்டபடி வான் தபால்பெட்டிச் சந்தியில் நிற்க எல்லோரும் கீழே இறங்குகிறோம். அங்குதான் கண்ணிவெடி புதைக்க வேண்டும். வான் அந்த இடத்தில் நின்று நாங்கள் இறங்க அயல் சனங்கள் அரவம் கேட்டு வெளிவரத்தொடங்க விக்ரரும், செல்லக்கிளியும் (இராணுவச் சீருடை அணிந்து இருந்தனர்) சிங்களத்தில் உரக்கத் கதைத்தபடி றோட்டிலே நடக்கத் தொடங்க வெளியே எட்டிப் பார்த்த தலைகளை காணவில்லை. வெளிச்சம் போட்ட இருவீடுகளின் விளக்குகளும் அணைந்து விட்டது. யாரும் வெளிவரவில்லை. இராணுவத்தினர் வந்து நிற்கின்றனர் என்று நினைத்து விட்டனர்.

முன்பு திட்டமிட்டபடி அப்பையா அண்ணை, விக்ரர், செல்லக்கிளி மூவரும் வெடிகளைப் புதைக்க ஆரம்பிக்கின்றனர். விக்ரரும் செல்லக்கிளியும் பிக்கானால் றோட்டிலே கிடங்கு வெட்டுகின்றனர். கண்ணிவெடி புதைப்பது பெரிய வேலை. வெடிமருந்து தயார்படுத்துகையில் வெடிமருந்தின் நச்சுத் தன்மையால் தலையிடிக்கும். என்னுடைய அனுபவப்படி தாங்க முடியாத தலையிடி. அதன்பின் கிடங்குவெட்டி, (இறுகப் போடப்பட்ட தார் றோட்டிலே கிடங்கு வெட்டுவது அவ்வளவு இலகுவானதல்ல) இவற்றையும விட தாக்குதலின் போது சண்டையும் போடவேண்டும்.

எமது தகவலின் படி சுமார் நள்ளிரவு 12 மணியளவில் பலாலியில் இருந்து யாழ்ப்பாணத்துக்கு ஒரு ஜீப் வண்டியிலும், ஒரு ட்ரக் வாகனத்திலும் இராணுவத்தினர் வருவது வழக்கம். ஜீப்பில் 4 இராணுவத்தினரும் ட்ரக்கில் 10 பேர் அளவிலும் வருவார்கள் எனத் தகவல். எனவே யாழ். பல்கலைக்கழக பின்வீதி பலாலி றோட்டைச் சந்திக்கும் இடமாகிய தபால் பெட்டிச் சந்தியில், கண்ணிவெடிபுதைத்து இரண்டாவதாக வரும் வாகனத்துக்கு கண்ணி வெடியால் தாக்க முன்னால் வரும் வாகனத்தைச் சுட்டு மடக்குவது என்று நாம் வகுத்த திட்டம். அதன்படி திருநெல்வேலிச் சந்தியில் ஒரு வோக்கிரோக்கி. அது அவர்களுடைய வரவை எமக்கு அறிவிக்கும்.

விக்ரரும் செல்லக்கிளியும் அப்பையா அண்ணையும் கண்ணிவெடி தயார்படுத்திக் கொண்டிருக்கையில் மற்ற எல்லோரும் அருகில் உள்ள வீடுகளின் சுவர்களின் உள்ளே பாய்ந்து தத்தமக்கு உரிய இடத்தை தேர்ந்தெடுக்கத் தொடங்கினோம். ஒவ்வொருவருக்கும் இடம் கிடைத்தது. கண்ணிவெடியை புதைத்துக் கொண்டிருக்கையில் விக்ரர் விலகி தனக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருந்த இடத்தின் சுவரின் உள்ளே பாய்கின்றான். சுவர் அவனை விட உயரமாக இருக்க பின்பு வெளியில் குதித்து உயரம் வைப்பதற்காக தெருவில் தேடி சில பெரிய கற்களை எடுத்து உள்ளே போட்டு தன் உயரத்தைச் சரிப்படுத்திக்கொண்டு அந்த சுவரின் மறைவைக் கொண்டு தன் நிலையை சீர்படுத்திக் கொள்கிறான். துப்பாக்கியை தோளில் வைத்து இயக்கிப்பார்க்கும் விதங்களையும், துப்பாகியை இலகுவாக இயக்கமுடியுமா என்பதையும் சரி பார்த்துக் கொள்கின்றான்.

தம்பி (பிரபாகரன்) தபால் பெட்டிச் சந்தியில் இருந்து திருநெல்வேலிப்பக்கமாக உள்ள ஒரு வீட்டின் சுவரின் பின்னே நிலையை எடுத்து தாக்குதலுக்கு தன்னை தயார்படுத்திக் கொண்டிருக்கையில் வோக்கி செல்லக்கிளியை கூப்பிடுகின்றது.

செல்லக்கிளி அம்மான் மிக அவசரமாக தன் வேலையை முடித்துக்கொண்டு மீதி வேலையை அப்பையா அண்ணையிடம் விட்டுவிட்டு தனது நிலைக்குச் செல்கின்றான். அம்மான் அருகில் உள்ள ஒரு கடையின் மேல் வெடிக்கவைக்கும் கருவியுடனும் தானியங்கி இயந்திரத் துப்பாக்கியுடனும் தயாராகின்றான்.

வெளிச்சம் எமக்கும் தெரிந்தது. அப்பகூட வேலை முடியவில்லை. விக்ரர் ”அப்பையா அண்ணை வெளிச்சம் வருகின்றது கெதியா மாறுங்கோ”” என்று கத்த அப்பையா அண்ணை வயர் ரோல்களுக்கு ரேப் சுத்திக் கொண்டிருக்கையில், வோக்கி மீண்டும் அலறியது.

“அம்மான் நாங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்கள்தான். முன்னால் ஜீப், பின்னால் ட்ரக்” என்று அறிவித்தது. எனவே அம்மான் ட்ரக் வண்டிக்கு கண்ணிவெடியால் தாக்க முன்னால் வரும் ஜீப்புக்கு நாம் தாக்குதல் தொடுக்கத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கையில் வெளிச்சங்கள் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஜீப்பை எம்மிடம் வரவிட்டு, பின்னால் வரும் ட்ரக்வண்டியை கண்ணிவெடியால் தாக்கி அதில் தப்புபவர்களைச் சுடுவதாக எமது திட்டம். ட்ரக் வண்டியில் பின்பக்கமாக இருப்பவர்களை சுடக்கூடியவாறு விக்ரர் நிற்கின்றான். விக்ரரையும் தாண்டுபவர்களை கவனிக்க தம்பியும் சில தோழர்களும் நிற்கின்றனர். வெளிச்சங்கள் திருநெல்வேலிச் சந்தியைக் கடந்து வந்துகொண்டிருந்தது. நான் எட்டிப்பார்த்தேன். முன்னால் இரு விளக்குகளுடன் ஒரு வாகனம். அந்த விளக்குகளுக்கிடையிலான இடைவெளியைக் கொண்டு அது ஜீப் என்று புரிந்துகொண்டேன். அடுத்து ட்ரக். மெல்ல வந்து கொண்டிருக்கின்றன.

