Search

Eelamaravar

Eelamaravar

Month

October 2009

மாவிலாற்றில் இருந்து முள்ளிவாய்க்கால் வரை – 07


கண்காணிப்புக் குழுவினர் மக்களை சந்திப்பதையும் அவர்களிடம் இருந்து உண்மைகளை அறிந்துகொள்வதையும் சிறீலங்கா அரசு விரும்பவில்லை. மக்களின் கருத்துக்கள் வெளியே வந்தால் விடுதலைப் புலிகள் பொது மக்களை பணயமாக வைத்திருக்கின்றார்கள் என அது சர்வதேசரீதியாக மேற்கொண்டிருந்த பிரச்சாரம் பொய்யாகிப் போய்விடும் என்பதை அறிந்திருந்தது.

எனவே, அந்த மக்களை கண்காணிப்புக் குழுவினர் சந்தித்துவிடாதபடி, கண்காணிப்புக் குழுவினரின் உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல் அவர்கள் செல்லும் இடங்கள் மீது படையினர் கடுமையான எறிகணைத் தாக்குதலை நடத்தினார்கள். இதன்போது கண்காணிப்புக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள் மயிரிழையில் உயிர்தப்பினார்கள். இதனால், மக்களிடம் இருந்து அவர்களின் மனநிலையை முழுமையாக அறிந்துகொள்ளாமலேயே அங்கிருந்து கண்காணிப்புக் குழுவினர் விரைவாக திரும்பியும் சென்றார்கள். திருகோணமலையில் தமது செயற்பாடுகள் முன்னெடுத்துச்செல்ல முடியாத நிலை காணப்படுவதாக பின்பு போர்நிறுத்த கண்காணிப்புக்குழு அறிக்கையயான்றை வெளியிட்டது.

அத்துடன், திருகோணமலையில் நடக்கும் நிகழ்வுகள் குறித்து பெரிதாகக் கண்டுகொள்ளாமல் கண்களை மூடியபடி கண்காணிப்புக்குழு நடந்துகொண்டது. இவர்களது நடவடிக்கை செயலற்றுப்போன நிலையில், திருகோணமலையின் தமிழ் உணர்வாளர்கள் உரக்க குரல் எழுப்புகின்றார்கள். எதிர்ப்புப் போராட்டங்களுக்கும் எதுவித பயனும் ஏற்படவில்லை. இதேவேளை, அகதிகள் தங்கியிருந்த வெருகல் முருகன் ஆலயம் மீது சிறீலங்கா வான் படையின் கிபீர் விமானங்கள் தாக்குதல் நடாத்துகின்றன. கோவில் சேதமடைகின்றது. அங்கு அடைக்கலம் தேடியிருந்த மக்கள் பலியாகியும், காயங்களுக்கும் உள்ளாகின்றார்கள். மக்களின் நிலமை மோசமடைகின்றது. இதனால் மக்கள் அங்கிருந்து கதிரவெளி, வாகரை பிரதேசத்தை நோக்கி மீண்டும் இடம்பெயர்கின்றார்கள்.

இடம்பெயர்ந்த மக்களுக்கு பணியாற்றுவதில் விடுதலைப் புலிகளின் மருத்துவப் பிரிவு திறம்பட செயற்படுகின்றது. வாகரைப் பிரதேசத்தில் அரச மருத்துவர்கள் இல்லாத நிலையில் காயமடைந்த போராளிகளிற்கும் சிகிச்சை அளித்த போராளி மருத்துவர்களே மக்களுக்கும் அறுவைச் சிகிச்சை முதல் அனைத்து அவசர சிகிச்சையினையும் மேற்கொள்கின்றார்கள். மருந்துத் தட்டுப்பாடு அதிகரித்திருந்த நிலையில் மட்டக்களப்பில் இருந்து ஐ.சி.ஆர்.சி ஊடாக ஒரு தொகுதி மருந்துப் பொருட்கள் வாழைச்சேனை வழியாக வந்தடைகின்றன. இதனைப் பயன்படுத்தி மக்களுக்கும், போராளிகளுக்கும், போராளி மருத்துவர்கள் சிகிச்சை செய்கிறார்கள். ஆனாலும், நிலமை மேலும் மோசடைகின்றது.

வாகரை மருத்துவமனை மீதும் சிறீலங்கா படையினர் எறிகணைத் தாக்குதலை நடத்துகின்றார்கள். மக்கள் கொல்லப்படுகின்றார்கள். வாகரை பிரதேசத்திற்கான பாதைகள் (ஏ-15 உட்பட) மூடப்படுகின்றன. வாகரை மருத்துவமனையினை பாதுகாப்பு வலயமாக்க விடுதலைப் புலிகளால் கோரப்படுகின்றது. இதனையும் மீறி மருத்துவமனை மீதும், சுற்றியல் பகுதிகள் மீதும் சரமாரியாக ஆட்லெறி, பல்குழல் எறிகணைத் தாக்குதல்கள் நடத்தப்படுகின்றன. காயம் அடைந்த மக்களுக்கு சிகிச்சை செய்யமுடியாத நிலையில் மருத்துவமனை சூழல் காணப்படுகின்றது. இதில் ஒரு நாளில் 70ற்கு மேற்பட்ட மக்கள் கொல்லப்பட்ட சம்பவம்கூட நடந்தேறியுள்ளது. சிறீலங்கா அரசு எவரது கருத்தினையும் எடுக்காது தாக்குதலைத் தொடர்ந்தது.

காயப்பட்ட மக்கள் கடல்வழியாகக் கொண்டு செல்லப்படும்போது இடையில் இறக்கின்றார்கள். ஏனைய மக்கள் சிலர் காட்டு வழியாக நடந்து படையினரின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்த மட்டக்களப்பு பகுதிகளை சென்றடைகின்றார்கள். திருகோணமலையில் விடுதலைப் புலிகளின் நிலை கேள்விக்குறியாகின்றது. பலம்பொருந்திய பின்னணியுடன் நடக்கும் தாக்குதலை விடுதலைப் புலிகள் எதிர்கொள்வதில் நெருக்கடியை சந்திக்கின்றார்கள். இலக்கு தவறாமல் நடக்கும் தாக்குதல்கள், பொது மக்களை கவனத்தில் எடுக்காமல் நடக்கும் தாக்குதல்கள் பல செய்திகளை சொல்லிச் சென்றன. மக்கள் அழிந்தாலும் பரவாயில்லை, விடுதலைப் புலிகளை திருகோணமலையில் இருந்து அகற்ற வேண்டும் என்பதில் அவர்கள் உறுதியாக இருந்தது புரிந்தது.

தொடர்ந்து திருகோணமலையை தக்க வைப்பது என்பது மேலும் இழப்புக்களையும், அழிவுகளையும் மட்டுமே ஏற்படுத்தும் என்பதைக் கணக்கில் கொண்டு ‘நிலத்தை இழ போராளிகளைக் காப்பாற்று. நிலத்தை இழந்து போராளிகளை காப்பாற்றினால், எதிர்காலத்தில் நிலத்தை மீட்க முடியும். ஆனால், போராளிகளை இழந்தால் எதிர்காலத்தில் நிலத்தையும் இழந்து, போராளிகளையும் இழக்க வேண்டி ஏற்படும்’ என்ற மாவோ சேதுங்கின் போரியல் தத்துவ வரிகள் போல், நிலத்தை இழந்து போராளிகளை தக்க வைக்கின்ற முடிவிற்கு விடுதலைப் புலிகள் வருகின்றார்கள். இதனையடுத்து திருகோணமலையில் இருந்து போராளிகள் முழுமையா வெளியேறும் முடிவு எடுக்கப்படுகின்றது.

இந்நிலையில் அங்குள்ள வெடி பொருட்களை விடுதலைப் புலிகள் மறைவிடங்களில் புதைத்தார்கள். போராளிகள் காட்டுவழியாக மட்டக்களப்பிற்கு நகர்த்தப்படுகின்றார்கள். ஒரு தொகுதி போராளிகள் வன்னி செல்லும் காட்டிற்குள் செல்கிறார்கள். முக்கியமானவர்கள் காட்டினுள் சென்றுவிட்டார்கள். ஆனாலும் குறிப்பிட்ட போராளிகள் அங்கு நிலைகொண்டிருந்தார்கள். கைவசம் இருந்த எறிகணைகளை ஆட்டிலெறி பீரங்கியால் படையினர் மீது கடும் தாக்குதலை நடத்தி முடிவுக்கு கொண்டு வந்தார்கள். இறுதியில் அங்கிருந்து வாகனங்கள், கனரக பீரங்கிகள் என்பவற்றைக்கொண்டு செல்லமுடியாத முற்றுகை நிலையை படையினர் ஏற்படுத்தி விட்டனர்.

இதனால், எதிரியின் கையில் வெடிபொருட்கள் பீரங்கிகள் என்பன முழுமையாகப் போகக்கூடாது என்பதற்காக சில மோட்டார்கள், வெடிபொருள் களஞ்சியங்கள், தகர்க்கப்படுகின்றன. இதன்போது ஆட்டிலெறி பீரங்கியும் தகர்க்கப்பட்டது. இராணுவத்தின் கையில் எந்த ஆயுதங்களும் செல்லமுடியாத நிலையை ஏற்படுத்திவிட்டு அங்கு நின்றிருந்த ஏனைய போராளிகளும் முற்றுகையை உடைத்துக்கொண்டு காட்டுவழியாக மட்டக்களப்பை வந்தடைந்தார்கள். இதேவேளை, எஞ்சியிருந்த மக்களும் வாழைச்சேனை ஊடாகவும் காட்டுவழியாகவும் கிரான் உட்பட பல பகுதிகளுக்கும் சென்று தஞ்சமடைந்தார்கள்.

மக்கள் வெளியேறிய நிலையில் 2007 பெப்ரவரியின் நடுப் பகுதியில் வாகரை மண் சிறீலங்கா படையினரால் ஆக்கிரமிக்கப்படுகின்றது. ஆக்கிரமித்த வாகரையில் உள்ள மலையில் சிங்கக் கொடியை ஏற்றி மகிழ்ந்தார்கள். இதேவேளை, இடம்பெயர்ந்து வந்த மக்கள் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் உள்ள பாடசாலைகளிலும் பொது இடங்களிலும் தங்க வைக்கப்படுகின்றார்கள். இந்நிலையில் ஒட்டுக்குழுவினர் இம் மக்கள் மீது வலை விரிக்கின்றார்கள், முகாம்களுக்குச் சென்று விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆதரவான குடும்பங்களை இனம் காண்பது, இளைஞர்களை கைது செய்வது போன்ற நடவடிக்கையில் படையினரின் ஒத்துழைப்பில் ஒட்டுக்குழுவினர் ஈடுபடுகின்றார்கள். பலர் கொல்லப்படுகின்றார்கள். பலர் காணாமல் போகின்றார்கள். அவ்வாறு காணாமல்போனவர்கள் பற்றிய தகவல்கள் இன்றுவரை தெரியவரவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

(தொடரும்…)

நன்றி்:ஈழமுரசு

லெப்.கேணல் நாதன், கப்டன் கஜன் நினைவு சுமந்து

“நாதன் எனும் நாமம்” நாளும் புவி வாழும்….. “கயனின் திருநாமம்” தரணி தினம் கூறும்.. ..

உண்மையில் ஒரு விடுதலை வீரன் சாவதில்லை அவனது உயிராக இயங்கி வந்த இலட்சிய நெருப்பு என்றுமே அணைந்து விடுவதில்லை

– தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் மேதகு வே.பிரபாகரன் அவர்கள் –

 

லெப் கேணல் நாதன் எமது விடுதலை இயக்கத்தின் மூத்த உறுப்பினருள் ஒருவராவார் நேர்மையும் கண்ணியமும் மிக்க இவர் விடுதலை இலட்சியத்தில் அசையாத உறுதி கொண்டவர் நீண்ட காலமாக அனைத்துலக நிதி திரட்டும் பொறுப்பை சுமந்து உலகமெங்கும் உழைத்தார்.

சிங்கள பேரினவாத ஆட்சியாளரின் சூட்சியால் அரச பயங்கரவாத அரூப கரங்களின் செயலால் பாரீஸ் ஈழமுரசுப் பத்திரிகை ஆசிரியரும் முற்போக்கு சிந்தனையாளனும் புரட்சிகர கொள்கைவகுப்பாளனுமாகிய கப்டன் கயனும் வீர மரணத்தை தழுவிக்கொண்டனர்.

உன்னத இலட்சியத்துக்காக எமது ஆருயிர் நண்பர்களான லெப்டினன் கேணல் நாதனும் கப்டன் கயனும் எம்மை விட்டுப் பிரிந்து 13 ஆண்டுகள் ஓடிக்களிந்து விட்டது. எமது விடுதலை நோக்கிய பயணம் ஒப்பற்ற தியாகங்களினூடாக பல வடுக்களைச் சுமந்த படி தொடர்ந்து பயணிக்கிறது.

எமது இலட்சியத்தை நோக்கிய விடுதலை பயணத்துக்கு சர்வதேச ரீதியாக ஆதரவு திரட்டும் முயற்ச்சிக்கு முட்டுக்கட்டைகளை ஏற்படுத்த சிங்கள அரசினாலும் சில ஏகாதிபத்திய சக்திகளினாலும் கைக்கூலிகளினாலும் திட்ட மிடப்பட்ட தமிழின தேசிய அடையாளச்சிதைப்பின் எதிர்ப்பை முறியடிப்பதில் புலம் பெயர்ந்து வாழும் தமிழ் மக்கள் வைராக்கியத்துடன் தொடர்ந்து உழைத்து வருகின்றனர்.

விடுதலைப்புலிகளை முறியடிப்பதை விட தமிழீழ மக்களின் ஆத்ம பலத்தை முறியடிப்பதிலேயே சிங்கள மற்றும் அதற்க்கு துணைபுரியும் சக்திகளும் கூடிய கவனம் செலுத்தி வருகின்றன. உண்மையில் விடுதலைப் போராட்டத்தின் வெற்றி மக்களின் ஆத்ம பலத்தில் தான் தங்கியுள்ளது.

பல்லாயிரக்கணக்கான உயிரிழப்புக்கள் மற்றும் உடமை இழப்புக்கள் வதைபட்டுக்கிடக்கும் சிறைப்பட்ட அகதி முகாம் வாழ்வுக்கு மத்தியிலும் விடுதலைப்போராட்டம் உலக ஒழுங்குக்கு ஏற்றவாறு அரசியல் வடிவம் எடுத்திருப்பது தமிழ் மக்களின் ஆத்ம பலத்தினால் தான் என்பதை சர்வதேச சமுதாயம் உணரத்தொடங்கியுள்ளது.