நாம் ஜீப்பைத் தாக்குவதற்குத் தயாராகிக்கொண்டிருக்க ஜீப் விக்ரர் நின்ற இடத்தைத் தாண்டி கண்ணிவெடி வைத்த இடத்தை அண்மித்த போது கண்ணிவெடி வெடிக்க வைக்கப்பட்டுவிடுகிறது. எமக்கு அதிர்ச்சி. ஏன் அப்படி நடந்தது? சிந்திக்க நேரமில்லை. உண்மையில் ஜீப்வண்டியை விட்டு பின்னால் வரும் ட்ரக் வண்டிக்கே கண்ணிவெடி வைக்க இருந்தோம். இன்றுவரை அது ஏன் ஜீப்புக்கு வெடிக்க வைக்கப்பட்டது என்பது தெரியாது. ஏனென்றால் அதை வெடிக்க வைத்த செல்லக்கிளி அதை விளக்கவில்லை. சண்டை முடிந்தபோது அவனை நாம் இழந்துவிட்டோம்.

செல்லக்கிளி அம்மான் பற்றி தேசியத் தலைவர் காணொளி

சிந்திக்க நேரமில்லை. உடனே நானும் என்னோடு நின்றவர்களும் சுடத்தொடங்கினோம். ஜீப்பின் வெளிச்சம் அணையவில்லை. எனவே பின்னால் நடப்பவை எடக’கும’ எமக்குத் தெரியவில்லை. எனது G3யால் இரு விளக்குகளையும் குறிபார்த்து உடைத்தேன். விளக்கு உடைந்ததும் பின்னால் நின்ற ட்ரக்கின் வெளிச்சத்தில் ஜீப்பில் இருந்த சில உருவங்கள் இறங்குவதைக் கண்டு அவற்றை நோக்கியும் ஜீப்பை நோக்கியும் ரவைக் கூட்டில் போடப்பட்டு இருந்த அத்தனை குண்டுகளையும் சுட்டேன். அது இப்படி இருக்க விக்ரரைப் பார்ப்போம்.

ஜீப் வண்டி அவனைத் தாண்டும் போது விக்ரர் தன் தலையை சுவருக்கு உன்ளே இழுத்துக் கொண்டு நிற்கையில் மிகப்பெரிய சத்தத்துடன் கண்ணிவெடி வெடிக்கிறது. விக்ரர் தலையை நிமிர்த்திப் பார்க்க ஓரே புழுதிமண்டலம். மங்கலாக ஒருவன் வெடித்த ஜீப்பில் அருந்து ஓடிவருவது தெரிய அவனைக் குறிவைத்து விசையை அழுத்த. சில குண்டுகள் அவனின் உடலில் பாய அவன் தூக்கி எறியப்படுகின்றான். அப்படியே சுருண்டுவிழுந்து விட்டான். இன்னுமொருவன் ஓடிவர அவனை நோக்கிச் சுட அவன் மீண்டும் ஓடிவர மீண்டும் சுட குண்டுகள் அவனை வீழ்த்தவில்லை. ஆனால் காயத்துடன் பல்கலைக்கழக பின் வீதியால் ஓடினான். விக்ரர் அவனைத் திருப்பிச் சுட்டான். வானளாவ உயர்ந்த புழுதி மண்டலம் அடங்கவில்லை. மற்றும் தகுந்த வெளிச்சம் இல்லை. எனவேதான் சரியாகச் சுடமுடியவில்லை. அவன் ஓடிவிட ஜீப்புக்குக் கிட்டே ஒன்றோ இரண்டோ துப்பாக்கிகள் விக்ரரை நோக்கிச் சுட்டன. அதன் சுவாலையை விக்ரர் கண்டான். தன் இயந்திரத் துப்பாக்கியால் அந்த சுவாலையை மையமாக வைத்து சில வேட்டுக்களைத் தீர்த்தான். பின்பு அடங்கிவிட்டது. மேலும் ஒருசில உருவங்கள் தெரிய அவற்றை நோக்கியும் சில குண்டுகளைச் சுட்டான் துப்பாக்கி திடீரென்று நின்றுவிட்டது. விக்ரருக்கு விளங்கிவிட்டது. போடப்பட்ட குண்டுகள் தீர்ந்துவிட்டது. குண்டுகள் நிரப்பப்பட்ட மறு ரவைச் சட்டத்தைமாற்றி மீண்டும் சுட்டான். அதேவேளை பின்னால் வந்த ட்ரக் வண்டியின் சாரதி வெடி வெடித்ததைப் பார்த்தான். அவன் உடல் சில்லிட்டது. பெரிய வெளிச்சத்தையும், ஜீப் மேலே தூக்கி எறியப்பட்டதையும் கண்ட சாரதி தன்னை அறியாமலே பிரேக்கை இறுக அமத்தினான். ஏன் பிரேக் அழுத்தும் மிதி மீது ஏறி நின்றான் என்றே கூறலாம்.

ட்ரக் பிரேக் போட்டு நின்றதும் ட்ரக்கின் பின்புறத்தில் இராணுவத்தினர் தம் துப்பாக்கியை தயாராக்கியவாறு இருக்கையிலிருந்து எழத்தொடங்கினர்.

தம்பி இரு வாகனங்களும் தன்னைத் தாண்டு மட்டும் சுவரின் மறைவிலே குந்தியிருக்க, இரு வாகனங்களும் அவரைத் தாண்டுகிறது. சிறிதாக நிமிர்ந்து பார்க்கையில் ஜீப் வண்டி கண்ணி வெடியை நெருங்கிக் கொண்டிருக்க ட்ரக் அவருக்கு 20 யார் தூரத்தில் சென்றுகொண்டிருக்க கண்ணிவெடி வெடித்தது. ட்ரக் அவருக்கு மிகக் கிட்ட கையில் எட்டிப்பிடிக்குமாப் போல் துரத்தில் பிரேக் போட்டதால் குலுங்கி நிற்க தான் எப்போதும் உடன் வைத்திருக்கும் அவருடைய G3 வெடிக்கத்தொடங்கியது.

ட்ரக்கின் இருக்கையில் இருந்து இராணுவத்தினர் எழுந்தும் எழாததுமான நிலையில் தம்பியின் G3 வெடிக்கத் தொடங்கியது. G3 யிலிருந்து புறப்பட்ட சூடான ரவைகள் தாக்குதலுக்குத் தயாராக எழுந்த இராணுவத்தினரை வரிசையாக விழுத்தத்தொடங்கியது.

சற்றும் எதிர்பாரமல் ஏற்பட்ட இத்திருப்பம் தம்பியை ஆபத்தின் உச்ச எல்லைக்குள் சிக்கவைத்துவிட்டது.

ஆனால், இந்த எதிர்பாராத திருப்பமே இப்போரின் முழுவெற்றிக்கு வழி அமைத்தது எனலாம். மிகத் துரிதமாகவும் குறிதவறாமலும் துப்பாக்கியை கையாள்வதில் முதன்னமயாளராகத் திகழும் தம்பியிடம் ட்ரக்கில் வந்த 9 இராணுவத்தினரும் சிக்கியதே எமது முழு வெற்றிக்கு வழி கோலியது.

ட்ரக் மிகக் கிட்ட நிற்பதால் இலகுவாக தம்பியால் அவர்களைச் சுடமுடிகிறது. வெடியன் அதிர்வில் தெரு விளக்குகள் அணைந்துவிட்ட பொழுதிலும் மிகக் கிட்டேயிருப்பதால் ஒவ்வொருவராகக் குறிவைத்துச் சுட்டார். ஆனால் மிக அபாயகரமான நிலை அவருக்கு. இராணுவத்தினரைப் பொறுத்தவரையில் தம்பி மிகக் கிட்டே நிற்கிறார். எதிர்பாராமல் இத்தாக்குதலில் மிக அபாயத்தின் எல்லையில் தம்பிதான் நிற்கிறார். ஆனால் தனது ஆளுமையால், ஆற்றலால் வரிசையாக இராணுவத்தினரை விழுத்தி வந்த போதிலும் இரண்டு சாதுரியமான இராணுவத்தினர் ட்றக்கிலிருந்து கீழே சில்லுக்குள் புகுந்துகொண்டு, மறைந்திருந்து தமது தாக்குதலை ஆரம்பித்தார்கள். தம்பி நின்ற சுவரில் வேட்டுக்கள் பட்டுத் தெறித்துக்கொண்டிருந்தன. இத்துடன் ட்றக்கின் முன்புறத்தில் இருந்தவர்களும் கீழே பாய எத்தனித்தனர். இதை நோக்கிய தம்பியின் G3 இவர்களையும் நோக்கி முழங்குகிறது.

இதிலே மிகவும் சங்கடம் என்னவென்றால் தம்பிக்கு உதவிக்கு எவரும் இல்லை நாம் எமது திட்டத்தின் படி ஜீப்பை முன்னே விட்டு ட்ரக் வண்டிக்கு கண்ணிவெடித் தாக்குதல் செய்வதாக இருந்ததோம். அத்திட்டத்தின்படி தம்பியை மிகப் பின்னுக்கு வைத்திருந்தோம். ஆனால் இப்போ தனியாகவே ட்றக்கை சமாளிக்க வேண்டிய நிலைக்கு தம்பி தள்ளப்பட்டு விட்டார். இதே நேரம் ஜுப்பை நோக்கி சுட்டுக்கொண்டிருந்த விக்ரர் தனக்கு 20 யார் பின்னே ட்ரக் நிற்பதையும் அதிலிருந்து துப்பாக்கிகள் சடசடப்பதையும் அவதானித்தான். தன் இயந்திரத் துப்பாக்கியை ட்றக்கை நோக்கி திருப்பினான். ட்றக்கின் முன் கண்ணாடிகள் சிதறுகின்றன. கண்ணாடிக்கு குறுக்காக ஓர் நீளவரிசையாகச் சுட்டான்.

அப்பொதுதான் சாரதி இறந்திருக்க வேண்டும். நாம் பின்பு பார்த்தபோது தனது இருக்கையிலேயே ஸ்ரேறிங்கில் சாய்ந்து வாயால் இரத்தம் கக்கியபடி உயிரை விட்டிருந்தான்.

விக்ரரின் இடத்திலிருந்து சற்று முன்னோக்கி எதிரில் இருந்த ஒழுங்கையிலிருந்து ‘”பசீர் காக்கா”” றிப்பீட்டரால் ஜீப்பை நோக்கிச் சுட்டுக்கொண்டிருந்தார். றிப்பீட்டரில் தோட்டாக்கள் முடியும்போது அதை மாற்றித் திருப்பித் தாக்கும் படி செல்லி உற்சாகமூட்டிக் கொண்டிருந்தார் காக்காவின் அருகிலிருந்த அப்பையா அண்ணை. அப்போழுது ஒழுங்கையை நோக்கி ஒருவன் S.M.G உடன் ஓடி வந்தான். ‘சுடு” என்ற அப்பையா அண்ணை உடனே ‘கவனம் எங்கட பெடியளோ தெரியாது பார்த்துச் சுடு” என்றார். றிப்பீட்டர் சத்தம் ஓய வந்தவன் பிணமாகச் சரிந்தான். அவனது S.M.Gயை அப்பையா அண்ணை ஓடிவந்து எடுத்துக்கொண்டார். இவனே ரோந்துப் பிரிவுக்கு தலைமை தாங்கிய லெப்ரினன்ட் என்று பின்னர் தெரிந்து கொண்டோம். அவனது விசேட இராணுவப் பட்டிகள் அதை உறுதிப்படுத்தின.

இதே நேரம் தம்பி தனியே நிற்பதை உணர்ந்து ரஞ்சனையும் இன்னொரு போரளியையும் ”தம்பியிடம் ஓடு” என்று துரத்தினேன். அவர்கள் அருகிலுள்ள வீடுகளால் பாய்ந்து தம்பியை நோக்கிச் சென்றனர்.

ஆனால் ரஞ்சனும் சக போராளியும் தம்பியை நோக்கி சென்றடைந்த போது ட்றக்கிலிருந்த அனைத்து துப்பாக்கிகளையும் தம்பியின் தனி ஒரு G3 ஓயவைத்துவிட்டது.

சாதாரணமாக எவரும் நம்புதற்கரிய இவ்வீரச்செயலை முடித்து விட்டு அமைதியாக வீட்டின் அருகேயுள்ள மாமரத்தின் கீழிருந்து முடிந்த ரவைக்கூட்டிற்கு ரவைகளை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தார் தம்பி.