புதியதோர் உலகம் செய்யப்புறப்பட்டு நிற்க்கும் இளம்தலைமுறைதான் இன்று எமது ஆத்மபலம் அந்த மாபெரும் சக்திதான் எமது இலட்சியத்தின் நம்பிக்கை. இந்த ஆத்ம பலம் எமது விடுதலைத்தீயை அணையாது பாதுகாத்து எமது அரசியல் இலட்சியமான சுதந்திர தமிழீழத் தேசத்தை மீட்டெடுக்க ஆதாரமாய் அமையும் இதுவே நாதனும் கஜனும் எமக்கு இந்த புலம்புயர் மண்ணில் விட்டுச்சென்ற புனிதமான பணியாகும் அவர்களினதும் தாயகக்கனவுடன் மாண்ட அனைவரினதும் இலட்ச்சியத்தை ஈடேற்றி வைப்பதே எமது கடமை என்பதை நெஞ்சில் நிறுத்தி தாயக விடுதலையை வென்றெடுப்போம்.

எனவே அந்த இலட்ச்சிய வீரர்கள் நினைவுநாளில் அவர்களுக்கு எமது வணக்கங்கள்

 

நாதன் தூணாக விளங்கிய ஒரு மாவீரன்

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் சர்வதேச செயல்பாடுகளுக்கு தூணாக நின்ற ஒரு போராளி. புலம் பெயர் தமிழர் வாழும் பரப்பெங்கும் இயக்கத்தின் செயல்பாடுகளை பரப்பலாக்கி விடுதலைப் போரின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்கு தோள் கொடுத்த மாவீரன். 12 ஆண்டுகள் இயக்கத்தின் கால்களாக நின்று ஓடி ஓடி உழைத்த மாவீரன் நாதன். யாழ்ப்பாணம் அரியாலையில் ஒரு நடுத்தர வர்க்க குடும்பத்தில் பிறந்தவன். தாயின் அரவணைப்பில் வாழ்ந்த நாதன் சிங்கள அரச பயங்கரவாத புயல் எம் தேசத்தை சூறையாடிய போது தாயாலும் சகோரராலும் பிரான்சுக்கு அனுப்பப்பட்டவன்.

அரச பயங்கரவாத புயல் தமிழர் மண்ணில் விதைத்து விட்ட விடுதலை தாகம் நமது நாதன் உயிரிருப்பை பாதித்து விடக்கூடாது என்பதற்காகவே அல்லது தம் கடைக்குட்டி எங்காவது தப்பிப்பிழைத்து உயிரோடு நிம்மதியாக வாழட்டும் என்ற பேராசையினாலோ அந்தத் தாய் தன் மகனை புலம் பெயர வைத்தாள்.

பிரான்ஸ் நாதனுக்கு நிம்மதியைத் தரவில்லை. தன் இருப்பின் ஆணிவேர்களை மறந்து விட, மறுத்து விட அவன் தயாராக இல்லை. அகதி வாழ்க்கை, அது தந்த அவலம் சமுதாயத்தின் எதிர்காலம் அது பற்றிய அக்கறை என்பன அவனைச் சிந்திக்க வைத்தது. சாதாரண தன் சக மனிதனைப் போல பிரான்சில் வாழ்ந்து உழைத்து அனைத்து அவமானங்களோடும் சமரசம் செய்து கூனிக்குறுகி வெறுமனே உயிர்வாழ்ந்து விட அவன் தயாராக இல்லை.

தன்னை இனம் கண்டு தனக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியைக் கண்டு போராட துடிக்கும் ஒரு மானிடனாக அவன் வாழவே விரும்பினான். அவனது போராளித்துவம் இந்த எண்ண ஓட்டத்தில் தான் பிறப்பெடுத்தது. அவன் தன்னை தமிழீழத்தேசியத்தலைவர் மேதகு வே.பிரபாகரன் அவர்களது தலைமுறையுடன் இணைத்துக் கொண்ட கருத்துத்தளம் இங்கு தான் பிறப்பெடுத்தது.

1985இல் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் பிரெஞ்சு பணியகத்துடன் நாதன் தன்னை இணைத்துக் கொண்டான். இயகத்தின் அடிப்படைத் தேவையான நிதி சேகரிப்புப் பணியில் தன்னை முழுமையாய் ஈடுபடுத்திக் கொண்டான். இயக்கத்தின் துடிப்பான உறுப்பினரான இனம் காணப்பட்டு இருந்தான். போராட்டம் கூர்மையடையத் தொடங்கிய காலகட்டங்கள் அவை போராட்டத்தின் தேவைகள் மலை போல குவிந்திருக்க நாதன் இறக்கைக் கட்டி எம் மக்கள் வாழும் வீடுகள் தோறும் நிதி சேகரித்தான். 12 ஆண்டுகளின் பிற்பாடும் எங்கள் நாதனிடம் அதே துடிப்பும் அதே ஆர்வமும் கொஞ்சமும் குறையாது நிலைத்திருந்தது.

போர்ப்பயணம் அவனைச் செழுமைப்படுத்தியது. கால ஓட்டத்தில் பிரெஞ்சு பணியகத்தின் நிதி சேகரிப்புப் பணிக்கு முழுமையான பொறுப்பாளனாக அவன் நியமிக்கப்பட்டான். இந்திய இராணுவ ஆக்கிரமிப்புக் கால கட்டத்தில் அவன் செயல்பாட்டுப் பரப்பு சர்வதேச ரீதியாக விஸ்தரிக்கப்பட்டது. பல்வேறு நாடுகளிலும் நடாத்தப்பட்டு வந்த போராட்ட நிதி சேகரிப்பு நடவடிக்கைகளை ஊக்குவிக்கவும் வழிகாட்டவும் மேற்பார்வை செய்யவும் வேண்டிய பொறுப்பு நாதனிடம் கொடுக்கப்பட்டது. அவன் சென்ற நாடெங்கும் வெற்றிகளைக் குவித்தான். அவன் கோட்பாடுகள் பேசி நிதி சேகரிப்பவன் அல்லன். யதார்த்தத்தை சொல்லி காசு கேட்பவன். விமானம் குண்டு போட்டால் எமக்கு விமான எதிர்ப்புப்படை தேவை கடலால் அழித்தால் கடல் கப்பல் வேண்டும் என நடைமுறை பிரச்சினைகளையும் தீர்வுகளையும் விளக்கி நிதி சேகரிப்பவன் நாதன்.

புலம்பெயர்ந்து வாழும் மக்கள் போர்ச்சூழலில் இருந்து பல்லாயிரம் மைல்களுக்கு அப்பால் வேறுபட்ட கலாச்சார பொருளாதார வாழ்க்கை அமைப்பில் உயிர்வாழ்வதால் போர்க்குணமும் விழிப்புணர்வும் புலம்பெயர்ந்த மண்ணில் கேள்விக்குறியாக்கப்பட்டன. சிங்கள அடக்குமுறைகளிலிருந்து தன்னினத்தின் வாழ்விடங்களை மீட்டு எதிர்காலத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டுமென்ற தர்மாவேசம் புலம்பெயர்ந்த மண்ணின் பொருளாதார கலாச்சார சூழ்நிலையில் மழுங்கடிக்கப்பட்டு வந்தன. இந்தப் பிரச்சினையை கோட்பாட்டு ரீதியாக எதிர்நோக்கும் எமது இயக்க உறுப்பினர்கள் உள்ளனர். நடைமுறை உதாரணங்கள் ஊடாக மக்களுக்கு தெளிபடுத்த வேண்டுமென்று கருத்துக் கொண்டோரும் உள்ளனர்.

நாதன் நடைமுறைவாதி நடக்கும் விடயங்களை எடுத்துக் கையாளுபவன். அதற்காகப் போராடுமாறு தூண்டுவான். போராட்டத்தில் நிதியென்பது நாடித் துடிப்பு போன்றது என்று வலியுறுத்துவான். அவனது துடிப்பும் ஆர்வமும் பல இளம் உறுப்பினர்களை உற்சாகப்படுத்தியது. நாதன் பாணியில் நிதி சேகரிப்பு என்பது இன்று நாம் இளம் சமுதாயத்தினருக்கு சொல்லிவரும் முன்னுதாரணமாகும். அனைத்துலகச் செயலகத்தின் நிதிப் பொறுப்பாளராக இயக்கத்தின் தலைமைப்பீடத்தினால் நியமிக்கப்பட்ட நாதன் இயக்கத்துக்கு என்ற சுயமான பொருளாதார திட்டங்களை பல்வேறு முனைகளினுடாக முன்னெடுத்தான்.

இந்தப் பணியில் அவன் பல்வேறு விமர்சனங்களையும் எதிர்ப்புக்களையும் எதிர்கொண்ட போதும் ஈற்றில் தான் வித்திட்ட திட்டங்களிலிருந்து இயக்கத்திற்கு கனி பறித்தே கொடுத்தான். நாதன் தன் வாழ்நாள் பூராகவும் உணர்வுபூர்வமான மனிதனாகவே வாழ்ந்தான். இலகுவாக உணர்ச்சிவசப்படவும் அதே வேளை அதனை இலகுவாக மறந்து விடவும் அவனால் முடியும். எமது செயல்திட்டங்களின் வெற்றிகளை அனைவரிலும் அதிகமாக குதூகலத்துடன் கொண்டாடும் நாதன் அதே போல் தோல்விகளையும் அதிகமான வேதனையுடன் அனுட்டித்தான்.

தமிழீழ தேசியத் தலைவர் அவர்களை ஆழமாக நேசித்து அவரின் கரங்களைப் பயன்படுத்துவதன் மூலமே நாங்கள் விடுதலையை வென்றெடுக்க முடியுமென அடிக்கடி இடித்துரைப்பான். அவனது சிறப்பு அவன் தன் சக உறுப்பினர் மேல் வைத்திருந்த பாசமும் அக்கறையும் ஆகும். புலம்பெயர்ந்த மண்ணில் இயக்கப்பணிக்காக எம்மோடு இணையும் பலர் பல்வேறு காரணங்களால் இடைக்காலங்களில் தம் சொந்த வாழ்விற்கு திரும்பி விடுவர். இதேவேளை இயக்கத்தில் தொடர்ந்து இயங்கும் உறுப்பினர்கள் இயக்கச் செயல்பாடுகளின் விரிவாக்கம் காரணமாக பல்வேறு பிரிவுகளுக்கும் சென்றுவிட புதிய இளம் உறுப்பினர்களை எடுத்து பயிற்றுவித்தல் வழிநடாத்துதல் என்பன எமது அமைப்பிற்கு ஒரு தொடர்ச்சியான சுமையாகவே இருந்து வந்தது. இந்தப் புதிய உறுப்பினர்களை உற்சாகப்படுத்தவும் வழிகாட்டவும் அவர்களுக்கு பல மூத்த கரங்கள் தேவைப்பட்டன. இதனை வழங்குவதற்கு நாதன் எப்போதும் தயாராகவே இருந்தான்.

நிதி சேகரிப்பு என்பது இயக்கத்தின் கடினமான அத்தியாவசியமான அதேவேளை மக்கள் மயப்படுத்தப்படும் ஒரு அரசியல்பணி. பல பேருக்கு மக்களிடம் நிதி சேகரித்தல் என்பது வெறுமனே நிதிசேகரித்தல் என்பதுடன் நின்றுவிடும். ஆனால் சிலருக்கு அந்நிதி களத்தில் நிற்கும் எமது போராளிகளின் கைகளில் தவழும் வரை பூர்த்தியடையாது. அந்தச் சிலரில் எங்களது நாதனும் ஒருவனாக இருந்தான். 12 ஆண்டுகால தன் போராட்ட வாழ்வில் அவன் கடும் உழைப்பு என்பதற்கு உதாரணமாக விளங்கினார். எடுத்த பணி முடிக்கும் வரை அவன் வேறுவிடயங்கள் பற்றிச் சிந்தித்ததே கிடையாது. அந்தப் பணி வெற்றிகரமாக பூர்த்தியடையின் அன்று அவனது இயல்பான குழந்தைத்தனம் எம்மத்தில் ஆனந்த தாண்டவமாடும்.

நாதனின் வழிகாட்டலில் இயக்கத்தின் பல்வேறு சர்வதேச திட்டங்கள் வேர்விட்ட காலத்தில் அவன் படுகொலை செய்யப்பட்டது எமது விடுதலைப் போரின் முன்னால் பாரிய சவாலாகவே அமைந்தது. அவனது செயற்பாட்டு பரப்பும் அதன் வீச்சும் எமது விடுதலைப் போரை சர்வதேச ரீதியாக உந்தித் தள்ளுகையில் அதனால் அச்சமுற்ற எதிரிகள் நடத்தி முடித்த படுகொலை நாதனை உடலால் எம்மிடமிருந்து பிரித்து உணர்வால் எம்மோடு சங்கமிக்கவைத்து விட்டது.

ஒரு விடுதலை தாகம் கொண்டு எமது இயக்கத்தின் முழு நேர உறுப்பினராக தன்னை இணைத்துக் கொண்ட நாதன் தமிழீழ தேசிய தலைவர் அவர்களின் வழிகாட்டுதலில் ஒரு முழுமையான போராளியாக செழுமை பெற்று அந்தப் போர் பயணத்தில் தன்னை உடலால் இழந்து விட்டான். அவன் ஏற்றி வைத்த தியாகத் தீ புலம்பெயர்ந்து வாழும் எம் மக்களை அவர்களது எதிர்காலத்துக்கும் சுபீட்சத்துக்குமான விடுதலைப் போரில் பூரணமாக இணைத்தது. விடுதலை என்கின்ற எமது மக்களின் இலட்சியப் பயணத்தின் வெற்றிக்கு அவன் நடந்த பாதைகள் சுவடுகளாகவே ஆழப் பதிந்து நிற்கின்றன.

கப்டன் கயன் ஒரு எழுதுலகப் போராளி

ஒரு முற்போக்கு கவிஞன். 1988ஆம் ஆண்டு இந்திய இராணுவம் அமைதி பணி புரிந்த காலகட்டம். சிங்கள பேரினவாத அரசு குதூகலித்து நிற்க அகில பாரதம் எம்மீது போர் தொடுத்த காலம் அவை அப்போது எமது மக்களின் இந்திய எதிர்பார்ப்புகள் மெல்ல மெல்ல நொருங்கி தமிழர்கள் தம் சொந்த கால்களில் நின்றே விடுதலையை வென்றெடுக்க வேண்டுமென்ற புவிசார் அரசியல் கோட்பாடுகள் புலப்படத் தொடங்கிய நேரம் அவ்வேளையில் எமது விடுதலை இயக்கத்தின் பிரெஞ்சுப் பணியகம் விடுதலை மாலை என்னும் உணர்வுமிக்க கலைநிகழ்வை மக்கள் மத்தியில் அரங்கேற்றியது.

அந்த விடுதலை விழாவில் மக்களின் சமகால கேள்விகளையும் சந்தேகங்களையும் உள்வாங்கி இலக்கியம் என்பது நிகழ்வுகளின் பிரதிபலிப்பு என்ற கோட்பாட்டுடன் மேடையேறியது. இவனா நண்பன் என்ற மண் மணம் சுமந்த நாட்டுக்கூத்து. இதில் எம்மேடைகளுக்கு முற்றிலும் புதிதான இளைஞர்கள் பங்கேற்றுக் கொண்டனர். இவர்களுள் ஒருவனாக உள்வந்த ஒரு கவிஞன் அன்று முதல் தன்னை தன் தேசத்தின் விடுதலைச் செயற்பாட்டுடன் இணைத்துக் கொண்டான்.