மதிலேறிக்குதித்த ரஞ்சனும் மற்றைய போரளியும் ஆயுதத்தோடு ஒரு நபர் இருப்பதைக் கண்டு ஆயுதத்தைத் தயார்நிலைக்குக் கொண்டுவந்து ”யாரது”” என்று முன்னே வந்தனர்.

”அது நான்ராப்பா”” என்றவாறு ரஞ்சனை அடையாளம் கண்ட தம்பி இங்கே எல்லாம் முடிந்தது. உங்கடை பக்கம் எப்படி என்றார். ”அண்ணை எங்கடை பக்கம் பிரச்சினையில்லை”” என்றார் ரஞ்சன்.

”இங்கையும் எல்லாம் முடிந்து விட்டது, ஆனால், எனக்கு சற்று முன்பாக எதிரேயிருந்த புலேந்திரனையும் சந்தோசத்தையும் காணவில்லை, வா பார்ப்போம்”” என்றவாறு தன் பிரியத்திற்குரிய பG3யை தூக்கிக்கொண்டு விரைந்தார் தம்பி.

மதிலேறிக் குதிப்பதற்குமுன் ரஞ்சனுடன் வந்த போராளி தம்பியின் அனுமதியைப் பெற்று எதற்கும் முன்னெச்செரிக்கையாக ஓர் குண்டை வீசினான். குண்டு ட்ரக்கின் கீழ் விழுந்து வெடித்து எரிபொருள் தாங்கியை உடைத்தது.

இதன்பின் மதிலேறிக் குதித்து றோட்டைத் தாண்டி புலேந்திரன் சந்தோசத்தின் இடத்தையடைந்தான். அங்கு புலேந்திரன் சந்தோசத்தைக் காணவில்லை. ‘எதற்கும் முதலில் இறந்தவர்களின் ஆயுதங்களைச் சேகரியுங்கள்” எனக் கட்டளையிட்டார் தம்பி. மதிலேறி றோட்டில் குதிக்க ஆயத்தமான ரஞ்சனுடன் வந்த மற்ற வீரன் தம்பியைப் பார்த்து ”அண்ணா அவன் அனுங்குகிறான்.” மீண்டும் ஒருமுறை முழங்கிய G3 அவனின் அனுங்கலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது.

இதன் பின் ட்ரக்கை நெருங்கி ஆயுதங்களை சேகரிக்கத் தொடங்கினர். தம்பி எதற்கும் என்று வெளியே கிடந்த இராணுவத்தினரின் தலையில் இறுதி அத்தியாயத்தை G3ஆல் எழுதிவைத்தார். Gயின் வேகம் மண்டையோடுகளைப் பிளக்க வைத்தது.

இதே நேரம் பல்கலைக்கழக பின் வீதியால் ஓடிய ஓர் இராணுவவீரனை இன்னோர் போரளி துரத்திச் சென்று சுட்டான். ஜீப்பை முற்றாக முடித்துவிட்டு பொன்னம்மானும் நானும் என்னுடைய போரளிகளும் ட்ரக்கை நோக்கி நடு றோட்டால் ஓடினோம்.

”கரையால் வாருங்கள்”” என்ற குரல் எம்மை வரவேற்றது. எல்லோரும் தம்பியை சூழ்ந்துகொண்டு மகிழ்சி ஆரவாரம் செய்து கொண்டு ஆயுதங்களைப் பொறுக்கத் தொடங்கினோம். இதற்கிடையில் பொன்னம்மான் அதீத மகிழ்ச்சியுடன் இறந்து கிடந்த இராணுவத்தினரின் ஹெல்மெட்டை தலையில் போட்டுக்கொண்டு ட்ரக்கின் கீழே இறந்து கிடந்த இராணுவ வீரர்களினது ஆயுதங்களை தேடி எடுத்துக்கொண்டான்.

இத் தாக்குதல் இரவு நேரமாதலால் எம்மையும் இராணுவத்தினரையும் பேறுபிரிக்க நாம் ஹெல்மெட்டைத் தான் குறியீடாகப் பாவித்தோம். எனவே ஹெல்மெட்டுடன் ஓர் உருவம் நகர்வதைக்கண்ட தம்பி உடனடியாக துப்பாக்கியை தயார்நிலைக்கு கொண்டு வந்து ”யாரது” என்று வினவ அம்மான் ”அது நான் தம்பி” என்றவாறு தனது தவறை உணர்ந்து ஹெல்மெட்டைக் கழற்றினார்.

பொன்னம்மானை செல்லமாக கண்டித்தவாறு எல்லாரையும் சரிபார்க்குமாறு தம்பி பணிக்க ”அம்மானைக் காணவில்லை”” என்று விக்ரர் கத்தினான். விக்ரரும் புலேந்திரனும் அம்மான் நின்ற கடையின் மேல் ஏறினர். ”டேய் அம்மானுக்கு வெடி விழுந்திட்டுது” என்ற விக்ரரின் குரல் எங்கும் எதிரேலித்தது. எல்லோரும் அங்கே ஓட நான் வானை எடுத்து வந்தேன்.

வானில் அம்மானை ஏற்றும்போது அம்மானின் உடல் குளிர்ந்துவிட்டது.

லிங்கம் இறுதியாக இராணுவத்தினரின் தலையில் போட றெஜி ஆயுதங்களைப் பொறுக்கினான்.

வான் புறப்படத் தொடங்க மழையும் மெதுவாகத் தன் கரங்களால் வாழ்த்துத் தெரிவித்தது. எமக்கு செல்லக்கிளி அம்மானின் மரணத்திற்காக இடியும் மின்னலும் சேர்ந்து இறுதி வணக்கம் செலுத்த வான் எமது முகாம் நோக்கி பறந்தது.

– அன்புடன் கிட்டு –

தலைவர் திரு.வே.பிரபாகரன் அவர்கள் எழுதிய கவிதை

நாம் அணிவகுத்துள்ளோம்…
நாம் தமிழ் ஈழப் படைவீரர்கள்!
நாம் அணிவகுத்துள்ளோம்
இழந்த எமது நாட்டை மீட்க

எதிரி நமது நாட்டை
வஞ்சகமாக அபகரித்துவிட்டான்!
அதைக் கண்டு நாம் அஞ்சவில்லை!

புயலெனச் சீறி
இழந்த நாட்டை மீட்க
நாம் அணிவகுத்துள்ளோம்
நாம் தமிழ் ஈழப் படைவீரர்கள்!

எமது படையணி கடக்க வேண்டியது
நெருப்பாறென்பது எமக்குத் தெரியும்
ஆனால்…
அதைத் தாங்கக் கூடிய
மக்கள் ஆதரவென்னும்
கவசம் எம்மிடம் உண்டு!

எதிரியின் ஆயுதமோ பலம் பொருந்தியது!
எமதுஆத்ம பலமோ அதைவிட
வலிமை வாய்ந்தது!
எதிரியின் குண்டுகள் வெடிக்கும்…ஆனால்
எமது விடுதலை நெஞ்சங்கள்
எரிமலையென வெடிக்கும் சத்தத்தில்
அதன் சத்தம் அமுங்கிவிடும்!

நாம் அணிவகுத்துள்ளோம்…
நாம் தமிழ் ஈழப் படைவீரர்கள்!
எமது அணிவகுப்பு
எமது தமிழ்ஈழ மக்களிடையே
அணிவகுத்துச் செல்கிறது!

நாம் செல்லும் இடமெல்லாம்…
எமது எதிரிகள் அஞ்சி ஓடுகிறார்கள்!
மக்களிடத்தில் உள்ள
பிரதேசம் சாதி
மதமென்னும் பேய்களும்
அலறி ஓடுகின்றன…

எமது படையணி விரைகிறது…
எம தேசத்தை மீட்க!

நாம் செல்லும் இடமெல்லாம்…
காடுகள் கழனிகள் ஆகின்றன!
வெட்டிப் பேச்சு வீரர்கள்
மிரண்டோடுகின்றனர்…!

உழைப்போர் முகங்களில்
உவகை தெரிகிறது
ஏழைகள் முகங்களில்
புன்னகை உதயமாகிறது.

ஆக்கியவர் :திரு. வே.பிரபாகரன்
பதிவு :கரும்புலிகள் உயிராயுதம்

(1981-ஆம் ஆண்டில் தமிழீழ தேசியத் தலைவர் திரு.வே.பிரபாகரன் அவர்கள் எழுதிய கவிதை)

pdf poem by prabakaran

மாவிலாற்றில் இருந்து முள்ளிவாய்க்கால் வரை 25

லெப்.கேணல் அப்பையா அண்ணை
மாவிலாற்றில் இருந்து முள்ளிவாய்க்கால் வரை 25

மாமனிதர் ஜோசப் பரராஜசிங்கம் (நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்)

தன் நண்பர்களுக்காகத் தன் உயிரையும் தருபவனிடமுள்ளதை விடவும் மகத்தான அன்பு வேறெவரிடமும் இருக்க முடியாது.

பைபிளின் மிகவும் அழகிய இந்த வாசகத்திற்கு மிகப் பொருத்தமான ஒரு மனிதர் மறைந்த திரு.ஜோசப் பரராஜசிங்கம் அவர்கள். அதனாற் தான் தேசியத்தலைவரால் மாமனிதர் என்ற விருதும் அவருக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது

மண்ணையும் மக்களையும் நேசித்த ,குறிப்பாக ஆக்கிரமிப்பாளரின் கொடுமைகள் மிகுந்த தென்தமிழீழத்தின் வாழ்விலும் தாழ்விலும் பங்கெடுத்த ஒரு நல்ல ஆன்மாவின் துடிப்பு ஆயுதமுனையில் அடக்கப்பட்டிருக்கிறது.தேசத்தை நேசிப்பவர்களுக்கு மரணத்தைப் பரிசாகக் கொடுப்பது காலகாலமாக இங்கே நடந்துவருகின்றதெனினும் ஜோசப் பரராஜசிங்கத்தின் பலியெடுப்பிற்கு ஆக்கிரமிப்பாளர்கள்; குறித்த நாள், மக்களின் ஈடேற்றத்திற்காகத் தன்னைச் சிலுவையில் ஒப்புக் கொடுத்ததாகச் சொல்லப்படும் யேசுபாலன் பிறந்த நாள்.

அவரின் பலியெடுப்பிற்கு அவர்கள் குறித்த இடம் தேவனின் திருச்சபை. தமிழினத்தின் அழிவொன்றையே நித்தம் உருப்போடுவதைத் தவிர வேறெந்த சிந்தனையும் அற்றவர்களால் தான் இந்த ஈனச்செயலை அதுவும் இவ்வாறான ஒரு நாளிற்; செய்யமுடியும். விடுதலைப்புலிகளின் முக்கிய பிரமுகர் க.வே. பாலகுமாரன் சொன்னது போல் இத்தகைய ‘விழி திறக்காதவர்களுக்காக திரு. ஜோசப் தன் விழிகளை மூடியிருக்கிறார்’.

மாமனிதர் ஜோசப் பரராஜசிங்கம்பத்திரிகையாளனாகத் தொடங்கி தமிழபிமானத்தால் அரசியல்வாதியாகி, வடக்கிலும் கிழக்கிலும் இடம்பெறுகின்ற மனிதஉரிமை மீறல்களை வெளியுலகுக்கு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியவர் என்ற வகையில் அரசின் கவனிப்பைப் பெற்றவர் திரு.ஜோசப் பரராஜசிங்கம். தமிழரசுக்கட்சி,தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணி என்று தனது அரசியற்பணியை ஆரம்பித்து ஆயதப்போராட்டம் முனைப்புப் பெற்ற இன்றைய காலம்வரை பல தசாப்தங்களைக் கண்டவர்.

இன்றைய நெருக்கடியான சூழலில் ஆங்கிலப் புலமை வாய்ந்த திரு.ஜோசப்பின் குரலை நிறுத்துவது சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு மிகமிக அவசியமானதொன்றாக இல்லாவிடின் கிறிஸ்துமஸ் தினத்தையும் புனித மரியாள் தேவாலயத்தையும் கொலைக்காகத் தேர்வு செய்திருக்கமாட்டார்கள். ஒரு பாராளுமன்ற ஜனநாயக வாதியாகவும் மனித உரிமைகள்வாதியாகவும் பார்க்கப்பட்ட திரு.ஜோசப் பரராஜசிங்கம் படுகொலை செய்யப்பட்டமை தொடர்பாக உலக நாடுகளோ, சர்வதேச அமைப்புகளோ நாம் அறிந்த வரையில் அனுதாபமோ கவலையோ வெளியிடவில்லை.

கதிர்காமர் கொலையையடுத்து வெறும் அனுமானங்களை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு விடுதலைப்புலிகளுக்கெதிராகத் தடைகளைக் கொண்டுவர முயற்சித்த சர்வதேச அபிப்பிராயம், கருணை வழியவேண்டிய நாளொன்றில் காவு கொள்ளப்பட்ட உயிரை ஏன் கண்டுகொள்ளவில்லை?