ஆம் நாம் எமது இயக்கம் கவிஞனாகவே கயனை இயக்கத்துக்குள் உள்வாங்கியது. இலக்கியச் சிந்தனை விடுதலை தாகம் சமூக பொறுப்புணர்வுமிக்க ஒரு முற்போக்கு கவிஞனாகவே எமது விடுதலை இயக்கம் கயனை உருவாக்கியது. யாழ்ப்பாணம் கோண்டாவிலில் ஒரு நடுத்தர வர்க்க உழைப்பாளர் குடும்பத்தின் தலைமகனாக பிறந்த கயன் யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லூரியில் கல்வி கற்றவன். இனவாத புயல் எம் தேசத்தின் வேலிகளை பிய்த்தெறிந்த போது பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மதிப்புக் கொடுக்க வேண்டுமென்ற மரப ரீதியான சமூக நியதியினால் கட்டாயத்தின் நிமித்தம். இந்த மேற்குலகு நோக்கி பயணித்தவன்.

தன் சகோதரர்களை ஆழமாக நேசித்த அவன் தன் இளமைப் பொழுதுகளை பாரிஸ் நகரத்தின் அடிப்படைத் தொழிலாளர் வர்க்கத்துடன் கலந்தே பணியாற்ற வேண்டிய சூழலுக்குள் தள்ளப்பட்டான். குடும்பப் பாசம் கொண்ட கயன் மௌனமாக இருந்தாலும் அவனுக்குள் எழுந்த விடுதலை தாகம் அவனை நீண்டகாலம் மௌனிக்கவிடவில்லை. தன் குடும்பத்தை கவனித்தவாறு தன் போனாவினால் அடக்குமுறை மீது போர்த் தொடுத்தான். இயக்கத்தின் கலை பண்பாட்டு பிரிவிற்காக கலாச்சாரம் என்கின்ற பத்திரிகையை உருவாக்கி அதன் ஆசிரியனாகவும் சில காலம் பங்கேற்றான். கயன் தன் அனுபவங்களை சரியான கோணத்தினுள் உள்வாங்கி அதனை தன் எண்ணங்களினால் செழுமைப்படுத்தி அவற்றை தன் போனாவினுள் நிரப்பி சமூகத்தின் விழிப்புணர்வுக்கான ஆயுதமாக்கினான். கலாச்சாரம் இதழில் அவன் பெற்ற அனுபவம் பிற்காலத்தில் அவனால் ஈழமுரசு என்னும் வார இதழை உருவாக்க முடிந்தது.

இரு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக எமது இயக்கத்தின் பகுதி நேர தொண்டனாக இயங்கிய கயன் இயக்கத் தேவைகள் அதிகரித்த போது தன் முழுமையான விடுதலைப் புலி உறுப்பினனாக இணைத்துக் கொண்டான். எமது மூத்த தளபதி கிட்டு அவர்கள் இலண்டனில் குடிகொண்டு அங்கு சர்வதேச தலைமைச் செயலகத்தை வைத்து அனைத்துலக தொடர்பகம் என செயற்பட தொடங்கிய போது அவருக்கு உதவியாக இயங்குவதற்கு பிரெஞ்சு பணியகத்தினால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவன் கயன்.

தளபதி கிட்டுவின் ஆளுமை மிக்க வழிகாட்டல் அனுபவம் நிறைந்த அறிவுரைகள் சிந்தனைமிக்க செயற்பாடுகள் என்பன அவருடன் முழுமையாகப் பணிபுரிந்த எமது இயக்கத் தோழர்களை செழுமைப்படுத்தி நெறிப்படுத்தியது. கயன் தளபதி கிட்டுவின் புலம்பெயர் வாழ்வில் அதிக காலம் அவருடன் வாழ்ந்த இயக்க உறுப்பினர். எம்மைப் போல கிட்டுவிடம் பேச்சுவாங்கி வளர்ந்தவன் கயன். பிற்காலத்தில் கயனின் செயற்பாடுகளில் இந்த அடையாளங்கள் பல்வேறு பரிணாமங்களில் வெளிப்படுத்தப்பட்டதை நாங்கள் கண்டிருக்கின்றோம்.

ஈழமுரசு வார இதழை உருவாக்கி அதனை புலம்பெயர்வாழ் மக்களின் தகவல் தொடர்பு மற்றும் கலை பண்பாட்டு ஊடகமாக உருமாற்றிய கயனின் எழுத்தாற்றல் இயக்கத்தின் உத்தியோகபூர்வ சர்வதேசப் பதிப்பான களத்தில் மற்றும் எரிமலை மாத இதழ்களில் வெளிப்பட்டது. இயக்க கலை மாலை கலை பண்பாட்டுப் பிரிவினரால் வெளியிடப்பட்ட ஜீவகானங்கள் மற்றும் ஜீவராகங்கள் ஒலிப்பதிவு நாடாக்களில் அவன் பதித்த கவிதை வரிகள் பல்துறைப் பரிமாணங்களைத் தொட்டு நின்றது.

அவன் மக்கள் போர் பற்றி பரணி பாடினான். கண்ணோடு ஒரு கனவு என அவன் எழுதிய பாடல் அவனது கவித்துவத்திற்கு ஒரு சான்றாகும். கயன் மக்கள் மொழி புரிந்தவன். சிரிக்கச் சிரிக்க அவனால் கதை சொல்ல முடியும். தன்னோடு இருக்கும் நண்பர்களை உற்சாகப்படுத்தவும் அவர்களுடைய ஆற்றல்களை வெளிக்கொணரவும் அவனால் முடியும் அவனோடு பழகாமல் அவனை மேலோட்டமாகப் பார்த்தவர்கள் அவனை புரிந்துக் கொள்ள சிரமமப்படுவர். ஏனெனில் அவன் மிகுந்த பிரயத்தனம் செய்து தனக்குத் தானே அமைத்து வைத்திருந்த ஒரு தனிமைத் தோற்றம் அப்படியாய் இருந்தது.

ஆனால் அந்தப் பிரமையை ஒரு புதிய இயக்க உறுப்பினராய் கூட இலகுவாக உடைத்து விட முடியும். அதனை தடுக்கும் ஆற்றல் கயனிடம் இல்லை. ஏனெனில் தோழமை உணர்வு என்பது அவனால் எதிர்த்து நிற்க முடியாத ஆயுதம். உண்மையான போலித்தனமற்ற கவிஞனாக வாழ்ந்த அவன் எழுதி வைத்த கவிதைகள் அவன் இறப்பால் எமக்கு உருவாக்கிய இடைவெளியை என்றும் ஈடு செய்யும். கயன் என்ற போராளி எம் தேசத்தின் உயர்வுக்காக உலக வரலாறு இருக்கும் வரை பரணி பாடுவான்.

  • தாயில் கருவாகி தமிழில் உருவாகி தலைவன் வழிநின்ற தம்பியர்கள் இவர்கள். ஈழத்திருநாட்டை எங்கள் வசமாக்க பாரிஸ் தெருவெல்லாம் பரந்து திரிந்த புலிவீரர். நிதியின் பலமாகி நேர்மை வடிவாகி வளர்ந்த குரலொன்றை இழந்து தவிக்கின்றோம். எங்கள் நிலை கூறி இந்த உலகை உருவாக்க எழுந்த கரம் ஒன்றை இழந்து விழிக்கின்றோம். நெஞ்சம் கனலாக கண்கள் குளமாக நின்று தவிக்கின்றோம். நாதன் எனும் நாமம் நாளும் புவி வாழும் கயனின் திருநாமம் தரணி தினம் கூறும்.

உண்மையில் ஒரு விடுதலை வீரன் சாவதில்லை அவனது உயிராக இயங்கி வந்த இலட்சிய நெருப்பு என்றுமே அணைந்து விடுவதில்லை என்ற தேசியத்தலைவரின் இலட்சிய வாய்மொழி நாதன் கஜனின் உழைப்புக்கும் ஓர் மகுடமாகும்

பிரிகேடியர் தமிழ்ச்செல்வன் நினைவலைகள்

மக்களுக்காக தன்னையே உருக்கி உழைத்த இலட்சிய நெருப்பு -தலைவர் வே.பிரபாகரன்

தமிழ்மக்களின் அரசியல் சுதந்திரத்துக்காக இருபத்து மூன்று ஆண்டுகள் களத்திலும் அரசியல் தளத்திலும் பணிசெய்த பிரிகேடியர் சு.ப.தமிழ்ச்செல்வன் அவர்கள் வீரச்சாவை எய்திவிட்டார்.
http://puliveeram.files.wordpress.com/2008/09/lrg-733-20071103002.jpg
மரணிக்கும் போது நாற்பது வயதை எட்டிய சு.ப.தமிழ்ச்செல்வன் அவர்கள் பதினேழாவது வயதில் ஒரு போராளியாக விடுதலை இயக்கத்தில் இணைந்து கொண்டு தனது இருபத்து நான்காவது வயதில் செயல் திறன்மிக்க விடுதலை இயக்கத்தின் அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளர் என்ற பொறுப்பை ஏற்றதிலிருந்து அவர் மரணிக்கும் வரையான பதினான்கு ஆண்டுகளாகத் தனது பணியை செவ்வனே நிறைவேற்றியுள்ளார்.


தமிழ்செல்வம் -க.வே.பாலகுமாரன்

பிரிகேடியரைப் பொறுத்த வரையில் அவரை மிகவும் நேசித்த தேசியத் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களால் யதார்த்த பூர்வமான சிந்தனையையும், செயலையும் புடம் போடக்கூடிய செயலினூடாக அறிவுபூர்வமாக வளர்க்கப்பட்டார்.

அதனால் தான் பிரிகேடியரால் சமகாலத்தில் அரசியல் ரீதியாகவும் படைத்துறை ரீதியாகவும் செயற்பட முடிந்தது. அத்தோடு அவரது ஆற்றலானது செயல் பூர்வ அறிவாக மிளிர்ந்தது. அரசியல் ரீதியில் தமிழ் மக்களின் விடுதலை குறித்து ஒரு எத்தனிப்பை செய்து கொண்டு படைத்துறை ரீதியாக பலம் பெறுவதொன்றே தமிழ்மக்களின் விடுதலையை செயல் பூர்வமானதாக்கும் என்ற தேசியத் தலைவர் அவர்களின் விடுதலைச் சிந்தனையை அனைத்துலக மேடைகளில் அவரால் உறுதியுடன் முன் கொண்டு செல்ல முடிந்தது.


இத்தகையதொரு அளப்பரிய பணியை தமிழீழ அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளர் சு.ப.தமிழ்ச்செல்வன் அவர்கள் தாயகத்திலும் புலம்பெயர்ந்த தமிழ்மக்களிடையேயும் அனைத்துலக சமூகத்தின் மத்தியிலும் ஆற்ற முடிந்ததென்றால் அவர் களத்தில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு இராஜதந்திரி என்ற தகைமையே அவருக்கு மூலகாரணமாக அமைந்தது.

வரலாராய் வாழும் தமிழ்ச்செல்வன் – ச.பொட்டு

பிரிகேடியரின் இருபத்துமூன்றாண்டு கால விடுதலைப் பணியை எதிர்காலத்தில் ஆய்வு செய்கின்ற எந்தவொரு வரலாற்றாசிரியரும் அவருடைய விடுதலைப் பணியை பல்துறைகளினூடாகவும் ஆய்வு செய்யவேண்டியிருக்கும்.

ஏனெனில் அவருடைய விடுதலைப் பணியானது இரு கூறுகளாக நோக்கத் தக்கதாகவுள்ளது.
1. அரசியல் ரீதியிலானது.

2. படைத்துறை ரீதியிலானது.

1984 ஆம் ஆண்டு தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் போராளியாக இணைந்து கொண்ட அவர் அமைப்பின் ஆரம்பகால வளர்ச்சியில் முழுமையாக ஈடுபட்டுள்ளார்.

ஆரம்பத்தில் போராட்டத்தின் பின் தளமாக தமிழ்நாடு இருந்தபோது தமிழ்நாட்டில் ஒரு மருத்துவப் போராளியாக செயற்பட்ட அவர் பின்னர் களத்திற்கும், தளத்திற்குமிடையே தேசியத் தலைவர் அவர்களுக்கான இணைப்புச் செயற்பாட்டாளராக செயற்பட்டதன் மூலமாக அவரது ஆளுமை அன்றே தேசியத் தலைவர் அவர்களால் இனங்காணப்பட்டுள்ளதுடன் முதன்மை யானதாகவுமிருந்துள்ளது.

பிரிகேடியரின் விடுதலைப் பணியை ஒருகால ஒழுங்கில் நோக்கும்போது அமைப்பில் இணைந்து அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளராக பொறுப்பேற்ற 1984 ஆம் ஆண்டிலிருந்து 1993 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதி வரையிலான அவரது முதன்மையான படைத்துறை ரீதியிலான செயற்பாட்டையும் 1993 இலிருந்து அவர் வீரச்சாவடைந்த 2007 வரையான காலத்தையும் இரு கூறுகளாக நோக்கலாம்.

ஏனெனில் 1984 ஆம் ஆண்டிலிருந்து 1993 ஆம் ஆண்டு வரையான காலத்தில் படைத்துறை ரீதியாக தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் மிக முக்கியமான ஒரு காலகட்டத்தில் செயற்பட்டுள்ளார். இக்காலப்பகுதியிலேயே தமிழீழ விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் முக்கியத்துவம் மிக்க இந்திய ஆக்கிரமிப்புக் கெதிரான இந்திய – புலிகள் போர் நடைபெற்றது.

இந்திய – புலிகள் போரில் அவர் தென்மராட்சி கோட்டத்தின் தளபதியாக நின்று இந்திய இராணுவம் வெளியேறும் வரை சமராடியுள்ளார்.
இந்திய ஆக்கிரமிப்புப் படைகளுக்கு எதிராக அக்காலத்தில் அவர் ஒரு வீரம் செறிந்த போரை நடாத்தியுள்ளதுடன் இன்று அவரோடு கூடவே நின்று களத்தில் போராடிய போராளிகள், தளபதிகள் நினைவு கூருகின்ற வகையில் தலைமையோடு அவருக்கான தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்ட நிலையிலும் எந்தவித சிக்கலுமின்றி போராளிகளை வழி நடாத்தியமை எந்தவொரு சூழ்நிலையிலும் திறமையாக படை நடத்தும் அவரது திறனை வெளிப்படுத்துகின்றது.

அத்தோடு இக்காலப்பகுதியில் குறைந்தளவு போராளிகளையும், குறைந்தளவு ஆயுத தளவாடங்களையும் கொண்டு இந்தியப் படைகளுக்கு எதிராகப் பல்வேறு தாக்குதல்களை வெற்றிகரமாக மேற்கொண்டதுடன் பின்னர் தலைமையோடு தொடர்பினை ஏற்படுத்தியதன் மூலம் ஒரு வரலாற்று நெருக்கடிமிக்க காலத்தில் சிறப்பாகச் செயற்பட்டுள்ளார்.