ஜனநாயகப் பண்புகளுக்கமைய நாடாளுமன்றம் சென்று அடிவாங்கிய வரலாறு தமிழினத்திற்கு நிறையவே உண்டு.காலிமுகத்திடலில் அமைதியாகக் கூடிய சத்தியாக்கிரகிகள் மீது தடியடிப்பிரயோகம் செய்ததிலிருந்து மாமனிதர் குமார் பொன்னம்பலம் படுகொலை செய்யப்பட்டது வரை நடந்தேறிய அட்டூழியங்களையெல்லாம் மேற்குலகம் காணவில்லையா?

ஜனநாயகஆட்சியின் பண்புகளில் ஒன்றென மேற்குலகம் கூறும் கருத்துச் சுதந்திர உரிமை தமக்கும் உண்டென நம்பி உண்மைகளை வெளிக் கொணரப் பாடுபட்ட நடேசன், நிமலராஜன்,மாமனிதர் சிவராம் போன்றோரின் படுகொலைகளை மேற்குலகம் அறியவில்லையா?

குறிப்பாக தராக்கி சிவராம், குமார் பொன்னம்பலம் போன்றோர் மேற்குலகின் பார்வைப்பரப்புள் வரும் கொழும்பைத் தளமாகக் கொண்டது மேற்குலகின் மீது கொண்ட நம்பிக்கையாலல்லவா?

ஆந்த நம்பிக்கை மீது மண்விழவில்லையா? இவை யாவற்றிலிருந்தும் புலப்படும் உண்மை: விடுதலை கோரிப் போராடும் இனம் தனிமைப்படுத்தப்படும்;;உலகின் அக்கறை கோரி அவர்கள் எழுப்பும் குரல் யாருமற்ற வனாந்தரத்தில் ஒலிக்கும் தீனக்குரலாகி ஓயும்; என்பதே.

மீண்டும் மீண்டும் உணர்த்தப்படும் இந்த உண்மைகள் திரு. ஜோசப் பரராஜசிங்கத்தின் படுகொலை மூலம் மீள அரங்கேறியுள்ளன.

மணலுள் தலை புதைத்த தீக்கோழிகளாய் உண்மையான களநிலையைக் காணமறுக்கும் அல்லது மறக்கும் சர்வதேச அபிப்பிராயம் குறித்த கவலைகளை ஒதுக்கிவிட்டு மண்ணுக்காய் மரித்தவர்களின் அபிலாசைகளைக் கணக்கிலெடுத்து முன்னகர்வதே நாம் அவர்களுக்குச் செய்யும் இதயபூர்வமான அஞ்சலியாகும்.

———-

LTTE confers “Maamanithar” title to Pararajasingham

[TamilNet, Sunday, 25 December 2005, 15:17 GMT]
Leader of Liberation Tigers of Tamil Eelam, Velupillai Pirapaharan, bestowed the title Maamanithar (Great Humanbeing) on the slain Senior Parliamentarian Joseph Pararajasingham Sunday. “Steadfast and honest, he is an excellent political leader. The Tamil people affectionately hailed him as a formidable fighter for human rights. His extra-ordinary attachment to the Tamil cause gravitated all towards him. The demise of Mr.Joseph Pararajasingham is an irreparable loss to the Tamil Nation,” Pirapaharan said in the statement conferring the award.

Full text the letter conferring the Maamanithar title follows:

Head Quarters
Liberation Tigers of Tamil Eelam
Tamil Eelam
25 December 2005

The Tamil Nation has lost today a noble man who sacrificed personal ambitions and set a goal working resolutely for the welfare of his people. Silenced today is a voice that relentlessly resonated the freedom of the Tamil homeland and its people. A great man had fallen victim to the enemy’s cowardly act of cruelty. It is a great tragedy in the history of the Tamil Eelam freedom struggle.

Mr.Joseph Pararajasingham is a person blessed with rare and incredible qualities. Melodious interaction, simple manners and magnanimity in approach are the hallmarks of his personality. Steadfast and honest, he is an excellent political leader. The Tamil people affectionately hailed him as a formidable fighter for human rights. His extra-ordinary attachment to the Tamil cause gravitated all towards him. The demise of Mr.Joseph Pararajasingham is an irreparable loss to the Tamil Nation.

It was never to his liking to live under Sinhala Budhdhist majoritarian oppression. He totally detested the disintegration of the collective Tamil Nation under this oppression and subjugation. Setting as his noble goal absolute freedom from this oppressive state, he worked for the independence, dignity and peaceful life of the Tamil people. Motivated by this noble goal, he steadfastly supported the Tamil National freedom struggle. Respecting and accepting wholeheartedly the Liberation Tigers of Tamil Eelam and their goal, he contributed immensely to the liberation struggle of the Tamil people. Complex situations, threats and dangers did not deter him from courageously extending his helping hands to Tamil Nationalism and the Tamil Eelam liberation struggle in many ways.

As a Member of Parliament representing the people of Batticaloa and a founder member of the NorthEast Secretariat on Human Rights, he worked relentlessly in pursuit of the rights of the people of Tamil Eelam. Presenting the truth and reasonableness of the Tamil Eelam liberation struggle to the world, was a mission he undertook with passion. The yeoman services he rendered are praiseworthy and of historical significance.

Respecting Mr.Joseph Pararajasingham’s patriotism and love of freedom and to honour his contribution to the freedom struggle, I confer on him with pride the highest National Award of “Great Man”. Death never destroys noble men who lived to uphold truthful goals. Mr.Joseph Pararajasingham will live forever in the psyche of the Tamil Nation as an epoch making leader.

V.Pirapaharan
Leader,
Liberation Tigers of Tamil Eelam.

Chronology:

———-

Joseph Pararajasingham MP shot dead in Batticaloa church

[TamilNet, Saturday, 24 December 2005, 19:56 GMT]
Mr. Joseph Pararajasingham, a senior Tamil politician and the Batticaloa district Member of Parliament (MP) of the Tamil National Alliance (TNA) was shot and killed by two unidentified gunmen at St. Mary’s co-cathedral church in Batticaloa town while attending Christmas prayers early morning at 1.20 a.m Sunday. The MP’s wife, Mrs. Sugunam Pararajasingham, seriously wounded in the gunfire, was rushed to Batticaloa Hospital in critical condition. Seven more persons were injured in the gunfire, civilian sources said.

Mr. Joseph Pararajasingham

Mr Pararajasingham arrived at the Church at 10.30 p.m where the services led by Batticaloa Bishop Kingley Swampillai started at 11.30 p.m.

The co-cathedral is located in the heart of Batticaloa town on Central Road.

Pararajasinghams have two sons (one deceased), and one daughter.

Mr Joseph Pararajasingham was born on 26 November 1934 and started his career as a draftsperson at the Batticaloa secretariat. He started public service as a part-time journalist at the Tamil daily “Thinapathi,” where he wrote stories under the name Sugunam Joseph.

He entered Sri Lanka Parliament in 1990. He was re-elected in 1994 with the highest number of preferential votes ever received by a Tamil candidate in the NorthEast. He was again elected on the final count of preferential votes in the October 2000 elections. He again became an MP under the national list in 2002.

Mr Pararajasingham had a good command in English.

During the late 90’s he followed up with the Sri Lanka armed forces cases of detention, disappearances, torture, rape and killing of Tamil civilians.

He was an Executive Member of the Commonwealth Parliamentary Association and the SAARC Parliamentary Assocoation.

Mr. Joseph Pararajasingham with his wife Mrs. Sugunam  Pararajasingam
Mr. Joseph Pararajasingham with his wife Mrs. Sugunam Pararajasingham

Chronology:

Related Articles:
23.12.05 Indian High Commissioner meets TNA delegation
15.01.05 Delays in relief worsen woes of Batticaloa affected- MP
14.09.04 TNA MPs meet with Japanese Ambassador
10.09.04 TNA MPs meet Canadian Ambassador
02.09.04 French diplomats meet TNA foreign affairs committee
20.06.04 “SL President’s duplicitous politics threatens peace”- MP
13.02.04 TNA readies to face poll with ‘house’ or ‘lighthouse’
08.04.01 Pararajasingham says prisons toll death knell for Tamils
11.10.00 Pararajasingham elected on final count
10.10.99 MP probes villagers’ ‘disappearances’
03.10.99 Batticaloa MP raises Rights question
05.02.99 ‘No new evidence’ – Koneswary inquiry
03.05.98 Army uses civilians as human shields – MP
10.02.98 Pararajasingham protests over new abductions
25.10.97 Pararajasingham calls for talks with Tigers

——————————

In Memory of Maamanithar Joseph Pararajasingam

In the best traditions of Thamil custom and culture; of honoring Thamil Heroism, Statesmanship and Valour, the highest accolade and the most prestigious honour that could ever be bestowed on a human being – “Mamanithar” – Great Man or Great Human Being – was conferred on Joseph Pararajasingam on behalf of the Thamil-speaking people by Thalaivar Velupillai Pirapaharan.
Mr. Joseph Pararajasingam, MP, 2004

Mr. Joseph Pararajasingam, MP, 2004

Joseph Pararajasingam will forever be alive in the hearts and minds of the Thamil people.

He will enter the annals of history and as ‘A Great Man’.

How do you measure a man’s greatness? – By his ideals; by how he lived; by his conduct; by what he achieved while he was alive; by how he is thought of by his wife; his children; his people; his peers; his colleagues; by other communities; by world leaders; by history.

A great man lives and works for others, not for himself; a great man is driven by a force for good; a great man values honesty and integrity; a great man serves God and his people; dedicates his every living moment and his resources for the ideal that he envisions for his people and sacrifices his life for it; a great man does not let the fear of dying at the hands of those who want to stop him get in the way of his pursuit, for achieving the higher purpose that he is striving for; a great man would be sorely missed; he never dies, but is alive and keeps alive the cause he lived and died for.

Joseph Pararajasingam is indeed a Great Man. His ideal was achieving freedom and dignity for his people and until his last breath he worked tirelessly towards it.

A journalist by profession, Joseph Pararajasingam started his political life in 1952 with the Federal Party. He served the people of the NorthEast as a distinguished Member of Parliament for the Batticaloa District in the Eastern Province of Sri Lanka since 1990. He had the distinction of being elected as a Member of Parliament in 1994 with the highest number of preferential votes ever obtained by a Tamil politician since the introduction of the Proportional Representation system in Sri Lanka.

A Great Man of the people, Joseph Pararajasingam was loved by all the Thamil- speaking people. He strived to unite the Thamils, whether Christians, Muslims or Hindus, and believed deeply in the merger of the North and East as one Thamil Nation. He was the Great Man of the East, a leader Thamils needed in the East, who they couldn’t afford to lose, who is indeed irreplaceable. On his martyrdom there was deep sadness and a sense of loss in the whole of Thamil Eelam. TamilNet reported that, as a mark of condemnation and respect, shops were closed down; Banks did not operate; government and provincial offices were not functioning as workers did not report for duty; public markets and local government were completely paralyzed and transport disrupted. Despite intimidation and threats to their lives by his known assassins and their armed goons, the people openly showed their grief and outrage for a Great Man.

A “formidable human rights defender” and a humanitarian, Joseph Pararajasingam was responsible for the formation of the Red Cross Society in the Batticaloa district and was later a founding member of the NorthEast Secretariat on Human Rights (NESOHR).

From the time he entered Parliament, Pararajasingam helped to uncover human rights violations committed against the Tamils by the Sri Lanka Armed Forces in the NorthEast and in other parts of the country. He was responsible for filing the highest number of petitions – over 2000 of them – to the committee appointed by the then government to look into the arrest, torture, and detention of Tamil youths for the period from 1984 to 1987. He was responsible for forcing the government to appoint the first Presidential Commission of Inquiry to inquire into the Kokkadicholai massacre in Batticaloa, which resulted in him being threatened with bodily harm. He was the first person to raise the case of the rape and murder of Krishanti, Krishanti, who at 16 yrs was, along with her mother, brother and neighbor, tortured murdered and buried in Chemmani, the now notorious mass graves where more than 400-600 Thamils were allegedly buried according to evidence given by the accused in the case.

Amnesty International was “appalled” upon hearing of the murder of this Great Human Rights Activist, condemning his killing by “unidentified attackers” on Christmas Eve inside St Mary’s church soon after receiving Holy Communion from His Grace, Bishop Kingsley Swampillai.

A Great Man, to qualify as one, has to be a Great Statesman, especially if he lived and breathed politics. Joseph Pararajasingam was no doubt a great Statesman and was recognized as such by his peers. President Mahinda Rajapakse acknowledged it in a letter he sent to the “Family.” His colleagues in the Tamil National Alliance, who were distraught, hailed him “as unequivocally committed to the resolution of the Thamil National Question by peaceful means and was greatly concerned about the possible resumption of war and firmly believed that the Thamil quest for freedom must be resolved in a just and durable manner through dialogue and negotiations.”