உண்மையில் ஒரு சிகரெட்டைப் புகைத்து முடிப்பதற்குள் புலிகளை அழித்து விடுதலைப் போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவர முடியும் என்ற இந்திய அரசின் எண்ணத்திற்கு யாழ்ப்பாணத்திற்குள் நின்றபடி இந்தியப் படை வெளியேறும் வரை புலிகள் குறித்த இந்திய அரசின் கணிப்பீடுகளையும் அனுமானங்களையும் பொய்த்துப்போக வைத்த புலிகள் இயக்கத்தின் திறனில் பிரிகேடியரின் பங்கு அளப்பரியது.

இதேவேளை பிரிகேடியரின் இரண்டாவது கட்ட (படைத்துறை ரீதியிலான) செயற்பாட்டில் 1991 ஆம் ஆண்டுக் காலப்பகுதியில் யாழ். மாவட்ட சிறப்புத் தளபதியாக பொறுப்பேற்றுச் செயற்பட்ட காலம் முதன்மை பெறுகிறது.
இக்காலப்பகுதி மிக முக்கியமான ஒரு காலப்பகுதியாகும். இக்காலப் பகுதியிலேயே, முதலில் ஒரு கெரில்லா இயக்கமாக இனங்காணப்பட்ட தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் மெதுவாக மரபு வழிப்படையாகத் தம்மை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள முயன்றனர்.

இக்காலப் பகுதியில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் படையணிகள் ரீதியாகவும் போர் முறைகளிலும் மாற்றங்களைச் சந்தித்ததுடன் ஒரு அரை மரபு வழிப்படையாக மாற்றம் கண்டு வந்தது.

அதாவது ஒரு மரபு வழிப்படைக்கு இருக்க வேண்டிய படைக்கட்டுமானங்கள் முழுமை பெறாத நிலையில் ஒரு நவீன மரபு வழிப்படைகளை எதிர்த்துக் களமாட வேண்டிய சூழலில் யாழ். மாவட்டச் சிறப்புத் தளபதியாக பிரிகேடியர் செயற்பட்டார்.

அதாவது போராட்டத்தின் பிரதான தளத்தினைப் பாதுகாக்கும் தளபதியாக செயற்பட்டார்.

அத்தோடு அவர் யாழ். மாவட்டத் தளபதியாக பணியாற்றிய அக்காலப் பகுதியில் வட போர்முனையின் கட்டளைப்பீடமாகத் திகழும் பலாலி முக்கூட்டுப் படைத்தளத்தின் அச்சுறுத்தலிலிருந்து போராட்டத்தின் மையத்தளமாக திகழ்ந்த யாழ்ப்பாணத்தை பாதுகாப்பதற்கான ஒரு தற்காப்புச் சமருக்கு முகங்கொடுத்த அதேவேளை இவரது தலைமையில் பல வலிந்த தாக்குதல்களும் முன்னெடுக்கப்பட்டன.

குறிப்பாக

1. மன்னார் சிலாவத்துறை சிறிலங்கா படைமுகாம் மீதான தாக்குதல்.

2. ஆகாயக் கடல் வெளிச்சமரில் கடல்வழியிலான படைஇறக்கத்துக்கு எதிரான சமர்.

என்பன பிரிகேடியரின் படைத்துறை ரீதியிலான செயற்பாட்டை வெளிப்படுத்தக் கூடியன.

ஆகாயக்கடல் வெளிச்சமரைப் பொறுத்த வரையில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் முன்னெடுத்த முதலாவது மிகப்பெரும் மரபுவழிச்சமராக அது அமைந்ததோடு அனைத்துலக ஊடகங்களினதும், படை ஆய்வாளர்களினதும் கவனத்தை ஈர்த்த ஒரு சமராகவும் அது திகழ்ந்தது.
இந்தச் சமரில் கடல் வழியிலான படை இறக்கத்துக்கு எதிரான சமருக்கு பிரிகேடியரே பொறுப்பாகச் செயற்பட்டார்.

இந்தச் சமரில் விழுப்புண்ணடையும் வரை அவர் களத்தை வழிநடத்தினார். இக்காலப் பகுதியில் கடற்புலிகளின் உருவாக்கமோ அல்லது கிட்டுப் பீரங்கிப் படையணி மற்றும் குட்டிசிறி மோட்டார் படைப்பிரிவின் உருவாக்கமோ ஏதும் இல்லையென்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்த நிலையில்தான் 1993 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் உள்ளார்ந்த ரீதியாக ஒரு மிகப்பெரும் நெருக்கடிக்கு முகம் கொடுத்த நிலையில் தமிழீழ அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளராக பிரிகேடியர் நியமிக்கப்பட்டார்.

படைத்துறை ரீதியாக களங்களை வழிநடத்திய ஒருவர் ஒரு விடுதலை இயக்கத்தின் கடினம் மிக்க அரசியற் பணியை ஆற்றும் பொறுப்பையேற்றார்.
இவரது அரசியற்பணியானது இவர் அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளராக பொறுப்பேற்ற 1993 ஆம் ஆண்டிலிருந்து 2007 ஆம் ஆண்டு வரையான காலப்பகுதி பல்வேறு வகையிலும் முதன்மை பெற்றதாகவுள்ளது.

ஏனெனில் உலகின் எந்தவொரு விடுதலை இயக்கமும் சந்தித்திராத மிகப்பெரும் நெருக்கடிகளுக்கு தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் முகங்கொடுத்துக் கொண்டிருந்த நிலையில் அரசியற்பணியை முன்னெடுக்க வேண்டிய சூழமைவு அவருக்குக் காணப்பட்டது.

இந்த நிலையிலும் அவர் நெருக்கடிமிக்க பல செயற்றிட்டங்களைச் சீர்செய்யும் வகையிலான வேலைத்திட்டங்களுக்கு தலைமை தாங்க வேண்டியிருந்ததுடன் அதனை வெற்றிகரமாகவும் செயற்படுத்தினார்.
இப்பணியை நாம் இரண்டு வகையில் நோக்கலாம்.

1. இராஜதந்திரத் தளத்தில்

2. மக்களின் தளத்தில்.

ஒரு விடுதலை இயக்கத்தின் இலட்சியம், கொள்கை என்பவற்றை செவ்வனே மக்கள் மத்தியில் கொண்டு சென்று மக்கள் ஆதரவுத் தளத்தைக் கட்டியெழுப்பும் பணியை ஆற்றுவது மிகக் கடினமான ஒரு பணியாகும்.
தொடர்ச்சியான போர் நெருக்கடிகளுக்கு மத்தியில் வாழும் மக்களிடையே இப் பணியை ஆற்றுவதென்பது மிகப் பெரும் சிரமத்தைக் கொண்டது. ஆயினும் இப்பணியை பல்வேறு நெருக்குவாரங்களுக்குமிடையே அவர் முன்கொண்டு சென்றார்.

விடுதலை அமைப்பின் கொள்கையை முன்னெடுப்பது, மக்களை அணிதிரட்டுவது, விடுதலை இயக்கத்திற்கு எதிரான அனைத் துலகத்தின் இராஜதந்திர சமர்களுக்கு முகம் கொடுக்கின்ற அதேவேளை இலட்சியத்தின் மீது மக்களைத் தொடர்ந்து உறுதி கொள்ளச் செய்வது என்பவற்றோடு ஒரு நடைமுறை அரசிற்கான கட்டுமானங்களை உருவாக்கும் தலைமையின் எண்ணங்களுக்கு செயல் வடிவம் கொடுப்பது எனப் பரந்துபட்ட வேலைத்திட்டங்களை அவர் முன்னெடுக்க வேண்டியிருந்தது.
ஆயினும் இக்காலப்பகுதியில் இவர் ஒரு மிகப் பெரும் போர் இடப்பெயர்வு நெருக்கடிக்கும், இயற்கை அழிவுகளுக்கும் முகம் கொடுத்த மக்களின் புனர்வாழ்வு அபிவிருத்தி, மீள்குடியேற்றம் என்ற வாழ்வியல் நெருக்கடிகளையும் வெற்றிகரமாகக் கையாண்டார்.

2.யாழ்ப்பாண இடப்பெயர்வு.

4. சுனாமி ஆழிப்பேரலை அனர்த்தம்.

யாழ்ப்பாண இடப்பெயர்வைப் பொறுத்த வரையில் சுமார் ஐந்து இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட மக்கள் ஒரே இரவில் இடம்பெயர்ந்த சூழ்நிலையில் அதற்கு முகம் கொடுத்து வன்னியை நோக்கி இடம்பெயர்ந்த மக்களின் இருப்புக்கு வழிகோலியது அவரது அரசியற்பணிக் காலத்தில் ஈட்டிய மிகப்பெரும் சாதனையாக நோக்கத்தக்கது.

இத்தகையதொரு நிலையிலும் அரசியல்துறைக்கான சிவில் கட்டமைப்புக்கள் குலையாது அவற்றின் மீள் எழுச்சிக்கு பாடுபட்டமையானது முதன்மை மிக்க செயற்பாடாகும்.இதேபோன்றுதான் 2004 ஆம் ஆண்டு தென்னாசியப் பிராந்தியத்தில் இந்தோனேசியாவின் சுமாத்திரா ஜாவா கடற்பரப்பில் ஏற்பட்ட நிலவதிர்வு காரணமாக கரையோரப் பிரதேசங்களில் ஏற்பட்ட ஆழிப்பேரலை அழிவிலிருந்து மக்களை துரிதகதியில் மீள்நிலைக்குக் கொண்டுவரும் செயற்றிட்டம் தேசிய ரீதியில் முன்னெடுக்கப்பட்டபோது அதனை வெற்றிகரமாக செயற்படுத்தி அனைத்துலக சமூகத்தின் பாராட்டு தலையும், கவனத்தையும் தாயகத்தை நோக்கி ஈர்த்தமையானது இவரது திறனிற்குச் சான்றாகும்.

அனைத்துலகத்தின் உதவிகள் முழுமையாக தமிழ் மக்களுக்கு வந்தடைவதை சிறிலங்கா அரசு தடுத்துக் கொண்டிருந்த நிலையில் எட்டக்கூடிய அனைத்து வளங்களையும் ஒன்றுதிரட்டி சிறிலங்காவை விஞ்சும் அளவுக்கு செயல்பூர்வமாக அதனை எதிர்கொண்டமையானது அனைத் துலக சமூகத்தின் கவனத்தை ஈர்த்தமைக்குக் காரணமாக இருந்தது.

இச்செயற்றிட்டமானது பாதிக்கப்பட்ட மக்களை துரிதகதியில் இயல்பு நிலைக்கு கொண்டுவர மிகவும் பயனுடையதாக அமைந்திருந்தது.
இது பிரிகேடியரின் அரசியற்பணியில் மக்களின் தளத்தில் அவர் ஆற்றிய மகத்தான பணியாக அமைந்தது என்றால் மிகையாகாது.
இதேவேளை தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் இவரது இராஜதந்திரப் பணி வித்தியாசமானதாகும்.

அரசுகளுக்கிடையான இறுக்கமான பிணைப்பினூடாக முன்னெடுக்கப்பட்டு வரும் இராஜீக உறவுகளுக்கு நடுவே விடுதலை அமைப்பொன்றின் புரட்சிகர அரசியலை அனைத்துலக நாடுகளின் ஒத்திசைவுப் போக்கின் நடுவே முன்கொண்டு செல்லுதல் என்பது ஒரு கடினமான பணியாகும்.

விட்டுக் கொடுப்புக்கள் என்ற பேரிலும் இணைந்து செயற்படுதல் என்ற கோதாவிலும் ஒரு விடுதலை அமைப்பை அரசியல் நீரோட்டத்துக்குள் கொண்டுவருதல் என்ற புனிதம் கெட்ட இராஜதந்திர வலைப் பொறிக்குள் வீழ்த்திவிட முயலும் அனைத்துலக இராஜதந்திர முயற்சிகளுக்கு ஈடு கொடுத்து இலட்சியத்தையும், தலைமையின் முடிவுகளையும் பாதுகாக்கின்ற இராஜதந்திரப் பாத்திரத்தை பிரிகேடியர் ஏற்றிருந்தார்.

இன்றைய அனைத்துலக சமூகமானது அனைத்துலக ரீதியாக குருட்டுத்தனப் பார்வையூடாக எல்லா இனங்களின் போராட்டங்கள் மற்றும் முன்னெடுப்புக்கள் மீது பயங்கரவாத முத்திரை குத்த முனைந்து வரும் இன்றைய உலக யதார்த்ததில் ஒரு புரட்சிகர இராஜதந்திரப் பணியை பிரிகேடியர் மேற்கொண்டிருந்தார்.

சமாதானம் அடிமைகளை உருவாக்கு கிறதென்றால் அதற்குச் சுதந்திரத்தை சாகடிக்கும் வல்லமை இருப்பதானாலேயேயாகும்.
அந்தச் சாகடிக்கும் வல்லமைக்குச் சவாலாக தமிழினத்தின் அரசியல் பணியை முன்னெடுத்து விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு அரசியல் ரீதியான காப்பை பெறுவதென்பது மிகக் கடினமான பணியாகும்.

அதிலும் பல்வேறு நாடுகளிலும் தடைசெய்யப்பட்ட ஒரு விடுதலை அமைப்பின் அரசியல் பிரிவுத் தலைவராக நின்று சர்வதேச சமூகத்தின் எதிர் முகத்தை எதிர்கொள்வது இலகுவான காரியமல்ல.

பேச்சு என்ற சாக்கில் சர்வதேச சாசனங்களின் பொறிக்குள் வீழ்த்தி தமிழினத்தின் விடுதலைக் கனவை கலைத்துவிட முயலும் சூழ்ச்சிக்கு பலியாகாது சுதந்திர இயக்கத்தின் இலட்சியத்தை முன்கொண்டு செல்வதில் பிரிகேடியர் ஆற்றலோடு பணியாற்றினார்.

இதன்போது அனைத்துலக சமூகத்தின் அத்தனை இராஜதந்திரப் பிரயோக வடிவங்களுக்கும் அவர் முகங்கொடுக்க வேண்டியேற்பட்டபோதும் அவர் இலட்சியத்தை எந்தவொரு கட்டத்திலும் சிக்கலுக்கோ, சிரமத்துக்கோ உள்ளாக்க நேரிடும் வகையில் செயற்படவில்லை என்பது நோக்கத்தக்கது.

பிரிகேடியர் அவர்களின் பதின் மூன்றாண்டு கால அரசியற் செயற்பாடுகளின்போது இரண்டு சமாதான பேச்சுக்களை எதிர்கொண்டுள்ளார்.

5.யாழ்ப்பாணப் பேச்சுவார்த்தை. (முன்னாள் சிறிலங்கா சனாதிபதி சந்திரிகா காலம்)

6.நோர்வேயின் அனுசரணையுடனான சமாதானப் பேச்சுவார்த்தை.

இவ்விரு சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகளின் போதும் பலகட்ட சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகள் பிரிகேடியரின் தலைமையில் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

அனைத்துலக சமூகத்தின் இராஜதந்திர சிக்கல்களுக்குள்ளோ, அனைத்துலக ஊடகங்களின் சிக்கலுக்குள்ளோ அகப்படாது அவர் நேர்த்தியாக முன்கொண்டு சென்றிருந்தார். இதில் நோர்வே அனுசரணையுடன் முன்னெடுக்கப்பட்ட அமைதியில் எட்டாவது கட்ட சமாதானப் பேச்சுவார்த்தையானது அதாவது ஜெனீவா-ஐஐ பேச்சுவார்த்தை பிரிகேடியர் தலைமையேற்று முன்னெடுத்திருந்த மிகச் சிறந்த சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகளில் ஒன்றாகும்.

பிரிகேடியரின் இராஜதந்திரப் பணிக்காலத்தில் அவர் ஆற்றிய மிகச் சிறந்ததும் மிகவும் பாராட்டப்பட்டதுமான ஒரு இராஜதந்திரப் பணியாகவே ஜெனீவா-ஐஐ நோக்கப்படுகிறது.

தமிழ் மக்களைப் பொறுத்தவரையில் தீர்வுகளோ இணக்கப்பாடுகளோ ஏதுமற்ற நிலையில் ஐந்தாண்டுகளாகப் பேச்சுக்கள் மட்டுமே நீடித்து வந்த நிலையில் தமிழ்மக்களுக்கு ஏற்பட்டிருந்த ஆகக் குறைந்தளவிலான மனிதாபிமான நெருக்கடிகளைக் கூட களையமுனையாத சிறிலங்கா அரசின் போக்கை ஜெனீவா-ஐஐ சமாதானப் பேச்சுவார்த்தையில் அனைத்துலக சமூகத்தின் முன்னிலையில் வெளிப்படுத்தி ஜெனீவா-ஐஐ சமாதானப் பேச்சுவார்த்தையின் முழுத்தோல்விக்கும் சிறிலங்கா அரசே பொறுப்பென்பதை அந்தச் சமாதானப் பேச்சின் போது அவர் நிரூபித்திருந்தார்.

அத்தோடு ஜெனீவா- சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைக்கு தமிழர் தரப்பில் தலைமை தாங்கிய பிரிகேடியர் சிறிலங்கா அரசின் தரப்பில் பேச்சு நாகரிகத்தைக் கூட கடைப்பிடிக்காத அநாகரிகப் போக்கு காணப்பட்ட நிலையிலும் பிரிகேடியர் நிதானமாகவும் அறிவுபூர்வமாகவும் ஜெனீவா- பேச்சுவார்த்தையை கையாண்டிருந்தமையை இராஜதந்திர வட்டாரங்கள் அன்று பாராட்டிப் பேசியிருந்தமை கவனிக்கத்தக்கது.

ஆயினும் இந்தப் பேச்சுவார்த்தை தோல்வியடைந்த நிலையில் மீண்டுமொரு பேச்சுக்கான திகதியை நிர்ணயிக்கும் ஒரு வலுவிழந்த கோரிக்கையை பிரிகேடியரின் முன்னிலையில் அனுசரணையாளர்கள் முன்வைத்த போது அவர் உறுதியாக அக்கோரிக்கையை நிராகரித்து தமிழர் தரப்பின் உறுதியை நிலை நிறுத்தியிருந்தார்.

ஒரு கட்டத்தில் மென்போக்கு இராஜதந்திர அணுகுமுறையிலிருந்து சற்றே விலகி அச்சுறுத்தும் இராஜதந்திர அணுகுமுறையை அனைத்துலக சமூகம் கையாண்டபோது கூட பிரிகேடியர் புலிகளுக்கே உரித்தான உறுதியோடு அவற்றை நிராகரித்திருந்தார்.

அதாவது அடுத்த கட்டப் பேச்சுக்கான திகதி நிர்ணயம் செய்யப்படாது விட்டால் தமிழர் தரப்பு பேச்சுக்குழு கொழும்பினூடாக பயணம் செய்வதில் சிக்கல்கள் ஏற்படும் என்ற தொனியில் மிரட்டல் இராஜதந்திரத்தை பிரயோகித்த போது பிரிகேடியர் ஜெனீவாவில் வைத்து சர்வதேச இராஜதந்திரிகளுக்கு புலிக்குணத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

அந்தச் சம்பவத்தைப் பிரிகேடியரே பின்னர் பின்வருமாறு தெரிவித்திருந்தார். அதாவது அடுத்த பேச்சுக்கான திகதியை நிர்ணயம் செய்யாது போகும் பட்சத்தில் கொழும்பு கட்டுநாயக்க விமான நிலையத்தினூடாக பிரயாணம் செய்வதில் சிக்கல்கள் ஏற்படலாம் என்பதற்கு… இதுவொன்றும் எங்களுக்குப் பிரச்சினையில்லை. இந்தியாவினுடைய சமாதான முயற்சியின்போது இந்தியாவின் தவறான செயற்பாடு காரணமாக நாங்கள் அப்போது பன்னிரெண்டு போராளிகளை இழந்தோம். இப்போதும் ஏதேனும் சிக்கலை ஏற்படுத்தினால் மேலும் பதின்மூன்று போராளிகளை எமது விடுதலை இயக்கம் இழக்க நேரிடும். ஆனால் இது நோர்வேயின் சமாதான முயற்சியில் ஒரு புதிய தொடக்கமாக இருக்கும் எனச் சாவிற்கு அஞ்சாத புலிகளின் குண இயல்புநிலையில் மிகக் காட்டமாக அனுசரணையாளர்களுக்கு பதிலளித்தார்.

இது எந்தவொரு சூழலிலும், எந்தவொரு தளத்திலும் தளம்பாத பிரிகேடியரின் உறுதிமிக்க இராஜதந்திரப் பணிக்கு மிகப்பெரும் சான்றாகும்.
பின்னர் தமிழர் பேச்சுக்குழுவினர் பாதுகாப்பாகப் பயணம் செய்வது குறித்து அனுசரணையாளர்கள் வழமையைவிட அதிக சிரத்தையை எடுத்திருந்ததுடன் அதில் அவர்கள் கூடுதல் கவனம் செலுத்தியதாக தெரிவித்திருந்தார்.

இவ்வாறுதான் பிரிகேடியரின் இராஜதந்திரப் பணியும் மிகக் காத்திரமானதாக அமைந்தது.

பிரிகேடியர் தனது இருபத்து மூன்று வருடகால விடுதலைப் பயணத்தில் பதின்மூன்றாண்டு காலம் தொடர்ச்சியாக படைத்துறைப் பணியையும் பதினான்காண்டு காலம் அரசியல் தளத்தில் இராஜதந்திரப் பணி, மக்கள் பணியென விடுதலை அமைப்பின் வளர்ச்சிக்கும், மக்களின் மேம்பாட்டுக்குமென அயராது உழைத்த விடுதலை இயக்கத்தின் செயற்பாட்டாளராகத் திகழ்கிறார்.

பிரிகேடியரின் இறுதிக் காலப்பகுதியானது அரசியல் ரீதியாகவும், இராஜதந்திர ரீதியாகவும், படைத்துறை ரீதியாகவும் அவர் புடம் போடப்பட்ட ஒரு இளம் தலைவராக, தேசியத் தலைவர் அவர்களின் எண்ணத்திற்கு அமைவாக உருவாகியிருந்தார் என்றால் மிகையாகாது.

நாங்கள் உயிருடன் இருக்க மாட்டோம் -புதுவை இரத்தினதுரை

puthuvaiபுதுவையின் ஆழ வரிகளை ஒரு முறை நின்று கேளுங்கள்

ஈழ விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் விடுதலைக் கவிஞர் புதுவை இரத்தினதுரை – போராட்டத்தில் பங்கேற்று புரட்சிப் பாக்களை எழுதி இளைஞர்களை எழுச்சிகொள்ள செய்தவர்.

  • “இழந்து போனவனுக்கு வாழ்க்கை துயரம்
    எழுந்து நடப்பவனுக்கு எல்லாமே மதுரம்”
    “துயரம் அழுவதற்காக அல்ல… எழுவதற்காக

– இத்தகைய மகத்தான சொற்களை கவிதையாக எழுதியவர் அவர், ஆதலால், ஆற்றுப்படுத்திய மனத்துடன் கவிஞருக்கு பதிவை…

”அட மானுடனே!
தாயகத்தைக் காதலிக்கக் கற்றுக்கொள்
பெற்ற தாய் சுமந்தது பத்து மாதம்
நிலம் சுமப்பதோ நீண்ட காலம்.
அன்னை மடியில் இருந்து கீழிறங்கி
அடுத்த அடியை நீ வைத்தது
தாயகத்தின் நெஞ்சில்தானே.
இறுதியில் புதைந்தோ
அல்லது எரிந்தோ எருவாவதும்
தாய்நிலத்தின் மடியில்தானே.
நிலமிழந்து போனால் பலமிழந்து போகும்
பலமிழந்து போனால் இனம் அழிந்து போகும்
ஆதலால் மானுடனே!
தாய்நிலத்தைக் காதலிக்கக் கற்றுக் கொள்”

வாழ்க்கையின் மீதான அதி உன்னதமான நம்பிக்கைகளையும், அழகியலையும் தரும் இத்தகைய உக்கிரமான கவிதைகளை எழுதிய கவிஞர் புதுவை இரத்தினதுரை, தனது பதினான்காவது வயதில் கவிதை எழுத தொடங்கி, முப்பத்தேழாவது வயதில் (1935) விடுதலைப் பாதையில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டு செயல்பட்டவர், ஒரு சிற்பக் கலைஞரும் கூட.

“எமது மக்களுடைய நுகத்தடிகளை உடைத்தெறிவதில் நானும் போராட வேண்டும் என்று நினைத்தேனே தவிர, தொடர்ந்தும் கவிதை எழுதிக் கொண்டிருப்பேன் என்ற நினைப்பில் நான் வரவில்லை. ஆனால், அமைப்புக்கு வருவதற்கு முன்பே எனது துறை கலையாக இருந்தபடியால், அமைப்புக்குள் நுழைந்த பின்பும் இயக்கத்தில் கலைப் பண்பாட்டுத் துறையை கவனிக்க வேண்டியதே எனக்கிடப்பட்ட பணி ஆகியது. இந்தப்பணியை நான் செவ்வனே நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன்” என உறுதியுடன் கூறிவந்த புதுவை இரத்தினதுரை, ”ஈழத்தில் மட்டுமல்ல மானுடம் எங்கு வதைபடுகிறதோ, அங்கெல்லாம் அவர்களுடைய மொழியில் எனது கவிதை பேசும்” என்கிறார்.

கவிஞர் புதுவை இரத்தினதுரையின் கவிதைகளை படித்தும், கவிதைப் பாடல்களை கேட்டும் பலநூறு இளைஞர்களும், இளைஞிகளும் விடுதலைப் படையினில் வந்து சேர்ந்து “மண் மீட்புக்காக” களமாடிக் கொண்டிருப்பதை சென்னையில் என் அண்டை வீட்டில் வாழும் ஈழத் தமிழ் நண்பர் யொனி, சொல்ல கேட்கும் பொழுது – கவிஞரின் “கவிதாயுதம்” இருப்பதிலேயே உயர் கருவியாக மதிக்கப்பட்டு – மெய் சிலிர்க்க வைக்கிறது.

ஈழமண்ணில் தோன்றிய மிகச்சிறந்த ஆய்வாளர்களும் ஒருவரான பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி அவர்கள், புதுவை இரத்தினதுரை கவிதைகள் பற்றி குறிப்பிடும்பொழுது,

  • “…இந்த மண் எங்களின் சொந்த மண் இதன்
    எல்லைகள் மீறி யார் வந்தவன்.
    நிலைகள் தளர்ந்து தலைகள் குனிந்து
    நின்றது போதும் தமிழா – உந்தன்
    கலைகள் அழிந்து கவலை மிகுந்து
    கண்டது போதும் தமிழா இன்னும்
    உயிரை நினைத்து உடலை சுமந்து
    ஓடவா போகிறாய் தமிழா…”

என நெருப்பாக தொடங்கி நீளும் ஒரு பாட புதுவை இரத்தினதுரை எழுதியுள்ளார். அந்த பாடல் வரிகள் எத்தகைய தாக்கத்தை மக்கள் மனத்தில் ஏற்படுத்தியது என்பதற்கு ஒரு உதாரணத்தை சொல்கிறேன் – ஈழத்திலுள்ள திருநல்வேலி சந்தியில் 1993இல் ஒரு நாள் அதிகாலை 4 மணியளவில் ஒருவர் தேநீர் குடித்துவிட்டு, சுருட்டு பற்ற வைத்துக்கொண்டு குளிருக்காக தலையையும் காதையும் மறைத்து தான் போட்டிருந்த போர்வையுடன் மிதிவண்டியில் ஏறிய நேரத்தில் இந்தப் பாடலும், “வெள்ளிநிலா விளக்கேற்றும் நேரம்” பாடலும் ஒலிபரப்பாக மிதிவண்டியில் அப்படியே நின்றபடி கேட்டுவிட்டு சென்றார். புதுவை இரத்தினதுரையின் புரட்சிக் கருத்துக்களையும் நெகிழ்ச்சியான அனுபவங்கலையும் பாடலில் கேட்டு, உறைந்துபோன அந்த ஈழத் தமிழனின் செயலை கண்டு மனம் நெகிழ்ந்தேன்” என்று பூரிப்போடு கா.சிவதம்பி எழுதியுள்ளார்.

விரும்பி இடம்பெயர்வது வேறு – விரும்பாமல் வன்முறை செய்து இடம்பெற வைப்பதென்பது வேறு. புலம் பெயர வைப்பவன் – இறுதியில் எத்தனை முறை மன்னிப்பு கேட்டாலும் அவனை மன்னிக்கவே கூடாது என மனம் பதற வைக்கிறது புதுவை இரத்தினதுரையின் சில படைப்புகள்.

  • “ஊர் பிரிந்தோம்
    ஏதும் எடுக்கவில்லை
    அகப்பட்ட கொஞ்சம் அரிசி,
    பருப்பு, இரண்டு பாய், இருமல் மருந்து,
    மனைவியின் மாற்றுடுப்பு மூன்று,
    காற்றுப் போய்க்கிடந்த மிதிவண்டி,
    காணியுறுதி,
    அடையாள அட்டை அவ்வளவே,
    புறப்பட்டு விட்டோம்.
    இப்போ உணருகிறேன்
    உலகில் தாளாத துயரெது?
    ஊரிழந்து போதல் தான்.”

இந்த நிலை – அரை நூற்றாண்டாக… ஈழமண்ணில் தொடர்கிறது. இது நாளையும் தொடரும் என்கிற போது… சொல்லி புலம்ப சொற்களில்லை. இயலாமையால் மனம் மௌனமாகிறது.