A Great Man must be respected by the world and the International Community. Joseph Pararajasingam was an executive member of the Commonwealth Parliamentary Association (CPA) and the South Asian Association for Regional Cooperation (SAARC). Canada’s then Minister of Foreign Affairs and later Minister of Defense Bill Graham called him a “Man of Peace” and said “but he is also a man of steely determination, of great courage, a man willing to risk his life for his people.”

This Great Man took it upon himself to bring to the international arena both violations of human rights committed against Thamils by the security forces and the “Freedom Struggle” of the Thamils to which he was deeply committed. The way the Thamil Diaspora came together to express their anger and grief shows that Joseph Pararajasingam had touched people’s hearts.

Few Great Men can be all this; and also be great husbands. Joseph Pararajasingam was indeed a Great Husband. If you meet Sugunam Pararajasingam, you would have no doubts about it. Sugunam – the soft and gentle lady; who has a charismatic winning appeal. So dignified in her grief; yet inconsolable, and still pining for her husband..

For 49 years Joseph Pararajasingam faithfully shared his life with his greatest friend and indefatigable and ardent supporter, who would have given anything to give her life for him; agonizing over her regret that had she been near – he was a little ahead of her after receiving communion – she could have – would have placed her body as a human shield to save her husband from the assassins’ bullets. The assassins, who nevertheless turned on her to make sure she too had a fair share of the bullets which left her unconscious, also injuring many others in the church, including children. To her horror, she later found out her husband had died. 49 years of wedded bliss shattered in one cruel act.

A great father is judged by how he treats his children and his children’s mother. The children and grandchildren of Joseph Pararajasingam have no words to describe their love and immense respect for their father and grandfather, who was a father not only to them, not only to his electorate, but a father to the whole Thamil Nation.

When Thalaivar Velupillai Pirapaharan bestowed the title of “Great Man,” he said “Joseph Parajasingam’s extraordinary attachment to the Thamil cause gravitated all towards him.” That extraordinary fervor for freedom that he kept alive will endear him forever in the Thamil consciousness.

Joseph Pararajasingam will enter the annals of history and feature in the Epic that is “The Victory of Thamil Freedom” as A Great Man. A Maamanithar!

http://sangam.org/taraki/articles/2006/04-01_Pararajasingam.php?uid=1626

————–

Pararajasingham was at peace with his life’s work- Balakumaran

[TamilNet, Tuesday, 03 January 2006, 00:01 GMT]
“The murder of rights advocates in churches and holy sanctuaries is a historical phenomenon. From El Salvador’s Archbishop Oscar Romero to our own Joseph Pararajasingam, their lives did not end with death. On the contrary, they become alive into the collective consciousness of their people for whom they have struggled,” said V. Balakumaran, a senior leader of the Liberation Tigers (LTTE) talking during his weekly address to LTTE radio “Pulikalin Kural (Tigers Voice)” Saturday.

Mr. Joseph PararajasinghamMr. Joseph Pararajasingam, Sri Lankan Tamil legislator and ardent human rights activist, was gunned down in Sri Lanka during Christmas mass after he received Holy Communion from the Bishop of Batticaloa. Eight other worshipers including the slain leader’s wife were also injured. While the world remained silent, the LTTE posthumously conferred the title of “Maa Manithar” (Great Soul) recognizing the lifelong service of the 71-year-old parliamentarian.

Translation of excerpts from Balakumaran’s radio address given in Tamil follow:

“Mr Pararajasingam has become the latest human being to have sacrificed his life for the cause of liberation and emancipation of one’s people. Whenever I met with him, especially recently, I found him content with his duties and totally at peace with the race he has run. In addition he was aware of the serious threat to his life.

The history will record him as one who devoted himself to the service of his people. I only intend to touch some aspects of his life and death through those who were similarly martyred at the alter of holy sanctuaries.

The late Joseph closed his eyes so that the eyes of those which still remain shut shall be open to the truth. First let us look at the event in 1985 when our revered priest Father Bastian was slain. He was the parish priest of St. Anne’s Catholic church in Vankalai, Mannar. It was the 6th of January, 1985. The Sri Lankan army (SLA) soldiers broke into the church in the middle of the night. As Father Bastian came out holding his hands up clutching the rosary beads, the soldiers gunned him down point blank. We are once again reminded of his death while we mourn the death of Mr Pararajasingham.

People used to ask Father Bastian whether he was not concerned about his safety when he was openly involved in protecting the basic rights of the people around him. He would respond that it was not just his life, but the lives and livelihoods of all the Tamil people were uncertain and at risk. His words still resonate among our people and ring true to this date. What sin have our people committed to be under the rule of the military and lose their lives on a daily basis?

Archbishop Oscar Romero

El Salvador’s Archbishop Oscar Romero

Another similar event is the murder in El Salvador which occured on March 24, 1980. El Salvodor’ archbishop and human rights activist Reverend Oscar Romero was celebrating holy mass in his church when he was shot. He fell down embracing his death in front of a large congregation. When we mourn Honorable Joseph we remember Archbishop Romero.

Shortly before his killing Archbishop Romero said, “You can kill me. A bishop will die, but the church of god, which is the people, will never perish”. He further proclaimed, “You can tell the people that if they succeed in killing me, that I forgive and bless those who do it. Hopefully, they will realize they are wasting their time. The church would betray its own love for God if it stopped being a defender of the rights of the poor, a humanizer of every legitimate struggle to achieve a more just society that prepares the way for the true reign of God in history.”

These are the same sentiments expressed by Mr Pararajasingam. His words still echo in our hearts. The time spent on plotting and killing him is a wasted time. The killers should realize that they would not achieve anything by killing him. Reverend Romero repeatedly pleaded, “In the name of God, and in behalf of the people I implore you. Please halt your oppression. Desist from killing your own people”.

We ask of Joseph’s killers the same in the name of Archbishop Romero. In behalf of our People, and in lieu of our liberation struggle, we call upon you again and again. Please put an end to these killings. We witnessed the brutal murders of media men Mr Nadesan and Mr Sivaram, and humanitarian Mr Chandra Neru in southern Tamileelam. What do we achieve by killing the elites and humanists of our land? This is our plea to you and to the indifferent world at large.

We shall gain comfort and strength from the words of Archbishop Romero. Like the grain that needs to die to bring new life, the blood spilled by the Tamil people and MaaManithar Pararajasingam will bring freedom and dignity to the lives of our people.”

Chronology:

Up ↑