  • “தம்பி பெஞ்சாதியின் தமையன் வீட்டில்
    இரவில் பாய்விரிக்க எங்கு இடமிருந்தாலும்
    அங்கு உடல் சரிப்பு.
    வீட்டுக்காரரின் தூக்கம் கலையுமென
    இருமலைக் கூட உள்ளே புதைப்பு
    களவுக்கு வந்தவன் போல மனைவியுடன் கதைப்பு
    கிணற்று வாளி தட்டுப்பட்டாலே படபடப்பு
    ஒண்டுக்கிருத்தல்,
    குண்டி கழுவுதல்
    ஒவ்வொன்றையும் பயந்தபடி ஒப்பேற்றல்.”

இப்படி காலம் காலமாக சிதைந்தும் – மனம் சிதையாமல் இருப்பதெப்படி?. நம்பிக்கை. உண்மையின் மேல் ஈழத் தமிழர்கள் வைத்திருக்கும் பெரு நம்பிக்கை. இந்த நூற்றாண்டிற்கு மட்டுமல்ல – இன்னும் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு தமிழனின் விடுதலைப் போராட்டத்திற்கான இந்த “எரிசக்தி” கையிருப்பாக இருக்கும் என்றே தோன்றுகிறது.

  • “இன்று நடை தளர்ந்தும்
    நரை விழுந்தும் தள்ளாடும்
    ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முந்திய இளைஞர்களே!
    வெள்ளைத் தோல் சீமான்கள்
    வீடு திரும்ப மூட்டை கட்டியபோது
    நீங்கள் ஏன் ஊமையானீர்கள்?”

என்று ஒரு ஞாயமான வினாவை தனது கவிதை மூலம் புதுவை இரத்தினதுரை எழுப்புகிறார். செய்யவேண்டிய வேலையை, செய்ய வேண்டிய நேரத்தில் செய்து விட்டால் தலைமுறைகள் ஏன் தத்தளித்தாடுகிறது என்று கேட்ட கவிஞர், இப்போதுள்ள இளம் தலைமுறையினருக்கும் சுருக்கென சூடு வைக்க தயங்கவில்லை,

  • “உடல்கீறி விதை போட்டால்
    உரமின்றி மரமாகும்
    கடல் மீது
    வலை போட்டால்
    கரையெங்கும் மீனாகும்.
    இவளின் சேலையைப் பற்றி
    இந்தா ஒருவன்
    தெருவில் இழுக்கின்றான்
    பார்த்துவிட்டுப்
    படுத்துறங்குபவனே!
    நீட்டிப்படு.
    உனக்கும் நெருப்பூட்டிக் கொளுத்த
    அவனுக்கு வசதியாக இருக்கட்டும்.
    ‘ரோஷ’ நரம்பை
    யாருக்கு விற்று விட்டுப்
    பேசாமற் கிடக்கின்றாய்?”

இத்தகைய அற்புத படைப்பின் மூலம் – ஈழத் தமிழ்மக்களை போராட்ட களத்திற்கு செல்ல வழியமைத்தவர் புதுவை இரத்தினதுரை.

  • “……சும்மா காற்றில் பற்றியா இந்தத் தீ மூண்டது?
    இந்த அனல் பிடித்தெரிய எத்தனை காலம் பிடித்தது.
    எத்தனை பேரைத் தீய்த்து
    இந்த தீ வளர்த்தோம்.
    எத்தனை பேரை நெய்யாக வார்த்தோம்
    அணைய விடக்கூடாது
    ஊதிக்கொண்டேயிரு.
    பற்றியெரியப் போகுதெனப் பதறுவர்
    ஊதுவதை நிறுத்தி விடாதே
    இந்தத் தீயின் சுவாலையிற்தான்
    மண் தின்னிகள் மரணிக்கும்.”

மீண்டும் ஊரில் நுழைய – தெருவில் நடக்க – தன் வீட்டு நிழலில் களைப்பாற துடிக்கும் என் உறவு ஈழத்தமிழினத்திற்கு எப்போது விடிவுகாலம் பொறக்கும் என்று எண்ணும்படியாக துக்கம் தொண்டையை அடைக்க என்னை நிலைதடுமாற செய்தது புதுவை இரத்தினதுரையின் கவிதைகள். அவரின் படைப்பை மொத்தமாக ( நூல்: பூவரசம்வேலியும் புலுனிக் குஞ்சுகளும்; ஆசிரியர்: புதுவை இரத்தினதுரை; வெளியீடு: விடியல் பதிப்பகம், பக்கம்: 432; விலை: ரூ.300) படித்து முடித்தபோது மண்ணைப் பற்றியும், மண்ணுக்கும் மனிதனுக்குமான பாசம் பற்றியும், வாழ்க்கையைப் பற்றியும், உறவுகளைப் பற்றியும், உறவுப் பிரிவின் துயரங்களைப் பற்றியும், வாழ்க்கையின் உன்னதங்கள், அழகியலைப் பற்றியும், புரட்சியைப் பற்றியும், அறுந்துபோகாத உறுதியான நம்பிக்கைகள் எனக்குள்ளே கூடியிருப்பதை உணர்கிறேன்.

உண்மையான ஒவ்வொரு தமிழனிடமும் கவிதை மூலமாக புலம்பினார் புதுவை இரத்தினதுரை. மனித நேயமுள்ள உலகத்து மனிதர்களிடம் புலம்பினார். நெஞ்சு வெடித்து இனத்துக்காகக் கதறிய இந்த கவிஞனுக்கு என்ன சொல்ல போகிறது இந்த உலகம். பதறி துடிக்கும்போது கவனிக்காமல் போய் வழக்கம் போல் எழவுக்கு துக்கம் விசாரிப்பது போலவே இந்த பதிவையும் வருத்தத்தோடு எழுதுகிறேன்.

குறைந்த அளவு இரக்கத்தையாவது உலகம் காட்டியிருக்கக் கூடாதா ஈழமக்களுக்கு..? என் வாழ்நாள் முழுவதும் நினைத்து வெட்கப்படுவேன்.

  • ஈழக் கவியரசே
    நீயும் என்ன
    பாவம் செய்தாயோ
    நானறியேன்
    ஈழத்தமிழனாய்
    நீ பிறந்ததை தவிரஎம்மின மக்களை
    எவனும் மதிக்கவில்லை
    இந்த உலகில்

    சிங்களவனாவது
    பறவாயில்லை
    தமிழனை மிருகமாய்
    மதித்து சுட்டுக்
    கொல்கிறான்

    ஈழக்கவியரசே
    என்ன பாவம்
    செய்தாயோ
    நானறியேன்
    ஈழத்தமிழனாய் நீ
    பிறந்ததைத் தவிர

    நீ கூவியதெல்லாம்
    கவிதையானது
    உன் கவி கேட்டவர்
    கண்களில் கண்ணீரெல்லாம்
    கடலானது

    பிறந்த மண்
    சுட்டிருந்தாலும்
    விட்டுப் பிரிந்தால்
    காலமெல்லாம் நின்று
    வலிக்கும் மனமென்று
    பாட்டில் அழுதவன் நீ

    பாவி நீ

    பக்கத்து நாட்டில்
    பிறந்திருந்தால்

    தமிழனை மறந்து
    தமிழ் எழுதி இருந்தால் கூட
    தமிழர்களே விழா எடுத்து
    உனக்கு
    விருது வழங்கி
    பாராட்டு விழா நடத்தி இருப்பார்கள்

    ஏன் புதுவை நீ அமெரிக்காவில்
    மைக்கேல் யக்சனாய்
    பிறந்து இறந்திருந்தால்

    எத்தனை தமிழர்கள்
    அழுது கவிதையால் உனக்கு
    மறுமொழி போட்டு இருப்பார்கள்

    படுபாவம் நீ
    தமிழ்கவி உன்னை கொன்ற
    சிங்களவன் துப்பாக்கி கூட
    தான் சிரித்ததற்காய் ஒரு
    தடவையாவது அழுதிருக்கும்

    ஆனால்
    நீ இறந்த தகவலை
    கண்ணீரோடு பகிர்ந்த என்
    கண்ணீரை துடைக்க கூட
    ஒரு வார்த்தை இட இங்கு
    எந்த தமிழனும் இல்லை
    என்பதால்

    ஈழத்தமிழன் நானும்
    பாவம்தான்….

    யாரும் உனக்கு
    அனுதாப அஞ்சலி
    தெரிவிக்காமல் போனாலும்
    என் கண்ணீர் கவி எழுதினால்
    அது உன் இறுப்புக்காகத்தான்
    இருக்கும்

    கவிதை web site

மாவிலாற்றில் இருந்து முள்ளிவாய்க்கால் வரை – 06


விடுதலைப் புலிகளால் திருகோணமலை கைப்பற்றப்பட்டு விட்டால் அங்கு தமது இருப்பு கேள்விக்குறியாகிவிடும் என்ற எண்ணம் இந்தியாவிடம் காணப்பட்டது.

திருகோணமலை படைத்தளம் மீதான விடுதலைப் புலிகளின் எறிகணைத் தாக்குதல்களும், கடற் பரப்பில் கடற்புலிகளின் ஆதிக்கமும் திருகோணமலையை சிறீலங்கா இழக்க வேண்டிய நிலைக்கு கொண்டுவந்துவிட்டுவிடும் என்பதை இந்தியா உணர்ந்திருந்தது. எனவே, அதனைத் தக்க வைப்பதற்கான நடவடிக்கையில் அது இறங்கியது. திருகோணமலையில் இந்தியாவிற்கு சொந்தமான எண்ணைய்க் குதங்கள் மட்டுமல்ல பல பொருளாதார நலன்களும் இருக்கின்றன. இவற்றுக்கு ஏற்படும் பாதிப்பு என்பது திருகோணமலையில் தனது இருத்தலுக்கான ஆதிக்கத்திற்கு ஆப்பு வைத்துவிடும் என்பதே இந்தியாவின் அவசர நடவடிக்கைக்கு காரணம்.

திருகோணமலையை முழுமையான கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவர அங்கிருந்து விடுதலைப் புலிகளை அகற்ற வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு இந்தியா வந்திருந்தது. எனவேதான், கிழக்கில் மகிந்த எடுத்த படையயடுப்பிற்கு இந்தியா தனது ஆதரவுகளை வழங்கியது. வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால், திருகோணமலையில் விடுதலைப் புலிகள் மீதான தாக்குதலை இந்தியாவே தூண்டிவிட்டது. மகிந்தவின் ‘கிழக்கின் உதயம்’ என்ற கருத்துருவாக்கமும் இந்தியாவிடம் இருந்து வந்த கருத்துருவாக்கமே என்பது திடமானது. அத்துடன், விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த சில பிரதேசங்களையும் ஆக்கிரமித்து அங்குள்ள வளங்களையும் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பது இந்தியாவின் நீண்ட கால நோக்கங்களில் ஒன்றாக இருந்து.

திருகோணமலையில் புல்மோட்டை தொடக்கம் மூதூர் வரையான கடற்கரை பிரதேசங்கள் பல வளங்களைக் கொண்டிருக்கின்றது. இதில் கனிம வளங்கள் மிக முக்கியமானவை. இதனை தனதாக்கிக் கொள்வதில் முன்னர் ஜப்பான் அரசு கடுமையாக ஈடுபட்டுவந்தது. சில வருடங்களுக்கு முன் புல்மோட்டையில் ஜப்பான் கொண்டு செல்வதற்காக கனிம வளங்களை ஏற்றிக்கொண்டிருந்த கப்பல் ஒன்று விடுதலைப் புலிகளின் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியிருந்தது உங்கள் நினைவுக்கு வரலாம். எனவே, இவ்வாறான வளங்கள் நிறைந்த வசதியான இடங்களைக் கையகப்படுத்த வேண்டும் என்ற நிலையில் இந்தியா சிறீலங்கா அரசுக்கு உதவிகளை வழங்கத் தொடங்கியது. இந்தியப்படை அதிகாரிகளின் ஆலோசனைகள் சிறீலங்காவிற்கு வழங்கப்படுகின்றன.

இதில் படைத்துறை சார்ந்த உதவிகளும் வழங்கப்படுகின்றன. இந்திய அதிகாரிகள் கிழக்கில் நிலைகொண்டிருக்கின்றார்கள் என்பது அன்று நமக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால், 2007ம் ஆண்டு வவுனியா யோசப் படைமுகாம் மீது விடுதலைப் புலிகள் நடத்திய கரும்புலித் தாக்குதலில் “இந்திரா-02′ றேடர் சேதமாக்கப்பட்டதும், இதன்போது இந்திய அதிகாரிகள் காயமடைந்ததையும் பின்பு காணக்கூடியதாக இருந்தது. எனினும், கிழக்கில் அவர்கள் இருந்ததற்கான ஆதாரங்களுடனான தகவல்கள் எவற்றையும் வெளிக்கொண்டுவர முடியவில்லை. எனினும், திருகோணமலையில் இந்தியாவிடம் இருந்த எண்ணைக் குதங்கள் போன்றவற்றின் பாதுகாப்பிற்காக இந்தியப் படைகள் அங்கு நிலைகொண்டுள்ளன என்பதுடன், தொழில்நுட்ப கருவிகளையும் வைத்திருக்கின்றார்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒன்றே.

திருமலையில் இருந்து விடுதலைப் புலிகளை அகற்றுவது என்ற நோக்கில் படைநடவடிக்கை பெரும் எடுப்பில் ஆரம்பமாகின்றது. மூதூர் பகுதியில் இருந்தும் படையினர் விடுதலைப் புலிகளின் பிரதேசங்களை ஆக்கிரமிக்க நகர்கிறார்கள். இதனால், சுமார் 80,000 வரையான மக்கள் வாகரை, வெருகல் பிரதேசங்களில் முடக்கப்படுகிறார்கள். பொருளாதாரத் தடைகள் விதிக்கப்பட்டு மக்கள் பட்டினியால் வதைக்கப்படுகிறார்கள். இதற்கிடையில் விடுதலைப் புலிகளின் இலக்குகள் எனக்குறிப்பிடப்படும் இடங்கள் மீது சிறீலங்காப் படையின் மிக், கிபீர் விமானங்கள் தாக்குதல் நடத்துகின்றன. இவற்றில் மக்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள், காயமடைகிறார்கள். ஆனால், சமாதான காலத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட இத்தாக்குதலால் சர்வதேசம் அதிர்ச்சியடைந்த நிலையில், அவர்களை திசை திருப்பும் நோக்கத்துடன் சிறீலங்கா அரசு திட்டமிட்ட வகையில் செய்திகளை வெளியிடுகின்றது.

திருமலை துறைமுகத்திற்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்கும் விடுதலைப் புலிகளையும், அவர்களின் பீரங்கிகளையும் அழிக்கும் நடவடிக்கை தொடர்கிறது என்று சிங்கள ஊடகங்களில் செய்திகள் வெளியாகின்றன. இதனையடுத்து ஈச்சிலம்பற்று, வெருகல் பிரதேசங்கள் மீது மூர்க்கத்தனமான தாக்குதலை சிறீலங்காவின் முப்படையினரும் மேற்கொள்கின்றார்கள். வெருகல் பிரதேசத்தில் பிரசித்தி பெற்ற முருகன் ஆலயமாக வெருகல் முருகன் ஆலயம் அமைந்துள்ளது. திருகோணமலை என்ற பெயருக்கு அமைவாக இங்கு மலைகள் அதிகம் காணப்படும். அந்தவகையில் வெருகல் பிரதேசத்திலும் மலைகள் காணப்படுகிறன. மகாவலி கங்கையின் ஒரு கிளை ஆறாக, வெருகல் ஆறு உள்ளது. இந்த ஆற்றினை அண்டியே வெருகல் முருகன் ஆலயம் அமைந்துள்ளது.

சிறீலங்காப் படையினரின் தாக்குதல் காரணமாக இடம் பெயர்ந்த மக்கள் பெருமளவில் வெருகல் ஆறு, மற்றும் முருகன் ஆலயத்தை அண்மித்த பகுதிகளில் அகதிகளாக தஞ்சம் புகுந்திருந்தார்கள். இம்மக்களுக்கான அத்தியாவசிய உதவிகள் சிலவற்றை அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் வழங்குகின்றன. இதற்கிடையில் விடுதலைப் புலிகளின் ஆளுகைக்கு உட்பட்ட நிலப்பரப்பினை படையினர் ஆக்கிரமிக்க தயாராகின்றார்கள். இந்த முயற்சியைத் தடுப்பதற்காக மட்டக்களப்பில் இருந்து திருகோணமலைக்கு ஒரு தொகுதி போராளிகள் நகர்த்தப்படத் தயாராகின்றார்கள். எனினும், சில காரணங்களால் இவர்களின் நகர்வு பின்னர் இடைநிறுத்தப்படுகின்றது. இதற்கான காரணம் என்னவென்று தெரியவில்லை.

அதேவேளை, திருகோணமலையில் இருந்த காயமடைந்த போராளிகள் காட்டுப்பகுதி ஊடாக மட்டக்களப்பிற்கும் ஏனைய பகுதிக்கும் நகர்த்தப்படுகின்றார்கள். வெருகல் பகுதி மீது பல்குழல் தாக்குதல்களை படையினர் நடாத்துகின்றார்கள். கிபீர் விமானங்கள் தாக்குதலில் ஈடுபடுகின்றன. தளபதி சொர்ணம் நிலைகொண்டிருந்த பகுதிகளை இலக்குவைத்து சிறீலங்காவின் வான்படையினர் கடுமையான தாக்குதல்களை நடத்தியிருந்தனர். இலக்குகளை படையினர் அறிந்துகொண்டே தாக்குதல் நடத்தியதில் இருந்து இந்தத் தாக்குதல்களுக்கு பின்னால் பலம் வாய்ந்த கரங்கள் இருக்கின்றன என்பதை உணரக்கூடியதாக இருந்தது. மக்கள் வாழ்விடங்களிலும் தாக்குதல்கள் கடுமையாக இருந்து மக்கள் பாதிக்கப்பட்டதையடுத்து சிறீலங்கா அரசு மீது சில குற்றச்சாட்டுக்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. இந்தக் குற்றச்சாட்டுக்களில் இருந்து தப்பிப்பதற்காக மக்களை அங்கிருந்து வெளியேற்றிவிட்டு தாக்குதலை நடத்துவதற்கு சிறீலங்கா முனைகின்றது.

மக்களை அங்கிருந்து வெளியேறுமாறு சிறீலங்கா உத்தரவிடுகின்றது. ஆனால், மக்கள் அங்கிருந்து வெளியேற மறுக்கின்றார்கள். இதனால், விடுதலைப் புலிகள் மக்களை பணயமாக வைத்திருக்கின்றார்கள் என்று இன்னொரு பொய்யான குற்றச்சாட்டையும் சர்வதேச ரீதியாக சிறீலங்கா அரசு முன்வைக்கத் தொடங்கியிருந்தது. எனவே, சிறீலங்கா அரசின் இந்தப் பொய்ப்பிரச்சாரத்தை முறியடிக்க போர்நிறுத்த கண்காணிப்புக் குழுவுடன் விடுதலைப் புலிகளின் அரசியல் பிரிவினர் பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபடுகின்றார்கள். மக்களின் நிலைப்பாட்டினை அறிந்துகொள்ள போர் நிறுத்த கண்காணிப்புக் குழுவினரை விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிக்கு நேரில் வந்து மக்களிடம் நிலைமையை கேட்டறிந்துகொள்ளும்படி கட்டாயப்படுத்துகின்றார்கள். இதற்கமைவாக கந்தளாய் ஊடாக போர்நிறுத்த கண்காணிப்பு குழுவினர் வெருகல் பிரதேசம் செல்கிறார்கள். அவர்கள் அங்கு சென்றிருந்தபோது நிலைமை மேலும் மோசம் அடைகின்றது.

(தொடரும்…)

நன்றி:ஈழமுரசு

மாவிலாற்றில் இருந்து முள்ளிவாய்க்கால் வரை – 05

சமாதான உடன்படிக்கைக்கு முரணாக சிறீலங்கா செயற்பட்டுக் கொண்டிருந்த போதுதான், விடுதலைப் புலிகள் மாவிலாறு அணையை மூடுகின்றார்கள்.

போரினால் மட்டுமல்ல இயற்கைப் பேரனர்த்தமான ஆழிப்பேரலையால் ஏற்பட்ட பாதிப்புக்களுக்கும் உதவுவதற்கு முனையாத சிறீலங்கா, அப்பாவி மக்கள் மீது கெடுபிடிகளை ஒரு போர்க்கால நிலை போன்று ஏற்படுத்திய நிலையில்தான், அதற்கு எதிராக விடுதலைப் புலிகள் மாவிலாறு அணை விவகாரத்தை கையிலெடுத்தார்கள்.

2006ம் ஆண்டு யூலை 22ம் திகதி சிங்கள குடியேற்ற மக்களுக்கு செல்லும் தண்ணீருக்கான அணைகள் மூடப்பட்டன. இது மூடப்பட்டதும், இரு தரப்பினரும் சில காலம் சமரச நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டனர். ஆனால், மக்களின் அடிப்படைப் பிரச்சினையை தீர்ப்பதற்கு கூட சிறீலங்கா இறங்கியோ, இணங்கியோ வராத நிலையில், பிரச்சினை போர்நிறுத்தக் கண்காணிப்புக் குழுவிற்குச் செல்கிறது.

இதன்போது ஏற்பட்ட இணக்கப்பாடுகளை அடுத்து மனிதாபிமான அடிப்படையில் அணையைத் திறந்து விடுவதற்கு விடுதலைப் புலிகள் சம்மதிக்கின்றனர். ஆனால், பேச்சுக்கள் மூலம் அணையை திறப்பதற்கு மறுத்த படையினர், தாக்குதல் மூலம் அணையைத் திறப்பதாக அறிவித்துவிட்டு கடுமையான முன்னேற்றத் தாக்குதல்களை நடத்தத் தொடங்கினார்கள். இந்நிலையில்தான் படையினரின் முன்னேற்ற நகர்வுகளை தடுத்து நிறுத்தும் நோக்கத்துடனும், திருகோணமலையில் விடுதலைப் புலிகளின் பலத்தினைக் காட்டுமுகமாகவும் ஓகஷ்ட் மாத ஆரம்பத்தில் விடுதலைப் புலிகள் ஒரு வலிந்த தாக்குதலை மூதூர் பகுதியை இலக்கு வைத்து மேற்கொள்கின்றார்கள்.

திருகோணமலையில் விடுதலைப் புலிகளின் பலத்தினைக் காட்டுமுகமான தாக்குதலாக இது இருக்க வேண்டும் எனக் கருதிய விடுதலைப் புலிகள், சிறீலங்காப் படையினருக்கு பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்து வகையில் இந்தத் தாக்குதலை நடத்துவதற்கு திட்டமிடுகின்றார்கள். புலனாய்வுத் தகவல்களின் அடிப்படையில் இதற்கான தாக்குதல் திட்டத்தினை தளபதி சொர்ணம் வகுத்துக்கொடுத்தார்.

தாக்குதல் கடல்வழியாகவும் தரை வழியாகவும் நடத்துவதற்கு திட்டமிடப்பட்டது. தரைப்பகுதியில் வெளிகளினூடாக கடந்து சென்று கட்டைபறிச்சான் ஜி.பி.எஸ். படைமுகாமினைத் தாக்கி அழித்து அங்கிருந்து 45ம் கட்டைபறிச்சான் படைமுகாம் சென்று தாக்குதல் நடாத்துவது.

கடல்வழியாக மூதூர் இறங்குதுறை மீது தாக்குதல் நடத்தி மூதூர் நகரத்தை மீட்பது. பின்பு அங்கிருந்து கொண்டு தம்பலகாமம், ஆலங்கேணி பகுதிகள் மீது தாக்குதல் நடத்தி மூதூரின் பிரதேசத்தை முற்றுமுழுதாக விடுதலைப் புலிகள் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவருவதற்கான திட்டம் தீட்டப்பட்டிருந்தது. புலனாய்வு தகவல்களைக் கொண்டு இழப்புக்களை குறைத்து படையினருக்கு பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தும் வகையில் தாக்குதல் திட்டம் மிகக் கவனமாக வகுக்கப்பட்டிருந்தது. எனினும், மூதூர் பிரதேசம் என்பது பெரிய பிரதேசம். தமிழ் முஸ்லீம் மக்கள் இணைந்து வாழ்கின்ற பிரதேசமாக காணப்படுகிறது. இதில் முஸ்லீம் மக்கள் தாக்குதல் நடத்தும் இடங்களில் அதிகம் வசித்து வந்தார்கள்.

எனவே, ஒரு வலிந்த தாக்குதல் திட்டமாக வடிவமைக்கப்பட்ட இந்த தாக்குதல் திட்டம், இறுதியில் ஒரு முறியடிப்பு தாக்குதல் வடிவமாக மாற்றப்பட்டது. ஆனால், எதிர்பார்த்தற்கு மாறாக தாக்குதல் தொடங்குவதற்குள்ளாகவே மூதூர் பிரதேசத்தில் உள்ள படைமுகாம்களில் இருந்து படையினர் எல்லாரும் அங்கிருந்து தப்பியோடி விட்டார்கள். அருகில் குடியேற்றப்பட்டிருந்த சிங்கள மக்கள் கூட தாக்குதல் அச்சத்தால் அங்கிருந்து தப்பியோடிவிட்டார்கள். எனினும், மூதூரில் குறிப்பிட்டு கூறக்கூடிய படைமுகாம்கள் விடுதலைப் புலிகளால் தாக்கி அழிக்கப்பட்டு படையினரின் இராணுவ தளவாடப் பொருட்கள் பெருமளவில் கைப்பற்றப்பட்டிருந்தன. மூதூர் பிரதேசம் விடுதலைப் புலிகளின் கைகளில் முழுமையாக வந்ததடைந்தது.

இருந்தும் மீட்கப்பட்ட இடங்களை தக்கவைப்பது என்பது கேள்விக்குரிய விடயமாகின்றது. அதாவது, விடுதலைப் புலிகளின் கைகளுக்குள் இலகுவாக விழுந்த பரந்த பிரதேசத்தில் அரண் அமைத்து தக்கவைப்பதற்கு காலம் மட்டுமல்ல, போராளிகளும் போதாமல் இருந்தனர். அதிக இழப்புக்களும் அழிவுகளுமின்றி மிக இலகுவாக வெற்றிகொள்ளப்பட்ட பிரதேசத்தை தக்க வைக்க முடியாமல் போராளிகள் தங்கள் பழைய நிலைகளுக்கு திரும்பவேண்டிய ஒரு இக்கட்டான நிலை எழுந்தது. அதேவேளை, இராணுவ முன்னேற்றங்களுக்கு கருத்துக் கூறாத சர்வதேச நாடுகளும், விடுதலைப் புலிகள் ஒப்பந்தத்தை மதித்து தமது பழைய நிலைகளுக்கு திரும்ப வேண்டும் என வலியுறுத்தத் தொடங்கியிருந்தார்கள்.

இந்நிலையில், போராளிகள் மீண்டும் தங்களது பழைய நிலைகளுக்கு திரும்பினார்கள். மீண்டும் அந்தப் பிரதேசங்களை ஆக்கிரமித்தது சிறீலங்கா இராணுவம். இந்த ஆக்கிரமிப்பின்போது அங்கு தங்கியிருந்த மக்கள் பலரைப் படுகொலை செய்தது. இதில் குறிப்பாக பிரான்சின் பட்டினிக்கு எதிரான (அக்சன் கொந்ர லா பம்) அமைப்பின் பணியாளர்கள் 17 பேர் மிகக்கொடூரமாகப் படையினரால் படுகொலை செய்யப்பட்ட கொடுமை அரங்கேறியது. இதற்கிடையில், மாவிலாற்றை திறப்பதற்கு பொது மக்கள் மீதான பொருளாதாரத் தடைகளை நீக்குமாறு போர்நிறுத்தக் கண்காணிப்புக்குழு ஊடாக தமிழ்த் தலைவர்கள் சிலர் சமரச முயற்சியில் ஈடுபடுகின்றார்கள்.

இதில் திருகோணமலை மாவட்ட தமிழ் மக்கள் பேரவை தலைவராக இருந்து, பின்பு சிறீலங்கா துணை இராணுவ ஒட்டுக் குழுவினரால் சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட விக்னேஸ்வரன் (மாமனிதர் விக்னேஸ்வரன்) மற்றும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் துரைரட்ணசிங்கம் உள்ளிட்டோர் சிங்கள அதிகாரிகளுடனும், சிங்களத் தலைவர்களுடனும் கதைத்து இணக்கப்பாட்டினை ஏற்படுத்த முனைகின்றார்கள். அதிலும் எதுவித முன்னேற்றங்களும் ஏற்படவில்லை. (இவர்களின் தமிழின உணர்வு தொடர்பாக தொடரும் பாகங்களில் விரிவாகத் தருகின்றோம்.)இதேவேளை, மாவிலாற்று அணை விவகாரம் தொடர்பாக விடுதலைப் புலிகளுக்கும் சர்வதேச போர் நிறுத்த கண்காணிப்பு குழுவினருக்கும் இடையிலான பேச்சுக்களின் முடிவில் மனிதாபிமான அடிப்படையில் நீரைத் திறந்து விடுவதற்கு விடுதலைப் புலிகள் முடிவு செய்கின்றார்கள்.

இதனடிப்படையில் 06.08.2006 அன்று அணையைத் திறப்பதற்காகச் சென்ற திருகோணமலை மாவட்டத்தின் அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளர் எழிலனும் சர்வதேச கண்காணிப்புக் குழுவினரும் சிறீலங்காப் படையினரின் கடுமையான எறிகணைத் தாக்குதலுக்கு இலக்காகின்றனர். எழிலனும், கண்காணிப்புக் குழுவினரும் மயிரிழையில் உயிர்தப்புகின்றனர். பின்னர் 08.08.2006 மாலை ஐந்து மணிக்கு அணை திறந்து விடப்பட்டது. எனினும் தமது போர் நடவடிக்கையை கைவிடாத சிறீலங்கா இராணுவம் அணையை ஆக்கிரமிக்கும் நோக்குடன் மாவிலாறு நோக்கி மறுநாள் ஒன்பதாம் திகதி காலை நகர்வை மேற்கொண்டனர். அந்த நகர்வு விடுதலைப் புலிகளால் கடும் தாக்குதல் மூலம் முறியடிக்கப்பட்டதையடுத்து, மறுநாள் 10ம் திகதியும் பெரும் எடுப்பில் படை நடவடிக்கையை மேற்கொண்டனர்.

இதன்போது 40ற்கும் மேற்பட்ட படையினர் கொல்லப்பட்டதுடன், மேலும் பல படையினர் படுகாயங்களுக்கு உள்ளானார்கள். இந்த முயற்சியும் தோல்வியிடைந்ததையடுத்து கடுமையான விமானத் தாக்குதல்களைத் தொடங்கிய படையினர் அணைக்கட்டை தாக்கியழிக்கும் நோக்குடன் அதனை இலக்கு வைத்தும் கடுமையான வான் தாக்குதலை நடத்தினர். இதற்கு பதிலடியாக 12ம் திகதி விடுதலைப் புலிகளின் கிட்டு பீரங்கிப் படையணி திருகோணமலைத் துறைமுகம் மீது கடுமையான ஆட்டிலெறித் தாக்குதலை நடத்தியது. எனினும், தொடர்ச்சியாக தரை வழியாக முன்னேற படையினர் முனைந்தனர். இவர்கள் மீது விடுதலைப் புலிகளின் அணிகள் சிறப்பாக தாக்குதல் நடத்துகின்றார்கள். காட்டுப்பகுதியில் பொறிவெடி, மிதிவெடி என்பவற்றில் படைகள் சிக்கி பெரும் இழப்புக்களைச் சந்திக்கின்றார்கள்.

திருகோணமலையில் படையினருக்கு ஏற்பட்டு வந்த தொடர்ச்சியான பேரிழப்புகள் விடுதலைப் புலிகளின் பலம் குறித்த அச்சத்தை இராணுவத்தினர் மத்தியில் ஏற்படுகின்றது. மிகக் குறுகிய காலத்தில் பல படை முகாம்களைத் தாக்கியழித்து விடுதலைப் புலிகள் மிக வேகமாக முன்னேறியது எதிர்காலத்தில் படையினருக்கு பெரும் அழிவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பதை சிங்கள தரப்பிற்கு உணர்த்தியது.

கருணாவின் பிரிவும், சமாதான காலமும் விடுதலைப் புலிகளின் பலத்தை பெருமளவில் குறைவடைய வைத்திருக்கும் என்று நம்பிய படையினருக்கு மட்டுமல்ல சிங்கள அரச தலைமைக்கும் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. இதுவே, திருகோணமலையில் இருந்து விடுதலைப் புலிகளை அகற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை சிங்கள தலைமையான மகிந்தவின் ஆழ் மனதில் உருவாகிக்கியது எனலாம்.

இத் தாக்குதலைத் தொடர்ந்து திருகோணமலையில் சிறீலங்கா கடற்படையினரின் மிதக்கும் மினிமுகாம் எனப்படும் அரசின் டோறா கலங்கள் விடுதலைப் புலிகளின் கடற்புலிகளால் தாக்கி அழிக்கப்படுகின்றன. திருகோணமலை துறைமுகத்தின் நிலை கேள்விக்குள்ளாகின்றது. இது பன்னாட்டு வணிக நடவடிக்கைகளில் பாரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றது.அதாவது திருகோணமலைக்கு வரும் வணிகக் கப்பல்கள் அங்கு வர மறுக்கின்றன.

இது சிறீலங்கா அரசிற்கு பெரும் சிக்கலை உண்டாக்கியது. குறிப்பிட்டுக் கூறுவதானால் துறைமுகம் சிறீலங்கா இராணுவத்தின் கைகளில் இருந்தாலும், திருகோணமலைக் கடல் கடற்புலிகளின் ஆதிக்கத்தில் இருக்கின்றது என்பது உறுதியாகின்றது. இது சிறீலங்காவினை விட அருகிலுள்ள இந்தியாவிற்கு பெரும் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது.

(தொடரும்…)

நன்றி:ஈழமுரசு

“எல்லாளன் நடவடிக்கை” கரும்புலிகளின் 2ம் ஆண்டு வீரவணக்கம்


‘தலைவர் இருக்கின்ற காலத்திலேயே நாங்கள் நிச்சயம் தமிழீழம் மீட்போம். இது உறுதி. அதற்கு உங்கட பங்களிப்புத்தான் முக்கியம். அண்ணைக்கு நீங்கள் தான் தோள் கொடுக்கவேண்டும்.

உங்கட பங்களிப்பில்தான் எங்கட மண்ணை மீட்க முடியும். ஆதலால்தான் நாங்கள் கரும்புலி என்ற வடிவம் எடுத்தனாங்கள்.

வானேறி வந்து குண்டு போடுகிற சிங்கங்களை அவையிட குகைக்கையே சந்திக்கப்போறம்.”

கரும்புலி லெப்.கேணல் இளங்கோ தமிழீழ மக்களுக்கு எழுதிய இறுதி மடலின் வரிகள் இது.


எல்லாளன் சிறப்பு தாக்குதல்.

‘எல்லாளன் நடவடிக்கை’ – 21 வேங்கைகள்

மாவிலாற்றில் இருந்து முள்ளிவாய்க்கால் வரை – பகுதி 04


இயற்கையின் பேரனர்த்தத்தில் (சுனாமி) இருந்து மக்களை மீள் கட்டமைக்கும் செயற்பாடுகள் விடுதலைப் புலிகளால். கிழக்கிலும், முல்லைத்தீவு, யாழ்ப்பாணம் பகுதிகளிலும் சிறப்புற மேள்கொள்ளப்படுகின்றன.

இதற்கான நிர்வாக அலகுகள் திறம்படச் செயற்படுகின்றன. விடுதலைப் புலிகளின் அனைத்துக் கட்டமைப்புக்களும் மக்கள் மீள் கட்டுமானப் பணிகளில் ஈடுபடுத்தப்படுகின்றன. உலக நாடுகளிடமும், புலம்பெயர்ந்த மக்களிடம் இருந்து கிடைத்த உதவிகளை பெற்று மக்களுக்கு சென்றடைய விடுதலைப் புலிகள் நிர்வாகங்களை உருவாக்குகின்றார்கள். இதேவேளை, சமாதான செயலகத்தால் சுனாமி மீள்கட்டுமான செயற்குழு உருவாக்கப்படுகின்றது. இதனுடாக உலக நாடுகளிடம் இருந்து கிடைக்கும் பொருட்கள் மக்களுக்கு பகிர்ந்தளிக்கப்படுகின்றது. இந்த சுனாமியினால் கிடைத்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி மக்களுக்குத் தேவையாக பொருட்கள் வன்னிக்கு எடுத்துவரப்பட்ட அதேவேளை, விடுதலைப் புலிகளுக்குத் தேவையான பொருட்களும் இறக்குமதி செய்யப்படுகின்றன.

குறிப்பாக பெறுமதிமிக்க இலத்திரனியல் பொருட்கள், தொலைத் தொடர்பு பொருட்கள் ஏன் விமான உதிரிப் பாகங்கள்கூட கொள்வனவு செய்து இறக்கும்போது பிடிபட்டிருந்த செய்தியும் அன்று நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். இவ்வாறு திருகோணமலை மாவட்டத்திற்கும், விடுதலைப் புலிகள் தமக்குத் தேவையான பொருட்களை தருவித்துக் கொள்கின்றார்கள். இவற்றில் நீண்டகாலம் வைத்திருக்கக்கூடிய மருந்துப் பொருட்கள், சத்திரசிகிச்சை கூடங்களுக்குத் தேவையான பொருட்கள் முதன்மையாக அடங்குகின்றது.

அதற்கான இடங்கள் இனம் காணப்பட்டு மருத்துவப்பிரிவு மருத்துவமனைகளை அங்கு அமைக்கின்றார்கள். இதனிடையே திருகோணமலையில் வெளிநாட்டு மருத்துவர்கள் அணிகள் வந்து விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டு பகுதிகளுக்குள் சென்று மக்களுக்கு சிகிச்சை அளிக்கின்றார்கள். இதுவொரு புலனாய்வு நடவடிக்கை என்று தெரிந்திருந்தபோதும், மக்களுக்கு மருத்து சேவை அவசியமாகத் தேவைப்பட்டதால் விடுதலைப் புலிகள் இதுதொடர்பான அவதானத்துடன் அவர்களின் சேவைக்கு அனுமதி வழங்கியிருந்தார்கள்.

எனினும், ஒரு சில தமிழ் மக்கள் மூலமே தங்களுக்கு தேவையான புலனாய்வுத் தகவல்களை அவர்கள் திரட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பதைப் பின்னர் அறியமுடிந்தது. இவர்களது நடவடிக்கை இவ்வாறு இருக்கையில், விடுதலைப் புலிகளும் திருமலை மாவட்டத்தில் இருந்துகொண்டு இலங்கையின் தென்பகுதிக்கான நடவடிக்கைகள் விடுதலைப் புலிகள் புலனாய்வு பிரிவினரால் திட்டமிடப்படுகின்றது. இலங்கையின் தலைநகரான கொழும்பு மற்றும் சுற்றுப்புற இடங்களில் தாக்குதல் நடாத்துவது இராணுவ அரசியலில் முதன்மையானவர்களை இனம்கண்டு அவர்களின் இருப்பிடங்களைக் கண்டறியும் ஒரு பிரிவும், இவ்வாறு தமிழ் மக்களுக்கு துரோகம் இழைக்கும் முதன்மையானவர்களை கண்டறிந்து நடவடிக்கை எடுப்பதற்கான ஒரு பிரிவு, அதிலும் கரும்புலி அணிகள் இவற்றிற்கெல்லாம் திருகோணமலை ஊடாகவே வெடி பொருட்களைக் கடத்தும் அணிகளின் செயற்பாடுகள் நடைபெறுகின்றன.

இதற்கிடையே வன்னியில் விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளிலும், கிழக்கிலும் பல்வேறு இராணுவ நடவடிக்கைகளை அதாவது ஊடுருவல் தாக்குதல் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதில் படையினருக்கு பல்வேறு தகவல்களை வழங்கி வந்தவரும் விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு பெரும் தடைக்கல்லாக இருந்தவருமான புளொட் மோகன் என அழைக்கப்படும் கந்தையா யோகராசா என்பவர் கொழும்பில் வைத்து பிஸ்ரல் குழுவினரால் ஏற்கனவே சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருந்தார்.

சிறீலங்காவின் வன்னி மற்றும் மட்டக்களப்பு, திருகோணமலையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல ஊடுருவித் தாக்குதல்களுக்கும் விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு ஆதரவானவர்கள் சுட்டுக்கொல்லப்படுவதற்கும் பின்னால் மட்டுமல்ல கருணா விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு துரோகம் இழைத்து இயக்கத்தை விட்டு வெளியேற்றப்பட்டபோது கருணாவிற்கு பாதுக்காப்பு அளிப்பது உட்பட கருணாவின் பல நடவடிக்கைகளுக்கு பின்னே இந்தப் புளொட் மோகனே இருந்ததால்,

கொழும்பின் உச்ச பாதுகாப்பான பகுதியில் வைத்து 31.07.2004 அன்று பிஸ்ரல் குழுவினர் அவரைச் சுட்டுக் கொன்றிருந்தனர். எனினும், அதன் பின்னரும் விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு ஆதரவானவர்கள் மீது தொடர்ந்த தாக்குதல்கள் சில மாதங்களில் ஏற்பட்ட சுனாமி காரணமாக சற்று ஓய்ந்திருந்தது. எனினும் அது அதிக காலம் நீடிக்கவில்லை.

மீண்டும் சிறீலங்காப் படைப்புலனாய்வாளர்களினதும், ஒட்டுக் குழுக்களினதும் நடவடிக்கைகள் தொடரத் தொடங்கியதும், அதற்கு எதிரான நடவடிக்கைகளில் மீண்டும் பிஸ்ரல் குழுவினர் இறங்கினார்கள். இதன் ஒரு கட்டத்தில் சிறீலங்காவின் வெளிவிவகார அமைச்சராக இருந்த லக்ஷ்மன் கதிர்காமரும் 2005 ஓகஸ்ட் 12ல் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். இவ்வாறான களையெடுப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு தளமாக, கட்டளைப்பீடமாக திருகோணமலையே விளங்கியது.

இதேவேளை, கடலிலும் கடற் புலிகளிற்கும் சிறீலங்காக் கடற்படைக்கும் இடையில் சில மோதல்கள் நடைபெற்றன. இதன்போது எச்சரிக்கை அறிவிப்பாக போராளிகளால் றோடாப் படகுகள் மூழ்கடிக்கப்பட்டன. இதனைத்தொடர்ந்து மீண்டும் சிறீலங்காக் கடற்படையினரால் கடலில் மீன்பிடிக்க கடுமையான தடைச்சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. திருகோணமலையில் ஆழ்கடல் சென்று தொழில் செய்ய முடியாத நிலைக்கு கடல் தொழிலாளர்கள் தள்ளப்பட்டனர். இத்துடன் பொருளாதாரத்தடை மக்கள் மீது திணிக்கப்படுகின்றது. பொருட்களுக்கு மீண்டும் கட்டுப்பாடுகள் போடப்படுகின்றன. இவ்வாறான பிரச்சனைகளை தளர்த்துமாறு சிறீலங்காப் படையினரிடம் விடுதலைப் புலிகள் தரப்பினரால் கோரிக்கைகள் விடுக்கப்படுகின்றன.

அதாவது மக்களுக்கான அத்தியாவசிய பொருட்கள் மீதான தடையை நீக்குமாறு கேட்கப்படுகின்றது. இதற்கு சம்மதிக்காத சிறீலங்கா அரசு மக்கள் மீது பல்வேறு கெடுபிடிகளை மேற்கொள்கின்றார்கள். சிறீலங்கா மீண்டும் போர் ஒன்றை முன்னெடுப்பதற்கு முனைப்புடன் செயற்படுகின்றது என்பதை படையினரின் சமாதான உடன்படிக்கைக்கு எதிரான இந்தச் செயற்பாடுகள் புரிய வைத்தன.

சிறீலங்காவின் இந்த போர் முனைப்பை தடுக்கும் பிரகாரம் தொடங்குகின்றது மாவிலாற்றுப் பிரச்சனை. சம்பூர், சேனையூர், ஈச்சிலம்பற்று, புன்னையடி போன்ற விவசாயிகளினதும் இணக்கத்துடன் விடுதலைப் புலிகளால் சிங்கள கிராமத்திற்குச் செல்லும் மாவிலாறு அணை மீது இடைகட்டு கட்டப்பட்டு, ஆற்றுநீர் சிங்களக் குடியேற்றத்திற்கு செல்லாமல் தடுக்கப்பட்டு முற்றிலுமாக தமிழ் மக்களின் செயற்பாட்டிற்கு விடப்படுகின்றது.

இனித்தான் பிரச்சனை பூதாகரமாகின்றது.

(தொடரும்…)

நன்றி:ஈழமுரசு

Up ↑